moll

A miałam na razie nie robić żadnych zakupów książek...

Więc to by było na tyle, jeśli chodzi o postanowienia xD

#ksiazki

Cytat na dziś:

– Ma chyba oczy, praw­da?

– Tak, ale one nie dzia­ła­ją tak jak u in­nych ludzi. Mo­żesz mi wie­rzyć. To zna­czy... Pa­mię­tasz tę jurtę Ludzi Koni, gdzie spę­dzi­li­śmy noc?

– Tak.

– Przy­znasz chyba, że była tro­chę ciem­na, brud­na i cuch­nę­ła jak bar­dzo chory koń?

– Moim żda­niem to nie­żwy­kle pre­czy­żyj­ny opisz.

– On by się z tobą nie zgo­dził. Po­wie­dział­by, że to wspa­nia­ły bar­ba­rzyń­ski na­miot, ob­wie­szo­ny skó­ra­mi be­stii upo­lo­wa­nych przez sko­śno­okich wo­jow­ni­ków ży­ją­cych na po­gra­ni­czach cy­wi­li­za­cji. Że pach­nie rzad­ki­mi, cen­ny­mi ży­wi­ca­mi zra­bo­wa­ny­mi ka­ra­wa­nom na bez­dro­żach... i tak dalej. Nie żar­tu­ję – dodał szyb­ko.

Terry Pratchett, Blask fantastyczny

#uuk

Pytanie do ludzi, którzy zgłaszali uporczywe szczekanie - to jest "na słowo" czy lepiej nagrać burka jak ujada już trzecią godzinę i dopiero robić dym?

Z sąsiadami nie da się dojść do porozumienia, bo jak oni są to pies nie szczeka xD

#psy

Cytat na dziś:

Rin­ce­wind nie­ja­sno uświa­da­miał sobie, że za­cho­dzą ja­kieś nie­zwy­kłe zmia­ny. Na przy­kład Cohen spró­bo­wał ucze­sać brodę.

– Mam wra­że­nie, że wpa­dłeś jej w oko – za­uwa­żył mag.

– Ach, gdy­bym był o dwa­dzie­ścia lat młod­szy – wes­tchnął Cohen z żalem.

– Tak?

– Miał­bym wtedy sześć­dzie­siąt sie­dem.

– A co to ma do rze­czy?

– No... jak to wy­tłu­ma­czyć... Kiedy byłem mło­dym czło­wie­kiem i wy­ku­wa­łem szwe imię w szka­le hisz­to­rii świa­ta, wtedy lu­bi­łem, żeby moje ko­bie­ty były rude i ognisz­te.

– Aha.

– A potem byłem tro­chę sztar­szy i roż­glą­da­łem się ża ko­bie­ta­mi o jasz­nych wło­szach i ż błysz­kiem do­świad­cze­nia w oku.

– Na­praw­dę?

– A potem żnów lat mi przy­by­ło i ża­czą­łem do­cze­niać ko­bie­ty szma­głe i gwał­tow­ne ż na­tu­ry.

Umilkł. Rin­ce­wind cze­kał.

– I co? – za­py­tał. – Co potem? Czego teraz szu­kasz u ko­bie­ty?

Cohen zer­k­nął na niego za­ro­pia­łym okiem.

– Cier­pli­wo­ści – od­parł.

Terry Pratchett, Blask fantastyczny

#uuk

A to i ja dorzucę coś od siebie w #nasonety skoro nam się mały wysyp tekstów robi

O babci ciężkiej doli

Siedzi za stołem znów przepocony,

I brudny i jakiś znów ubłocony.

Na nogach jego Martensów podróba,

Pod okiem śliwa i szrama gruba.

I wyraz twarzy ma obrażony,

Dziś choć odpuścił swe farmazony.

Może dlatego, że z ucha jucha

leci strumyczkiem - rozmazał, flejucha!

Może zjesz, wnusiu, dziś jajecznicę?

Albo rozgrzewać mam gofrownice?

I tak, w milczeniu, babina czeka,

A młody punk milczy i zwleka,

Babcia nie piśnie, nawet nie kwęka.

A zegar tyka, głośno, w odstępach.

Lecz się obyło bez żadnych szykan,

Wziął i spadł z krzesła. Zachwianie błędnika.

