@kruzd jakby żywcem wyjęte z mojej lornetki, dokładnie tak to było widać, w sensie wielkość tarczy w lornetce w porównaniu do tego co widzę teraz na monitorze
Na własne oczy, przez lornetkę, to był obłędny widok.
Łabędzia szyja Zależnie od gatunku, łabędź może mieć od 22 do nawet 25 kręgów w odcinku szyjnym kręgosłupa - dla porównania, większość ptaków ma ich kilkanaście. Z ewolucją elegancko wygiętej, łabędziej szyi nierozerwalnie wiąże się dieta łabędzi, które wyspecjalizowały się w poszukiwaniu pokarmu pod wodą. Długa szyja o nadzwyczaj dużym zakresie ruchu sprawia, że ptak jest w stanie sięgać po głębiej zanurzone rośliny wodne bez konieczności nurkowania całym ciałem.
Najwięcej kręgów szyjnych wśród łabędzi ma łabędź niemy (Cygnus olor), podczas gdy jego krewniacy tacy jak łabędź krzykliwy (Cygnus cygnus) czy łabędź czarnodzioby (Cygnus columbianus) mają ich nieco mniej. Wynika to z tego, że przodkowie łabędzia niemego żyli w cieplejszym klimacie z bogatą zanurzoną roślinnością wodną, która stanowiła podstawę ich pokarmu - natomiast linie ewolucyjne łabędzi krzykliwych i czarnodziobych przystosowały się do chłodniejszego klimatu, w którym całkowicie zanurzone rośliny wodne występowały rzadziej.
@Mr.Mars Faktycznie ciekawe Podobno dziennie dorosły łabędź zjada nawet do czterech kilogramów pokarmu roślinnego, więc obstawiałabym, że większość dnia spędza na poszukiwaniu jedzenia. Chociaż pewnie łabędzie, które są dokarmiane przez człowieka bardziej kalorycznym pokarmem, mają w tym względzie łatwiej.
to była jedna z fajniejszych rzeczy jakie zrobili ludzie w swojej historii. "ej mordo, a ten nasz konkord to szybciej leci wokół ziemi niż księżyc?" "I dunno mate only one way to find out "
Odkryta jako przypadkowa sadzonka o nieznanym pochodzeniu w Southwell w hrabstwie Nottinghamshire (Wielka Brytania) w latach 1809–1813 i wyhodowana przez Mary Anne Brailsford. Później, w 1865 roku, wprowadzona na rynek przez Henry’ego Merryweathera, który nazwał ją na cześć właściciela ogrodu przydomowego, z którego korzystał. Inna wersja sugeruje, że odmiana ta rosła w sadzie już od 1809 roku, kiedy to Matthew Bramley nabył tę posiadłość w 1846 roku. Bramley dostrzegł wartość tej odmiany jabłoni i sprzedał sadzonki Henry'emu Merriweatherowi, który ją promował i zdobył za nią kilka nagród.
https://pomiferous.com/applebyname/bramleys-seedling-id-936
Morfologia:
Duże lub bardzo duże, okrągłe z spłaszczonymi bokami jabłko z pięcioma wyraźnymi guzkami na czubku i często żebrowanymi bokami. Ma tendencję do nieco krzywego wzrostu. Ciemne, wypukłe przetchlinki. Kielich jest duży i częściowo otwarty, osadzony w średniej głębokości i bardzo szerokiej miseczce. Ogonek jest bardzo krótki i gruby, osadzony w szerokim i umiarkowanie głębokim zagłębieniu, z którego często rozchodzą się smugi rdzawoczerwonych plam. Po dojrzewaniu staje się tłusty w dotyku.
https://pomiferous.com/applebyname/bramleys-seedling-id-936
Skórka:Podstawowy kolor jest zielony, często z nieciągłymi, brązowo-czerwonymi paskami pokrywającymi nawet trzy czwarte powierzchni.
https://pomiferous.com/applebyname/bramleys-seedling-id-936
Miązsz:Miąższ jest żółtawy, o gruboziarnistej strukturze i jędrny. Soczysty i cierpki, o wyraźnym cytrynowo-jabłkowym smaku.
