Ciekawostki

#grzyby #architektura

25 lutego:

• Światowy Dzień Zakładki do Książki

#nietypoweswieta #kalendarz #ciekawostki #ksiazki

Stwór z Loch Ness W latach 2005-2007 naukowcy z Massachusetts Institute of Technology przeprowadzali kompleksowe badania dna szkockiego Loch Ness. W ramach programu badawczego strefa przydenna jeziora została szczegółowo przeszukana celem ustalenia, czy znajdują się w niej jakieś interesujące szczątki zwierząt – oczekiwano, że tego rodzaju znalezisko mogłoby pomóc w wyjaśnieniu historycznych obserwacji związanych z legendą o potworze z Loch Ness.

Rzeczywiście, podczas badań odnaleziono zwierzę, które wprawiło naukowców w osłupienie, jednak niekoniecznie takiego rodzaju, jakiego być może się spodziewano. Na głębokości około 99 metrów (324 stóp) odkryto poruszającą się w przydennym mule... dorosłą ropuchę szarą (Bufo bufo). Niezwykłe odkrycie zostało upublicznione w czerwcu 2007 roku na konferencji Oceans '07 w Aberdeen.

Prawdopodobieństwo przetrwania ropuchy szarej na tak dużej głębokości zostało zakwestionowane przez biologów, ponieważ normalnie płazy te nie nurkują tak głęboko – wolą płytkie zbiorniki wodne i przeważnie zanurzają się na maksymalnie kilkadziesiąt centymetrów pod powierzchnię. Pozostawanie pod wodą przez dłuższy czas bez dostępu do powietrza atmosferycznego powinno stanowić dla ropuchy problem.

Najwyraźniej ropucha z Loch Ness pobiła rekord nurkowania w historii swojego gatunku. Po co jednak miałaby zanurzać się na głębokość prawie stu metrów i jak w ogóle radziła sobie w warunkach panujących na dnie jeziora? Nie wiadomo.

tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #zwierzaczki #plazy #ropuchy #szkocja

Jak daleko w czasie jesteś w stanie zrozumieć angielski?

2000

Well, I finally got to the town everyone has been talking about lately. Wulfleet. And let me tell you, it was not easy to get here. It’s ridiculous how close this place is to London, and yet how hard it is to get here. I took a train to some place whose name I can’t pronounce, and then from there I had to hop on a bus. The whole day was shot just getting here.

Not going to lie though: so far, it’s totally worth it.

Yes, it’s the typical English coastal town: the seagulls, the cobblestone streets, the works. But there’s something about it that just makes me want to dress up in a cape and walk around like I’m in a Gothic novel. Although, let’s be honest, do I really need an excuse to do that?

Everyone seems really nice here, although I did have one really weird encounter on the way to the B&B. A guy was following me for a while. It kind of freaked me out. Anyway, if you go to Wulfleet, just watch out for this one weird guy who hangs out near the bus stop. I know, real specific. But anyway, that was just a bit odd.

Speaking of which, the B&B is also… interesting. LOL. It has separate hot and cold taps and everything. I’m about to see how the “bed” portion works. I’ll update you on the “breakfast” tomorrow morning. If I can find an internet cafe around here, that is.

1900

My plans for an untroubled sleep were upset, however, when I woke with a start before dawn. The window had, it seemed, come open in the night, though I was perfectly certain I had fastened it. I sprang up from the bed to see what was the cause, but I could see nothing in the darkness — nothing, that is, that I could satisfactorily account for. I closed the window again but was entirely unable to fall asleep due to the shock. I am not, I hope, an easily frightened man, but I confess the incident left me not a little unsettled.

When dawn finally came, I went downstairs to find a well-appointed dining room in which there was laid out a modest but perfectly adequate meal. After I ate, and thanked the landlady — a respectable woman of the kind one expects to find in charge of such an establishment — I decided to take a stroll around the town. The sea air did something to revive me after the events of the previous day, not to mention the night, although a question still weighed on me. Do windows simply burst open in the night? Or was there something else afoot? I resolved to make enquiries, though of whom I was not yet certain.

1800

After spending the day wandering around the environs of the town, and, finding myself hungry, I sought out an inn, where I might buy some supper. It was not difficult to find one, and, sitting alone, I called for supper from what the publican had to offer. I confess I gave no great thought to the quality of the fare. Hunger, that great leveller, makes philosophers of us all, and renders even the meanest dish agreeable.