#zafirewallem #diriposta

Drogie Panie i Panowie,

miło mi ogłosić trzecią edycję wzbudzającej tyle emocji zabawy #naopowiesci

Zapraszam do pisania:

Temat: przygoda (wakacyjna lub też nie - dowolna)

Kategoria: dowolna

Liczba słów: 900 - 2000

Termin: 07.07.24 (14 dni)

Punktację i zasady pozwolę sobie zapożyczyć za poprzednikami:

Zadający konkurs może ogłosić wygranego według własnego widzimisię oraz zmienić kryterium oceniania w dowolnym momencie.

Zwycięzcą zostanie osoba, której opowiadanie zdobędzie największą ilość piorunów i w nagrodę będzie miała zaszczyt ogłoszenia następnego zadania.

Za każde 100 słów poniżej lub powyżej zadanego limitu - 1 punkt.

Za znaczne rozminięcie się z tematem - 5 punktów.

Bawcie się dobrze!

#zafirewallem

534 + 1 = 535

Tytuł: Faceci w gumofilcach

Autor: Andrzej Pilipiuk

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Fabryka Słów

ISBN: 9788379648467

Liczba stron: 416

Ocena: 7/10

Prywatny licznik 24/36 (coś za dobrze mi w tym roku idzie)

I oto stało się! Dokonało i spełniło! Ostatni tom cyklu Oblicza Wędrowycza za mną. Zapytacie, jak żyć? Nie mam jeszcze pojęcia i muszę ochłonąć.

Dziesiąty tom opowiadań o przygodach Jakuba był niezły, praktycznie ostatnie 1-2 opowiadania mogę uznać za lekko wymęczone ze strony autora, ale nie wpłynęło to znacząco na odbiór całości. Dużo samogonu, mało edukacji, choć nie wartości edukacyjnej, nieprawdopodobne przygody, przypadki i krowy. Uważajcie na krowy!

Dziękuję Panie Pilipiuk za kawał dobrej rozrywki!

W tym miejscu, chciałabym również zrobić prywatne i mocno subkietywne podsumowanie całej serii. Jest dobra, ciekawa, oryginalna i swojska. Zarazem jest nierówna, momentami bywa sztampowa i im dalej w cykl, tym momentami więcej w tym rozpędu i przyzwyczajenia niż faktycznej fascynacji, ale biorąc pod uwagę liczbę tomów, ilość przygód (w końcu każde opowiadanko to coś innego, a każdy tom zawiera ich kilka) - seria jest warta tego, by się z nią zapoznać.

Poniżej zestawienie wszystkich tomów:

Kroniki Jakuba Wędrowycza (tom 1.) - 6/10 - dobry

Czarownik Iwanow (tom 2.) - 6/10 - dobry

Weźmisz czarno kure... (tom 3.) - 7/10 - jeden z najlepszych w serii

Zagadka Kuby Rozpruwacza (tom 4.) - 7/10 - jeden z najlepszych w serii

Wieszać każdy może (tom 5.) - 6/10 - dobry, ale w kierunku "taki sobie"

Homo bimbrownikus (tom 6.) - 5/10 - taki sobie

Trucizna (tom 7.) - 5/10 - taki sobie

Konan Destylator (tom 8.) - 7/10 - dobry

Karpie bijem (tom 9.) - 7/10 - dobry

Faceci w gumofilcach (tom 10.) - 7/10 - dobry

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki #dwanascieksiazek #czytajzhejto #hejtoczyta

Cytat na dziś:

Bagaż nie od­po­wie­dział. Przez chwi­lę mil­cze­li obaj, niby dwaj wo­jow­ni­cy, któ­rzy umknę­li z rzezi i przy­sta­nę­li, by na­brać tchu i roz­sąd­ku.

Terry Pratchett, Blask fantastyczny

#uuk

Cytat na dziś:

– Ty wi­dzisz, co wi­dzisz, a ja ma­lu­ję, co ja widzę – od­parł cho­chlik, wy­chy­la­jąc się na ze­wnątrz. – To, co ja widzę, jest rze­czy­wi­ste. Tak zo­sta­łem wy­ho­do­wa­ny. Widzę tylko to, co ist­nie­je na­praw­dę.

Terry Pratchett, Blask fantastyczny

#uuk

Cytat na dziś:

– Chwi­lecz­kę – mruk­nął. – Chce­cie, żebym cią­gle ucie­kał i nie po­zwo­lił magom na ze­bra­nie wszyst­kich za­klęć?

– Wła­śnie.

– Dla­te­go jedno z was wsko­czy­ło mi do głowy?

