Dotąd najbardziej wstrząsającym dla mnie reportażem był "Był sobie chłopczyk" Ewy Winnickiej, gdzie już musiałem czasem dawać sobie spokój z czytaniem po niektórych fragmentach. Ale udało mi się w końcu dopaść egzemplarz "Nie oświadczam się" Wiesława Łuki i to jest reportaż totalny. Tego nie da się czytać ciągiem, bez denerwowania się, spokojnie. Ta książka wgrywa się w mózg, wywraca światopogląd na drugą stronę, ukazuje jakieś nowe wymiary rzeczywistości których się nie zna. Mimo że o zbrodni połanieckiej słyszałem wcześniej, widziałem film "Zmowa" na podstawie tej książki, to jednak mimo wszystko jak się czyta wypowiedzi świadków, rodzin oskarżonych, ludzi ze wsi, to jest to coś co nie daje spokoju i powoduje że czytanie tego reportażu jest wyczerpujące psychicznie.

Dlatego serdecznie polecam, jeśli lubicie true crime, literaturę faktu na najwyższym poziomie to zachęcam do nadrobienia.

#ksiazki #czytajzhejto #reportaz #kryminalne

Grupa Wagnera i system Prigożyna. Rosyjscy najemnicy od czarnej roboty. [PL]

Śledztwo dziennikarskie na temat Grupy Wagnera – oficjalnie prywatnej firmy, a w rzeczywistości najemników ściśle związanych z Putinem, którzy biorą udział w walkach w Ukrainie, ale również w Afryce i na Bliskim Wschodzie. Naszej ekipie udało się dotrzeć do ponad 2 500 dokumentów zhakowanych z serwerów dowódcy grupy – oligarchy Jewgienija Prigożyna. Obnażają one mechanizmy, według których działa jego imperium, wykorzystywanie luk w prawie międzynarodowym, a także anatomię współpracy Grupy Wagnera z Kremlem.

https://www.youtube.com/watch?v=HdzEXU3R2mc

#wojna #wagnerowcy #najemnicy #legiacudzoziemska #reportaz #arte

155 + 1 = 156

Tytuł: Głośnik w głowie. O leczeniu psychiatrycznym w Polsce

Autor: Aneta Pawłowska - Krać

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Czarne

Ocena: 8/10

Jeden z lepszych reportaży, jakie czytałem w ostatnich miesiącach, a że chłonę je jak gąbka od sześciu lat, to wiem, co piszę. Autorka opisuje przypadłości polskiej opieki psychiatrycznej w wyważony i bezstronny sposób, posiłkując się historiami ludzi z określonej grupy wiekowej i ich problemami. Mam zatem tu schizofrenika około czterdziestki, nastolatki z anoreksjami i sznytami na rękach, dziecko w spektrum autyzmu, kobietę sukcesu z korporacji, której nagle odechciewa się wszystkiego. Na kanwie ich chorób dowiadujemy się, jak wygląda diagnozowanie, opieka medyczna, pobyt w zakładach i wychodzenie z kryzysu.

Z umiarkowanym optymizmem możemy patrzeć na przyszłość leczenia psychiatrycznego w Polsce. Wprawdzie covid trochę nieszczęśliwie zbiegł się z przebiegiem reformy psychiatrii, ale była ona wcześniej w tak złym stanie, że raczej gorzej być nie mogło. Temat przestał być tabu w Polsce i należy mieć nadzieję, że finansowanie i opieka lekarska zaczną powoli być bardziej dostępne dla Polaków i Polek.

#bookmeter #reportaz #ksiazki

154 + 1 = 155

Tytuł: Kościoła nie ma. Wspomnienia po seminarium

Autor: Robert Samborski

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Krytyka Polityczna

Ocena: 3/10

Po debiucie literackim Roberta Samborskiego "Sakrament Obłudy", apetyt na czytanie był duży. W końcu pisanie o pobycie w seminarium katolickim wymaga dużej odwagi, a za każde uderzenie kilofem w polski mur katolicyzmu należy się pochwała. Niestety, kolejna książka to duży zawód.

