#tikutak #zegarki #zainteresowania #ciekawostki #hobby #gruparatowaniapoziomu

Dziś miał być dalszy ciąg wpisów dotyczących 1. Moskiewskiej Fabryki Zegarków, czyli Poljota. Miałem pokazać kilka zwykłych zegarków, którym robiłem remont, a może omówić automaty. Będzie natomiast mały offtop. Posłuchajcie....

"Mir", czyli "Pokój". To słowo ma też w języku rosyjskim drugie znaczenie - "Świat".

W 1965 r. mój tatko, będąc we wojsku, kupił używany zegarek. Kupił, bo poprzedni ktoś mu ukradł. Zegarek był z nim na poligonie, kilka razy zamoczył się podczas nieregulaminowych wyjść na kołobrzeską dziką plażę (dawno, dawno temu pokazywał mi, przez którą dziurę w płocie przeskakiwali), poszli później do cywila...Ja pamiętam go z dzieciństwa, na zjedzonym skórzanym pasku i z tą burą tarczą, jak jeździł z tatą na traktorze. Pamiętam, jak siedziałem w kuchni i czytałem, a tata wrócił do domu, taki milczący. Odpiął zegarek i schował go do kredensu. Umarła wtedy jego mama, a moja babcia; pół roku wcześniej pochowaliśmy dziadka. Miałem wtedy 11 lat.

W opowiadanych tutaj historiach pojawiała się informacja, że gdy podczas II WŚ front podchodził pod Moskwę, wszystkie zakłady produkcyjne, które dało się rozebrać i ewakuować, wyjechały w oddalone miejsca. 1. Moskiewska FZ, czyli "Kirow", a późniejszy "Poljot", wyjechała za Ural do Złatoustu (nazwa miasta pochodzi od św. Jana Chryzostoma "Złotoustego"; stamtąd pochodził znany szachista, Anatolij Karpow). Po wojnie produkowano tam kieszonkowe zegarki "Złatoustowskie".

2. Moskiewska FZ (późniejsza "Sława") pojechała do Czystopola, gdzie dała początek przyszłemu zakładowi produkcji zegarków marki "Wostok", ale to długa historia i na inną okazję. Skracając, to właśnie tam mniej więcej do 1961 r. był produkowany m in. "Mir".

Mechanicznie to "wół roboczy" - ma robić swoje. W prostej linii pochodzi od projektu Ferdynanda Lipmana (1918 rok!), który Związek Radziecki zakupił do wdrożenia u siebie do produkcji w 2 połowie lat 30-tych. To były zegarki z wyższej półki, produkowane dla masowego odbiorcy, jako przedmiot użytku codziennego, narzędzie traktowane wyłącznie utylitarnie. Koniec lat 50-tych i początek 60-tych to czas, gdy do wykończenia przywiązywano dużą dbałość; koperty złocono warstwą 20 mikronów, mechanizm ma włos Bregueta i system przeciwwstrząsowy, na krawędziach mostków widać polerowane fazowania, polerowane są też główki śrub. Całość ma być estetyczna, choć mechanizmu w zamkniętej kopercie nikt przecież nie ogląda.

Cóż, swoje od życia zebrał. Czasem stawał, trudno było go nakręcać, bo wytarta koronka była trudna w obsłudze, a poharatana koperta i głębokie zadrapania nasuwały skojarzenia ze starym kocurem, który w walkach otrzymał niejedną ranę. Urodą, jednym słowem, nie grzeszył. Jakieś 25 lat temu zupełnie odmówił posłuszeństwa (mój brat w ramach testów usiłował uruchomić swojego Wostoka, używając tego tutaj jako dawcę części). Jako swoją pierwszą naprawę w 2019 r. rozłożyłem mechanizm na części, wymyłem, a tony brudu, jakie wygarnąłem z werku, to jest temat na oddzielną opowieść. O dziwo, udało się odnaleźć i skompletować 100% zawartości oryginału - należało tylko poprawić paletę kotwicy, która uległa zniszczeniu. Do wymiany poszła koronka, bo była zwyczajnie zużyta. Największym zdziwieniem był kolor tarczy, jaki pojawił się, podczas mycia. Niby wiedziałem, jak to powinno wyglądać, ale pierwszy raz w życiu zobaczyłem ją w takiej postaci. Nie jest idealnie: została czarna kropa koło godziny 9, przy 6 farba jest zjedzona do gołej blachy, przy indeksach jest sporo patyny....Znikające napisy to przypadłość tej marki, ten typ po prostu tak ma. Powyżej wskazówek powinien być czerwony napis "Mir", poniżej zachowały się ledwo - ledwo widoczne "18 kamieni, przeciwwstrząsowy". Mam cyferblat w lepszym stanie, ale nie chciałem go zmieniać - niech już taki sobie będzie. Koperta, wysłana do renowacji, pozostawia sporo do życzenia. Niby odnowione złocenie, ale głębokie szramy zostały niedostatecznie spolerowane. Zżymałem się na fuszerkę, ale potem pomyślałem: facet bez blizny to nie facet. Naoliwiłem (nawet przeoliwiłem!), poskładałem - ruszył, i to bez marudzenia (to było kolejne zdziwienie: tak jakby on sam chciał pracować; zupełnie nieźle, jak na 60-letniego staruszka). Wystarczyło wypolerować indeksy i wskazówki, wyregulować, przepolerować kopertę i założyć nowy pasek. Kosztował mnie kupę pracy i czasu, ale było warto ze względów sentymentalnych. Tata dostał go po odnowieniu w prezencie na 75 urodziny. Nie wiedziałem o tym, ale wtedy miał przed sobą jeszcze 3,5 roku życia.

