Czuje że w moim życiu jestem idealnie po środku. To jest ten moment kiedy mam 35 lat i to jest dokładnie połowa mojego życia. I czy coś osiągnąłem przez te pół życia? Coś na pewno. Może nie zdobyłem mount Everest, ale udało mi się też zdobyć poziom zaawansowany w inżynierii oprogramowania. Zawsze to jakieś osiągnięcie. Innymi rzeczami którymi mogę się pochwalić to że udaje mi się wychowywać siedmiolatke. W małżeństwie zaczyna mi się układać, chociaż bywało różnie. Ale to była nasza wspólna decyzja moja i żony że zostajemy ze sobą i chociaż było między nami na prawdę słabo to teraz zaczyna się układać. Ta kobieta pierze moje śmierdzące gacie tak że pachną fiołkami i robi to z oddaniem od już ponad 10 lat ... I mimo że było jak było w końcu zaczyna być coraz lepiej bo zamiast odpuścić to staraliśmy się oboje pracować nad relacją. A problemy bywały różne. I tak teraz siedzę na balkonie i myślę o tym wszystkim. Inna rzecz jest taka że od roku ćwiczę regularnie. Z próbami biegania to będzie już ze 2 lata jak regularnie coś ćwiczę... W zasadzie to doradził mi mój kardiolog, bo zastawka mi się delikatnie nie domyka... Anyway jest regularność i z tego jestem dumny. Chodzę na kalistenike 2 razy w tygodniu minimum i robię te trudne treningi obwodowe. I powiem szczerze że bolał mnie kręgosłup a już nie boli... Jest na prawdę dobrze. Na drążku podciagam się na raz 20. To dobra forma, jestem z tego dumny. I w sumie jestem sobie po środku tego życia, do końca mam mniej więcej tyle co od początku. Nauczyłem się nie martwić zbytnio czyimś nieszczęściem, ale za to zawsze staram się pomagać jak ktoś ma kryzys. To było trudne zeby nie cierpieć patrząc na biedę innych ale w końcu się udało. Najtrudniejsze w tej przemianie jest to żeby pozostać sobą, nie odwracać wzroku i widzieć i rozumieć sytuację. Nie chodzi o zamknięcie oczu, chodzi o takie dojrzałe współczucie. I tak to jest. Jestem szczęśliwy że udało mi się stworzyć wlasną rodzinę. I że pewne źle rzeczy w życiu mam już za sobą. Wiem że te źle dalej tu czekają na swoją kolej ale wiem że z doświadczeniem które mam i z siłą która zdobyłem poradzę sobie z tym wszystkim. I to moi drodzy jest pokonanie lęków w oparciu o własną osobe. Bo wiem że zawsze mogę na sobie polegać, i że na pewno sobie ze wszystkim poradzę, i dlatego już o nic się nie martwię. Ale wcześniej było zupełnie inaczej. #rozkminkrzaka #dexterslaboratory
Kupiłem auto, zacny toytoy z 99, piękna corolla za 2.5k na dojazdy. Opłacona, przegląd jest więc idę do urzędu - tablice dziurawe więc wymiana na nowe.
Jeżdżę sobie na tymczasowym ale po dwóch tygodniach miało wszystko być, dzwonię a tam info - opóźnienie, ale tydzień będzie.
Zapomniałem o sprawie, SMS doszedł że dowód do odebrania ale akurat rodzi mi się syn więc inne rzeczy na głowie.
Kończy się przegląd, więc jadę na stację -> nie może pan zrobić przeglądu bo nie ma dowodu.
Szlag, no to jednak jadę odebrać dowód do urzędu -> nie może Pan odebrać dowodu bo nie ma pan aktualnego przeglądu.
( ‾ʖ̫‾)
To co teraz?
Prosta sprawa - wniosek o nowe tablice, dostaje czerwone tymczasowe i nowy tymczasowy dowód, z nim jadę robić przegląd i jadę odebrać dowód ALBO jeśli biurokracja wygra wnioskować o nowy dowód i nowe tablice xD
Jak miałem 5 lat mój stary po prostu wsadził mnie na motorynkę i powiedział - JEDŹ.
Zrobił generalnie to samo co jego ojciec, z tą roznicą że pewnie mój dziadek wcześniej bardziej wytłumaczył możliwości które 5 latek jest w stanie zrozumieć a to znaczy głównie "manetki nie odkręcaj do końca"
A ja tak też zrobiłem. Babcia widziała moją glebę, ojciec dostał przez łeb za głupie pomysły a ja?
A mnie wessało i jedyne o czym myślałem to motorynka.
Więc ojciec jako mechanik z wykształcenia i inżynier z zamiłowania zrobił mi porządnie 3 kolową motorynkę - żałuję że nie mam zdjęć, ale z tyłu były normalne koła od motorynki, zawieszenie, napęd przeniesiony tylko na jedno koło generanie DZIAŁAŁO i o dziwo wyglądało.
Po krótkim czasie konstrukcja poszła w niepamięć a ja dumny mały gówniarz mogłem jeździć już po niezbyt rozległym podwórku na dwóch maleńkich kołach.
Wiecie co sąsiedzi w takim momencie robią w latach 90? Kupują swoim synom motorynkę, albo składają komara, albo wyciągają z szopy to co mają i wręczają swym dzieciakom dając niewielkie instrukcje które skracają się do "nie zabij się" , "po asfalcie masz nie jeździć", "obok Jankowskiego masz jeździć spokojnie bo już był u mnie że jest głośno", "masz wrócić na obiad". Ogólna wolność.
Banda 4 motocyklorynek (2x motorynka, komarek i jeden microcross 80cc)
Ogólnie najlepsza rzecz jaka może się wydarzyć dziecku w małej mieścinie gdzie nie ma za bardzo co robić fajnego.
Później przyszła Yamaha XT125 z lat 80, pojęcia nie mam gdzie mój stary ją kupił ale to było niebo a ziemia pomiędzy motorynką. Nagle okazało się że można jeździć po okropnych dziurach i nie czuć praktycznie nic.
A jak miałem jakieś 14 lat ojciec dorwał Hondę CL350. Piękny scrambler którego czasem mogłem używać a później stał się moim pełnoprawnym motorem na kilka dobrych lat.
I tak to motory były ze mną przez całe życie w zasadzie. Jak tylko zdawałem prawko, ojciec powiedział mi żeby robić od razu kat. A. Bo jak teraz nie zrobię to już później nie będzie mi się chciało.
A później jak niektórzy mogą kojarzyć z #rozkminkrzaka stałem się kierowca zawodowym, przez lata jeździłem autem a nie motorem i… motoru nie dotknąłem przez przeszło 15 lat. Nie było jak. Nie było kiedy.
Chciałem ale nie było mnie stać, albo nie było na to przestrzeni.
No i wpadają wiele lat później moje 35 urodziny, a ja stwierdzam przeglądając OLX - o kurde, Yamahy xj600 51j są strasznie tanie! 2000zł i można coś dorwać jeżdżącego!
Kupiłem starego sztrucla za 2100zł. Zarejestrowany, opłacony i myślałem że złapałem Boga za rogi - wystarczy zmienić opony i nic tylko jeździć! Co więcej, od dawna chciałem sam sobie poprzerabiać motor, więc może tak stworzyć scramblera? Taka mała klamra spinająca przeszłość i motor z którym się wychowywałem i jeździłem kilka młodzieńczych lat czyli Hondą o której wspominałem.