The place was adequately charming. The tables were covered with guttering candles, and the local rustics seemed to be amusing themselves with great jollity. Reader, I am not one of those travellers who holds himself above the common people of the places he visits. I saw fit rather to join in with their sport and we whiled away the hours together in good cheer. I found them to be as honest and amiable a company as one could wish for.

The only thing that disturbed my good humour was when I thought, for a brief moment, that I saw the man who accosted me yesterday among the crowd. But it must have been a mere fancy, for whatever I thought I saw vanished as quickly as it had appeared. I chided myself for the weakness of my nerves, and took another draught to steady them.

When, at long last, the entertainment was spent, I undertook to return to my lodgings; however, finding myself quite unable to find my way, a fact which owed something to having imbibed rather immoderately in the hours prior — and here let me caution the reader against the particular hospitality of country innkeepers, which is liberal beyond what prudence would advise — I soon found myself at the harbour’s edge.

1700

When I was firſt come to Wulfleet, I did not see the harbour, for I was weary and would ſooner go to the inn, that I might ſleep. It is a truth well known to travellers, that wearineſs of body breeds a kind of blindneſs to all things, however remarkable, and ſo it was with me. But now that I beheld the ſight of it, I marvelled. In the inky blackneſs I could see not a ſtar, nor even a ſliver of the moon. It was indeed a wonder that I did not ſtumble on my way, and periſh in a gutter, for many a man has come to his end by leſs.

Finally, with my mind much filled with reflection, I found my way through dark ſtreets to a familiar alley. This was a welcome sight, as an ill foreboding was lately come into my mind. I entertained for a moment such unmanly thoughts as are far from my cuſtom, and which I ſhould be aſhamed to ſet down here, were it not that an honeſt account requires it. I felt eſpecially that I was purſued by ſome thing unknown to me. I glanced backwards, to ſee if I might eſpy that man. But there was no one, or at least no one that I could diſcern.

At laſt, I found the doorway of the inn, as much by chance as by deſign, and retired to ſleep with a mind addled half by drink and the other half by a fear for which I could not well account. I commended myſelf to Providence, and reſolved to think no more on it.

1600

That night I was vntroubled by such euents as I had vndergone the night before, for I had barred the door ere I ſlept, and so fortified, that so no force might open it. This town of Wulfleet was paſſing ſtrange, as ſtrange I dare ſay as any place whereof Plinie wrote, or any iland discovered in the voyages of Sir Walter Raleigh. But I was bound to my taſk, and would not flinch from it. I would record the occurrents in Wulfleet, howeuer ſtrange they might ſeem, yea, though they were ſuch things as would make a leſſer man forſake his purpoſe.

But I ſoon forgot my earlier dread, for the morning brought with it ſo fair a ſight as to diſpel all feare. The people of the town had erected ouernight a market of ſuch variety and abundance as I haue not ſeen the like. Animals walked among men, and men among animals, a true maruel!

As I looked on this aſſembled throng, greatly pleaſed and not a little amazed, a man approached me. He ſtartled me, but I quickly saw he was nothing but a farmer come to hawke his wares. “Would you haue a fowl, sir?” ſaid he, “My hens are fat and luſty, and you may haue them cheap.”

I said in reply, “No, I thanke thee,” He was a churliſh fellow, rude of ſpeech and meane of aſpect, and I felt no ſhame at thouing ſuch a man as that.

1500

I went forthe among the people, and as I paſſed throughe the market and the ſtretes of the towne, euer lokyng aboute me with grete care, leſt I ſholde agayn encountre ſome peryl, thee appeared, from oute of the prees that ſame man whom I ſo dredde. And he was passyng foule was of vyſage, as it ſemed to me, more foule than ony man I had ſene in al my lyf.

He turned hym towarde me and ſayd, “Straunger, wherefore art thou come hydder?”

And I anſwerd hym nott, for I knewe nott what I ſholde ſaye, ne what answere myght ſerue me beſt in ſuche a caas.

Than hee asked me, “Was it for that thou wouldeſt ſee the Maiſter?”