Tatko zmarł równo rok temu na raka. Wyjątkowo bolesna śmierć, pomimo wcześniejszego leczenia przerzuty z płuc i opłucnej poszły na żebra i kręgosłup, słabo działały środki przeciwbólowe. Pojawiły się niedowłady nóg, strajkowały nerki, były stany zapalne i problemy z oddychaniem. Rano dawałem mu opioidy, zastrzyk sterydów, podłączałem kroplówkę, byle szybko, bo bardzo cierpiał. Zapadał w ciężki, narkotyczny sen na kilka godzin, a ja siadałem przy nim, pilnowałem tempa kroplówki, wenflonu, respiratora i żeby zająć czymś głowę - pisałem o zegarkach. Cóż, zegarki to czas, czas to historia....

No i tak to było. Przedstawiam Państwu: oto Mir, czyli Pokój, starszy brat Wostoka z tej samej Czystopolskiej Fabryki Zegarków Zdjęcia poniżej przed i po mojej pracy.

Cześć!

W końcu po intensywnych tygodniach, w trakcie których siadałem tylko na moment do T34, znalazłem czas na użycie po raz pierwszy aerografu.

Cała praca wykonana do momentu położenia pierwszej warstwy koloru to było piłowanie plastiku, wypełnianie dziur, szlifowanie oraz na koniec próba uzyskania na wieżyczce czołgu faktury 'odlewu' stali. Myślałem o spawach, ale chciałem już malować. Za mały i zbyt tani model, będzie jeszcze okazja się pobawić na innych

Faktycznie stary model miał sporo ubytków, złe spasowanie, brakujące elementy, ale sprawia mi dużo radości.

Farba wyszła chyba odrobinę zbyt jasna, nie mam konkretnego koloru do malowania radzieckich czołgów, ale nie słynęli oni z precyzyjnego malowania

Farby Vallejo, rozcienczane wodą 1:1.

Farby Light Green, Black, White w proporcjach 71.

Kolejne etapy: lekkie przetarcie powierzchni, nałożenie lekko ciemniejszego zielonego, próba wymyślenia jak namalować ładnie 102 i jak odcisnąć ręce i łapę, zmontowanie całego czołgu, oraz weathering.

#klejemifarba #hobby #modelarstwo

005/xxx

Wszystkie wcześniej prezentowane maszyny były niemieckiej marki Siku. Ale nie tym razem!

Dziś o harvsterze Komatsu japońskiej marki Takara Tomy.

Model jest dość szczegółowy i ma coś, czego poprzednio prezentowany JD - przegub. Daje to dużo więcej możliwości ustawienia traktorka. Do maszyny dostajemy trzy kłody, które są lepsze od SIKU, bo można łączyć je w dłużyce.

No to teraz minusy. Głowica jest mało szczegółowa i słabo trzyma drewno. Od razu rzuca się w oczy. Jednak to nie jest najgorsze. Do maszyny dostajemy zestaw naklejek, by móc upiększyć maszynę. Pomijając to, że słabo się trzymają, bo trzeba przykleić je do nierównej powierzchni, zawsze miałem dwie lewe ręce do takiej zabawy i wychodziło mi to krzywo.

Podsumowując, traktorek dostaje ocenę 8/10.

Historia zakupu nie jest zbyt ciekawa. Udało mi się go znaleźć przekopując tony śmieci na aliexpress.

Kosztował 30 zł, szedł około dwóch tygodni. Tyle.

A, i obecnie zdrożał około 20 zł. Boli mnie to. Dlaczego? Bo jest do niego ciężarówka izusu z drewnem, ona również poszła do góry xd Jak stanieje to kupię xd

#hobby #kolekcje #traktorki

Dzień dobry,

Nadszedł czas by się wziąć za obfocenie modelu I-153 Czajka którego jakiś czas temu pokazywałem na etapie budowy. Jest to model w skali 1:72 od ICM (przepak Revella). I taka ciekawostka czajka to po rosyjsku mewa, a nawiązuje to do ukształtowania górnego płata. Płat taki zwany jest inaczej płatem Puławskiego od nazwiska polskiego konstruktora, który płat taki opatentował.

Zapraszam do oglądania, a może i pioruna można?

#modelarskarzeznia #modelarstwo #lotnictwo #hobby

Za 5 minut mam samolot do Londynu, potem Doha i Abu Dhabi. Dwa tygodnie delegacji a raczej odpoczynku bo po tym co się w tej firmie odpierdala mam zamiar dać z siebie cały 1%. Mimo późnego lotu wstałem o 6 rano żeby przejechać 180km w jedną stronę po trzy maszyny do szycia...

