• 475 n.e. - Romulus Augustulus został cesarzem zachodniorzymskim na wniosek swojego ojca Orestesa, który wzniecił bunt przeciwko prawowitemu cesarzowi Julianowi Neposowi. Tytuł - czy też drugie imię - Augustus lud przeinaczył ze względu na małoletniość chłopca na Augustulus, czyli Auguścik.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymska rzeźba ukazująca mężczyznę w stroju wojskowym
Rzymska rzeźba ukazująca mężczyznę w stroju wojskowym, ze współcześnie wykonaną głową Juliusza Cezara. Obiekt datowany na II-III wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Na Malcie znajdują się rzymskie pozostałości po termach. Znajdują się one w okolicach regionu Gnajn Tuffieħa (północny-zachód wyspy). Obiekt został odkryty w 1929 roku, kiedy to prowadzono prace kanalizacyjne.
Naukowcy podejrzewają, że lokalizacja była nieprzypadkowa, gdyż to właśnie tam znajduje się źródło wody pitnej. Termy składały się z osobnych sal - tepidarium (ciepłe sale), frigidarium (zimny basen) i caldarium (ciepłe wody). Badacze natrafili także na pozostałości latryny, korytarza lub izb sypialnianych.
Większość odkrytych pomieszczeń posiadała niezwykle ciekawe mozaiki podłogowe w stylu geometrycznym.
Obecnie (stan na 2019/2020) obiekt jest niedostępny dla zwiedzających.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
W Walii archeolodzy odkryli pozostałości nieznanego wcześniej rzymskiego fortu, który mógł pomieścić nawet 1000 żołnierzy wojsk pomocniczych. Odkrycie może mieć szczególne znaczenie dla poznania rzymskiej obecności w tej części Brytanii, a także rzucić nowe światło na średniowieczną walijską legendę związaną z cesarzem Magnusem Maksymusem.
Fort znajduje się w pobliżu wzgórza Frenni Fawr w hrabstwie Pembrokeshire, w południowo-zachodniej Walii. Jego lokalizację zidentyfikował w 2024 roku Mark Merrony, archeolog związany z Wolfson College na Uniwersytecie Oksfordzkim. W poszukiwaniach wykorzystał zdjęcia satelitarne oraz analizę przebiegu rzymskich dróg.
Początkowo badacz szacował, że obiekt mógł pomieścić około 500 żołnierzy. Dokładniejsze rozpoznanie terenu wskazało jednak, że jego powierzchnia jest większa, niż zakładano. Zdaniem Merrony'ego fort mógł być miejscem stacjonowania nawet 1000 rzymskich żołnierzy wojsk pomocniczych (auxilia).
Podczas ostatnich wykopalisk odkryto między innymi dwie rzymskie monety pochodzące z końca IV wieku n.e., a także ceramiczne dachówki i fragmenty materiałów, które mogły być wykorzystywane do wykonania posadzek lub instalacji ogrzewania podłogowego. Znaleziska wskazują, że obiekt był użytkowany w późnym okresie rzymskim. Według Merrony'ego sam fort mógł jednak powstać znacznie wcześniej, prawdopodobnie już w I wieku n.e.
Szczególnie interesujący jest możliwy związek odkrycia z walijską tradycją literacką. W średniowiecznym zbiorze opowieści znanym jako "Mabinogion", zawierającym również historie związane z legendarnym królem Arturem, pojawia się opowieść o rzymskim cesarzu, który miał założyć obóz wojskowy w pobliżu Frenni Fawr.
Merrony uważa, że nowo odkryty fort może być właśnie miejscem opisanym w tej tradycji. Jego zdaniem lokalizacja obiektu, odległość od wzgórza oraz brak innych znanych rzymskich stanowisk archeologicznych w bezpośrednim sąsiedztwie przemawiają za taką możliwością.
W opowieści pojawia się postać Magnusa Maksymusa, rzymskiego wodza, który w latach 383-388 n.e. sprawował władzę w Brytanii, a następnie podjął wyprawę na kontynent, gdzie walczył o władzę w zachodniej części Imperium Rzymskiego. Archeolog przypuszcza, że jego ewentualna obecność w Walii mogła mieć związek z zagrożeniem ze strony irlandzkich najeźdźców, którzy w IV wieku prowadzili wyprawy na zachodnie wybrzeża Brytanii.
Odkrycie fortu nie stanowi jednak dowodu na to, że sam Magnus Maksymus rzeczywiście odwiedził to miejsce. Pokazuje natomiast, że średniowieczna opowieść może zawierać elementy oparte na rzeczywistych wydarzeniach historycznych, które przetrwały w lokalnej tradycji ustnej, zanim zostały spisane.
