VW typ 166 Schwimmwagen uzbrojony w działko Flak (nie umiem zidentyfikować jakie, może Flak 30). Chyba wynik nudy w koszarach, bo wartość bojowa chyba słaba
Amerykański marine pozuje przy zdobytym japońskim walcu na lotnisku na Guadalcanalu, 1942 r.
Walki o Guadalcanal, toczone w archipelagu Wysp Salomona, koncentrowały się wokół strategicznego lotniska, które Japończycy wybudowali po zajęciu wyspy. Kontrola nad nim dawała możliwość panowania nad szlakami zaopatrzeniowymi prowadzącymi do Australii.
@Rzeznik Ten walec jest spalinowy. Nazwa "steamroller" stosowana jest do wszystkich walców, ale nie oznacza, że walec jest napędzane parą (pierwsze były i nazwa została). Więc tłumaczenie na polski powinno pomijać "parowy", chyba że rzeczywiście byłby przedstawiony taki napędzany parą.
@Rzeznik kolega @ataxbras się myli, steam roller nie odnosi się do rodzaju silnika tylko do unoszącej się pary na skutek zraszania bębna walca wodą żeby nie przyklejał się do gorącego asfaltu, skutkiem jest oczywiście powstawanie chmury pary wodnej.
Steam engine roller to walec z silnikiem parowym. A zwykły walec bez natrysku to compactor roller. (Ubijanie tlucznia obrazek no.2)
@Opornik To masz jeszcze do kolekcji taki śmieszny fakt, że Angole wprowadzili je na swoje lotniskowce przed Amerykanami. Wdrążenie Corsairów do US Navy było konkretnie opóźnione przez swoją nietypową jak na tamte czasy konstrukcję i problemy z widocznością podczas lądowania.
@Rzeznik może wyjdzie że się czepiam, ale to seafire, nie spitfire
Warto dodać że różnorodność samolotów na zdjeciu wynika z faktu, ze w Fledgling szkolono mechaników, a raczej "mechaniczki" tj. Kobiety z WRNS Women's Royal Naval Service
@Rzeznik tutaj akurat można tylko po malowaniu wywnioskować bo to jeszcze MK I czyli wczesna wersja seafire. Mk I byl przerobionym pod operowanie z lotniskowca spitfire, na zdjeciu nie widac haka i podwozia czyli jedynych różnic na tym etapie. Późniejsze wersje seafire miały m.in. składane skrzydła
Dwa działa samobieżne 15 cm sIG 33 (Sf) auf Panzerkampfwagen I Ausf. B, znane także jako Sturmpanzer I Bison, noszące nazwy własne Bismarck i Cambrai. Konstrukcja ta powstała przez osadzenie ciężkiego działa piechoty kalibru 149 mm na podwoziu czołgu PzKpfw I Ausf. B. Była to jedna z pierwszych prób stworzenia samobieżnego działa wsparcia piechoty, jednak z powodu nadmiernej masy i przeciążonego podwozia pojazdy te charakteryzowały się niską mobilnością i dużą awaryjnością.
Armia USA i Armia Czerwona w Torgau, most na Łabie
25 kwietnia 1945 roku przeprawa w Torgau została wysadzona w powietrze przez wojska niemieckie. Tego samego dnia żołnierze 69. Dywizji Piechoty USA i radzieckiej 58. Dywizji Gwardii uścisnęli sobie dłonie na jej ruinach. Wydarzenie to, znane jako Dzień Łaby, stało się symbolem spotkania wojsk alianckich na froncie wschodnim i zachodnim.
Szwecja rok 1900. Śpiewaczka operowa Christina Nilsson odwiedziła swoją o 16 lat starszą siostrę.
Christiana urodziła się w biednej szwedzkiej rodzinie jako najmłodsze z siedmiorga dzieci. Ukończyła szkołę podstawową, w której nauczyła się pisać i czytać.
Od najmłodszych lat wykazywała talent muzyczny, zarówno śpiewając, jak i grając na skrzypcach i flecie.