– Otóż to.

– Zruj­no­wa­ły­ście mi życie, wie­cie? – obu­rzył się Rin­ce­wind. – Na­praw­dę zo­stał­bym ma­giem, gdy­by­ście nie po­sta­no­wi­ły mnie wy­ko­rzy­stać jako cze­goś w ro­dza­ju prze­no­śnej księ­gi cza­rów. Nie mogę za­pa­mię­tać żad­nych za­klęć, są zbyt prze­ra­żo­ne, żeby sie­dzieć z wami w tym samym umy­śle!

Terry Pratchett, Blask fantastyczny

#uuk

Gigantyczny drób zwiedza naszą piękną stolicę!

#digitalart #ai

Nadszedł ten moment i sprawiłam sobie nowe szkła na oczy. Przy okazji badania wyszło, że powinnam mieć cylindry zrobione. Okulary odebrane, noszę od kilku dni i powiem Wam tyle - kurła, jakie krzywe i nierówne chodniki są teraz. Od lat po takich nie chodziłam

#gownowpis #przemysleniazdupy

Cytat na dziś:

Rin­ce­win­da na­wie­dzi­ła ulot­na wizja Dwu­kwia­ta, który po­ka­zu­je wszyst­kim swoje ob­raz­ki i opo­wia­da coś w stylu: „To ja tor­tu­ro­wa­ny przez mi­lion de­mo­nów” i „To ja z tą za­baw­ną parą, którą po­zna­li­śmy na za­mar­z­nię­tych zbo­czach Świa­ta Zmar­łych”. Rin­ce­wind nie był pe­wien, co spo­ty­ka czło­wie­ka, który na­praw­dę umarł. Au­to­ry­te­ty wy­ra­ża­ły się w tej spra­wie nieco męt­nie. Sma­gły że­glarz z kra­wę­dzio­wych krain był prze­ko­na­ny, że pój­dzie do raju, gdzie cze­ka­ją sor­bet i hu­ry­sy. Rin­ce­wind nie wie­dział, co to są hu­ry­sy, jed­nak po głęb­szym na­my­śle do­szedł do wnio­sku, że to małe lu­kre­cjo­we rurki do ssa­nia sor­be­tu. Zresz­tą od sor­be­tu i tak do­sta­wał ka­ta­ru.

Terry Pratchett, Blask fantastyczny

#uuk

Cytat na dziś:

– Nie­zu­peł­nie, ale za... Co to jest?!

Rin­ce­wind zer­k­nął w dół. Z ciem­no­ści wy­nu­rzył się Bagaż. Pod wie­kiem tkwił długi odła­mek z ostrza kosy.

– To tylko Bagaż – wy­ja­śnił.

– Ale nie przy­wo­ły­wa­ły­śmy go tutaj!

– Nikt go ni­gdzie nie przy­wo­łu­je. On po pro­stu się zja­wia. Nie zwra­caj­cie na niego uwagi.

Terry Pratchett, Blask fantastyczny

#uuk

Opowiadanie luźno inspirowane tematem, ale może jury - @KatieWee - się nie obrazi taki obrotem fabuły

Zapraszam do lektury!

--------

Kilkuletnia dziewczynka przywiązała, z pomocą starszej siostry, kolorową kopertę do żółtego balonika napełnionego helem i wypuściła go ze swoich maleńkich rączek.

-Madzia, jesteś pewna, że mój list doleci do mamy i ona go przeczyta? - zapytała mała, jakby nie do końca przekonana do szalonej idei balonowej poczty do Nieba.

-Pewnie! Zobacz jak wysoko leci! - nastolatka z czułością potargała siostrzyczce płową czuprynę.

Obie przez chwilę poobserwowały oddalającą się żółtą plamkę, po czym ruszyły ścieżką przed siebie.

***

Parę dni wcześniej

-Madzia! Ja chcę do mamy! Do maaamyyyy! - zapłakała Ola.

Był to kolejny wieczór, kiedy siedmiolatka nie mogła zasnąć. Magda jeszcze niedawno miała nadzieję, że etap wieczornych płaczów i nocnych koszmarów obie mają za sobą. Jednak im bardziej zbliżał się dzień rocznicy wypadku ich mamy, tym było gorzej.