Rok później i wieeeele napraw oraz frustracji dalej mam maszynę z której nie do końca mogę się cieszyć xD
Jedno co chciałem zobaczyć zobaczyłem bardzo: chcę wrócić do jeżdżenia. Nagle mieszkanie we Wrocławiu zyskało pewien urok którego nie miałem od dawna - czyli przemieszczanie się po tym mieście to nie była katorga a przyjemność.
Zapomniałem w ogóle jak to miasto mnie wkurza jeśli chodzi o jazdę. A ja kocham jeździć! Wrocław sprawił że przestałem, przynajmniej po mieście. O wiele przyjemniej jeździło mi się rowerem i na niego się przesiadłem. Ale motorem?
Trzeba załatwić zakupy + coś ważnego dla mojej firmy? CYK. Z uśmiechem na twarzy wsiadam na Moto i jade.
Ale pierwszy rok to było szukanie problemu przerywania w wyższych partiach obrotów japońskiej kurtyzany. Nie polubiła mnie, coś było nie tak i nikt nie był mi w stanie pomóc.
To był też moment w którym okazało się że w motorze NASI BYLI. Elektryka połatana, niby model 51j w papierach, a silnik mocniejszy z rzadkiej wersji 3km co oznaczało duży problem z dostępnością części.
Więc czemu się wpieprzyłem moi drodzy którzy jeśli tutaj dotarliście, mogliście zapomnieć, że to właśnie od tego wątku zacząłem ten tekst?
Bo chciałem zmienić tylko trochę wizualnie moja maszynę i przywrócić jej sprawność.
A skończyło się na tym że gaźniki czyscilem z pomocą kolegi i chińskiej ultrasonicznej czyszczarki, pierwszy raz w życiu synchronizowałem gaźniki, stwierdziłem jednocześnie że w sumie zegary są brzydkie więc sam zrobię obudowę do nich, jednocześnie przecież miałem robić scramblera więc walić to wszystko tniemy ramę i zrobimy inny błotnik.
… No i się wpieprzyłem. Bo ja się w sumie na tym nie znam. Od zawsze byłem kombinatorem, ale ja jebe w paru aspektach nieźle się przeliczyłem xD
Więc mamy początek sezonu a mój motor jest w kilkunastu częściach. Jutro wracam do strojenia gaźników, kończę elektrykę (dumnie brzmi, po prostu chce żeby customowe złomowe światła zaczęły działać porzadnie i wymieniam jedną wiązkę) oraz tnę siedzenie tak, żeby dać do tapicera który zrobi mi z tego coś ładnego.
A ja MOŻE, tylko może wyjadę na chwilkę na tymczasowym siedzeniu sprawdzić czy wszystko chodzi.
I za dwa lata kupię coś bliższego memu sercu. Albo zacznę odnawiać stara hondę, bo zapomniałem że to czym jeździłem za młodu, czyli poczciwa Honda CL 350 z 79 roku to już przeszło 47 letni motor. KLASYK.
Dobrze się czasem wpieprzyć. Bo pierwszy raz w życiu pozwalam sobie na błędy. Kiedyś za błędy dostawałem po prostu wpierdol, ot takie czasy. Pozniej sam się za nie karciłem, ot taka była moja psychika działała przez lata - a teraz pozwalam sobie coś zepsuć, bo w końcu się zmieniłem i w końcu umiem zrobić coś DLA SIEBIE czego każdemu z Was od serca życzę.
Lata 90 to była jazda bez trzymanki na pewno. Jestem rocznikiem 90 więc nostalgia bardziej jak szarość Polski tamtego okresu.
Gość który jeździł wtedy w Małopolsce po jarmarkach z grami wbił się za⁎⁎⁎⁎ście w nisze - małe podhalańskie wioski, raz w tygodniu jarmark, a przyjeżdża gość od którego możesz kupić dosłownie każdą grę o której słyszałeś. A jak nie ma?
Zapisuje Cie na listę i po tygodniu w tym samym miejscu masz to co chciałeś.
Kupiłem od niego pierwszego gameboya advance za chyba 180zł, z pół roku oszczędzałem. A marzyłem o nim po tym jak pojechałem do kuzyna do Warszawy na Ursynów, gdzie stacja metra była na łące, a my tam zamiast gdzieś łazić graliśmy w pokemony a później w piłke z osiedlakami.
Dla mnie wtedy inny świat, szczególnie podwórka osiedlowe gdzie u mnie podwórko było po prostu wokoło mojego domu + drogą gruntowa którą można było jeździć motorynka 4km do innej wiochy i starzy tylko mówili żeby nic nie rozjebać co i tak robiliśmy xD
A wypalanie płyt?
Mój dobry kumpel, swoją drogą niezły skurwisyn który za co się nie brał to mu wychodziło - snowboard? Wicemistrz Europy juniorów w slalomie. Biegi do dzisiejszego dnia rekordy w szkole. Jednocześnie wziął się za kulturystykę i gdyby nie Polska (wygrane 1 miejsca na oficjalnych polskich dużych zawodach a w nagrodzie pakiet odżywek) to mógłby z tego żyć.
Ale. Mój sąsiad prócz tego że brał stypendium z gówno szkoły, jeździł w piekarni od 4 do 10 (na pełen etat, po prostu dobrze sobie poukładał punkty i ludzi) zajmował się też sprzedażą i wypalaniem gier na płytach.
Miałem pierwszego kompa w 96 (Pentium mmx166 i voodoo2 robiły robotę) a on kilka lat później wydał chore pieniądze za nagrywarkę, prędkość chyba x4. Nagrywarka wtedy kosztowała naprawdę chore pieniądze.
Kupował gry na jarmarku o którym była mowa na który przyjeżdżał gość który otworzył nam wszystkim oczy na świat gier i powielał a później w szkole rozprowadzał.
Nagrywarka zawróciła się w dwa miesiące xD
Ciekawe czasy dla takich dzieciaków jak my, wspominam całkiem miło i nie wiedziałem że czasem było patologicznie i ciężko.
Także nostalgia, ale jednocześnie jak pomyślę, gdy po latach rozmawiam ze znajomymi z mojej wiochy o alko i co tam się w domach różnego wyrabiało to nostalgia trochę jest przemywana spirytusem.
Mój stary wysoko funkcjonujący więc wielkiej patoli nie było, ale alko mocno bo trzeba sobie jakoś radzić z Polską lat 90 i czasami w których gotówka to coś nowego.
Przez lata nawet nie wiedziałem że rozkręcając firmę ze wspólnikiem zastawili chałupy, żeby było co zapłacić ludziom jako że ktoś nie zapłacił za robotę 2 miesięcy i strzelili prawie bankruta
No po⁎⁎⁎⁎ne czasy generalnie, ale i tak nostalgia.
No wyjebią mnie z pracy jak nic bo zadaję za dużo pytań xD
Aaa tak, witam kolejnej chyba 3 części dzienników niedoświadczonego Shuntera na #rozkminkrzaka
Zapomniałem już jak firmy transportowe kombinują i choć domyślam się dlaczego tak jest (pomijając oczywiście cięcie kosztów) cholernie cieszę się, że jestem w takim miejscu w życiu że nie jestem na ostrzu noża finansowo i mogę sobie pozwolić na ewentualnie walenie papierami.