And verely this name dyd me ſore affright, for who was this Maiſter wherof he ſpake? And what maner of man was he, that his very name ſholde be ſpoken wyth ſuche reuerence and drede. I wolde haue fledde but he purſued me and by myn avys he was the ſwifter, for he caught me full ſoone.

I sayd to him, “What meaneſt thou? Who is the Maiſter?”

And he sayd, “I ſhall brynge the vnto hym, and thou ſhalt ſee for thy ſelf what maner of lorde he is.”

But I wolde not, and cryed out ayenſt hym with grete noyſe, leſt he ſholde take me thyder by violence and ayenſt my wille.

1400

Bot þe man wolde me nat abandone þer, ne suffre me to passen forþ. I miȝt nat flee, for hys companiouns, of whom þer were a gret nombre, beſet me aboute, and heelden me faſt þat I ne scholde nat ascapen. And þei weren stronge menn and wel douȝti, of grymme contenaunce and fiers, and armed wiþ swerdes and wiþ knyues, so þat it were gret foly for eny man to wiþstonden hem.

So þei bounden me hond and foot and ledden me to þe one þei callede Maiſter, of whom I hadde herd so muchel and knewe so litel.

Þe sayde Maiſter, what that hee apperid bifore me, was verely a Deuill, or so me þouȝte, for neuer in al my lyf hadde I beholden so foule a creature. Hee bore a blak clok þat heng to þe grounde, and ſpake neuer a worde. Bot his countenaunce was hidous and so dredful þat my blood wexed colde to loken on hym. For he hadde nat þe visage of a man bot of a beest, wiþ þe teeþ and ſnoute of a wulf, scharpe and crueel. And his eres weren longe eres, as of a wulf, and bihynde him þer heng a gret tayl, as wulf haþ. And hys eyen schon in þe derknesse lyke brennyng coles.

“What wolden ȝe wiþ mee, ȝe heþene?” aſked I, þouȝ myn voys quaked and I hadde litel hope of eny merci.

Bot þei maden no answer, neyþer good ne yuel. Þei weren stille as stoon, and stoden about me as men þat wayte on þeir lordes commandement.

1300

Þanne after muchel tyme spak þe Maiſter, and his wordes weren colde as wintres is. His vois was as þe crying of rauenes, scharpe and schille, and al þat herde hym weren adrade and durst nat speken.

“I deme þe to þe deeþ, straunger. Here ſchaltou dyen, fer fram þi kynne and fer fram þine owen londe, and non ſchal knowen þi name, ne non schal þe biwepe.”

And I sayde to hym, wiþ what boldenesse I miȝte gaderen, “Whi fareſt þou wiþ me þus? What treſpaas haue I wrouȝt ayeins þe, þat þou demeſt me so harde a dome?”

“Swie!” quoþ he, and smot me wiþ his honde, so þat I fel to þe erþe. And þe blod ran doun from mi mouþe.

And I swied, for þe grete drede þat was icumen vpon mee was more þan I miȝte beren. Mi herte bicam as stoon, and mi lymes weren heuy as leed, and I ne miȝte namore stonden ne spoken.

Þe euele man louȝ, whan that he sawe my peine, and it was a crueel louȝter, wiþouten merci or pitee as of a man þat haþ no rewþe in his herte.

Allas! I scholde neuer hauen icumen to þis toune of Wuluesfleete! Cursed be þe dai and cursed be þe houre þat I first sette foot þerinne!

1200

Hit is muchel to seggen all þat pinunge hie on me uuroȝten, al þar sor and al þat sorȝe. Ne scal ic nefre hit forȝeten, naht uuhiles ic libbe!

Ac þer com me gret sped, and þat was a uuif, strong and stiþ! Heo com in among þe yuele men and me nerede fram heore honden.

Heo sloȝ þe heþene men þat me pyneden, sloȝ hem and fælde hem to þe grunde. Þer was blod and bale inouȝ And hie feollen leien stille, for hie ne miȝten namore stonden. Ac þe Maister, þe uuraþþe Maister, he flaȝ awei in þe deorcnesse and was iseon namore.

Ic seide hire, “Ic þanke þe, leoue uuif, for þu hauest me ineredd from dæðe and from alle mine ifoan!”

1100

Þæt ƿif me andsƿarode and cƿæð, “Ic eom Ælfgifu gehaten. Þu scalt me to ƿife nimen, þeah þe þu hit ne ƿite gyt, for hit is sƿa gedon þæt nan man ne nan ƿif ne mote heonon faren buten þurh þone dæð þæs Hlafordes.”