Kolejny etap prac archeologicznych zaplanowano na 2027 rok. Naukowcy zamierzają poszerzyć dwa wykopy obejmujące pozostałości budynków znajdujących się na terenie fortu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Książka "Miłość i seks w starożytnym Rzymie" autorstwa Alberta Angeli przedstawia życie intymne Rzymian, ich związki, małżeństwa, obyczaje seksualne oraz społeczne normy i wyobrażenia dotyczące miłości w antycznym Rzymie. Pozycja została wydana przez wydawnictwo Czytelnik.
Alberto Angela to włoski popularyzator nauki, dziennikarz i autor książek historycznych, który zdobył popularność dzięki programom telewizyjnym poświęconym historii. Z wykształcenia paleontolog i paleoantropolog, potrafi łączyć wiedzę naukową z przystępną narracją, przybliżając czytelnikom realia dawnych epok.
Książka to próba odtworzenia rzymskiej obyczajowości. Autor nie ogranicza się do opisywania anegdot czy najbardziej pikantnych ciekawostek. Sięga do tekstów antycznych, literatury, malowideł, mozaik i znalezisk archeologicznych, aby pokazać, jak wyglądały związki, jakie znaczenie miało małżeństwo oraz jak społeczeństwo regulowało zachowania seksualne. Dzięki temu intymność przestaje być jedynie sensacyjnym dodatkiem do historii Rzymu, a staje się ważnym elementem poznawania jego kultury.
Na uwagę zasługuje również szata graficzna książki. Publikację uzupełniają czarno-białe ilustracje przedstawiające sceny z życia mieszkańców starożytnego Rzymu, które nie tylko urozmaicają lekturę, ale także pomagają lepiej wyobrazić sobie opisywane realia. Książka liczy około 300 stron treści, a całość zamyka obszerna bibliografia obejmująca zarówno źródła antyczne, jak i współczesne opracowania. Autor zachęca tym samym do dalszego zgłębiania poruszonych zagadnień i samodzielnego odkrywania historii rzymskich obyczajów.
"Miłość i seks w starożytnym Rzymie" to wartościowa propozycja dla osób zainteresowanych historią obyczajów, życiem codziennym Rzymian i kulturą antyczną. Książka pokazuje, że aby zrozumieć starożytny Rzym, trzeba wyjść poza opowieści o legionach, cesarzach i podbojach. Równie ważne są prywatne relacje, społeczne oczekiwania i zasady, według których ludzie budowali swoje życie.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
In February, Japan conducted the world’s first successful continuous recovery of rare-earth mud from the seafloor at a depth of 5,569 meters to the ship’s deck. As part of a large-scale research program led by the Cabinet Office, this project aims to conduct demonstration tests at a rate of 350 metric tons per day by February 2027 . The objective is the industrialization of rare-earth mud from Minamitorishima starting in 2028.
Jak się okazuje ekologia nie zawsze idzie w parze z nauką.
Zwykły plastik miał najniższy wpływ środowiskowy w 10 z 16 badanych kategorii.
Bio-PE wypadał najgorzej w 10 kategoriach.
Papierowe słomki miały 6,33 razy wyższy wskaźnik potencjalnego wpływu rakotwórczego w całym cyklu życia niż plastikowe.
Bio-PE osiągnął aż 16,18 razy wyższą wartość tego wskaźnika.
Uwzględniono warunki Koreańskie.
Koreańskie badanie rządowe dowiodło, że papierowe i biodegradowalne słomki są bardziej szkodliwe dla środowiska niż plastikowe, bo generują ponad 6x więcej substancji rakotwórczych i 2x bardziej zakwaszają środowisko.
Słomki z bioplastiku Bio-PE (z trzciny cukrowej) mają aż 16x większe działanie rakotwórcze i 6x mocniej zakwaszają oceany oraz glebę niż plastik. Papierowe nie trafiają do recyklingu.
proces produkcji plastikowych słomek jest dobrze zoptymalizowany, więc generuje mniejszy wpływ na środowisko niż nowatorskie słomki z energii kosmosu
słomki plastikowe dalej nie rozkładają się przez setki lat i zaśmiecają oceany
Ot, rewolucja na hurra tak się niestety kończy. Nie zmienia to faktu, że jednorazowe słomki to syf i najlepiej żeby było ich jak najmniej (bo wszystkie rodzaje słomek ciężko recyklingować).