#pracbaza #praca #hobby #kolekcje

Help! Mam kwiatka dodniczkowego pieniążka - wychodzą mu jakieś brązowe plamki ok 1mm i odpadają liście. Jeszcze żyje ale jest już coraz gorzej. Jak z tym zawalczyć, ci to szkodnik?

Pic rel

#kwiaty #hobby #kiciochpyta #kwiatydoniczkowe

#tikutak #hobby #zainteresowania #ciekawostki #zegarki #gruparatowaniapoziomu

Poljot ”Szturmanskie”.

Idąc w dalszym ciagu tropem Pierwszej Moskiewskiej Fabryki Zegarków im. Kirowa i późniejszego Poljota, dziś prezentuję dość ciekawy obiekt, jakim jest chronograf tejże produkcji, przeznaczony dla pilotów.

Łatwo określić, czym jest chronograf: to po prostu rozbudowany stoper, albo też sekundnik, o wysokiej precyzji. Czasomierz wyposażony w taką funkcję pokazuje z dużą dokładnością pewien określony zakres wskazań, może też mieć dodatkowe zastosowania, przeznaczone do użycia w konkretnym celu. Gorzej jest mi przetłumaczyć nazwę „Szturmanskie”. Jedna z wersji, jaką znalazłem, brzmi: nawigatorski. Ale to aż się prosi o powiązanie ze szturmem, atakiem, zdobywaniem! K.O.Borchardt w powieści „Znaczy kapitan” wspomina o naszywce ze szturmańskimi kotwiczkami, która była przywilejem oficerów nawigacyjnych marynarki. Był to relikt z marynarki wojskowej, z czasów, kiedy obcy statek zdobywało się abordażem, w walce wręcz. Szturmować falę, to ustawiać jednostkę pływającą odpowiednio do kierunku wiatru i pchanej przezeń wody. Ale gdzie marynarka, a gdzie lotnictwo?

Więc dalej: w ZSRR „szturmanem” nieregulaminowo nazywało się drugiego pilota samolotu. Ciepło, ciepło. Z lektury wspomnień wojennych wiem, że zajmował się on wyliczaniem kursu na podstawie wskazań przyrządów pomiarowych i naziemnych punktów orientacyjnych (a nierzadko również na podstawie gwiazd) oraz długości trwania odcinków lotu. Pilnował również zużycia paliwa, odnosząc je do czasu lotu i przebytego dystansu, aby było możliwe zarówno osiągnięcie strategicznego celu, jak i powrót do bazy. Każdy lotnik czasu wojny był wyposażony w zegarek, a kontrakty na ich dostawę (zegarków, nie lotników dla armii były czymś szczególnym. Z jednej strony dawały praktycznie nieograniczone zapotrzebowanie w trudnym handlowo czasie, gwarancję produkcji i dostęp do deficytowych materiałów. Z drugiej, narzucały wyśrubowane normy jakościowe, które należało utrzymać dla dużej partii dostaw. Czyli jakość, jakość, jakość. „Szturman” chyba rzeczywiście będzie odpowiednikiem „nawigatora”, choć nie słyszałem jeszcze, żeby ktoś ten zegarek nazywał w ten sposób.

Nieco historii: w 1974 r. szwajcarska fabryka Valjoux zaprzestała produkcji swojego mechanizmu chronografu 7734. Wkrótce linię produkcyjną wraz z prawami własności, częściami i narzędziami zakupił Związek Radziecki. Mechanizm rozwinięto i udoskonalono, dokonując szeregu istotnych zmian. Przykładowo, zwiększyła się ilość kamieni (z 18 do 21), zwiększono dokładność wskazań przez zastosowanie wyższej częstotliwości wahań balansu oraz lepszych łożysk w module chronografu (podczas późniejszej produkcji dokonano zmian materiału kół zębatych chronografu, aby poprawić dokładność wskazań niezależnie od wahań temperatury), zmniejszono grubość werku, dołożono własne zabezpieczenie antywstrząsowe. Finalnie powstał mechanizm 3133 i jego pochodne, później również oznaczany jako P3133 (litera „P” od nazwy fabryki – Poljot).