"Kościoła nie ma" to wspomnienia autora związane z wychodzeniem fizycznym i mentalnym z kościoła powszechnego, a następnie porzuceniem chrześcijaństwa w ogóle i skierowaniem się w stronę kultu przyrody, poszukiwaniem mądrości w zachowaniu zwierząt (głównie psów i wilków). Napisane ze zdecydowanie zbyt dużą emfazą i nienawiścią do człowieka i ludzkości wskazują, że mimo iż autor uważa, że mentalnie jest poza, to język wskazuje jednoznacznie, że trauma jest nieprzepracowana i potrzebuje pomocy psychologa. Swego czasu czytałem wiele takich historii ludzi, którzy opuścili szeregi Świadków Jehowy i ich wspomnienia brzmiały bardzo podobnie. Trzeba dać sobie dużo czasu.

Książki nie polecam, jest bardzo słaba literacko, a historia jest nudna. Przyroda będzie mieć za złe autorowi, że wycięto _n_ drzew na wydrukowanie tego czytadła, a czytelnicy za wydanie 45 złotych na marne.

#bookmeter #ksiazki #reportaz

Peter Dinklage pozuje fotografom podczas Berlin International Film Festival, 16 Luty, 2023

#filmy #fotografia #reportaz

108 + 1 = 109

Tytuł: Najlepszy kraj na świecie

Autor: Nina Witoszek

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Czarne

Ocena: 7/10

Pamflet na Norwegię. Autorka wyjaśnia polskiemu czytelnikowi norweski sposób myślenia, dlaczego ten świeżo wzbogacony naród stara się naprawiać świat za pomocą swoich różnych fundacji pomocowych i czemu rzadko przekłada się to na realną pomoc na miejscu. Pokazuje też, że chyba w Norwegii tolerancja poszła za daleko (tak jak i w innych zachodnich krajach) względem wolności wypowiedzi na przykładzie muzułmańskich mułłów, głoszących swoje dyrdymały bez żadnego skrępowania.

Pozytywne zaskoczenie, spodziewałem się kolejnej książki o super hiper państwie bez problemów, a otrzymałem trzeźwiącą pozycję napisaną prześmiewczym językiem i podszczypującą zachodni liberalizm.

#bookmeter #ksiazki #norwegia #reportaz

"CTRL+Z" Kronika rosyjskiej inwazji w Ukrainie

Dokument "CTRL+Z" oferuje bezprecedensowy wgląd w rosyjskie społeczeństwo, które od czasu inwazji na Ukrainę 24 lutego 2022 roku stało się niedostępne dla zagranicznych mediów. Ekipa reporterska zabiera nas w wewnętrzne życie rodzin, których synowie i mężowie walczą w wojnie, której nie wolno nazywać po imieniu i która jest napędzana przez zmasowaną propagandę państwową.

https://www.arte.tv/pl/videos/112422-000-A/ctrl-z/

Można też oglądać na urządzeniach mobilnych.

Google Play

App Store

AppGallery

#wojna #wojnawukrainie #spoleczenstwo #rosja #reportaz #dokument

99 + 1 = 100

Tytuł: Poniemieckie

Autor: Karolina Kuszyk

Kategoria: literatura faktu

Ocena: 5/10

Książka o wszystkim i o niczym związanym z życiem i historią Ziem Odzyskanych po II WŚ. Autorka jest Legniczanką na co dzień poślubioną Niemcowi i mieszkającą w Berlinie i chyba z nostalgii zmusiła się do napisania tej pozycji, bo męczyłem ją z miesiąc, każdorazowo przysypiając jak stary człowiek, co mi się w zasadzie nigdy nie zdarza czytając reportaże. Przekrój opowiadań bardzo szeroki - od wypędzeń i migracji, przez zarośnięte poniemieckie cmentarze, po złoty pociąg w Wałbrzychu. Wszystko, czego można się spodziewać po tak szerokim tytule.

#ksiazki #czytajzhejto #reportaz

Bardzo średnia lektura, raczej nie polecam.