Na rozmowie usłyszałem “wszystko co trafia na konto jest oskładkowane, dniówka 340zł na rękę i robimy po 10.5h"
Typowa sytuacji kierowcy zawodowego.
Oczywiście minimalna na konto, reszta uznaniówki i premie - co śmieszne, fakt że powiedziano mi że całość pieniędzy ładuje na koncie była małym ewenementem bo to rzadkość, zazwyczaj próbują wciskać pod stołem.
ALE. Na warunki się zgodziłem, pełna świadomość jak to wygląda, mija 3 dzień szkolenia umowy nie ma. Dopytuje - będzie. Pierwszy dzień oficjalnej pracy, wyrabiam badge na bramy i dostepy, dopytuję: będzie jutro.
Jako że wszystko szło oficjalna drogą a nie telefoniczną i miałem to na papierze jakoś się tym nie przejmowałem, rzeczywiście umowa przychodzi po dwóch dniach
Ah moi drodzy, jakże piękna jest to umowa. Zrzekanie się nadgodzin (pamiętajmy, 10.5h oznacza że miesięcznie 16 dni to pełen etat), nocki nie są dodatkowo płatne a dopiero powyżej 18 dni pracy są dodatki do dniówki.
I tu pojawia się Państwo Polskie i szara ciekawa strefa. W czystej teorii powinni się trzymać litery prawa które obowiązuje nas wszystkich - płacone dodatkowo godziny nocne, płacone nadgodziny, BRAK zaplanowanych nadgodzin i tak dalej.
Ale nadal jeśli ktoś stworzy umowę w której zacznie kombinować - możesz iść do PIPu, możesz dokumentować grafiki i brak zapłaconych nadgodzin i tak dalej, ale bardzo możliwe że nic nie uzyskasz, albo uzyskasz coś co jest niewarte zachodu. Niestety tak to jest.
Cóż, mówiono mi o tym, jak już mówiłem zaakceptowałem fakty ale jest pewien mały problem z którego kisnę bo firma zachowuje się jak dzieci a ja to obserwuję z uśmieszkiem i co i rusz dopytuję.
Razem z umową brak regulaminu wynagradzania, choć podpisuje się że się go otrzymało i tu czerwona lampka, więc już pierwszego pracowniczego dnia gdy mam podpisywać umowę która dostarcza mechanik (xD) w sumie nic nie wiadomo.
Telefon, oni nie wiedzą dadzą znać.
Podpisałem, papiery dostałem pieniądze na konto za 3 dni szkolenia poprzedniego dnia - to działamy, dopytam w trakcie, przecież wiem że chodzi o kombinacje i przecież dobrze wiem czemu nie dostałem regulaminu.
Profilaktycznie i choć to niewiele zmienia skreślam na obu kopiach że zapoznałem się z regulaminem (którego w końcu nie dostałem prawda?) a umowę oddaje mechanikowi który przecież nic nie wie.
I tu zaczyna się właściwa część historii, wybaczcie rozciągnięte tło ale od tego momentu z małą satysfakcja piszę na watsuppie do kierownika kiedy dostanę regulamin wynagradzania.
Niebawem.
Webasto nie działa zgłaszam, jednocześnie pytam jak tam z moim regulaminem a telefonów nie odbieram celowo.
Zgiąłem kontenera, piszę o tym jednocześnie daje znać że dalej nie dostałem regulaminu.
I tak mija kilka dni w końcu piszę już z irytacją i wprost stylem pytającym który bardzo lubię.
“Czy nie uważasz że to niepoważne podejście szczególnie na samym początku współpracy? Brak wglądu do regulaminu choć umowa twierdzi że się z nim zapoznałem"
I po tym dostaję dokładnie to, czego potrzebowałem - nie regulamin (jego nie dostałem od 3 tygodni xD) ale NAPISANĄ wiadomość, że pan K. rozumie o co mi chodzi, ale to co ustalaliśmy pozostaje w mocy: 340zł dniówki na rękę, wszystko oskładkowane na konto”
Czy idiotyzmem jest podpisywanie umowy bez wglądu do regulaminu? Yep, nie róbcie tak.
Ale to nie jest sytuacja w której wszyscy wstają i klaskaja w dłonie a konduktor, choć w tym przypadku dyspozytor też klaskał i uścisnął mi dłoń.
To po prostu rzeczywistość a ja przynajmniej mam na piśmie to co chciałem a co chcieli powiedzieć tylko przez telefon. Śmieszne to jest, od kierowców na pytanie co dostają na pasku dostałem urocza odpowiedź “domyśl się - Andrzej raz napisał ze chce pasek to dostał paragon z biedronki z którego nic nie wynikało a pozycji było za przeproszeniem od c⁎⁎ja i nie wiadomo było kto jest synem kogo”
Urocza była też odpowiedź którą dostałem gdy dalej dopytywałem się o regulamin: “kadry mnie poinformowały że obecny regulamin jest przestarzały zmieniamy w nim zapisy i będzie dostępny do wglądu kierowców w połowie miesiąca”
Sprawdźcie dzisiejszą datę xD
Nie dziwię się, nie pluje na nich - zwyczajnie to śmieszne jak trzeba się wygimnastykować w takich miejscach żeby podatkowo zrobić wystarczającą optymalizację na ludziach, by góra była zadowolona.
A najśmieszniejsze jest to, że ja pasek i regulamin wynagrodzenia chcę głównie po to, żeby obliczyć jakie mają koszty na pracownika i zaproponować im konkretną kwotę na b2b tak żeby obie strony były zadowolone.
I wtedy potencjalny mój plan jest taki, by próbować wrócić do rękodzieła na pół etatu reaktywując sklep i dalsze pomysły (LAMPKI!!) a tutaj siedzieć 12 dni w miesiącu by mieć stabilność finansową i nie martwić się Zusem.
Bo niestety widzę że jeśli tutaj miałbym pracować te 17-18 dni moje siły kończą się na tym co samemu udało mi się zdobyć przez lata: czyli dwa stałe dodatkowe zlecenia na które poświęcam 5 dni w miesiącu + ten etat.
Zero rozwoju tylko stanie w miejscu i zarabianie.
Ale tak szczerze? Najbardziej ucierpiało moje ego xD byłem pewien, że mimo wszystko składając CV w różne miejsca (marketing entry lvl, drukarnia, pracownik gazety, fundacje pomocy, animator, przedstawiciel handlowy kilku różnych po⁎⁎⁎⁎nych rzeczy i pewnie z 50 różnych dziwnych opcji znalezionych na [pracuj.pl](http://pracuj.pl ) i LinkedIn) i z moim doswiadczeniem rozpisanym jako jdg ze wszystkim i współpracami które miałem przez lata COŚ ZNAJDĘ PRZYSZŁOŚCIOWEGO, ALBO PRZYNAJMNIEJ ROZWOJOWEGO.
A tu kop do d⁎⁎ę i powrót za kółko.
Ale to tylko ego, przewożąc kontenery mam dużo czasu na myślenie o tym wszystkim i nowy plan się kreuje.
A jak przyjdzie w końcu regulamin pracy, dam znać xD
Miłego ludki i pamiętajcie - walczcie o siebie samych w miejscach pracy, wymagając szacunku który ma działać w obie strony!
PS: Kierowca zawsze będzie kopany. I może dlatego wśród nich jest aż taki syndrom zbawców narodu i wozicieli bułek, wędlin itd. Często kopani są na własne życzenie, ale cóż zrobić jak często rzeczywistość przytłoczy i nie zostaje nic innego jak jechać przed siebie i zarobić jak najwięcej?