“Ac þær is gyt mare to donne her, forþi ƿe nabbaþ þone Hlaford ofslagenne. He is strong and sƿiðe yfel, and manige gode men he hæfð fordone on þisse stoƿe.”

“Is þæt soð?” cƿæþ ic, forþon þe ic naht ne ƿiste. “Ic ƿende þæt ic mihte heonon faren sƿa ic com.”

“Gea la,” cƿæð heo. “Hit is eall soð, and ƿyrse þonne þu ƿenst.”

1000

And þæt heo sægde wæs eall soþ. Ic ƿifode on hire, and heo ƿæs ful scyne ƿif, ƿis ond ƿælfæst. Ne gemette ic næfre ær sƿylce ƿifman. Heo ƿæs on gefeohte sƿa beald swa ænig mann, and þeah hƿæþere hire andƿlite wæs ƿynsum and fæger.

Ac ƿe naƿiht freo ne sindon, for þy þe ƿe næfre ne mihton fram Ƿulfesfleote geƿitan, nefne ƿe þone Hlaford finden and hine ofslean. Se Hlaford hæfþ þisne stede mid searocræftum gebunden, þæt nan man ne mæg hine forlætan. Ƿe sindon her sƿa fuglas on nette, swa fixas on ƿere.

And ƿe hine secaþ git, begen ætsomne, ƿer ond ƿif, þurh þa deorcan stræta þisses grimman stedes. Hƿæþere God us gefultumige!

Źródełko: https://www.deadlanguagesociety.com/p/how-far-back-in-time-understand-english gdzie znajdziecie wytłumaczenie co i jak zmieniało się w poszczególnych okresach czasu

#angielski #historia #ciekawostki

#owcacontent

24 lutego:

• Dzień Niespodziewanego Całusa

• Międzynarodowy Dzień EBM

#nietypoweswieta #kalendarz #ciekawostki

Populacja słynnej „psychodelicznej ropuchy” miejscami spada Zasiedlająca północno-zachodni Meksyk i południowo-zachodnie Stany Zjednoczone ropucha koloradzka (Incilius alvarius) jest największą naturalnie występującą w tej części świata ropuchą. Stała się bardzo znana po tym, jak odkryto, że gruczoły w jej skórze wydzielają toksyczne substancje o działaniu psychoaktywnym – bufoteninę (5-HO-DMT) i mebufoteninę (5-MeO-DMT). Wydzieliny ropuchy zawierają też glikozydy, które oddziałują na akcję serca i których spożycie może spowodować zatrucie lub w skrajnych przypadkach nawet śmierć.

Bufotenina wchodzi w skład wydzielin co najmniej kilku gatunków ropuch należących do rodzaju Bufo, ale ropucha koloradzka jest jedynym gatunkiem, u którego substancja ta występuje w ilościach wystarczających do wywołania efektu psychoaktywnego. Jej przedstawienia pojawiające się w sztuce Mezoameryki bywają interpretowane jako dowód na to, że ludy żyjące w tej części świata już od dawna znały efekty spożywania jej wydzielin, jednak część badaczy podchodzi do takich twierdzeń z rezerwą. Jest jednak faktem, że ropucha wzbudziła duże zainteresowanie w czasach bliższych współczesności. Ropuchy koloradzkie zaczęto zbierać i wywozić z obszarów ich występowania, by pozyskiwać ich wydzieliny – robi się to poprzez wyciskanie ich gruczołów lub pocieranie skóry ropuchy pod brodą, co skłania płaza do wydzielenia substancji, którą następnie można zeskrobać i wysuszyć.

W czerwcu 2025 roku badania wykazały, że uporczywe odławianie ropuch w Meksyku zdziesiątkowało kilka lokalnych populacji, miejscami narażając ten gatunek na ryzyko wyginięcia. Podobnie wygląda sytuacja w południowo-wschodniej Kalifornii, gdzie ropuchy koloradzkie przestały być widywane mniej więcej od lat 70., choć w innych regionach ich populacja jest uznawana za w miarę stabilną. W Kalifornii, Arizonie i Nowym Meksyku zabronione jest wywożenie ropuch poza granice stanu oraz używanie ich wydzielin jako środków psychoaktywnych, a możliwości ich odławiania są mocno ograniczone.