#bookmeter 64 + 1 = 65

Tytuł:  Sakrament obłudy

Autor: Robert Samborski

Gatunek: reportaż

Ocena: 8/10

Jeszcze w latach 90. wpadła w moje ręce książka "Byłem księdzem", jedna z pierwszych demaskatorskich książek o wnętrzu polskiego kościoła, napisana przez Romana Jonasza, pod pseudonimem, z powodu strachu o własne bezpieczeństwo. Złote lata KK w Polsce - tłumy wiernych na mszach, żyjący Największy Polak, powrót religii do szkół. Aż dwa razy ją wtedy przeczytałem, byłem wstrząśnięty.

Lata lecą, a kościół się chwieje pod ciosami. Kolejny cios zadał mu Robert Samborski przedstawiając życie w legnickim seminarium duchownym, z którego został wydalony tuż przed święceniami. Choć sama książka jest jego debiutem, warsztatowo słaba, zawiera zbyt dużo nic nie wnoszących zdjęć, to jednak jest niezmiernie ważną pozycją w walce z katolickim nowotworem i za samą odwagę należy się jej wyróżnienie. Możemy szczegółowo prześledzić, jak wygląda tzw. formacja nastolatków w ludzi, którzy teoretycznie decydują o życiu i śmierci swoich poddanych. Jak niski poziom intelektualny przedstawiają wykładowcy takich placówek. Jak bardzo toksycznym miejscem, pełnym obłudy, wyrachowania, lizusostwa jest seminarium duchowne. Jest antytezą nauk Jezusa Chrystusa.

Z radością przyjąłem wiadomość, że ukazała się druga książka tegoż autora, tym razem rozwijająca wątek wychodzenia z sekty. Z pewnością po nią sięgnę, bo wtrącającego mi się do życia polakatolickiego kościoła nienawidzę i życzę mu rychłego upadku.

#ksiazki #czytajzhejto #bookmeter #reportaz #bekazkatoli

60 + 1 = 61

Tytuł: Przesłonięty uśmiech. O kobietach w Korei Południowej

Autor: Anna Sawińska

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Czarne

ISBN: 9788381914147

Liczba stron: 280

Ocena: 7/10

Reportaże od Czarnego to moja słabość. Z jakiegoś powodu ominęła mnie informacja o premierze tej pozycji, ale dzięki wpisowi @bojowonastawionaowca jej nie przegapiłam

Zacznijmy od tego, że reportaż ten przedstawia historie konkretnych kobiet, poznanych przez autorkę, i na podstawie ich opowieści poznajemy rolę i zachowania, a także oczekiwania kulturowe wobec kobiet Korei Południowej na tle społeczeństwa silnie patriarchalnego. Przekrój wiekowy jest spory, dzięki czemu możemy też przeczytać, jak dane wzorce zachowań zmieniały się na przestrzeni lat.

Reportaż ten zdecydowanie jest źródłem nowej wiedzy na temat społeczeństwa koreańskiego, choć skończyłam go czytać z poczuciem niedosytu. Miałam nadzieję na przedstawienie przez autorkę większej ilości informacji dotyczącej nowego pokolenia, tu jednak ich stosunek do sytuacji społecznej został tylko z grubsza naszkicowany. Brakowało mi również rozwinięcia kwestii roli kobiety w mediach i popkulturze.

Tym niemniej, jest to ciekawe uzupełnienie dla osób poznających kulturę koreańską, niewyczerpujące jednak tematu. Być może taki był zamysł autorki - aby nie znużyć czytelnika treścią, zapewnić maksymalną przyswajalność (tu też widać, że jest to jedna z krótszych raczej pozycji tego wydawnictwa).

Prywatny licznik (od początku roku): 8/52

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.vercel.app/

#bookmeter #ksiazka #ksiazki #reportaz #korea

45 + 1 = 46

Tytuł: Gdy umarli mówią. Spektakularne przypadki medycyny sądowej

Autor: Claas Buschmann

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Czarna Owca

ISBN: 9788382520644

Liczba stron: 192

Ocena: 8/10

I znów książka z jednej z moich ulubionych kategorii, czyli reportaży okołomedycznych. Tym razem wspomnienia lekarza medycyny sądowej.

Fanom true crime oraz serialu "Kości" gorąco polecam tę pozycję. Autor opisuje wiele przypadków i z dużym wyczuciem przedstawia historie martwych, ich obrażenia, przeprowadzone procedury od momentu znalezienia ciała do zaszycia go na stole (oprócz bycia lekarzem medycyny sądowej, pracował też w ratownictwie medycznym). 