Na zdjęciach widać, że pod względem mechanicznym stopień skomplikowania przekładni jest o niebo wyższy, niż w dotychczas prezentowanych konstrukcjach. Produkowano je do kilku zegarków. Najpierw był właśnie „Szturmanskie” i jego bliźniak „Okean”, „Strieła” (jeden z „kosmicznych” zegarków, wspominałem o nim w poprzednich wpisach) - chronografy przeznaczone dla oficerów lotnictwa i marynarki. Nie były dostępne w handlu, a wyłącznie w służbach mundurowych. Występowały w limitowanej ilości i były poddawane dodatkowym testom jakości, narzuconym przez armię. Doszło nawet do tego, że w niektórych z nich, tak jak w przypadku mojego, brak wyraźnie podanej marki: na cyferblacie jest tylko symbol wojsk lotniczych i tyle (nazwa „Szturmanskie” była wybita na deklu). Potem pojawił się „Buran” i cywilny „Poljot”, już z napisem na tarczy. Pisałem już o tym, że wszystkie czasomierze z Pierwszej Moskiewskiej nazywały się po 1961 r. „Poljot” - wszystkie, poza eksportowymi i wojskowymi markami, tu jest właśnie widoczny ten wyjątek. Po upadku Związku Radzieckiego były jeszcze inne dziwadła – noworusy jak np. Pilot, Aviator, Junkers, Zeppelin czy reedycje „starego” Szturmana i Okeana, fabrykowane przez spadkobierców do 2011 roku, kiedy to produkcja całkowicie padła. Można dziś kupić zegarek chiński z mechanizmem Valjoux, czyli tym, od którego rozpoczęła się cała historia.

Na rynek włoski z tym samym mechanizmem trafiał Wostok.

Z ciekawostek: Poljot chrono trafiał na wyposażenie polskich pilotów wojskowych. Któryś z zegarków o tym mechanizmie – Poljot czy Okean, nie mam pewności – służył na orbitalnej stacji „Mir” kosmonaucie Walerijowi Poljakowowi, który pobił rekord długości pobytu w przestrzeni kosmicznej, 437 dni i 18 godzin. „Szturmana” miał Japończyk, dziennikarz Akiyama Toyohiro, który jako członek załogi Sojuz TM-11 był pierwszym komercyjnym pasażerem lotu kosmicznego w 1990 r. (jego stację telewizyjną kosztował ów lot 28 milionów baksów, ale kto bogatemu zabroni?).

Warto zwrócić uwagę na jakość wykonania i powtarzający się schemat: dobra zachodnia baza + armia jako siła sprawcza, w ruskim militarnym państwie wcale nie tak rzadki. Zegarek pracuje w klasie chronometru, czyli z dokładnością -10/+40 s/dobę, z uwzględnieniem możliwych skoków temperatury w szerokim zakresie i wpływu tego zjawiska na dokładność chodu. Koperta ze stali nierdzewnej ze szlifem promiennym, wersje cywilne miały kopertę i przyciski chromowane, ew. złocone. Również stalowe są przyciski (górny uruchamia centralną wskazówkę chronografu i zatrzymuje ją, dolny - kasuje wskazania) i koronki. No właśnie, koronki, bo są dwie, po obu stronach koperty. Prawa służy do nakręcania i regulacji czasu, lewa ustawia wewnętrzny pierścień wokół tarczy. To dodatkowa funkcja, dzięki której można sobie przyjąć początek jakiegoś okresu, aby móc odczytywać na bieżąco wskazania zarówno aktualnego czasu, jak też czasu akcji. Indeksy, wskazówki i początkowy znacznik wewnętrznej tarczy są widoczne w ciemności. Data na godzinie 6.00, lewa tarcza to zwykły sekundnik, centralna wskazówka to sekundnik chronografu, minuty są zliczane na prawej małej tarczy. Były też wersje z wycechowaną podziałką telemetryczną i ze stop-sekundą. W noworuskich późniejszych wersjach cywilnych bywały rozwinięcia o np. kalendarz księżycowy, wskaźnik dzień-noc, stop-sekundę itp.

Co jeszcze? Swój kupiłem jako niesprawny i sam doprowadziłem do stanu używalności. Po odwiedzeniu 3 zakładów zegarmistrzowskich i wycenach serwisu w granicach 350 - 700 zł, samodzielnie wymieniłem balans z uwalonymi czopami i skorygowałem moduł chronografu. Nie mając doświadczenia w tak skomplikowanych mechanizmach, oddałem mycie i smarowanie w ręce dość znanego majstra, po którym przyszło mi poprawiać robotę. Po różnych szczegółach wykonania datuję zegarek na 1987 rok, ale moim zdaniem wymieniono mu kilka części, posługując się dawcami narządów. Solidny, bardzo trwały, jeden z kilku moich chronografów, które mam nadzieję jeszcze tutaj pokazać.

Regał na traktorki w końcu dotarł.

Złapał jedynie dwa tygodnie opóźnienia...

Ale jest!

#traktorki #hobby

Cześć!

Zabrałem się za T-34, którego chciałbym złożyć i zaprezentować jako Rudego

Kupiłem model w Telford w niskiej cenie. Jednak gdy otworzyłem pudełko brakowało jednego z kół.

Postanowiłem, że to dobra okazja wypróbować tworzenie 'odlewu'. Czemu 'odlewu', a nie odlewu? Bo właściwie nic się nie odlewa

Przy użyciu kostek Blue stuff, firmy Green Stuff oraz masy epoksydowej Milliput.

Aby stworzyć formę, należy zatopić kostki Blue stuff we wrzątku, aby stały się plastyczne. Potem ma się dosłownie chwilę by rozłożyć masę na blacie i wcisnąć rzecz, którą chcemy skopiować.