@Fulleks w ogole z zasady rozpi*erdala mnie kwestia slomek xD ja przez cale swoje zycie nie uzywam slomek nawet w maku, ch*uj wie, czy w ogole umialbym przez nie pic. Nie kumam czemu ludzie jak nie maja w reku slomki to dostaja pi*erdolca xD
Miasto:Ustroń – miasto w południowej Polsce, w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, uzdrowisko (jedno z dwóch w województwie), ośrodek wczasowy i wypoczynkowy. Według danych z 30 czerwca 2022 miasto miało 16 023 mieszkańców. Miejscowość została po raz pierwszy wzmiankowana w łacińskim dokumencie Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis, spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna ok. 1305. W 1621 r. w czasie wojny trzydziestoletniej Ustroń został spalony przez przebywające tu wojska neapolitańskie, walczące po stronie katolickiej Austrii. Uciekający przed grabieżami chłopi zaczęli osiedlać się coraz wyżej w górach i przestawiać się na gospodarkę hodowlaną. W 2. połowie XVIII w. w Ustroniu i okolicznych wsiach (m.in. w Cisownicy , Puńcowie , Lesznej Górnej , Nydku ) odkryto pokłady rud żelaza , co doprowadziło do uruchomienia w 1772 r. pierwszej huty w Księstwie Cieszyńskim. Obok wielkiego pieca w 1780 r. powstała kuźnica (hamer „Adam”), a w następnych latach kolejne zakłady. Od tej pory Ustroń rozwijał się jako ośrodek przemysłowy. W XIX w. odkryto też właściwości lecznicze wody, ogrzewanej bogatym w związki siarki żużlem wielkopiecowym. Przy dobrych warunkach klimatycznych spowodowało to popularyzację Ustronia jako miejscowości uzdrowiskowej. Po otwarciu nowej huty w pobliskim Trzyńcu , do której przeniesiono wiele wydziałów z Ustronia, ustrońskie hutnictwo zaczęło podupadać, a w 1897 r. całkowicie wygaszono ostatni wielki piec. Hutę przekształcono w średniej wielkości zakład przetwórstwa żelaza (kuźnię), która funkcjonowała nieprzerwanie przez cały wiek XX, a na początku następnego stulecia podjęto jej likwidację, zakończoną w roku 2008. W 1787 r. wybudowano kościół św. Klemensa , z murowaną wieżą z 1835 r. (początkowo wieża była drewniana). W 1835 r. wybudowano kościół ewangelicki . W 1852 r. Ustroń uzyskał prawa gminy targowej. Rozwijał się handel i rzemiosło, budowano pierwsze murowane domy dla urzędników i majstrów fabrycznych. W 1888 r. do Ustronia doprowadzono linię kolejową z Goleszowa , co znacznie ułatwiło dojazd gościom uzdrowiska. Po zakończeniu I wojny światowej tereny, na których leży miejscowość – Śląsk Cieszyński stał się punktem sporu pomiędzy Polską i Czechosłowacją . W 1918 roku na bazie Straży Obywatelskiej miejscowi Polacy utworzyli dowództwo 15. kompanii Milicji Polskiej Śląska Cieszyńskiego pod dowództwem ppor. Lipowczana, której podlegały lokalne oddziały milicji. W lipcu 1920 r. w wyniku decyzji Rady Ambasadorów miejscowość znalazła się w granicach Polski. W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonował komisariat Straży Granicznej i placówka II linii SG „Ustroń” . W latach międzywojennych Ustroń rozwijał się wyłącznie jako miejscowość uzdrowiskowa i wypoczynkowa. W 1933 oddano do użytku basen kąpielowy, funkcjonujący do 2004. Od początku lat 60. rosło szybko znaczenie Ustronia jako miejscowości wczasowo-wypoczynkowej, czemu sprzyjała bliskość dużej, szybko rozwijającej się aglomeracji katowickiej . W tym czasie nastąpił gwałtowny rozwój Ustronia. W latach 60. w Jaszowcu zbudowano duży, kompleksowo zaprojektowany ośrodek wypoczynkowy. Biorąc pod uwagę dość łagodny, górski klimat miejscowości i duże nasłonecznienie oraz dobre warunki do leczenia lekkich stanów chorób gośćcowych , stanów pourazowych i przewlekłych zapaleń nerwów obwodowych, w roku 1967 rozpoczęto wznosić na Zawodziu kompleks leczniczo-sanatoryjny ze słynnymi „piramidami”. Rozbudowano infrastrukturę turystyczną, budując m.in. w latach 1965–1967 w Polanie kolej krzesełkową na Czantorię i zagospodarując brzegi Wisły do celów wypoczynkowych. Powstała dwupasmowa droga do Katowic, a z końcem 2022 r. oddano do użytku zmodernizowaną linię kolejową do Wisły . Dzięki temu Ustroń jest dziś jednym z najważniejszych ośrodków turystyczno-wypoczynkowych w Beskidzie Śląskim, a jako jedyny z nich posiada status uzdrowiska.
Wieś: --
Data wykonania zdjęcia: kwiecień 1983
Opis zdjęcia: Ustroń. Dworzec rozładunkowy PKP. Cyklopy podczas rozładunku wapna. Źródło
Zwycięzca losowania: @WatluszPierwszy
Jak chcesz wziąć udział w losowaniu kolejnego miasta kliknij w ten link