- Oluś, przecież wiesz kochanie. Mama jest w niebie, z aniołkami… - sama nie wierzyła w niebo i aniołki, ale jak miała to inaczej wyjaśnić kilkulatce? - No już, kładź się, jutro musimy wcześnie wstać. Przykryję cię kocem mamy, dobrze? To tak, jakby mama tu była i sama cię przytulała. - udało jej się opatulić kocem i przyciągnąć do siebie wciąż pociągającą noskiem dziewczynkę.

Zasnęła. Nareszcie. Teraz Magda miała chwilę dla siebie… Nie tyle dla siebie, co na naukę. Ostatnia klasa technikum. Tak bardzo nie chciała tego zawalić. Dla mamy. I dla taty w sumie też, ale z nim było trudniej. Po śmierci żony nie mógł patrzeć na dwie jej kopie w domu i oddalił się od córek. Teraz to Magda zajmowała się domem i Olą. Na początku współczucie rodziny przyganiało kogoś na pięć minut, potem, z upływem czasu zapał ostygł, więc nie mogąc za bardzo liczyć na wsparcie, sama musiała się wszystkim zająć.

Magda nie mogła się skupić na notatkach, wyciągnęła zdjęcie mamy i gruby zeszyt w twardej oprawie. Na czystej stronie zapisała bieżącą datę i zaczęła pisać:

Mamusiu!

Rzadko tak mówiłam do Ciebie za życia… Wydawało mi się, że z tego już wyrosłam. I że to dobre co najwyżej dla dzieciuchów, takich jak Olka. A ona tak strasznie potrzebuje mamusi. Potrzebuje Ciebie. Nie jestem w stanie jej tego zastąpić. 

Powiedz mi, co mam zrobić?Magia kocyka coraz mniej pomaga. Ostatnio zrobiłam racuchy. Wychodzą mi już takie jak Twoje, ale racuch nie zastąpi Oli Ciebie. I ja też Cię potrzebuję, nie racuchów…

Tata wychodzi wcześnie, wraca późno. Nadal stara się nie bywać w domu. Czy to się kiedykolwiek zmieni?

Westchnęła i odłożyła długopis. Nie mogła zrozumieć, po co to pisze. Mama jej nie odpowie. Nie wyśle jej listu z nieba…

-List! To jest pomysł! - powiedziała sama do siebie. I zadowolona z siebie, w końcu sama położyła się spać.

-Olka! Wstawaj! Jak nie wstaniesz w ciągu 5 minut to się spóźnimy! - krzyk Magdy, szykującej w kuchni kanapki, rozbrzmiewał w całym mieszkaniu - Zbieraj się, śpiochu!

Krzykom odpowiedział niewyraźne mamrotanie i inne niepokojące odgłosy, zwiastujące nadejście małego rozczochrańca do kuchni.

Zaspana Ola usiadła przy stole, dosunęła sobie talerz z parówkami (jedyną formą mięsa, jaką jadła od dobrych kilku miesięcy) i półprzytomna zaczęła powoli jeść śniadanie. 

Potem powoli poszła się umyć… i ubrać.. i przynieść plecak (którego zawartość Magda porównała z planem lekcji wiszącym na lodówce)... i założyć buciki do wyjścia.

Droga do szkoły mijała im w milczeniu. Olce zwykle buzia się nie zamykała, ale dzisiaj dziewczynka wyglądała na bardzo zamyśloną.

-O czym myślisz? - zagadnęła ją Magda.

-O mamie. Jest ładnie!. Po szkole poszłybyśmy na lody i spacer - westchnęła siedmiolatka.

-Możemy pójść, jeśli chcesz - zaproponowała starsza siostra.

-Nie, nie dzisiaj. Pójdziemy kiedy indziej - iskierka, która zapaliła się na moment w jej oczach zgasła równie szybko, jak się pojawiła. Mała westchnęła i milczała, aż rozstały się pod budynkiem szkoły.

Kolejne godziny Magdzie mijały szybko, niesiona odgłosem dzwonka i szumem stron w zeszycie, ze zdziwieniem zauważyła koniec lekcji. Olka cały dzień przewierciła się na swoim krzesełku, niewiele na to pomagały uwagi pani, więc moment, w którym zobaczyła czekającą na nią przy schodach Magdę, powitała z ulgą:

-Madzia! - biegiem ruszyła w kierunku siostry, wpadła na nią z całym impetem, uwieszając się na zaskoczonej nastolatce.

-Komuś się tu poprawił humor…

- Żebyś wiedziała! Ten dzień był straszny. Szkoła to więzienie! - konstatacji towarzyszyła naburmuszona minka - Dlaczego muszę chodzić do szkoły?