Ciekawe dla czytelnika z Polski mogą być różnice między systemem ratownictwa oraz opieki zdrowotnej, gdyż autor jest Niemcem i na terenie Niemiec pracuje. Tu ciekawostka: ratownik medyczny w Niemczech nie może odstąpić od resuscytacji do momentu stwierdzenia zgonu przez lekarza (a lekarza w ZRMie być nie musi) - inaczej, niż w przypadku ratowników w Polsce, którzy na podstawie swojej wiedzy mogą przerwać te czynności.

Jeżeli czytaliście "Co mówią zwłoki" i byliście zawiedzeni brakiem konkretów i "mięcha" w niej, to "Gdy umarli mówią" jest książką dla Was.

Prywatny licznik (od początku roku): 6/52

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.vercel.app/

#bookmeter #ksiazka #reportaz #medycyna #ksiazki

37 + 1 = 38

Tytuł: Polski SOR. Uwaga, będzie bolało

Autor: Jan Świtała

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: MANDO

ISBN: 9788327730978

Liczba stron: 288

Ocena: 7/10

Po ostatniej książce zamarzył mi się powrót do jednej z najbardziej lubianych przeze mnie kategorii książek, czyli reportaży okołomedycznych. Stąd sięgnęłam po kolejną już, wydaną w ostatnim czasie, książkę napisaną przez ratownika medycznego (z poprzednich mamy "Ratownika" Tomasza Mitry, "To nie z mojej karetki" ekipy TNZMK, czy "Na sygnale" Lysy Walder" - ot, uroki czasów pandemicznych). Sięgnęłam po nią z uwagi na to, że śledzę Janka na Instagramie od czasów pandemicznych - ciekawie wówczas opowiadał o sytuacji w szpitalach.

Mamy tu, naturalnie, znany z innych reportaży medyków standard, czyli opisy pacjentów trudnych; klasyki, czyli bezdomnych, narkomanów i alkoholików; ludzi, którzy wzywają karetkę albo jadą na pogotowie ze złamanym paznokciem; wzniosłe historie ratowania dzieci; przegrane walki o młode życia. Sporo uwagi poświęcone jest niewydolności i absurdom służby zdrowia, jej biurokracji, ale też kwestii pomocy humanitarnej w związku z kryzysem uchodźczym na granicy z Białorusią oraz podczas pierwszych tygodni wojny między Ukrainą a Rosją, których opisu poza social mediami próżno szukać w literaturze.

Dla autora książka jest niejako katharsis, autoterapią. Zresztą, do konieczności podjęcia terapii i przyznania się do swoich słabości zachęca w swojej książce innych medyków. Być może poświęca temu na stronach książki nieco za dużo uwagi, ale widać, jak terapia zmieniła jego postrzeganie swojej pracy i jak pozytywnie na nią wpływa.

Prywatny licznik (od początku roku): 5/52

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.vercel.app

#bookmeter #ksiazki #ksiazka #ratownictwomedyczne #reportaz

Tytuł: Gruba. Reportaż o wadze i uprzedzeniach

Autor: Maria Mamczur

Gatunek: Reportaż

Ocena: 6/10

Początek książki dość ciekawy, czyli opowiadanie o niechęci do grubasów i grubasek, a zwłaszcza grubasek, bo społeczeństwo bardziej wyśmiewa grube kobiety typu Dorota Wellman. Dużo opowiadania o presji w naszej cywilizacji na nieskazitelny wygląd, weightismie , fat-shamingu i innych lewicowych neologizmach. Druga część znacznie słabsza, pisana na siłę, powtarzające się historie grubasek plussize instacelebrytek, tak jakby trzeba było na siłę dojechać do limitu słów, który na książkę wymagała Krytyka Polityczna.

Generalnie po lekturze uważam, że otyłość to taki sam problem jak każdy inny, wystarczy go przyjąć do wiadomości i nie nabijać się z grubasów. A grubasy powinny akceptować swój wygląd, lub starać się go zmienić. Czyli jak z każdą aktywnością życiową.

