Zbiór opowiadań nieznanej mi wcześniej polskiej autorki. Bardzo ponure i depresyjne w swoim klimacie. Tematyka dotyczy najczęściej końca rzeczywistości jaką znamy - albo właśnie świat się kończy, albo typowe postapo, czyli nieliczni ocaleli próbują jakoś wyżyć na tym co zostało. Stylowo nie jest może rewelacyjnie, ale nadrabia pomysłami. Oczywiście są lepsze i gorsze teksty. Lecąc po spisie treści najbardziej spodobały mi się:
"Maszyna" - Ojciec i syn zamknięci jako konserwatorzy w ogromnej maszynie dostarczającej ludzkości pożywienia i energii. Maszyna działa cały czas, chociaż - jak im się wydaje - nikt nie odbiera już tego co wyprodukowała.
"Nadejście Fortynbrasa" - Pierwsze zdanie z opowiadania brzmi: "Nie było już jedzenia, dorośli umarli i świat należał do nas, dzieci", co w zasadzie opisuje to, najlepsze w moim odczuciu, opowiadanie w tej książce. Mocno podnosi ocenę całego zbioru, absolutnie fantastyczne.
"Telerodzinka" - W Świecie przyszłości niebezpiecznie jest wychodzić na zewnątrz. Do tego stopnia, że wiele osób w ogóle nie wie jak wygląda świat zewnętrzny. Ludzie komunikują się tylko w sieci tworząc tytułowe "Telerodzinki", a o ich rozrywkę i interakcję dba "Teledruh", sztuczna inteligencja, która wie lepiej czego człowiekowi potrzeba do szczęścia.
Miałem pod opieką fajnego kota Felka, poznałem nową, dużo młodszą kochankę, byłem pierwszy raz w Armenii, miałem dwie stłuczki (nie ze swojej winy, max pyknięty zderzak), wiozłem nowo kupiony moto kolegi z Rzeszowa do Gdańska, jechałem skuterem o zastraszającej pojemności 125 cc z Wawa do Gdańska,. To był dobry rok :)\ \ a Wy jakie macie wspomnienia?
Po świetnym pierwszym tomie miałem spore oczekiwania wobec kontynuacji. Na szczęście "Sądny dzień Carla" nie tylko ich nie zawiódł, ale wręcz utwierdził mnie w przekonaniu, że Dungeon Crawler Carl to jedna z najbardziej pomysłowych serii litRPG, jakie czytałem. Z perspektywy czasu mogę nawet powiedzieć, że drugi tom podobał mi się bardziej od pierwszego.
Historia rozpoczyna się dokładnie tam, gdzie zakończyły się wydarzenia z poprzedniej części. Carl i jego niezastąpiona towarzyszka, kotka Pączuś, schodzą na kolejny poziom (3) lochu , gdzie czekają na nich jeszcze bardziej absurdalne wyzwania, śmiertelne pułapki i przeciwnicy, których wyobraźnia autora zdaje się nie mieć końca. Równocześnie coraz więcej dowiadujemy się o zasadach funkcjonowania samego "show", jego organizatorach i o tym, że cały ten krwawy spektakl ma znacznie większy wymiar niż zwykła walka o przetrwanie. Do tego dochodzi oczywiście Kurozaur, który po raz kolejny udowadnia, że w tej serii nawet najbardziej absurdalne pomysły potrafią działać zaskakująco dobrze.
Największą siłą książki pozostaje dla mnie doskonałe wyważenie humoru i dramatyzmu. Dinniman potrafi w jednym rozdziale doprowadzić mnie do śmiechu przez kompletnie odjechaną sytuację lub dialog z Pączusiem, by chwilę później przypomnieć, że stawka jest jak najbardziej realna, a śmierć bohaterów jest czymś więcej niż tylko kolejną mechaniką gry. Dzięki temu świat nie sprawia wrażenia wyłącznie komediowej parodii gier RPG.
Bardzo podobało mi się również to, że drugi tom nie ogranicza się do dokładania kolejnych potworów i poziomów lochu. Autor rozwija zarówno świat przedstawiony, jak i samych bohaterów. Carl coraz lepiej odnajduje się w swojej roli, ale jednocześnie coraz mocniej odczuwa ciężar odpowiedzialności za innych. Z kolei Pączuś to już nie tylko źródło humoru. Nadal kradnie każdą scenę, w której się pojawia, ale staje się też pełnoprawną bohaterką, bez której trudno wyobrazić sobie tę serię.
To, co najbardziej doceniam, to fakt, że Dinniman nie spoczął na laurach. Zamiast powtórzyć schemat pierwszego tomu, rozwija niemal każdy element świata. Poznajemy więcej zasad rządzących tym kosmicznym widowiskiem, coraz lepiej rozumiemy motywacje różnych frakcji i zaczynamy dostrzegać, że za całą historią kryje się znacznie większa intryga niż zwykłe przechodzenie kolejnych poziomów. Dowiadujemy się też, że te widowisko ma zasady, które nie tylko można naginać, ale również ignorować raz na grę, jeśli się jest jednym z zasadoustalaczy, o czym boleśnie przekonują się nasi bohaterowie i czują się oszukani.
Po drugim tomie jestem już praktycznie pewien, że to nie jest seria, którą czyta się wyłącznie dla systemu RPG czy walk z potworami. Owszem, wszystkie elementy charakterystyczne dla gatunku są tutaj obecne, ale najważniejsi pozostają bohaterowie i relacje między nimi. To właśnie Carl, Pączuś i cała galeria zwariowanych postaci sprawiają, że z ogromną przyjemnością przewraca się kolejne strony.
2 tom utwierdził mnie w przekonaniu, że Dungeon Crawler Carl ma potencjał na jedną z moich ulubionych serii. Drugi tom rozwija wszystko to, co działało w pierwszym, dodaje jeszcze więcej humoru, emocji i szaleństwa, dodaje trochę elementów gore i vibe "oszukać przeznaczenie", a przy tym nie zapomina o budowaniu większej historii. Jeśli kolejne części utrzymają ten poziom, to zapowiada się naprawdę wyjątkowa przygoda, której już nie mogę się doczekać.
@jajkosadzone "kobiety dojrzewają wcześniej" - tak od podstawówki się słyszy, nikt nie powiedział jednak, że wraz z dojrzewaniem mądrzeją. Albo, bo to też jest tak samo możliwe, jak i częste, miała takie wzorce z domu, ale mam wrażenie, że poprzednie pokolenia piły, ale rodzinę szanowały a moje ma z tym czasem problem.
@jajkosadzone czyli wychowujesz dziecko, przeglądasz portale randkowe a potem naśmiewasz się z innych, którzy też mają dziecko I też chcą ułożyć sobie na nowo życie
Ty jesteś ok, ale inni w takiej sytuacji to obiekt do drwin