Należy zrobić dwa lub trzy otworki, które gdy nałożymy drugą warstwę do odciśnięcia tyłu zostaną wypełnione, aby forma została z powrotem założona precyzyjnie. Musimy uważać na bąbelki powietrza, oraz aby kształt odcisnął się prawidłowo.

Po paru minutach możemy rozłozyc dwa kawałki, a następnie wyrobioną masą epoksydową wypełnić obie połówki oraz złożyć je z powrotem. Od teraz mamy minimum 3 godziny do momentu aż się kształt utwardzi. Można piłować plastik

Efekt w komentarzach. Mogłem użyć mniej masy, ale jest ona podatna na obróbkę.

Przy użyciu Blue Stuff można kopiować brakujące elementy, tworzyć elementy, których chcemy użyć do stworzenia podstawki figurki, lub jako akcesorium (np głowa do ręki potwora, albo pancerz, który leży gdzieś z boku, czy dodatkowy ekwipunek na model no beczka albo kanistry.

Milliput jest troszkę kruchy, widziałem porady aby wymieszać go z produktem Green Stuff, który jest sprężysty i wychodzi masa 'pomiedzy'. Lekko sprężysta, ale niekrucha.

Będę relacjonował budowę czołgu. W ten weekend testuję aerograf, gdyż Plymouth czeka ciągle na malowanie. Będzie więcej wpisów

Zapraszam do obserwowania tagu #klejemifarba

#modelarstwo #hobby #malowaniefigurek #figurki

#tikutak #hobby #ciekawostki #zegarki #gruparatowaniapoziomu #pokazmorde

No witam.

Śledzących moje wpisy pozdrawiam serdecznie i przepraszam za długą przerwę, wiele rzeczy złożyło się na taką sytuację.

Już przejadł mi się „Poljot”, ale trzeba byłoby konsekwentnie przejść przez jego historię, żeby pójść dalej. Zatem, dziś nieco lżejsza lektura: zemsta Miodomira.

Pierwszymi moimi zegarkami zapamiętanymi z dzieciństwa były poniewierające się w szpargałach „Cyma” i „Zaria”, dziadkowy „Wostok” i babcina „Sława”, coś nieokreślonego, noszone przez tatę (okazało się, że to „Mir”) i „Czajka” mojej siostry. Wszystkie te zjawiska opiszę w przyszłości. Natomiast pierwszym moim własnym zegarkiem był „Poljot” budzik, otrzymany w 1986 r. z okazji Komunii jako prezent.

O „Poljocie” jako fabryce i marce już pisałem. 1. Moskiewska Fabryka Zegarków im. Kirowa, Orderu Lenina (tak brzmiała jej pełna nazwa po II WŚ) produkowała kilkanaście różnych marek. Samą fabrykę i całą jej produkcję (poza brandami eksportowymi i militarnymi), po locie Gagarina w Kosmos przemianowano na „Poljot”. Jednym z wytwarzanych tam czasomierzy był mechaniczny naręczny zegarek z budzikiem o nazwie „Signał”, który również stał się „Poljotem”.

Używał zaadaptowanego mechanizmu szwajcarskiego AS1475, a jak już wspominałem, produkowano go na zachodnim sprzęcie po przeszkoleniu przez Francuzów. Jakim cudem ta myśl techniczna zawędrowała na Wschód – nie mam pojęcia; domyślam się, że być może skopiowano całość po upłynięciu czasu ochrony patentowej. Faktem jest, że jakieś 5 lat po wprowadzeniu konstrukcji przez fabrykę A. Schild, Ruscy mieli ją już u siebie pod oznaczeniem 2612. Zasada była prosta: werk posiadał drugą koronkę do nakręcania sprężyny budzika, sprzężonego z zasadniczym mechanizmem zegarka. Jak działa budzik chyba nie potrzeba opisywać; tutaj młoteczek uderzał w trzpień po wewnętrznej stronie dekla, dając kilkunastosekundowy sygnał dźwiękowy podobny do brzęczyka. Był to jedyny radziecki zegarek naręczny z budzikiem, produkowany przez blisko 30 lat. Mój sikor był jedynym takim w podstawówce, zresztą przez całe dzieciństwo nie widziałem podobnego. Jest w wersji eksportowej, opisany „łaciną”, z klasyczną, czarno – białą tarczą i chromowaną kopertą oraz bransoletą (zrobiła się za ciasna i wymieniłem na pasek). Za bardzo go nie szanowałem; był normalnie noszony, a mojej mamie przez pewien czas służył jako budzik do porannego wstawania, zatem był to przede wszystkim przedmiot utylitarny. Wydawało mi się, że długo to trwało, ale w sumie nosiłem go może 4 – 5 lat, zanim poszedł do szuflady, zastąpiony Wostokiem. Potem jeszcze, w ramach głupoty, zdjąłem mu tarczę (podczas tych prób poległa wskazówka i pogięła się druga, przy czym źle ją obsadziłem). Zapytany na ulicy „która godzina?” odpowiedziałem: „wpół do ósmej....nie, wpół do siódmej....nie! Wpół do ósmej!!!”. Ale wszystko udało się odtworzyć. Serwis wykonał profesjonalny zegarmistrz.