-Wszyscy muszą.

-Nieprawda! Tatuś nie musi! - mała nie odpuszczała.

-Bo tata dawno temu skończył szkołę, a teraz chodzi do pracy…

-To ja też chcę do pracy! - zaperzyła się Ola.

-Jak tylko skończysz szkołę. A teraz chodź. Zjemy obiad, odrobimy lekcje i coś porobimy. - Magdzie udało się szybko zakończyć dyskusję.

Ola machała pod stołem nogami, dłubiąc w talerzu. Zapiekanka makaronowa to nie szczyt marzeń, ale Magda dopiero uczyła się gotowania czegoś więcej niż gotowiec z mrożonek. I wychodziło jej to całkiem nieźle. Obie polubiły jej zapiekanki.

-Mam pewien pomysł - przerwała ciszę panującą od kilku minut Magda.

-Taaaak? - Ola liczyła, że tym pomysłem będzie plac zabaw i lody, chociaż patrząc na rozgrzebany makaron z serem na własnym talerzu, nie robiła sobie wielkich nadziei.

-Napiszemy i wyślemy list do mamy.

-Magda, listonosz nie zanosi listów do nieba - mała spojrzała na starszą siostrę jak na wariatkę.

-Listonosz nie, ale balonik?

-Balonik doleci do mamy? - kilkulatka nie wydawała się przekonana do tego planu.

-Pewnie! Napełniony helem! Pamiętasz, jak taki wypuściłaś w zeszłym roku z rączek i jak wysoko poleciał? A ty napiszesz krótki liścik. Będzie mało ważył i na pewno doleci do mamy.

Ola zeskoczyła z krzesła i pobiegła do swojego pokoju. Przyniosła kartkę z bloku, którą Magda pomogła jej przeciąć na pół i wszystkie kredki i pisaki, jakie była w stanie unieść w małych rączkach. Z bardzo skupioną i poważną miną zasiadła do pisania.

-Madzia, co mam napisać? - mała po dłuższej chwili wpatrywania się w papier i przekładania kredek w rękach zapytała zrezygnowana siostrę.

-To co chcesz i czujesz… Że tęsknisz za mamą, że ją kochasz mocno. Może jej opowiedzieć wszystko!

-Aha… - zamyślona Ola wybrała czerwoną kredkę i przystąpiła do dzieła:

Mamusiu!

Madzia muwi, że moge ci napisać wszystko. Tęsknie i koham cie. Wszyscy tensknimy. Madzia i tata terz. Madziaj jóż na mnie nie krzyczy tyle, wiesz? Jest dla mnie prawie taka dobra jak ty. Za to tata dórzo pracuje i za nim tesz tensknie. Madzia mówi, rze wszystko widzisz z nieba.

Twoja Olka

Stronę z listem ozdabiały czerwone serduszka i pstrokate kwiatki. Gotową kartkę Ola złożyła na cztery i wspólnie z Magdą zakleiła niewielką kopertkę, której róg przedziurawiły dziurkaczem. Ponieważ pisanie listu szło żmudnie, Magda po zakończonej pracy nad nim, zawyrokowała:

- Robi się późno. Dzisiaj już nie damy rady pójść po balonik i do parku. Wyślemy go jutro po szkole, dobrze?

Zmęczona dziewczynka kiwnęła głową i pobiegła do swojego pokoju. Trzymała w rączkach list, jak największy skarb. Aby się nie zgubił, noc spędził pod poduszką, a rano zajął honorowe miejsce w piórniku, obok innych rezydujących tam skarbów - gumki-świnki, zielonego piórka i kilku brokatowych naklejek. Ten dzień obu siostrom zleciał bardzo szybko.

Równie szybko minęła im droga do parku. Gdy się zatrzymały, Magda wyciągnęła z plecaka dziwną tubę, motek wstążki, nożyczki i opakowanie balonów.

-Wybierz kolor - z uśmiechem podsunęła Olce opakowanie z kolorowymi balonami.

-Żółty! - bardziej zakomenderowała niż wybrała młodsza siostra.

Magda tylko kiwnęła głową, po czym wyjęła żółty balon i sprawnie napełniła go helem z tuby. Związała go wstążką, odwijając jej spory kawałek, by po drugiej stronie przywiązać kopertę z listem.

-Podaj kopertę - poleciła Oli.