Czy ma to sens? Myślę, że żaden. Jakość dźwięku z tego telefonu jest fatalna. Jeśli chodzi o sam zasięg to raczej sztuka dla sztuki. Wygląda na podmianę płyty głównej. Lepiej kupić coś wspólnego. Tą Nokią to się jarają ci co nigdy tego telefonu nie używali. Nie wiem skąd się wzięło że jest taka kultowa.
wyhodowana przez Johna Braddicka z Thames Ditton około 1800 roku. W publikacji „Herefordshire Pomona” odnotowano, że odmianę tę przedstawił Ronalds na tablicy XXXIV. Downing podaje jako miejsce pochodzenia hrabstwo Surrey w Anglii. Bunyard powołuje się na Ronaldsa (str. 34) i podaje francuską nazwę „Nonpareille de Braddick” oraz niemiecką „Braddicks Sondergleichen”.
Drzewo
Drzewo jest niewielkie i rośnie smukło, ale jest bardzo odporne i obficie owocuje. Dobrze rozwija się na podkładce Paradise i powinno być uprawiane w każdym ogrodzie („Herefordshire Pomona”). Bunyard opisuje jego pokrój jako smukły i umiarkowanie płodny. Liść długoowalny, płaski, o poskręcanych krawędziach, z bardzo głębokim i grubo ząbkowanym brzegiem (Bunyard).
Owoc
Wielkość
Średniej wielkości (Herefordshire Pomona; Veitch). Downing opisuje owoc jako mały. Bunyard podaje wymiary 2¼ na 1¾ cala i opisuje go jako raczej mały.
Kształt
Okrągławy i spłaszczony, zbliżony do spłaszczonego (Herefordshire Pomona). Downing: okrągławy stożkowaty lub spłaszczony u podstawy. Bunyard: okrągły, spłaszczony, regularny.
Łodyga/trzonek
O długości pół cala, osadzony w okrągłej i raczej płytkiej wnęce (Herefordshire Pomona). Bunyard: łodyga krótka, w szerokiej, równej, rdzawobrązowej wnęce.
Wnęka
Okrągła i raczej płytka (Herefordshire Pomona); szeroka, równa i rdzawobrązowa (Bunyard).
Kielich/oczko
Bunyard: oczko małe, prawie zamknięte, w szerokiej, płytkiej miseczce.
Miska
Głęboka, okrągła i równa (Herefordshire Pomona); szeroka i płytka (Bunyard). Źródła nie są zgodne co do głębokości.
Skórka
Gładka, zielonkawo-żółta w cieniu i brązowo-czerwona w słońcu, rdzawobrązowa wokół oczka, a na pozostałych częściach powierzchni częściowo pokryta plamami brązowo-rdzawobrązowymi (Herefordshire Pomona). Downing: żółtawa, z brązowo-czerwonym odcieniem na słońcu i rdzawobrązowa w pobliżu kielicha. Bunyard: zielonkawo-żółta, z brązowo-czerwonym rumieńcem, zwłaszcza z rdzawobrązowym zabarwieniem wokół oczka. Veitch opisuje ją jako rdzawobrązową i nieco [tekst niekompletny w źródle].
Miąższ/Smak
Żółtawy, bogaty, słodki i aromatyczny (Herefordshire Pomona; Downing). Bunyard: miąższ jędrny, żółty, aromatyczny. Jedno z najlepszych zimowych jabłek deserowych, przez wielu uważane za słodsze i delikatniejsze niż odmiana Old Nonpareil (Herefordshire Pomona). Bunyard: jabłko najwyższej jakości.
Rdzeń/Nasiona
Nie opisano w źródle.
Sezon
Sezon trwa od listopada do kwietnia (Herefordshire Pomona; Bunyard). Downing: październik, grudzień. Veitch: od grudnia do maja.
Zastosowanie
Jabłko deserowe (Herefordshire Pomona; Bunyard). Veitch: doskonała odmiana do spożycia i przechowywania.
synonimy: Belle de Flandres, Belle Fleur Brabant, Bellefleur Simple, Brabant, Brabant Belle Fleur, Brabant Bellflower, Glory of Flanders, Iron Apple, Large Mouche, New Scarlet Pearmain, Petit Bon Pommier, Petite Belle Fleur, Petite Bonne Ente, Rambour Rouge, Simple Bon Pommier, Strieping, Sweet Laden, Sweet Lading, Sweet Laydon, Sweet Leyden, Westland Bellefleur, Winter Bellefleur
Opis: Duże, okrągłe, z tendencją do stożkowatego kształtu, o kanciastych bokach. Skórka jest zielonkawo-żółta, dojrzewając do cytrynowo-żółtej barwy, z czerwonym nalotem i ciemnoczerwonymi paskami na stronie wystawionej na słońce. Kielich jest średniej wielkości i otwarty, osadzony w nieco płytkiej i szerokiej miseczce. Łodyga jest bardzo krótka, nieco gruba, osadzona w głębokim zagłębieniu, które zazwyczaj otoczone jest dużym obszarem rdzawego zabarwienia.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest żółtawy, jędrny, chrupiący i soczysty. Słodki, rześki i aromatyczny.