@Krzakowiec potwierdzam warto czytać co podslyaja. Pamiętajcie oni nad tymi umowami siedzieli kilkanaście godzin, a wy macie się zdecydować kilka minut. To samo w sobie jest sku⁎⁎⁎⁎⁎⁎stwo i jak najbardziej macie prawo prosić o to by wam przysłali na maila żebyś mógł sobie poczytac.
Mnie w IT kiedyś podsunięto umowę że mam jeździć do kacapii. Ja pi⁎⁎⁎⁎le ciekawe czemu o tym nie wspomnieli na rozmowach. Nie podpisałem i wyszedłem.
A jak wygląda konkurencja na rynku transportowym z firmami ukraińskimi? Ponoć nie mają żadnych restrykcji i jeżdżą po uni na swoich zasadac. Kiedyś chciałem iść na kierowcę bo już mnie wkurzała obecna praca. Tylko od czasu wojny Polskie firmy transportowe już takie hohoły odstawiają, że mnie zniechęcili.
Tydzień pracy za mną jako shunter i myślałem że złapie wszystko w momencie i w trymiga. Niby nigdy nie jeździłem z naczepami, ale też wiedziałem że w tej pracy będzie w cholerę przestrzeni by ćwiczyć więc pójdzie łatwo i przyjemnie.
Pierwsze dni były cięższe niż się spodziewałem. 6 lat nie jeździłem zestawami, jednocześnie wcześniej i pozniej głównie praca na C, B+E lawetą i okazjonalnie tandem. Nie namanewrowałem się w życiu bo po prostu nie było jak - proste prace za kolkiem z bardzo łatwymi dojazdami albo praca na tzw stołówce na której przepracowałem kilka dobrych lat.
Ale te pierwsze 3 dni w których szkoliłem się pod okiem kilku pracowników były dla mnie utrapieniem. Nie dość że ktoś non stop przez ponad 10 godzin patrzy na twoje błędy (a ja naprawdę nienawidzę tego uczucia gdy ktoś je widzi) to jeszcze zwyczajnie mi nie szło.
Uszkodziłem nogę kontenera. Prawie rozwaliłem próg zwalniający bo nie podniosłem dostatecznie wysoko naczepy. Odjebałem nieregulaminowy manewr wprost przy grupce ludzi z SAFETY. I co najgorsze - nie czuję naczepy, nie czuję jak cofać żeby było dobrze bez dziesiątek poprawek.
Wiem że takie rzeczy nie przychodzą po kilku dniach, ale w momencie gdy dziennie musisz podstawić 30 naczep pod rampy, podjezdzasz, myślisz że już jest rowniutko i dobrze, wysiadasz a tam krzywo jakby podjeżdżał ktoś pijany. No frustruje.
Tym bardziej że tak szczerze szczerze? Myślałem że po dwóch max trzech dniach będę mieć wszystko rozkminione xD
Ale to tylko ego, które zresztą słusznie dostało po d⁎⁎ie i po prostu pora na naukę którą lubię najbardziej - w praktyce. Bo będę już jeździć samemu, bez siedzenia z kimś, słuchania 5 różnych rad od 5 różnych ludzi. W końcu sam.
A jak praca sama w sobie? Gdyby płaciło tyle ile mi płacą (340zł dniówki na jak zawsze “skomplikowanym jak na kierowcę przystało UoPie" ) za 8h pracy to byłoby naprawdę nieźle. Ale płacą tyle za 10.5 więc tak jak już pisałem - nie płacą na tyle żeby się ta praca przejmować jakkolwiek.
Ale myślałem że starczy mi siły by coś tam sobie grzebać w pracowni i zrobić sobie coś po⁎⁎⁎⁎nego, szczególnie że z tyłu głowy gdzieś mi od lat siedzi lampka z epoxy, mam też pełno przetestowanych części i udało mi się zrobić prototyp mini dysku NVME który świeci filamentową ledowka i jednocześnie miałby chłodzenie no aleeeee… Tak jakby doba za krótka.
Więc po miesiącu pracy czeka mnie rozmowa z nowym pracodawcą. Albo 16 dni pracy w miesiącu, albo musimy się jakoś inaczej dogadać bo nie mam przestrzeni na rękodzieło która to przestrzeń chciałbym mieć.
Szczególnie że mój przyjaciel, cudowny ceramiczny człowiek którego poznałem w trakcie targów rękodzielniczych i z którym wspólnie ciągle gdzieś jakoś działałem, otworzył swoją nową pracownie w której prowadzi warsztaty ceramiczne i jednocześnie jest to miejsce dla innych rękodzielniczych dusz takich jak ja.
Przez lata byliśmy sąsiadami drzwi w drzwi z naszymi pracowniami a gdy obaj dostaliśmy wypowiedzenia umowy najmu w naszym starym szpitalu udało się znaleźć świetne miejsce właśnie pod różne artystyczne warsztaty.
Namawia mnie żeby też zrobić swoje - czyli warsztaty tworzenia biżuterii z żywicy, zresztą przed otwarciem mocno o tym rozmawialiśmy i żeby rozwinąć to miejsce potrzebujemy prowadzić jak najwięcej takich zajęć więc… Nie ma innego wyboru jak pozbyć się kilku dni pracy jako Shunter albo nie ruszę do przodu.
Swoją drogą, jeśli jesteście z Wrocławia - “Na Wróbla Kolektyw”. Opowiem Wam zresztą o tym miejscu
Niniejszym otwieram DZIENNIKI SHUNTERA na #rozkminkrzaka , jako że zacząłem nową pracę a pisać lubię.
Cz. 1 - Bram jest 80 a koła są okrągłe.
Ależ miło mieć wszystko w d⁎⁎ie xD
Kierowcy zawodowi to specyficzna grupa ludzi. Trafiłem do tego zawodu jak to bywa z przypadku, później uciekałem od niego po przejechaniu ponad miliona kilometrów by założyć sklep z biżuterią a teraz wracam do niego w specyficznej formie - jako shunter, czyli kierowca wewnątrz zakładowy przerzucający kontenery i naczepy specyficznym autem ciężarowym - KAMAGiem. Ma ułatwione podczepianie naczep (pneumatyczne siodło które podnosi naczepe) i ruchoma platformę która podjeżdża się pod kontenery, podnosi je i manewruje po placu. Wszystko sterowane joystickiem. Choć sama procedura nie jest jakoś wybitnie trudna, trzeba uważać na kilka rzeczy i przede wszystkim - nic nie uszkodzić. A przy dziennych 60-100 ruchach kontenerami i naczepami + rutynie która się wkrada w takiej pracy... No o przypał nie trudno.
Po tych 7 latach na działalności i ciągle powiększającym się zus-ie trzeba było coś wybrać - wybrałem stabilności, zejście z ZUSu i ciągnięcie JDG w międzyczasie.
Ale myślałem, że coś w transporcie się zmieniło i o pracę jest nie tyle łatwiej bo ona akurat zawsze była gdy ktoś ma doświadczenie, ale że firmy płacą normalnie.
