Mała kureczka Ten mały gremlinek to pisklę zielonki (Zapornia parva), znanej też jako kureczka zielona. Zielonka jest niewielkim chruścielem wielkości szpaka - dorasta do maksymalnie 20 centymetrów i osiąga wagę do 70 gramów. Żyje w okolicach zbiorników wodnych z gęstą roślinnością przybrzeżną, przede wszystkim na obszarach stepów, i żywi się owadami, różnymi innymi drobnymi stworzeniami oraz nasionami roślin. Jest raczej skryta, a w Polsce jest objęta ścisłą ochroną gatunkową.
Pisklęta zielonki, podobnie jak wielu innych gatunków kureczek i ogólnie chruścieli, są pokryte gęstym, czarnym puchem. Osobniki dorosłe mają oliwkowobrązowe i szare pióra, czerwone nasady dziobów i zielonkawe nogi.
Ptak, który ryczy jak osioł Takahē południowy (Porphyrio hochstetteri) to największy żyjący obecnie chruściel, który swoim wyglądem przypomina trochę jakiegoś pierwotnego ptaka z odległych epok: ma krępą, zaokrągloną sylwetkę, masywny, czerwono-różowy dziób i silne nogi. Nie potrafi latać, jednak wspomaga się swoimi zredukowanymi skrzydłami podczas wspinaczki na wzniesienia. Przeciętnie waży od 2,3 do 2,7 kg. Odgłosy , które wydaje, bywają porównywane do ryczenia osła.
Takahē prawdopodobnie łączą się w pary na całe życie - notowano osobniki, które pozostawały sobie wierne nawet przez dwanaście lat. Prowadzi osiadły tryb życia i zamieszkuje łąki piętra alpejskiego w nowozelandzkich Alpach Południowych. Żywi się roślinami, przede wszystkim różnymi gatunkami górskich traw, oraz owadami.
Gatunek ten jest zagrożony wyginięciem. Już w 1900 roku uznawano go za gatunek wymarły, jednak w połowie XX wieku odkryto liczącą 200-300 osobników populację takahē żyjącą nad niewielkim jeziorem w Alpach Południowych. Jezioro nazwano na cześć jego odkrywcy Jeziorem Orbella, a dolinę, w której się znajduje – Doliną Takahē. Obecnie szacuje się, że populacja takahē liczy około 500 osobników i cały czas prowadzone są działania mające na celu jej utrzymanie i zwiększanie. Takahē są długowieczne i rozmnażają się dość wolno, do tego współcześnie żyjące osobniki miewają niską płodność.
Słyszałem też w Polsce ptaka który pewnie naśladował ręczną piłę do drewna, to było dawno i nie każdy miał wtedy piły spalinowe czy elektryczne. Było to dużo głośniej niż prawdziwa piła ale złudzenie było idealne poza tym. Było w środku głuchego lasu w nocy w górach koło Kotliny Kłodzkiej. Ktoś kto tam często bywa powiedział że to ptak.
@Johnnoosh Ciekawe Czy to nie był przypadkiem derkacz? Derkacze wydają takie charakterystyczne, monotonne, trochę piłujące odgłosy. Są głośne i "derkają" przede wszystkim w nocy.
Łyski niekoniecznie zwyczajne Łyska (Fulica atra) jest u nas powszechnie znana, jednak wielu jej krewniaków mieszka za oceanem, a część z nich wyróżnia się nieco ekstrawaganckim wyglądem.
Łyska czubata (Fulica cristata) ma białoniebieski dziób, a oprócz białej płytki czołowej ma także dwa czerwone wyrostki przypominające trochę małe, zaokrąglone rogi, szczególnie wyraźnie widoczne w sezonie lęgowym. Zasiedla południową i wschodnią Hiszpanię, północne Maroko, wschodnią i południową Afrykę oraz Madagaskar.
Łyska rogata (Fulica cornuta) zamiast płytki czołowej ma nad dziobem mięsistą strukturę przypominającą trochę składające się z trzech części korale: ich środkowa część jest większa od pozostałych i może się nadymać, natomiast dwie pozostałe są pokryte kępkami czarnych piór. Zamieszkuje niektóre regiony Andów w zachodniej części Ameryki Południowej i jest bliska zagrożenia wyginięciem.
Łyska wielka (Fulica gigantea), również żyjąca w Andach, osiąga wagę do dwóch i pół kilograma i jest drugim największym chruścielem na świecie. Ma bardzo masywną budowę ciała, małą głowę z wklęsłym czołem, żółtą płytkę czołową i intensywnie czerwone nogi, co jest unikatowe wśród łysek.
Dziś rocznica śmierci J. R. R. Tolkiena, który zmarł 2 września 1973 roku w wieku 81 lat Jego ostatnie znane zdjęcie zostało zrobione kilka tygodni wcześniej przez jego najstarszego wnuka i przedstawia Tolkiena opierającego się o duże, stare drzewo - to jedno z jego ulubionych drzew, sosna czarna rosnąca w Oxford Botanic Garden. Tolkien przezywał ją podobno "Laokoonem" z uwagi na to, że jej konary przypominały mu trochę starożytną rzeźbę znaną jako Grupę Laokoona.
Sosna z Oxford Botanic Garden została posadzona około 1830 roku. W 2014 roku konary drzewa zaczęły pękać i odłamywać się pod własnym ciężarem, stwarzając zagrożenie, w związku z czym musiało niestety zostać ścięte. W 2021 roku, z okazji czterechsetnej rocznicy istnienia ogrodu botanicznego, posadzono w nim sadzonkę wyhodowaną z nasion oryginalnej sosny.