#ksiazki #bookmeter #reportaz

5 + 1 = 6

Tytuł: Nie oświadczam się

Autor: Wiesław Łuka

Gatunek: reportaż

Ocena: 8/10

Reportaż z epoki o jednej z najgłośniejszych zbrodni w PRLu, kiedy to w 1976 roku podczas Wigilii nieopodal Połańca, kobieta w ciąży, jej mąż i brat zostają zamordowani przez wiejskiego wataszkę na oczach trzydziestu ludzi ze wsi. Więcej o samej zbrodni można znaleźć w internecie wpisując zbrodnia połaniecka.

Książka napisana jest nieco inaczej niż współczesne reportaże od Czarnego i absolwentów Instytutu Reportażu, gdzie taśmowo produkuje się utwory od jednej sztancy. Tutaj jest bardziej oldschoolowo, wywiady z katami, wieśniakami przeplatane są scenami z sali rozpraw, więzienia; pojawia się również nieco przemyśleń autora. Wyłania się z nich obraz absolutnej ciemnoty świętokrzyskiej wsi, przesądów, strachu, dziwnej pobożności, okrucieństwa i przemocy.

Na dodatek w przedmowie Wojciechowi Tochmanowi ulewa się, że rzekomo dla kary śmierci nie ma żadnego usprawiedliwienia. Doprawdy, ciężko dyskutować z tak odklejoną opinią, rzuconą lekkomyślnie w przedmowie książki, gdzie na karę śmierci w pełni zasłużono i ubolewać można jedynie, że otrzymały ją dwie, a nie cztery osoby. Życia nienarodzonemu dziecku i dwojgu dorosłych ludzi nic nie zwróci, społeczeństwo też nie skorzysta na resocjalizacji morderców, którzy zabijali kluczem do kół samochodowych, a podczas śledztwa nie wyrazili skruchy i wypierali się do końca. Takich ludzi się powinno eliminować, i to boleśnie. Za zbrodnię musi być kara, i to dotkliwa - oko za oko.

#bookmeter #ksiazki #hejtoczyta #reportaz

Tytuł: Bielmo. Co wiedział Jan Paweł II

Autor: Marcin Gutowski

Gatunek: reportaż

Ocena: ★★★★★★★★☆☆

Książka nie odkrywa nic nowego, bowiem JPII nikt nigdy za rękę nie złapał, nie ma żadnych dowodów na piśmie, że papież bezpośrednio tuszował pedofilię, a jeśli są, to zamknięte w archiwum watykańskim i dobrze pilnowane. A jeśli były, to już dawno zostały zniszczone lub przejęte przez najbliższych współpracowników Wojtyły. Watykan bardzo umiejętnie tuszuje ślady, przemilcza afery, przenosi pedofili z parafii na parafię. Gutowski obrazuje to na przykładzie najsłynniejszych afer za kadencji Wojtyły (McCarrick - USA, Groel - Austria, Paetz - Polska, Maciel - Meksyk), o których po prostu musiał wiedzieć, a nigdy nie zabrał głosu publicznie i nie spotkał się z ofiarami.

Książka może i nie przełomowa, natomiast wkłada kolejny kijek w szprychy KK w Polsce. Pozwala dobrze zrozumieć zasady funkcjonowania tej mafijnej organizacji, gdzie zmowa milczenia jest najważniejsza. Kupiłem swoją kopię i będę rozpowszechniać.

Tytuł: Długi taniec za kurtyną. Pół wieku Armii Radzieckiej w Polsce

Autor: Grzegorz Szymanik, Julia Wizowska

Gatunek: reportaż

Ocena: ★★★★★★☆☆☆☆

Mam po tej lekturze bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony naprawdę dobry temat, czyli obecność Armii Radzieckiej na terenie Polski po IIWŚ. Wiem o tym tyle, ile słyszałem od moich przodków, ale była to wiedza bardzo ograniczona i mimo wszystko jednostronna. Dzięki tej książce dowiedziałem się naprawdę dużo o wielu aspektach tej obecności, przede wszystkim w kwestiach zwyczajnej codzienności dla tychże żołnierzy, jak i ludności cywilnej, zamieszkującej obszary położone blisko baz wojsk radzieckich. Kolejnym moim zdaniem bardzo dużym plusem było oddanie głosu niemalże każdej stronie – zarówno Polakom, czy to będącym w zasadzie sąsiadami, czy współpracującym handlowo, czy fascynatom historii, czy przeciwnikom obecności wojsk wielkiego imperium, ale również samym żołnierzom z armii radzieckiej, niekoniecznie pochodzącej z samej Rosji, ale również siłowo wcielonym do tej armii z innych republik radzieckich.