Na jednym ze zdjęć #pokazmorde jest z dnia komunii właśnie w chwili oględzin zegarka w towarzystwie brata i cioci. Siedzimy i ani tamtemu mnie nie przyszło do głowy, że z winogron rosnących za moimi plecami za 30 lat będę pił niezgorsze, samodzielnie zrobione wino, a tuż obok będzie stała w przyszłości moja niewielka pasieczka, po której hulał będzie – zadomowiony w jabłonce po prawej stronie zdjęcia - MIODOMIR...

Miodomir został powołany celowo i niebacznie, na moje wyłączne pszczelarskie potrzeby i – niestety – ku późniejszemu utrapieniu. Jakie potrzeby, zapytacie? Otóż dawniej, w czasach, gdy na płocie otaczającym toczek zawieszało się zwierzęcą czaszkę jako ochronę od uroków i złego spojrzenia, każdy pasiecznik posiadał – lub przynajmniej chciał mieć – swojego prywatnego diaboła. Ten ogarniał mu najważniejsze sprawy, pilnował interesu i pomagał w zamian za karmienie. We wspomnieniach jako rzecz normalna i pospolita istnieją różne fantastyczne stworzenia, jak np. nieokreślone „coś”, pasiecznik czy rojnica, które - obłaskawione, trzymane i karmione - sprawiały, że pszczelarzowi się „darzyło”. Ten i ów wystawiał na strychu garnczek z niesoloną kaszą (niesoloną, bo sól święciło się na Wielkanoc, więc szkodziła wszelkiemu czarowi), albo na pasieczysku umieszczał kubek z namoczoną w mleku bułką – i jakoś to szło.

Pszczelarz był tym, który miał Wiedzę, Umiejętność pracy z pszczołami, co dla postronnych było rzeczą osnutą aurą niesamowitości, „poznania”, świętości i magii, ale też obłaskawienia i używania do pomocy....innych istot. Pszczelarstwo, poza prozaicznym zyskiem z miodu i wosku, było Sztuką, stanięciem między sacrum (bo pszczoła była bożą istotą i w ludowych podaniach otaczano ją szacunkiem) a profanum, między ludzkim i nie-ludzkim światem, między tym, co znane i co niepojęte.

Miodomir potrzebował zatem swojego czasu i odpowiednich okoliczności. Na początku była historia opowiadana przez wujka Romka o jego sąsiedzie, który to wcale nie tak dawno, może 30 lat temu, miał swojego diabła. Stawiał mu miskę kaszy w pustym ulu – ot, taki folklor – i ja to miejsce kiedyś przy okazji pokazałem moim dzieciom.

Ja również pewnego wieczora, powróciwszy ze dwora, zasępiłem czoło i stwierdziłem, że „coś....chyba....”, nie dopowiadając najważniejszego. Raz, drugi i dziesiąty, zamyślony i mimochodem, mruczałem do siebie, że „tak jakby...” i „chyba coś jest...”. A w międzyczasie serwowałem dzieciom opowieści z życia dawnych pszczelarzy, jak to sobie gospodarzyli, pracowali....i oczywiście, jakich mieli pomocników. Na tym etapie pokazałem im dziuplę w jabłonce, która nie spodziewając się takiego zainteresowania, dochodziła swoich lat, dostarczając mi próchna do podkurzacza. Z dużym zainteresowaniem wspólnie ją obejrzeliśmy, przy czym dzieliłem się refleksją, że nadawałaby się na mieszkanie dla skrzata, chałupa jak się patrzy, pewnie tam się jakiś urządził, cwaniak, chytrus jeden. No i tak jakoś samo z siebie wyszło, że w dziupli starej jabłonki „coś mieszka”. Skoro jest, to jakoś trzeba to nazwać – w szybkim konkursie zwyciężył właśnie MIODOMIR. Od tej pory stał się on pełnoprawnym elementem codziennych zajęć.

Zaczęło się obłaskawianie Miodomira, żeby pomagał przy pszczołach. Chodziliśmy z dziećmi do dziupli powiedzieć mu „cześć” („wy k...wa normalni jesteście?” - pytał mój brat), znalezione piórka, w geście przyjaźni, ofiarowaliśmy Miodomirowi na pierzynę (nie zostały przyjęte – no ale przecież lato, ciepło, a może to jest skrzat z długą brodą, którą się przykrywa...). Przez żołądek do serca, więc częstowaliśmy go malinami i porzeczkami (nie lubił ich, huncwot, a tyle tego dostawał, że przetwory mógł z powodzeniem robić), zatem trwały poszukiwania odpowiedniego jadła. Łupina włoskiego orzecha z kaszą i – jakże by inaczej – miodem, zniknęła w całości, musiałem na gwałt dorabiać „naczyń”, taki miał spust, i napychaliśmy go kluchami, kaszą i czym tam jeszcze. Łykał wszystko bez popitki. Możecie się śmiać: raz i drugi, w pniu spróchniałym aż do korzenia, coś mignęło mi przez ułamek sekundy. Miodomir zadomowił się zatem na dobre.

