Zbiór owoców odbywa się mniej więcej od końca września do początku października. Można je przechowywać do około grudnia.
Pochodzenie
Pochodzenie tej odmiany nie jest znane.
Odmiana ta należy do licznych odmian jabłek słodkich, które dawniej były skupowane w Nadrenii przez fabryki musu jabłkowego i przetwarzane na mus jabłkowy, a spośród nich odmiana Bresüthe wydaje się mieć największy zasięg występowania. W „Rhein. Monatsschrift für Obst-, Gemüse- und Gartenbau” z 1919 r. (nr 7) mowa jest o odmianie „Breiter Süßer”, która jest polecana i zachowuje świeżość aż do stycznia. W „Wykazie odmian owoców zalecanych do uprawy na dużą skalę w prowincji Ren” (1890), wydanym przez „Stowarzyszenie Rolnicze Prus Renanskich”, dla obszaru Dolnego Renu po lewej stronie Renu wymieniono odmianę jabłek „Der Dicke Süße” z dopiskiem „do produkcji musu”. Można z dużym prawdopodobieństwem założyć, że chodzi tu również o odmianę, która do dziś występuje w regionie Dolnego Renu pod nazwą „bresüthe” („breitsüßer”).
Nie wiadomo, czy odmiana ta powstała pierwotnie w Nadrenii, czy też mogła zostać sprowadzona z Holandii, gdzie, jak wiadomo, była również bardzo rozpowszechniona. W Niemczech natomiast odmiana ta wydaje się nie występować poza Nadrenią.
Występowanie
Odmiana ta wydaje się jednak nadal występować w pewnym stopniu w Nadrenii, a mianowicie wzdłuż Renu w rejonie Düsseldorfu, a przede wszystkim w Dolnym Renie, na starych drzewach w sadach rozproszonych. W Dolnym Renie była ona znana kilku właścicielom pod nazwą „bresüthe”.
Owoc
Ogólne wrażenie: owoc średniej wielkości do dużego, o zaokrąglonym kształcie stożkowym, o nieregularnych zaokrąglonych krawędziach. Skórka gładka, o matowym połysku do błyszczącej, po przechowywaniu woskowata lub tłusta. Płatki kielicha krótkie, jasno owłosione, u podstawy przeważnie zielone i szerokie. Zagłębienie szypułkowe średnio szerokie do szerokiego, szypułka krótka
Miąższ zielonkawo-biały, o średnio drobnej do nieco gruboziarnistej strukturze, tylko umiarkowanie soczysty, po przechowywaniu stosunkowo suchy, łagodnie słodkawy, całkowicie pozbawiony kwasowości, o jedynie delikatnym aromacie.
Drzewo
Odmiana ta charakteryzuje się silnym wzrostem; tworzy duże, przeważnie wysoko kuliste, średnio gęsto rozgałęzione korony, nieco zwisające na zewnątrz. Jest mało podatna na parcha, raka i mączniaka. Jako odmiana triploidalna nawet w podeszłym wieku wydaje wystarczająco duże owoce, jest jednak słabym zapylaczem dla innych odmian. Jej silne pędy roczne mają szaro-czerwonawy odcień.
Podsumowując, „Bresüthe” jest odporną odmianą jabłoni sadowych. Wraz z zanikiem produkcji syropu jabłkowego w Nadrenii odmiana ta – podobnie jak większość odmian jabłek stołowych – straciła jednak dziś w znacznym stopniu swoje znaczenie uprawowe. Tam, gdzie drzewa nadal rosną, ich owoce są zazwyczaj przetwarzane w tłoczniach soku jabłkowego.
Miąższ zielonkawo-biały, o średnio drobnej do nieco gruboziarnistej strukturze, tylko umiarkowanie soczysty, po przechowywaniu stosunkowo suchy, łagodnie słodkawy, całkowicie pozbawiony kwasowości, o jedynie delikatnym aromacie.
Odmiana Brünnerling powstała prawdopodobnie w Górnej Austrii i stamtąd się rozprzestrzeniła. Występuje zatem często w Górnej Austrii oraz w regionie Mostviertel w Dolnej Austrii, ale można ją również spotkać w regionie Weinviertel. Odmiana Brünnerling została opisana już w 1659 roku przez Wolfa Helmharda, barona von Hochberg, w jego dziele „Georgica curiosa” jako „Prineräpfel” na jego posiadłości Klingenbrunn koło Haagu w Dolnej Austrii.