Co z minusów? Chaotyczność układu książki. Początek i koniec niby oczywiste, czyli wejście i wyjście wojsk radzieckich, ale co pomiędzy? Kompletny miszmasz, raz przechodzenie do lat 80., za chwilę lata 50., potem czasy III RP, żeby znowu wrócić do czasów sprzed kilkudziesięciu lat. Aż kusiło, żeby na koniec był obszerny rozdział o powrocie każdej z tych baz do „normalności”, będący świetnym zwieńczeniem książki, ale nie, zostało do poupychane w bardzo wiele miejsc. A alfabet, będący w dużej mierze środkiem książki, w mojej opinii był trochę nieporozumieniem. Rozumiem mnogość tematów, które w większych fragmentach nie zostały poruszone, ale upychanie na siłę jakiejś historii na 2-3 strony pod jakąś literkę? Taka objętość swoją drogą bardzo spłycała poruszane tam tematy, które zdecydowanie powinny zostać rozbudowane.

Podsumowując: jaka ocena? Najchętniej dałbym gdzieś pomiędzy 6 i 7, jako że temat został wybrany bardzo dobrze i widać solidne, wielopoziomowe i wielostronne przygotowanie materiału, natomiast sama forma i wykonanie pozostawia wiele do życzenia. Pewnie można to zrzucić na karb debiutu literackiego, ale nie jestem zdania, żeby to było wystarczające tłumaczenie. Także trochę szkoda finalnego rezultatu. Ostatnie 0,5 pkt odejmuję za brak mapy, która moim zdaniem powinna być absolutnie nieodzownym elementem reportażu, gdzie przeskakuje się po kilku lokacjach. Zaglądanie co jakiś czas do map na telefonie przeszkadzało w płynności czytania. Szkoda.

Tytuł: F*ck, fame & game. Co faceci robią w sieci

Autor: Elżbieta Turlej

Gatunek: reportaż

Ocena: ★★★★★★☆☆☆☆

Bolesny reportaż o mężczyznach urodzonych po 1989 i ich codzienności, którą często wypełnia tinder, patostreamy, uzależnienie od pornografii, narktotyków, pogoni za szczęściem, niekiedy znajdywanym w religii i ruchach dość nietypowych typu Rycerze Chrystusta.

Książka niezła, wciągająca, odkryła przede mną trochę świata tych wszystkich instagramowych celebrytów i ich życia na pokaz. Obraz wyłania się wstrząsający, ale jednak nie powiedziałby, że to pokolenie wyróżnia się bardzo in minus na tle poprzednich. Zwyczajnie mają przed sobą inne wyzwania, z którymi muszą się zmierzyć. I tak - ciężko być facetem w tym państwie, a jeśli się urodziłeś na prowincji i jesteś brzydki - szansa na poznanie żony jest bardzo mała.

Są lepsze i gorsze fragment, książka nierówna, stąd ocena o cyfrze sześć.

Tytuł: Jądro dziwności

Autor: Peter Pomerantsev

Gatunek: reportaż

Ocena: ★★★★★★★★☆☆

Tytułdobrze oddaje to, w jaki sposób przedstawiona jest Rosja w tej książce - jako dziwne zwierzątko, któremu można przyglądać się z ciekawością, ale nigdy w pełni zrozumieć.

Autor reportażu jest Rosjaninem, ale taki, które praktycznie całe życie spędził w Londynie, a teraz przyjeżdża do Moskwy kręcić programy dla TNT. Opisuje absurdy ze swojej pracy, spotkania z gangsterami, prostytukami, zagłębia się też mocniej w różne powiązania na szczycie.

Ciekawa pozycja, warta przeczytania.