Odbyłem 5 wyselekcjonowanych przeze mnie rozmów gdzie wiedziałem że nie ma zasady “minimalna na konto, reszta pod stolem” - a uwierzcie mi, większość kierowców którzy chcą jeździć na miejscu, będąc codziennie w domu zazwyczaj ma właśnie taką propozycję. Więc część rozmów odbyta a zapach kombinacji unosił się w powietrzu przy każdej z nich.
NIGDZIE nie otrzymałem propozycji normalnego etatu. Kierowca raczej może o tym zapomnieć, a przypominam zgodnie z przepisami i czasem pracy kierowcy legalnie może pracować 13-15h na dobę w skrajnych przypadkach.
Więc padło na shunterke.
W miarę blisko, zasady ch⁎⁎⁎we i kombinatorskie (nie płacą za nadgodziny ani nocki, zawsze ustalona jest dniówka 350zł za 10.5h pracy) ale jest kilka plusów:
Całość kwoty oskładkowana
Wiesz kiedy zaczynasz, wiesz kiedy kończysz
Grafik ustalony z góry na miesiąc, praca 16 dni w miesiącu, choć mi od razu przyjebali 19 na sam początek.
Nie są to plusy wielce dodatnie, ale też minusy nie są jakoś strasznie ujemne nie licząc pieniędzy. Ale skoro jestem do stanie pracować w systemie 4 dni pracy w tygodniu idealnie mogę to połączyć z działalnością i coś tam dorobić.
Tak wygląda sytuacja, kto w transporcie jezdził ten się w cyrku nie śmieje, jednocześnie mam ból d⁎⁎y do samego siebie bo byłem pewien że znajdę sensowny etat poza kółkiem ale życie zweryfikowało moje CV i 7 letnią lukę w postaci JDG która nie była dla HR wystarczajaco pociągająca a jednocześnie… Dawno nie miałem tak bardzo w d⁎⁎ie wszystkiego xD
Mam tak wyrąbane na tą pracę w myśl zasady “nie płacą mi tyle, żeby się tym przejmować" że już w drugi dzień wdałem się mały konflikt z szefostwem odnośnie zmian grafików i finalnie o dziwo wyszło na moje, a kiedyś położyłbym uszy i stwierdził - NO, TRUDNO TAK TRZEBA.
Cudownie mieć wywalone. Nie zrozumcie mnie źle, to nie jest tak, że chce się opierdalać - akurat jestem z tych którzy lubią jak się dużo dzieje bo czas szybciej płynie, a przy zmianach ponad 10 godzin bardziej by mnie zmęczyło nierobienie jak robienie.
Ale cudownie mieć po prostu pracę na zasadzie “to mnie zwolnijcie”. Póki nie narobię szkód i robię swoje zamykam auto, pieniądze spływają a ja mogę robić swoje i pierwszy raz od dawna w ogóle nie martwić się pieprzonym zusem, opłatami czy tym jak rozplanować budżet firmowy żeby w ogóle moc coś zarobić.
Jest dobrze, pierwszy raz od dawna czuję że żyję co ironiczne bo przyjąłem się przecież do kołchozu w teorii.
Ale praca jest raczej spokojna, koledzy z pracy wydają się w porządku a co będzie?
Pierwszy raz w życiu wyjebane będzie. Próbowałem się tego nauczyć przez lata, na JDG się nie udało ale na szczęście samo przyszło.
I nawet jeśli długo tutaj nie zostanę to ten stan chciałbym utrzymać na dłużej.
@Krzakowiec podejście z wyjebaniem to najlepsze podejście jakie można mieć w życiu. Mam wrażenie że jak się takie coś osiągnie, ale tak na serio, a nie będzie udawać, to roztacza się wokół siebie jakąś taką aurę, że ludziom ciężko podskoczyć.
@Krzakowiec dobrze że wyjebanko, tak najlepiej. Ciekawy jestem ile wytrzymasz na manewrach, bo jednak 10h dziennie robić to samo brzmi strasznie monotonnie. Jak się na ten aspekt zapatrujesz?
Są takie momenty w których zdajesz sobie sprawę, że kiedyś 480p było Twoim ultraHD.
Szczególnie gdy Twoja neostrada 128kbs ładowała powoli teledysk który chciałeś obejrzeć bez cięć, więc robisz kanapeczki i siadasz obejrzeć ruchomy obrazek do muzyki którą usłyszałeś na rabczańskiej rokotece w czasach gdy wszystko smakowało inaczej, bo byłeś zaprawionym ignorantem i choć mówili, że to źle smakuje, nie masz racji i w ogóle to weź się przesuń, odejdź i nie słuchaj to Ty i tak słuchałeś bo harmonię kochasz i czekasz aż ten ktoś wróci i spyta:
- te zdania to musisz tworzyć tak wielokrotnie złożone?
Później przychodzą inne momenty, w których zdajesz sobie sprawę że słaba jakość, rozmydlenie obrazka i generalnie jakaś taka miękkość ma strasznie sentymentalny klimat i w pełnym HD, ze współczesnymi kolorami to nie byłoby to samo.
Prześwietnie pomiędzy muzyczną teraźniejszością podrzucaną przez szponcifaja trafić na przeszłość która dotyka przycisków o których zapomniało się lata, lata temu.
Chodzi mi głównie o to, że po⁎⁎⁎⁎ny jest to teledysk, kocham go i zazdroszczę jeśli ktoś nie widział, lubi takie klimaty i zobaczy go po raz pierwszy xD
kupilem 10 lat temu najtanszy telewizor 4k, ale mam go podlaczonego do starego HTPC, ktory nie ogarnia nowych kodekow YT i w zaleznosci jak dynamiczne jest widelo, to automatycznie przerzuca sie pomiedzy 720p a 480p xP
@Krzakowiec bo kiedyś 480p to był faktycznie takie ówczesne FHD. I może się to wydawać śmieszne, ale najlepszym przykładem jest taki YT. Dawno temu oglądało się takie 480p i nikt nie myślał jaki ten materiał jest ch⁎⁎⁎wy, rozmazany i w ogóle nie-4k. Bo w tamtych czasach YT nie opierdalał bitrate'u jak teraz, przez co nawet mniejsza rozdzielczość była płynna i nie znaczyła spadku detali. Dziś YT tak agresywnie obcina bitrate, że możesz sobie oglądać film w 1440p na monitorze 4k 240Hz i tak to c⁎⁎ja zmieni, bo jak tylko trafi się dynamiczniejsza scena, albo jakaś scena z trawą to takie k⁎⁎wa artefakty się na ekranie zaczynają dziać, że ciebie oczy bolą.
Jezusicku, piosenkę znam od premiery, czyli ponad 20 lat, a teledysk właśnie obejrzałem pierwszy raz. CZEMU JA TEGO WCZEŚNIEJ NIE ZNAŁEM? BABCIU, TO JEST ZA⁎⁎⁎⁎STE! ༼ ͡° ͜ʖ ͡° ༽
Pozdrawiam z nowej pracowni którą udało się wynająć 5 dni po tym jak skończyła mi się poprzednia umowa najmu w starym szpitalu.
Dopiero się urządzam i nie mogę się za cholerę odnaleźć jak to przy przeprowadzkach.
Ścianka narzędziowa jest pusta bo dzisiaj, już po przeszukaniu absolutnie wszystkiego jestem pewien że albo zgubiłem najważniejsze pudło z narzędziami które zbierałem ponad 10 lat, albo mi je ukradli jak się przenosiłem bo było przeźroczyste.
Smutno w c⁎⁎j więc sobie zrobiłem lampkę bo i tak nie miałem co zrobić z tą owiewką.