Ale czego też on nie wyczyniał! Przychodząc do domu spodziewałem się pytań: „tata, a Miodomir psoci?”. Psocił, psocił, ladaco, i to jak jeszcze! Opowiadaniom nie było końca: jak to daszek na ulu był przekrzywiony, pewnie ktoś go ruszył, a może nawet po nim tańcował!? To i owo mi zginęło, pewnie hultaj Miodomir schował. Spod rąk znikały mi ramki, a znajdowałem je w drugim kącie pasieki – no kto je tam zaniósł? - wiadomo... Gdy miałem publikę, pukałem uprzejmie w pień i nie szczędziłem gorzkich słów prawdy, gróźb i dydaktycznych połajanek, lądujących w głębi jabłonkowej dziupli. Obiecywałem przetrzepanie skóry przy najbliższej okazji. Oj, nasłuchał się on ode mnie, nasłuchał! Ale miarka się przebrała, gdy zginęła mi szczotka pasieczna. Jest to jedno z najpotrzebniejszych przy pracy akcesoriów, bez niego jak bez ręki. Chodziłem, szukałem – kamień w wodę! Szczotka przepadła. Trudno! Tak mi odpłacił za strawę, przyjaźń, serce, troskę i wyjątkową tolerancję. Używałem innej, ale tego było za wiele: skończyło się babci s...anie, skończyła się pańska łaska, jedzenia już więcej nie dostał. Drań nie poprzestał na tym, bo różne przedmioty złośliwie nadal ginęły mi podczas pracy, gdy tylko spuściłem z nich wzrok. Korciło mnie – i to jeszcze jak! - żeby podrzucić do dziupli trutkę na myszy, ale raz – jestem miłośnikiem przyrody, dwa – jako stwór magiczny, ani chybi Miodomir nie strułby się, tylko rozzłoszczony odpłaciłby mi w dwójnasób. Uniosłem się zatem honorem. Nie to nie, z kumplowania nici.

Przycichł jakoś, spokorniał, może zrozumiał, a może wyniósł się do innej pasieki?

Po całym sezonie prac, grabiąc jesienią opadłe liście, spostrzegłem szczotkę wetkniętą w niemożliwy sposób między płot, ul i krzak czarnego bzu (który nie bez kozery dawniej potocznie zwano „czarcim zielem”). Jak tam się znalazła, do dziś jest to dla mnie zagadka.

To była ostatnia psota Miodomira.

#dildomajsterkuje

Dziś wbity uziom szpilkowy, 6 metrów. Teren gliniasty więc zakładam że ilość wystarczająca.

Do wbijania użyłem młota udarowego Scheppach AB1500x pierwsze trzy metry jak w masło, kolejne 3 metry szły powoli i cały uziom wbijałem trochę ponad 20minut.

Do uziomu przyłączona bedzie konstrukcja i ochronnik przepięć w rozdzielnicy DC za pomocą linki miedzianej 16mm2.

Niestety śniegu napadało i montaż paneli na konstrukcji przesunąłem na przyszły weekend.

#fotowoltaika #konstruktorelektrykamator #hobby #diy

Czekając na kompresor do malowania airbrushem mojego Plymoutha postanowiłem, że spróbuję zrobić kartke świąteczną. Za namową i przy doradztwie mojej #rozowypasek która robi ich ostatnio sporo. Moja pierwsza próba.

Na pewno nie to samo co kartki @cytmirka ale była to fajna odskocznia.

Renifer z przodu zjadł dużo granulatu w lecie, masa i rzeźba. Silny leci z przodu, jak w zaprzęgach.

#hobby #rekodzielo #klejemifarba

Hej(t)o,

Dziś od 6:30 warzyłem

**ŻUBROŹLAKA **(Koźlak z trawą żubrową),

** **które dopiero skończyłem zamiast parę godzin wcześniej. Oczywiście zamarzło mi przyłącze ogrodowe i nie mogłem podłączyć chłodnicy przez co tyle godzin straciłem na chłodzenie brzeczki temperaturą na dworze ;)

Mam nadzieję, że wynagrodzi mi to smakiem bo zapach był bardzo dobry. Pachniało ciastem ;)

Wyszło 23 litry w fermentorze o ekstrakcie 17 Brix

#homebrew #homebeer #domowepiwo #hobby #piwo

Aktualizacja #morskibaweu

Najważniejsza sprawa to że od 1,5 tygodnia leje balling za radą @siRcatcha postawiłem na All For Reef od Tropic Marin

Stopniowo zwiększałem dawkę i dziś jest docelowa na obecną chwilę czyli chlapie im 2,5 ml

Faktycznie akwarium wygląda coraz to lepiej. Jakimś magicznym sposobem wirków jest coraz to mniej chociaż dalej dużo.

Poprzestawiałem dziś moje Euphyllie bo musze je trochę podleczyć te moje galaretkowate Bubcie

#akwarium #akwarystyka #zwierzeta #hobby

Siema. Piątek, piąteczek, piątunio. Do porannej kawusi leci nowy filmik budowania ikony Bitwy o Anglię. Zestaw zawiera minifigurkę Jana Zumbacha z Dywizjonu 303.