Podstaw muzyki uczył ją Sven Grankvist, organista parafialny.
Aby wspomóc finansowo rodziców występowała na jarmarkach i odpustach. Podczas jednego z takich występów jej głosem zachwycił się sędzia rejonowy Fredrik Tornérhjelm, który został jej patronem i sfinansował jej naukę śpiewu.
W 1860 roku Nilsson zadebiutowała jako zawodowa wokalistka na koncertach w Sztokholmie i Uppsali , otrzymując mieszane recenzje. Wyjechała więc do Paryża, gdzie miała doskonalić swój talent m.in pod okiem Jeana Jacques'a Masseta i Adolphe Nourrita.
Nilsson osiągnęła ogromny sukces na scenie paryskiej i londyńskiej, a w 1871 rozpoczęła tournee w USA i Kanadzie. Trasa koncertowa po Ameryce Północnej okazała się niezwykle lukratywna, przynosząc jej podobno 200 000 dolarów i uznanie amerykańskiej publiczności.
Jej głosem zachwycał się Piotr Czajkowski, a podczas występów w Rosji zauroczeni car z carycą obdarowali Nilsson cenną biżuterią (obecnie eksponowaną w Muzeum Smålands w Växjö).
Na koncercie w Sztokholmie, 23 września 1885r. , wystąpiła z balkonu Grand Hotelu w Sztokholmie. Szacuje się, że 50 000 osób zebrało się, aby posłuchać światowej sławy sopranistki. Na skutek drobnego zamieszania wybuchła panika, w wyniku której wiele osób zginęło lub zostało rannych.
W ciągu 20letniej kariery występowała niemal w całej Europie ma deskach najważniejszych teatrów, ma.in w Skandynawii, Niemczech, Hiszpanii, Pradze i Wiedniu.
Nilsson nigdy nie dokonała nagrań gramofonowych swojego głosu. Choć głos Nilsson opisywany był jako o umiarkowanej mocy, w szczytowym okresie jej kariery głos ten określano jako „krystaliczny blask, rezonans i czystość tonu”. Gdy zaczynała śpiewać, jej rejestr był idealnie równy i podobno obejmował trzy i pół oktawy, choć po pierwszych trzech latach śpiewania scenicznego zakres ten zmniejszył się do łatwych dwóch i pół oktawy, od niskiego G naturalnego do wysokiego D. Była szczególnie popularna wśród angielskiej publiczności ze względu na „krystaliczną eteryczną jakość głosu”, zwłaszcza w oratorium.
Na zdjęciu (już jako hrabina) Christina Nilsson że swoją starszą o 16 lat siostrą. Siostra została w rodzinnej wiosce i wyszła za mąż za farmera.
Mitsubishi A6M Reisen – podstawowy typ samolotu myśliwskiego Cesarskiej Japońskiej Marynarki Wojennej w okresie II wojny światowej, będący bardzo udaną konstrukcją.
W języku japońskim samolot nie miał oficjalnej nazwy, lecz nazywany był Reisen, co było skrótem pełnego oznaczenia Rei-shiki kanjō-sentōki (Myśliwiec Pokładowy Marynarki Wzór 0). Liczba „0” odnosiła się do ostatniej cyfry roku 2600 według kalendarza japońskiego, czyli 1940 w kalendarzu gregoriańskim, kiedy to rozpoczęto jego produkcję. Oficjalnym amerykańskim oznaczeniem kodowym było imię „Zeke”, jednak znacznie większą popularność zdobyła angielska nazwa „Zero”.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Niemiecka sześciolufowa wyrzutnia rakietowa kalibru 150 mm, opracowana w latach 1937–1939. Składała się z sześciu rur prowadzących złączonych w wiązkę, zamocowanych na łożu z trzema rozstawianymi podporami i demontowanymi kołami. W zależności od rodzaju zastosowanego materiału pędnego jej donośność wynosiła od 3000 m (proch dymny) do 6700 m (proch bezdymny).