Plotery laserowe to po⁎⁎⁎⁎ne urządzenia xD Kupiłem takowy za 5k na końcówce zycia, nadałem mu imię Pjotter (albo Harry Ploter) i dawałem mu max 1 rok aż tuba lasera się uszkodzi. I CO?
4 lata później dalej skubany działał, choć już bardzo słabo jeśli chodzi o moc. Ale wycinał, robił swoje i nie narzekał.
Jestem właśnie po dużym serwisie i nagle odzyskałem kilka dni pracy - wcześniej wycięcie 30 elementów trwało 26 minut, a teraz? 6.
Nie spodziewałem się, że trafię na serwisanta który aż tyle mnie nauczy i jednocześnie aż tak mi ułatwi robotę.
Ploter miał być głownie po to by nie zlecać innym roboty tylko robić ją samemu, ale w trakcie wskoczyło mi stałe zlecenie które do dzisiaj ratuje mi d⁎⁎ę finansowo, bo przynajmniej opłaca mi wynajem warsztatu, księgową i malutką część ZUSu.
Mija zresztą już ponad rok od kiedy się podjąłem tego zlecenia i nawet nie wiem kiedy strzeliło nam 15.000 wypalonych elementów.
Nie bez powodu ludzie wycinają w sklejce - sosna ma duuużo żywicy w sobie która wytwarza dużo dymu, jednocześnie osadza się na dole stołu roboczego i po dwóch miesiącach pracy ledwo udało mi się odkleić stół roboczy od mocowań. WSZYSTKO ZALEPIONE ŻYWICĄ.
Więc wiedziałem, że jest źle, zresztą gdy zaczynałem to zlecenie tuba lasera była już na wykończeniu i cięcie wtedy zajmowało mi ok 13 minut. No ale z biegiem czasu było coraz wolniej i wolniej i zamiast czekać aż coś walnie wezwałem serwis.
2,5k, ale warto było - dostałem pełne przeszkolenie jak poustawiać lustra, jak dbać, na co uważać i generalnie połowa mitów z forów rozwalona na czynniki pierwsze.
Fajnie że są pasjonaci którzy po prostu robią swoją robotę i nie boją się dzielić wiedzą choć mogli by za to brać gruby hajs (i duża część firm tak zresztą robi)
A tu przyjechał gość, w trakcie wymiany poopowiadał co gdzie i jak, minęły 2.5h i wszystko załatwione w zasadzie.
Gravotech? Ja na takim sprzęcie pracowałem. Po roku od zakupu tubę wymieniali na nową (jeszcze na gwarancji). Okazało się, że grawerka w rok przepracowała 2000h. Wypalanie tylko w aluminium anodowanym. Ja się dużo jeszcze bawiłem w innych materiałach (sklejka, plexi, szklo, naklejki).
Wypaliłem się w roli którą sam sobie narzuciłem, wypaliłem się ze swoim sklepem bo zbyt często musiałem udawać i wystrzeliwać się w obce trendy gdzie jednocześnie zabrakło odwagi na prawdziwie własną wizję.
Pamiętacie jak pisałem, że wracam na etat? Przez ponad 2 miesiące przeszukałem wszystko co mogłem, byłem na 11 różnych rozmowach z czego tylko na 2 realnie zależało mi by tam pracować - a dzisiaj wsiadam do auta i jadę do Niemiec kręcić przez jeden dzień dwa wywiady i trzy filmy reklamowe.
Zaś za dwa trzy tygodnie wracam za kółko ciężarowego, bo nadszedł ON. Duży ZUS xD
Plan jest prosty:
- etat na ciężarowym, jazda od 4 rano do ok 10-12 bo o to będę walczyć
- dorabianie na tworzeniu filmów reklamowych (mam dwóch stałych klientów, dla jednego właśnie jadę dzisiaj w trasę
- nadal wypalanie moim ploterem stałego zlecenia dla stolarza
- bardzo powolne dogadywanie w sklepach z rękodziełem moich rzeczy na komis (już mam jeden punkt we Wrocławiu!)
Dużo. A jednocześnie mam tak pięknie wywalone na to wszystko, cudownie odbić się od finansowego dna w końcu - zaczynam budować poduszkę firmową i w którymś momencie spróbuję znaleźć obrotnego studenta na 300zł dniówki i zobaczymy co będzie.
Pochwalę się jak tam po wszystkim, bo trochę stres czy dam radę na pewno nic nie sp⁎⁎⁎⁎zyć, szczególnie przy wywiadach.
No to powiem Ci że odkryłem że własne dziecko to jest świetna „sprawa” żeby swobodnie robić dziecięce rzeczy i mieć z nich podwójną satysfakcję. A do tego z nikim tak się nie obgada i nie przekmini spraw jak z trzylatka:) To jest piękna zmianą perspektywy
Wypalanie śmiesznych grafik stało się moim drugim hobby A hasło "Bacz na to by nie zgnuśnieć" przyczepiło się do mnie już dawno temu.
Ale jak to się zaczęło?
Ok. Półtora roku temu dostałem zlecenie na zrobienie trzech prostych grafik i wypalenie ich w formie małych przypinek. Krótkie fajne zlecenie, wycenione na 250zł za 10 sztuk, proste napisy pod dzień dziadka, ale tez jeden który mi został w głowie "Przestań gnuśnieć" - to był jakiś inside joke zlecającego, zresztą pośmialiśmy się z tego.
Od tamtego momentu zacząłem zapisywać swoje ulubione powiedzonka, albo sentencje które do mnie trafiają i próbuję jakoś je ugryźć graficznie.
Na szczęście jestem Canviarzem, a nie grafikiem więc idzie zadziwiająco szybko xD
Stało się to taką odskocznią od codzienności - jak chcę odpocząć, ale jednocześnie nie marnować czasu na scrollowanie wybieram z listy ponad 150 różnych zapisanych rzeczy COŚ i próbuję to przenieść na grafikę. A później wpalam sobie to na ploterze - głównie dlatego że mogę. I przy okazji zapełniam nieistniejący sklep na czasy, gdy będę już na etacie żeby dorabiać na boku - też głownie dlatego że mogę.
Miła to odmiana, gdy nie musisz nic i robisz po prostu coś bo Ci się podoba a nie dlatego, że musisz.
A przy okazji jest to dla mnie następna forma wyżycia się twórczego.
Oczywiście już skrzywionego przedsiębiorczego łba nie wyprostujesz i z tyłu głowy wiem, że to dla mnie produkt idealny - bawi mnie robienie, jest powtarzalny, relatywnie prosty w produkcji i wystarczy zrobić raz zdjęcia a później utrzymywać samemu stany magazynowe, czyli dokładnie odwrotnie jak moje inne rzeczy które wystawiałem w sklepie: każda inna, wymagająca osobnej sesji foto i obróbki oraz wrzucania na stronę.
W przyszłym tygodniu zresztą biorę całą kolekcję i idę do Wrocławskiego sklepu z pamiątkami. Widzę to ile chińszczyzny jest na półkach, jestem bardzo ciekawy czy jest miejsce dla polskiego wytwórcy który robi jakąś rzecz od A do Z. Wątpię ze względu na cenę, ale sprawdzić zawsze można.