Zastosowanie: Ceniona tradycyjna odmiana jabłek kuchennych, doskonale nadająca się do ciast i tart, zachowująca swój kształt.
Pochodzenie: Pochodzi z Holandii lub Belgii z końca XVIII wieku.
Uprawa: Umiarkowanie silny wzrost. Rozłożysty pokrój. Owocuje co dwa lata.
Przechowywanie w chłodni: Zachowuje świeżość do czterech miesięcy, stając się słodsze w ciągu pierwszych sześciu do ośmiu tygodni.
Zbiór: Pod koniec czwartego okresu. Koniec września
Grupa zapylania: F krótkonóxka królewska Deutche Golden Pepin Winter Banana Pinova
Nie wiem, na ile dane pozyskane do mapy mają odzwierciedlenie w rzeczywistości, ale jak poczytałem trochę komentarzy, to można ją uznać za prawdopodobną.
#mapy #jezykpolski #heheszki może i trochę #ai #zajebanezfacebooka
Uważa się, że odmiana ta powstała jako przypadkowa sadzonka w regionie Lozanny w zachodniej Szwajcarii na początku XIX wieku i jest powszechnie uprawiana w kantonie Vaud. Opisana i zilustrowana przez Gustava Pfau-Schellenberga w 1863 roku. Krótko wspomniana w książce „L'horticulture Dans Les Cinq Parties Du Monde” autorstwa Charlesa Balteta z 1895 roku oraz w „Catalogue des Pommes et Poires du Valais” opublikowanym przez Fédération des Sociétés d'Agriculture du Valais w 1887 roku.
Duży do bardzo dużego. Okrągło-stożkowate do spłaszczonych. Rdzawobrązowe przetchlinki widoczne są jako jasne kropki na czerwonym tle. Kielich jest średniej wielkości i zamknięty, osadzony w głębokiej i wąskiej miseczce otoczonej nieregularnie guzowatą koroną. Łodyga jest bardzo krótka i średniej grubości, osadzona w głębokiej i wąskiej wnęce otoczonej dużym rdzawobrązowym plamem.
Zapylaccze Golden delicates winter Banana Antonówka Papierówka James Grieve
Odporność na szkodniki oraz choroby:
Parch jabłoni: Niska podatność
Mączniak prawdziwy- Niska podatność
Zaraza ogniowa- Średnia podatnosc
Rak drzew owocowych- Niska podatność podatnosc
Owocówka jabłoniowa-
: Wysoka podatność
Przechowywanie:
Ę
Owoce można przechowywać przez 2miesiące Do Grudnia
Dojrzałość :
Dojrzałość zbiorcza:
Środek padziernika ewentualnie PoczPoczątek pazdziernika przy ciepłym roku.
Okres dojrzewania Poczatek października Koniec Grudnia
Dojrzałość konsumpcyjna:2 tygodnie po zbiorze.
Odporność na mróz:
Üdo -40C (do strefy klimatycznej 3) najprawdopodobniej
Przeznaczenie:
Dobre jabłko stolowe
dobre kuchenne dobre na cydr
Korona:
Umiarkowanie silny wzrost, korona w kształcie kopuły. Odmiana owocująca na pędach krótkich. Daje umiarkowane plony, zazwyczaj co roku. Aby uzyskać najlepszy smak, preferuje niższe wysokości. Kwitnie raczej późno. Odporna na mróz
https://pomiferous.com/applebyname/bovarde-id-918
Dawno nic nie było postowane, a od czasów zlotu nie miałem okazji mieć "wolnego" by złożyło się tak, że akurat pogoda dopisuje.
W miedzyczasie udało się też trochę zupgradować sprzęt. Właściwie to już docelowy zestaw.
ZWO 585MC Pro zamieniłem na TT 2600C co też spowodowało przesiadkę z Asi Air Plus na Stellavite. Jesienią zeszłego roku trafiła się dobra promka ze strony ToupTeka.
Dodatkowo przesiadłem się z Samyanga 135mm na Askara SQA55.