Miąższ jest prawie czysto biały, bardzo jędrny, umiarkowanie soczysty, lekko kwaśny, wystarczająco słodki, a przy późnym zbiorze również nieco pikantny.
Cechy drzewa:
Drzewo rośnie bujnie, jednak w szkółce nie tworzy prostych pni. Korona jest wysoko kulista i szeroka, nigdy opadająca.
Kiedy od kwietnia jabłoń „Österreichischer Brünnerling” zaczyna kwitnąć i pojawiają się jasnoróżowe kwiaty, można już z niecierpliwością czekać na owoce w kolorze od czerwonego do zielono-czerwonego. Od października nadchodzi odpowiedni moment i można przystąpić do zbiorów. Owoce tej odmiany są po prostu niepowtarzalne.
Aby uzyskać obfite zbiory, jabłoń „Österreichischer Brünnerling” powinna rosnąć w miejscu nasłonecznionym lub półcienistym, na przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie ogrodowej. W optymalnych warunkach Malus domestica „Österreichischer Brünnerling” rośnie pionowo i rozłożysto, osiągając wysokość do 8 m oraz szerokość około 6 m.
Owoce doskonale nadają się do wypieków, ale można z nich również przygotować pyszne soki owocowe.
Kiedy od kwietnia jabłoń „Österreichischer Brünnerling” zaczyna kwitnąć i pojawiają się jasnoróżowe kwiaty, można już cieszyć się na czerwone lub zielono-czerwone owoce. Od października nadchodzi czas zbiorów. Owoce są po prostu niepowtarzalne.
Aby uzyskać obfite zbiory, jabłoń „Österreichischer Brünnerling” powinna rosnąć w miejscu nasłonecznionym lub półcienistym, na przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie ogrodowej. W optymalnych warunkach Malus domestica „Österreichischer Brünnerling” rośnie pionowo i rozłożysto, osiągając wysokość do 8 m oraz szerokość około 6 m.
Owoce doskonale nadają się do wypieków, ale można z nich również przygotować pyszne soki owocowe.
Owoce
Od października można zbierać owoce odmiany jabłoni „Österreichischer Brünnerling”. Mają one barwę od czerwonej do zielono-czerwonej.
Owoce
Od października można zbierać owoce jabłoni odmiany „Österreichischer Brünnerling”. Mają one barwę od czerwonej do zielono-czerwonej.
Stanowisko
Optymalne stanowisko dla jabłoni odmiany „Österreichischer Brünnerling” powinno być nasłonecznione lub półcieniste.
Stanowisko
Optymalne stanowisko dla jabłoni „Österreichischer Brünnerling” powinno być nasłonecznione lub półcieniste.
Gleba
Roślinę tę należy sadzić w przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie.
Odmiana jabłoni typu pippin, która wyrosła w 1801 roku z odrzuconych wytłoczyn po produkcji cydru i została wyhodowana przez wielebnego Johna Symondsa Breedona w Bere Court w hrabstwie Berkshire (Wielka Brytania). Sadzonka zaczęła owocować w 1813 roku, a próbki owoców zostały przekazane przez Williama Kenta Królewskiemu Towarzystwu Ogrodniczemu w 1820 roku.
https://pomiferous.com/applebyname/breedon-pippin-id-948
Morfologia:
Małe, okrągłe i spłaszczone, czasami wydające się czworokątne. Przezroczki są nieliczne i małe. Łodyga jest średniej długości i gruba, osadzona w płytkim zagłębieniu.
https://pomiferous.com/applebyname/breedon-pippin-id-948
Skórka:
Podstawowy kolor skórki to matowa żółć z rumieńcem rdzawopomarańczowym, bardziej czerwonawy na stronie wystawionej na słońce. Skórka ma marmurkowy wzór z jasnobrązowymi plamkami.
https://pomiferous.com/applebyname/breedon-pippin-id-948
Miązsz:
Miąższ jest żółty, o delikatnej konsystencji i jędrny. Bardzo słodki i rześki, o pikantnym smaku ananasa.