... I tak, oczywiście że świeci w ciemności ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Nie spodziewałem się, że to nastąpi ale muszę poprosić Was o pomoc w szukaniu pracy we #wroclaw
Dla podbicia zasięgu #rozdajo drewnianej skrzyneczki w środku której będzie mój prototypowy wisiorek galaktyczny stworzony z dębowej bazy i malowanej ręcznie galaktyki.
Wybaczcie swego rodzaju spam, ale z powodów rodzinnych potrzebuję stałych dochodów których rękodzieło nigdy nie dawało.
Szukam rozwojowej pracy we #wroclaw . 7 lat prowadziłem własny sklep online z rękodziełem i biżuterią tworzoną przeze mnie od podstaw.
Nie chcę wracać za kółko na ciężarowy na którego mam uprawnienia, więc szukam innej, stabilnej pracy - UoP albo B2B na miejscu. Jestem dość wszechstronny jeśli chodzi o umiejętności, stawiam na szczerość i normalne podejście.
Moje doświadczenie:
Znam WooCommerce, prowadzenie działalności znam od środka. Od kontaktu z klientem, fotografowanie, wrzucanie rzeczy na stronę, produkcję, po pakowanie i wysyłkę.
Mam kamery oraz sprzęt do nagrywania - jestem w stanie oświetlić, nagrać, nagłośnić i zmontować to co potrzeba.
Mogę pisać scenariusze pod konkretne serie filmów oraz strategie, możemy wspólnie opracować plan który wspólnie zaczniemy stopniowo wdrażać.
Jestem sprawny manualnie - miesięcznie tworzyłem nawet kilkaset sztuk swojej biżuterii od podstaw, a nowych rzeczy absolutnie się nie boję.
Mam mały park maszynowy, ploter laserowy, możliwość obróbki drewna - możemy wspólnie opracować dany produkt, który będę produkować pod Twoją marką jeśli masz taką potrzebę. Mogę również tworzyć swoje sprawdzone przedmioty pod Twoją marką, nie mam z tym problemu.
Jestem w stanie pomóc Ci przy działalności - jeśli zaczyna Ci brakować czasu prowadząc własną firmę, jestem w stanie przejąć część obowiązków na prostych zasadach B2B które będą opłacalne dla obu stron.
Nie oczekuję góry pieniędzy a ludzkiego podejścia i stabilności - jestem w stanie realnie pomóc przy działalności i to kompleksowo. Z odpowiednim przeszkoleniem jestem w stanie szybko nauczyć się nowych umiejętności, najważniejszy jest dla mnie dobry kontakt i chemia zespołowa. Owocowych czwartków nie wymagam, wolę stabilne piątki i spokojne poniedziałki.
Jeśli znasz kogoś, kto szuka we Wrocławiu solidnego pracownika, albo sam jesteś przedsiębiorcą który poszukuje takowego - zapraszam do kontaktu: [email protected] , albo tutaj na PW gdzie chętnie przekażę nr. telefonu, albo możemy umówić się na spotkanie na żywo.
Tworzenie galaktyk zamkniętych w różnych formach od lat było... "Moje".
Nie wiem jak to inaczej określić. Ale to była moja forma, byłem z niej naprawdę cholernie dumny.
Na początku malowanie ich w żywicy mnie wyciszało, wręcz wyłączało z rzeczywistości i nadawało pewien rękodzielniczy rytm.
Dobry podcast w tle albo dokument, pierwsza partia schnie, ja maluję drugą i pomiędzy przygotowuję trzecią, a czas dla mnie nie istnieje.
Słucham dużo muzyki i po prostu maluję.
Znikam.
To te rzadkie momenty w których potrafiłem
nie myśleć o sobie źle - w końcu coś tworzyłem, prawda? Później, gdy świecące galaktyki okazały się fundamentem sprzedaży w moim sklepie jednocześnie stały się źródłem frustracji.
A gdy frustracja łączy się z komercją i przymusem latania za ZUSem* pewna magia zaczyna znikać.
Te zdjęcia przypominają mi bardzo dobrze właśnie te dobre momenty i dalej lubię wrócić sobie do malowania galaktyk raz na jakiś czas.
@Krzakowiec ten efekt kompletnego zatracenia i zniknięcia w trakcie tworzenia nazywa się poczuciem flow. Miewają je artyści ale również rzemieślnicy. Bardzo zdrowe dla psychiki odczucie, wynikające z absolutnego skupienia na robieniu jednej rzeczy. Tak rzadki stan w dzisiejszym świecie, w którym nasza uwaga jest ciągle rozproszona.
Jakieś 4 lata temu, jeszcze w pierwszej pracowni, jak mnie polityka zaczęła mocniej jakoś wkurzać pofałszofałem sobie przerabiając Bo Burnhama - absolutnie nic się nie zmieniło xD
Ogólnie polecam zawsze twórcze działanie na spuszczenie pary, zamiast non stop cisnąć polityczne komentarze.
Może i nic się nie zmieni, ale za to stracicie czas twórczo :D
Mój ojciec od zawsze był śmieszkiem poza kontrolą, jednocześnie żyjąc w myśl zasady "pracuj mądrze a nie ciężko".
Życie go trochę zgniotło - nagle z 70 letniego w miarę sprawnego gościa który całe życie traktował auto jak swój najważniejszy symbol wolności, stał się człowiekiem z brakiem woli życia i sopniem niepełnośprawności w stopniu znacznym.
Rozumiem go o wiele lepiej jak kiedyś i wcale się nie dziwię że obecnie nie ma woli życia - motor miał już jako 12 latek, a prawo jazdy od kiedy był 16 latkiem (wtedy za zgodą rodzica można było tak zrobić).
Pamiętam zresztą opowieści jak to mój ojciec jeździł z podhala do Wrocławia na Junaku robiąc tę trasę czasami kilka razy w miesiącu. We wczesnych latach 70 to musiał być kosmos dla gościa z małej wiochy i za każdym razem niezła przygoda i ucieczka od rzeczywistości.
ALE DO BRZEGU.
Jako nastolatek pracował w PKSie, a raczej miał tam praktyki by później już jako mechanik zaczynać tam jako mechanik.
I jak to w PKSie wszystko rządziło się swoimi prawami, a prawo było jedno - wódka musi być, jeśli robota ma iść.
Chłopaki czasem przesadzali, więc kierownik nauczył się wszystko kontrolować i rutynowo sprawdzał czy wszyscy pracują.
A to zerkał pod auta, a to sprawdzał czy ekipa nie pali przed warsztatem albo czy nie ucieka na sąsiednią ulicę podpatrywać licealistki zamiast ponownie wymieniać wał w starym Jelczu.
Tego szczególnego dnia, jakoś wszyscy byli "mocno zmęczeni". W trzy godziny przegonił każdego i słownie naprowadził na lepsze tory, jedyna osobę którą pochwalił był mój ojciec.
- WIDZICIE? MOŻNA PRACOWAĆ CIĄGIEM PRZEZ 3 GODZINY?
Z daleka było widać, że mój ojciec pracuje pod autem i trzecią godzinę wymienia wał. Ilekroć kierownik zerkał widział, że ojciec coś tam grzebie u góry.
**Szkopuł w tym, że mój stary tam spał, tylko przywiązał sobie jedną rękę do wału żeby było z daleka widać że coś robi.**
Piszę to nie bez powodu - nie chcę żeby te historie przepadły i zaczynam je spisywać mając do tego dobrą okazję, bo przy jego obecnym stanie zdrowia słyszę te historie po kilka razy, ale zauważam jedno: Im lepsza ekipa dookoła (starzy znajomi czy ulubiona część rodziny) te historie mają większą moc i pomimo tego, że wszyscy słyszeliśmy je po kilka razy, nadal swoją formą potrafią nas rozbawić.