Właściwie to pierwszy test skompletowanego całego zestawu. Celem, jasny klasyk letniego nieba bogaty w struktury wodorowe i tlenowe. Mgławica NGC 7000 znana również pod nazwą Ameryka Północna. To jest chyba mój ulubiony obiekt na niebie.
Przedstawiony w oszukanej kolorystyce SHO.
Materiału mało bo 2h - 48 klatek x 150s.
#astronomia #astrofotografia #astrofoto #fotografia #tworczoscwlasna #kosmos #kruzdcontent
Jabłko Borgherre
Odmiana ta znana jest również pod takimi nazwami jak: Flammet hvid Kardinal, Geflammter weisser Cardinal, Geflammter Cardinal, Burgerherrnapfel, Borgherreäple, Kantorapfel, Comptoir Æble, Generalæble, Fåremule, Borgæble i inne.
Pochodzenie tej odmiany jest niepewne, prawdopodobnie pochodzi z Holandii lub Niemiec. Wymieniono ją w wykazie odmian z Królewskiej Szkółki Drzew Owocowych w Odense z 1795 roku jako „Comptoir”.
Drzewo tworzy niską i bardzo szeroką koronę. Uprawa tej odmiany jest stosunkowo łatwa w całym kraju.
Jabłko może osiągać duże rozmiary. Jego kształt jest bardzo zróżnicowany. Ma zielono-żółty kolor podstawowy, przy czym około 25% powierzchni jabłka pokrywa pomarańczowa barwa, która może być cętkowana lub prążkowana. Miąższ staje się żółty z łososiowym odcieniem. Jest bardzo soczysty, o delikatnej słodyczy, średniej kwasowości i łagodnym aromacie.
Borgherre to przede wszystkim jabłko stołowe, które można spożywać od połowy września do Nowego Roku.
#stareodmiany #hejto #ogrodnictwo #niemcy #dania
Jabłko to można pomylić z odmianami Rhode Island Greening i Signe Tillisch.https://www.sonneruplund.dk/0%20html/borgherre.html
Skórka:Podstawowy kolor to zieleń, która w miarę dojrzewania zmienia się w kremowy, z szkarłatnym rumieńcem pokrywającym połowę lub nieco więcej powierzchni.https://pomiferous.com/applebyname/bonza-id-890
Miązsz:Miąższ jest biały i jędrny, chrupiący i soczysty. Słodki.
Wyhodowana w 1828 roku przez Johna Kinneya (lub Kinny’ego) z hrabstwa Davidson w Karolinie Północnej z sadzonki odmiany Hall. Wprowadzona na rynek w 1856 roku i przez wiele lat uprawiana na szeroką skalę na południu Stanów Zjednoczonych, jednak wraz z pojawieniem się bardziej komercyjnych odmian straciła na popularności, głównie ze względu na swoje niewielkie rozmiary.
Skórka:Skórka ma żółty kolor podstawowy, pokryty pomarańczowymi, czerwonymi i ciemnoczerwonymi rumieńcami oraz mnóstwem kropek, które mogą być jasne lub rdzawobrązowe.
Miąższ:Biały miąższ, miejscami zabarwiony na różowo przy skórce, delikatny i o drobnej konsystencji, słodko-cierpki i dość soczysty, nieco przypominający odmianę McIntosh. Jabłka te dobrze się przechowują, jeśli zbierze się je, gdy są jeszcze lekko niedojrzałe.
Owoce #hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #holandia Lombarts Caville Średnie wielkości, zbliżony do dużego. Stożkowaty. Podstawowy kolor to zielonkawo-żółty, ze złocistożółtym odcieniem na stronie wystawionej na słońce. Oko jest średniej wielkości, częściowo otwarte i osadzone w płytkim zagłębieniu otoczonym lekko guzowatą koroną. Łodyga jest długa i smukła, osadzona w głębokim, lejkowatym zagłębieniu, które jest pokryte rdzawymi plamami z promieniami rozciągającymi się aż do ramienia. Cechy charakterystyczne: Miąższ ma kolor kremowy, jest jędrny i o gruboziarnistej strukturze. Słodki, soczysty, o bogatym smaku. Przechowuje się przez dwa miesiące. Zastosowanie: Deserowe i na sok Pochodzenie: Wyhodowana w 1906 r. przez P. Lombartsa z Zundert w Holandii. Calville Blanc d’Hiver x, Netherland 1906 r. Uprawa: Umiarkowanie bujna. Gotowa do zbioru w połowie CZWARTEGO okresu.koniec września początek pazdziernika Grupa zapylania: D grupa Golden Delikates i winter Banana można także James Grieve