W połączeniu z suszami, które sprawiają, że naturalne siedliska płazów zaczynają się kurczyć, oraz z zagrożeniem chytridiomykozą – chorobą wywoływaną przez pasożytnicze grzyby, która od jakiegoś czasu dziesiątkuje płazy na całym świecie – odławianie ropuch koloradzkich może w dłuższej perspektywie przyczynić się do dalszego zmniejszania się ich populacji.

tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #zwierzaczki #plazy #ropuchy #ameryka

Bocian Krutek już w Krutyni! (23.02.2026)

Ostatni etap podróży Krutka był dość nietypowy…

Bocian został znaleziony przy jednej z dróg w miejscowości Jedwabno (pow. szczycieński) przez Beatę Kołakowską i Sebastiana Młynarczyka. Dzięki ich szybkiej reakcji ptak został zabezpieczony do czasu przyjazdu Straży Parku.

Aktualnie Krutek przebywa pod obserwacją w Ośrodku Okresowej Rehabilitacji Bocianów w Krutyni, gdzie nabiera sił. Jeśli wszystko będzie dobrze – już za kilka dni wróci na swoje gniazdo!

Trzymamy kciuki za szybki powrót do pełni sił!

O dalszych losach Krutka będziemy Was informować.

Fot. Bocian Krutek 23.02.2023 (Mazurski Park Krajobrazowy)

#ciekawostki #ornitologia #bociany #ciekawostki #zwierzaczki #poryroku #zima #wiosna

Znalazłem nowe, darmowe gry:

[IndieGala] Neon Phonk Robots ( 100% OFF / FREE )

https://freebies.indiegala.com/neon-phonk-robots

#promocjeCzlowiekaCebuli

Czy po mroźnej i śnieżnej zimie czeka nas susza?

#ciekawostki #wolnerzeki #woda

Lekarz AI w Rwandzie - Wyciskamy morski śnieg - Bonobo na niby | Czytamy naturę 281

W 281. odcinku "Czytamy naturę" usłyszymy o:

• skuteczności modeli językowych w warunkach problemów medycznych typowych dla Rwandy;

• "morskim śniegu" i o tym, co zostaje z niego wyciśnięte na głębokości kilku kilometrów;

• szympansie bonobo o imieniu Kanzi, który umie sobie wyobrazić coś takiego jak "sok na niby".

#ciekawostki #nauka #czytamynature #copernicus #lukaszlamza

Znajdź ropuchy Widoczne na zdjęciu południowoamerykańskie ropuchy Rhinella margaritifera należą do płazów, które dzięki swojemu wyglądowi znakomicie potrafią maskować się w ściółce wśród opadłych liści. Zazwyczaj ich ubarwienie ma odcień ciemnobrązowy, ale jest bardzo zmienne i może być też jasnobrązowe, jasnoszare, a czasem nawet czerwonawe. Wzory na ich grzbietach są również bardzo zróżnicowane i przypominają liście.

Ropuchy te zawdzięczają swoją nazwę łacińską lekko wydłużonym pyszczkom (rhinella znaczy dosłownie „nosek”), jednak ich bardziej charakterystyczną cechą są mocno zaznaczone grzebienie zaoczodołowe, szczególnie mocno widoczne u samców – stąd popularne nazwy tej ropuchy, jak mitred toad czy sapo crestado.

tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #zwierzaczki #plazy #ropuchy #amerykapoludniowa

#7ciekawostekprzyrodniczych

23 lutego:

• Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją

• Dzień bez Łapówki

• Święto Geografii Wojskowej

• Międzynarodowy Dzień Pomocy Potrzebującym

#nietypoweswieta #kalendarz #ciekawostki #depresja #łapówka

Jak umiera człowiek wystawiony na działanie próżni (np. astronauta w kosmosie)?

Przyczyną śmierci organizmu wystawionego na działanie próżni jest całkowita utrata tlenu z organizmu, a co za tym idzie ustanie akcji serca. Człowiek nie zamarza gwałtownie, nie zagotowuje mu się krew ani nie wybucha.