Nie wiem jakie macie relacje z rodzicami, sam nie mam lekkich. Powiem więcej - ciężko mi się przyjeżdża do rodzinnego domu, ale jednocześnie łapię się ciągle myśli, że to spotkanie może być naszym ostatnim, więc zamiast rozgrzebywać to co złe, wracam do tego co dobre.
A mam to szczęście, że choć otrzymałem w spadku ojca alkoholika, udało mu się nie być jego własnym ojcem i potrafił pokazać miłość swoim dzieciom, choć nigdy nie wiedział jak to zrobić bo nikt go nigdy tego nie nauczył.
Po prostu pamiętajcie, że oni nie mieli lekko żyjąc w po⁎⁎⁎⁎ne czasy powojennej Polski wychowywani przez rodziców którzy przeżyli wojnę, często nie jedną.
Kiedyś zrobię chyba serię breloków z napisami a wśród nich będzie "Wszyscy jesteśmy biedni".
nagle z 70 letniego w miarę sprawnego gościa który całe życie traktował auto jak swój najważniejszy symbol wolności, stał się człowiekiem z brakiem woli życia i sopniem niepełnośprawności w stopniu znacznym.
Zrobiłeś mi facet dzień. Żebyśmy tu wszyscy pamiętali o tym, że nasi rodzice roczniki 40, 50, 60, 70... byli wychwywani przez ludzi z niczym innym jak PTSD. Po sobie wiem jak trudno zrozumieć, wybaczyć, szukać we wspom ieniach dobrych chwil i ich się trzymać... Ale jak już się uda to nagle wszystko staje się takie kolorowe. Trzymaj się tam byku!
Chciałem zrobić podsumowanie tego, co działo się w zeszłym roku, kiedy tata odszedł. Co działo się w międzyczasie, i jak jest teraz. Bo niedługo minie rok. Zacznijmy od końca.
Jest OK. Nie jest super, nie jest idealnie. W sercu jest dziura. Ale z czasem boli mniej.
Niestety, rodzina się nieco rozeszła. Tata był osobą bardzo empatyczną i mądrą — trzymał wszystko razem. Bez niego... cóż, każdy poszedł w swoją stronę. Bo to on zawsze odbierał telefon, kiedy dzwoniłem do domu. I mogliśmy rozmawiać godzinę. Teraz już nie tak chętnie sięgam po telefon.
Na pewno zrozumiałem, co i kto jest najważniejszy w moim życiu. Mam żonę i córkę — i na nich się skupiam. Taka też była ostatnia rada ojca. Teraz, z perspektywy roku, widzę, że miał rację.
Po drodze była depresja. Ale też było pokonanie depresji. Turbulencje w związku, w pracy, w rodzinie. Były załamania i wybuchy złości. Ale wszystko się jakoś stabilizuje.
Nie jest idealnie — i pewnie nigdy nie będzie. Ale trzeba żyć, kochać i iść do przodu. Jasne, to był dla mnie trudny czas i osobista tragedia. Ale wiem, że życie nie powiedziało jeszcze ostatniego słowa. Jeszcze nie raz kopnie w d⁎⁎ę. Trzeba być na to gotowym. I się tego spodziewać.
Były leki. Było ogarnianie siebie. Próba powrotu do normalności. Powrót do pracy — który nie był łatwy. Myślę, że otarłem się o zwolnienie, albo sam mało co się nie zwolniłem. Jest kryzys. Pracę trzeba szanować.
Miałem odłożone pieniądze. Chciałem pomóc ojcu. Zostałem z pieniędzmi — nie przydały się. Na pocieszenie chociaż spłaciłem mieszkanie. Musiałem stanąć na głowie, żeby to zarobić. Bardzo chciałem pomóc. Wiedziałem, że pieniądze będą potrzebne. Rodzice nie chcieli ode mnie wsparcia finansowego, ale pieniądze ze zbiórki pomogły. Nawet jeśli lek, który miałby szansę pomóc, kosztował 20 tysięcy miesięcznie — rak zmutował, i lek i tak by nie pomógł.
Sam moment odejścia był niezwykle trudny. Był związany z koszmarnym bólem fizycznym. Morfina przez skórę nie działała. Zadzwoniłem po pogotowie. Była czwarta rano. Przyjechał zespół ratunkowy. Wśród nich była lekarka — szczupła, wysoka blondynka w średnim wieku. Kobieta jak anioł. Ulżyła w cierpieniu. Ustabilizowali stan i pojechali.
Co było dalej — już nie chcę opowiadać.
Ale jedno mnie uderza. To był najgorszy moment w moim życiu. Prawdziwy koszmar. Serio, miałem potem PTSD. I wtedy pojawili się oni — ratownicy medyczni. Anioły odziane w ludzką skórę. Przyszli i przynieśli ulgę w cierpieniu. Jeśli Bóg istnieje, to pewnie ich przysłał.
Jestem im dozgonnie wdzięczny. Pomogli w momencie, kiedy ja już nie dawałem rady. Byłem zmęczony. Zasypiałem na stojąco.
Pamiętam, że kiedy po wszystkim położyłem się spać, zasnąłem na 12 godzin. Spałem jak zabity. I to był naprawdę mocny sen. Śniła mi się czerń. Cały sen polegał na tym, że byłem w ciemności. I było mi z tym bardzo dobrze. Po wszystkim poczułem pustkę. Ale ta pustka to było wytchnienie. W końcu mogłem poczuć coś, co nie było cierpieniem psychicznym. Nicość jawiła się jak wybawienie. Od koszmaru, który miałem już za sobą.
I tak to było.
Wiem, że każdy niesie swoje cierpienie. Nie poddawajcie się. Nie o to chodzi w życiu, żeby dać się pokonać własnemu cierpieniu i lękom. Dacie sobie radę. Każde cierpienie w końcu się kończy.
I co jeszcze mogę powiedzieć?
Po czymś takim człowiek musi się odnaleźć na nowo. Bo wiele rzeczy, które wcześniej były ważne, nagle traci sens. Widzę teraz więcej. Widzę cierpienie innych. I nie jestem już obojętny.
Zmieniły się priorytety. Mam to szczęście, że mam córkę — i na niej się skupiam. Staram się ją przygotować do życia. Przyjdzie gorszy moment, kiedy będę musiał zacząć żyć dla siebie. I to nie będzie łatwe. Ale spokojnie — i z tym sobie poradzę.
Dobry wpis bro…nie rozumiem poza jednym - w sumie rozumiem, ale nie rób tego błędu:
“Przyjdzie gorszy moment, kiedy będę musiał zacząć żyć dla siebie. I to nie będzie łatwe.”
Protip:
Nie żyjesz dla innych, żyjesz dla siebie. Jeśli chcesz tak to rozegrać to skończy się to nie po Twojej myśli.
Szanuj bliskich, ale pamiętaj kim jesteś.
Ja zrobiłem ten błąd - chciałem wszystkim dobrze…udało mi się z tego wyjść , pocharatany, lizałem rany, ale wyszedłem na prostą bo zrozumiałem te maksymę Gorkiego: żyjemy dla siebie!