Nastąpiło nerwowe przeszukiwaniu piórnika:

-Madzia, nie ma go! Zgubił się! - zrozpaczona Ola zaczęła przetrząsać zawartość całego plecaka. - Jest! - krzyknęła z ulgą, wyciągając list z zeszytu ćwiczeń.

Magda pokręciła tylko głową i przywiązała wspólnie z Olą kopertę do balonika.

-To co, puszczamy?

Ola pokiwała głową.

-To licz ze mną! Na trzy puszczamy - poinstruowała siostrzyczkę.

- Raz… Dwa… Trzy… - balonik wzniósł się w powietrze, niesiony wiatrem.

***

Następnego dnia

Magda urwała się wcześniej ze szkoły. Jeszcze rok temu oznaczałoby to wagary z Dagą i Sarą, ale tamte czasy minęły. Teraz jest odpowiedzialna. Za siebie i za Olę. Głównie za Olę. Ale dzisiaj musiała wyjść wcześniej. Nie chciała zabierać małej ze sobą na cmentarz.

Przed bramą nekropolii kupiła wiązankę lilii. Żółtych. W końcu był to ulubiony kolor mamy.

Drogę do kwatery znała na pamięć. Od czasu do czasu się tutaj wymykała. Porozmawiać, posiedzieć, posprzątać. Dzisiaj minął rok od jej śmierci. Musiała tutaj być, chociaż na chwilkę.

Ze smutkiem spojrzała na litery wygrawerowane na marmurowej tablicy. Zgarnęła kilka suchych liści, zabrała wypalone znicze. Nalała wody do wazonu i wstawiła kwiaty.

-Tęsknię, mamo… Bez ciebie jest nam tak trudno. - samotna łza spłynęła po policzku dziewczyny. - Tak bardzo cię potrzebujemy, ale to wiesz, prawda?

Wiedziała, że mama jej nie odpowie, że nikt nie odpowie na jej cichy szept.

Coś zaszeleściło w cisie obok. Stadko wróbli, czymś spłoszone, poderwało się nagle do lotu. Za to spomiędzy gałązek prześwitywały strzępki żółtego balonika, zwisała splątana wstążeczka, wystawał rąbek listu.

---------

Edit: Ilustracja autorstwa @CzosnkowySmok - dziękuję!

#naopowiesci #zafirewallem #tworczoscwlasna

Cytat na dziś:

– Za­sta­na­wiasz się pew­nie, dla­cze­go znowu cię tu spro­wa­dzi­li­śmy? – za­py­tał głos przy jego uchu.

– Nie.

– Nie?

– Co on po­wie­dział? – do­py­ty­wał się inny bez­cie­le­sny głos.

– Po­wie­dział: nie.

– Na­praw­dę po­wie­dział: nie?

– Tak.

– Nie!

– Dla­cze­go?

– Bez prze­rwy spo­ty­ka mnie coś ta­kie­go – wy­ja­śnił Rin­ce­wind. – W jed­nej chwi­li spa­dam ze świa­ta, w na­stęp­nej je­stem w książ­ce, a jesz­cze w na­stęp­nej lecę na skale, potem ob­ser­wu­ję, jak Śmierć uczy się grać w gro­blę czy tamę, czy coś tam in­ne­go. Dla­cze­go mam się cze­mu­kol­wiek dzi­wić?

Terry Pratchett, Blask fantastyczny

#uuk

515 + 1 = 516

Tytuł: Minerva 2049

Autor: Bartłomiej Sztobryn

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Wydawnictwo K2A

ISBN: 9788396236333

Liczba stron: 344

Ocena: 8/10

Prywatny licznik 23/24

Dla odmiany coś współczesnego i z rodzimego podwórka. I budzącego u mnie duży sentyment - autora i książkę znam jeszcze z Wattapda, gdy publikacja Minervy odbywała się po rozdziale. Kiedy publicznie padło, że powstaje ambitny plan wydania jej, gorąco trzymałam kciuki za powodzenie tego projektu!

I oto ona - futurystyczna wizja (nieodległego) świata pełna genetycznych i technologicznych modyfikacji, coraz słabiej maskowanej korporokracji. A w deep webie szury wałkują temat Minervy...

Przyjemny styl, ciekawa i wartka akcja. Trochę w tym gdybania o przyszłości ludzkości, technologii, AI, a także o istnieniu, świadomości, człowieczeństwie.

Wciągająca i warta polecenia pozycja.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #hejtoczyta #dwanascieksiazek