W publikacji NASA SP-3006 przyjęto założenie, iż człowiek wystawiony na działanie próżni kosmicznej straci przytomność w ciągu 9–11 sekund z powodu gwałtownej utraty tlenu z organizmu. Wstrzymywanie oddechu przyniesie jednak bardziej katastrofalne skutki w postaci rozerwania płuc i dostania się pęcherzyków gazu do opłucnej. Na skutek zmiany ciśnienia w jamie brzusznej w pierwszych kilku sekundach możliwe jest nastąpienie zapaści sercowo-naczyniowej, również prowadzącej do utraty przytomności. Gwałtowny ubytek gazów z żołądka może upośledzić ruchy oddechowe. Występuje również gwałtowne pocenie. Woda na powierzchni jamy ustnej i spoconych częściach ciała wrze. Eksperymenty na zwierzętach wykazały, że w ciągu minuty może nastąpić migotanie komór serca, jednak w większości wypadków praca serca ustawała po 90 sekundach. Po zatrzymaniu akcji serca próby reanimacji nie przyniosły rezultatu. Śmierć mózgowa następuje po 2 minutach.

Ukradzione z wikipedii, źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Przestrze%C5%84_kosmiczna

#ciekawostki #kosmos #smierc #proznia #zycie #przestrzenkosmiczna

Inwazja jaszczurów W okolicach Cincinnati w amerykańskim stanie Ohio niezwykle często można natknąć się na niewielkie jaszczurki – murówki zwyczajne (Podarcis muralis), których populacja jest w tym regionie podejrzanie liczna. W pobliżu Torrence Court jest ich tak dużo, że miejsce to jest czasem nazywane Lizard Hill („Jaszczurze Wzgórze”), a w niektórych innych regionach południowo-zachodniego Ohio zagęszczenie murówek może wynosić nawet około 1500 osobników na akr.

W tym wszystkim najdziwniejsze jest to, że murówki zwyczajne są europejskimi jaszczurkami i nie powinny występować na kontynencie amerykańskim. Skąd więc wzięły się w Cincinnati?

Winny jest, jak w wielu podobnych przypadkach, człowiek. W 1951 roku dziesięcioletni George Rau, przybrany syn Freda Lazarusa III, wyjechał ze swoją rodziną na wakacje do Europy, nad włoskie jezioro Garda. W ramach zabawy nałapał do skarpety od sześciu do dziesięciu lokalnych jaszczurek murówek, a następnie przemycił je do USA jako pamiątkę i wypuścił w pobliżu rodzinnego domu w Torrence Court.

Okazało się, że klimat i środowisko okolic Cincinnati bardzo odpowiadają murówkom. Przemycone jaszczurki zaczęły się rozmnażać, a ponieważ na nowym kontynencie miały mniej wrogów naturalnych i były bardziej odporne na lokalne choroby i pasożyty, ich populacja zaczęła szybko rosnąć. W 1989 roku George Rau skontaktował się z herpetologami z Muzeum Historii Naturalnej w Cincinnati i opowiedział, w jakich okolicznościach europejskie jaszczurki zostały wprowadzone do środowiska. Przeprowadzone badania genetyczne potwierdziły, że murówki z okolic Cincinnati rzeczywiście są spokrewnione z włoskimi – wykazały też przy okazji, że lokalna „inwazja jaszczurów” rozpoczęła się prawdopodobnie od zaledwie trzech z przywiezionych w 1951 roku osobników, którym udało się z sukcesem rozmnożyć.

Murówka, popularnie znana w okolicach Cincinnati jako Lazarus lizard, tak dobrze zadomowiła się w południowo-zachodnim Ohio, że obecnie jest uznawana za gatunek naturalizowany i jest chroniona przez prawo stanowe – nie wolno jej zabijać, chwytać ani w żaden inny sposób krzywdzić, a trzymanie jej w domu bez odpowiedniego zezwolenia jest nielegalne. Poza Ohio występuje także w niektórych regionach stanów Kentucky i Indiana.

tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #zwierzaczki #gady #jaszczurki #herpetologia #amerykapolnocna #usa

Ponoć Comatricha Alta. O wiele ponad mój poziom znajomoci. Ale ładne

#grzyby #sluzowce

22 lutego:

• Europejski Dzień Ofiar Przestępstw

• Dzień Myśli Braterskiej

• Dzień Pocieszania się

#nietypoweswieta #kalendarz #ciekawostki

#ciekawostki #zajebanezfacebooka