Marka: COBI

Tematyka: Druga Wojna Światowa

Numer Katalogowy: 5725

Nazwa: Supermarine Spitfire Mk. VB

Liczba Części: 344

Liczba Minifigurek: 1

Rok Premiery: 2022

W przeciwieństwie do poprzednich zestawów samolotów, skrzydła posiadają dodatkowe dolne wzmocnienia co sprawia, że nie rozlecą się podczas np silniejszego chwytu.

https://youtu.be/sMQnzdBWPGY

#cobi #hobby #klocki #chwalesie #militaria #tworczoscwlasna

Kolejna do kolekcji. Jeszcze jest u poprzedniej właścicielki, która okazała się bardzo miłą starszą Panią. Spędziłam z nią godzinę na telefonie rozmawiając o wszystkim, od szkła, przez porcelanę, kończąc na psychologii i kosmosie. Ale już niedługo szkiełko będzie u mnie.

Bomboniera Empoli lata 60-70, rubinowe szkło barwione w masie, złocenia z roślinnym motywem.

Jaram się. To będzie najdroższa sztuka w naszej kolekcji naczynek na cukierki Empoli.

#hobby #kolekcje #starocie

004/xxx

Dziś traktorek, od którego zaczęło się szukanie używanych modeli na olxie. Nie spodziewałam się, że będzie to takie trudne xD

Pamiętacie zablurowaną maszynę w poprzednim wpisie? Oto ona:

Przed Państwem forwarder John Deere wykonany przez niemiecką firmę Siku.

Jaka kryje się za nim historia? Dość ciekawa. Mając w kolekcji harvester jd pomyślałem, że fajnie byłoby mieć też maszynę do zrywki drewna. I tu pojawił się problem, forwarder kilka lat temu przestał być produkowany. Znalazłem używane sztuki na e-bazarku, ale chcieli za nie ponad 30 dolarów, plus przesyłka, łącznie dawało to ponad 200 zł, aż tak bogaty nie jestem xD

Zacząłem przeglądać polskie strony. Długo nic nie było. Aż w końcu pojawił się uszkodzony (nie posiadał ramienia). Plus sprzedawca powiedział, że samego nie wyśle. Dobrałem więc wcześniej wspominanego Steyera. W ten sposób za kilkadziesiąt złotych do mojej kolekcji dołączyły dwa traktorki.

No dobra, ale na zdjęciu maszyna ma żuraw, jak do tego doszło?

̶N̶i̶e̶ ̶w̶i̶e̶m̶.̶ Nie no, wiem. Kupiłem dodatkowo połamaną przyczepę z żurawiem (też się pojawi w przyszłości) i przełożyłem do john deera. Niestety nie wszystko poszło gładko. Otwór służący do mocowania żurawia w maszynie jest o milimetr lub dwa większy niż w przyczepie. Trochę się namęczyłem by hds przestał wypadać, ale w końcu coś tam wyszło xd

W ten sposób za 55 zł stałem się posiadaczem traktorka, który na ebay chodzi po 30 dolarów xd

Forwarder jest bardzo szczegółowy, koła mimo że plastikowe dobrze się kręcą, osie nie mają luzu, ogólnie jest to stara szkoła modeli, gdzie Siku dawało od siebie więcej niż 30 procent.

Podoba mi się bardzo, gdyby mój egzemplarz miał orginalny dźwig to dałbym mu 10/10. W obecnym stanie ósemka to chyba max co mogę mu dać.

Przez to, że od kilku lat model ten jest nie produkowany cena zazwyczaj jest dość duża, ale polecam go każdemu.

#hobby #traktorki

Hejeczka! Przedstawiam Państwu Bogdana.

Bogdan jest (przed)świątecznym skrzatem przynoszącym pozytywny vibe.

#hobby #handmade

Dawno nie wrzucałem kostki!

Od trzech miesięcy nie robiłem podmianki, filtr czyszcze raz na miesiąc (chyba). Rośnie i nic nie chce zdychać.

#akwarystyka #ciekawostki #hobby

#traktorki 3/xxx

Dziś przyszła paczka z dwoma traktorkami. Jeden z nich to ten bardzo ładny Steyer z kosiarką marki SIKU, o drugim napiszę następnym razem, gdyż nie jest jeszcze gotowy, by go pokazać.

Może model ciągnika nie jest tak szczegółowy jak np. modele marki Majorette o których będzie w przyszłości, ale i tak robi duże wrażenie. Do kosiarki nie ma o co się przyczepić.

Strasznie mi się malowanie tego steyera podoba.

Z minusów to jak zwykle brak szyb i plastikowe koła.

Mimo wszystko dałbym mu dziesięć na dziesięć, jest świetny.

Zestaw ten wciąż można łatwo kupić na alledrogo, kosztuje dziesiąt złotych.

Zdjęcie ciągnika z bliska w komentarzu

#hobby