Wczorajszy łysol z teleskopu Sky Watcher 150/750 i kamery ZWO ASI 585 MC
Faza 29%, odległość 379 tysięcy kilometrów.
W fotografowaniu kosmicznych obiektów przeszkadza ziemska atmosfera, która nieustannie faluje. Żeby zniwelować ten efekt korzysta się z tak zwanej metody lucky imaging. W skrócie polega to na zrobieniu setek, a nawet tysięcy takich samych zdjęć, a następnie złączeniu tych najostrzejszych w jedno super ostre zdjęcie w procesie stackowania, przy okazji pozbywamy się tym samym szumu matrycy.
No i tak powstało to zdjęcie. 5% najlepszych z około 4000 klatek, potem jeszcze drobne poprawki w gimpie ( ͡°͜ʖ͡°)
@Gwiezdny_Przewodnik zacne! Do stackowania ustawiasz jakieś wartości czy po prostu wyznacza je to falowanie? Zajmuje się mikroskopia i podobne sposoby się stosuje stąd moje pytanie
Tytułowa gwiazda Theta Muscae, widoczna w prawo i do góry od centrum kadru, to obiekt złożony z gwiazdy Wolfa-Rayeta i dwóch masywnych towarzyszy. Systemy trzygwiazowe nie są jednak stabilne (tak jak wszystkie powyżej 2) i za jakiś nieobliczalny dla mnie czas, któraś z gwiazd wypadnie z obiegu.
Trio znajduje się w konstelacji Muchy, na południowej heliosferze, niewidoczny z Ziemi. Zresztą, nawet jakby był widoczny to co tu oglądać - gwiazda jaka jest każdy widzi, a ta piękne nitki-pozostałości po wybuchu supernowej i tak widoczne tylko na długiej ekspozycji Jak wspomniałem, sama mgławica nie jest związana z gwiazdą, jednak ta druga służy jako opis, z racji że niebieski makaron nie figuruje w żadnym popularnym katalogu obiektów Głębokiego Nieba.
Także gdyby nie to zdjęcie, nawet nie byłbym świadomy istnienia owej mgławicy. Ciekawe ile jeszcze pięknych widoków mnie omija
Widoczny tu obiekt to mgławica refleksyjna skatalogowana jako M78. Odkryta już w 1780, jest najjaśniejszą mgławicą refleksyjną na niebie - do zaobserwowania jej w teorii wystarczy choć trochę przyzwoita lornetka, a do uchwycenia jej na zdjęciu - telefon i kilka sekund naświetlania. Pełna młodych gwiazd w procesie formowania się, gwiazd zmiennych oraz naliczonych 17 obiektów Obiekt Herbiga-Haro https://pl.wikipedia.org/wiki/Obiekt_Herbiga-Haro
Choć nigdy jej nie fotografowałem, chciałbym to zmienić w przyszłym sezonie na Oriona - jej niebieskość pięknie kontrastuje z całą czerwoną resztą obłoków w Orionie
Wielkie bydle, nietrudno go będzie zauważyć przez jakikolwiek teleskop. Szeroki na 100km, a więc porównując z innymi kraterami, to imię całkiem trafione :v
Mam nadzieję że pogoda dopisze i będziemy mieli trochę uczestników zabawy, do której szczerze zachęcam
Sam też chętnie spróbuję swoich sił, ale udziału w "rankingu" brać nie będę.
A kolega @TymczasowyNick66 wrzucił niedawno super poradnik do programu pozwalającego na obróbkę materiału z księżyca https://www.hejto.pl/wpis/sharpcap-wprowadzenie-do-astrosoftu-cz-1
Więc polecam także spróbować swoich sił w połączeniu z SharpCapem
Na zdjęciu mapka podglądowa gdzie szukać w ogóle naszego Platona (tylko nie wdawajcie się z nim w żadne Dialogi)
Trzęsienie gwiazdy wykryte dzięki ESPRESSO. Określenie mocno enigmatycze (no bezsensowne) jeśli dołożymy do tego równania leniwca, sytuacja wcale się nie poprawi. Tym razem bez tl;dr, sami przeczytajcie o całkiem nowym odkryciu i implikacjach z nim związanych.
Shakti i Shiva, tak nazwano dwa prastare strumienie gwiazd w naszej Drodze Mlecznej. Wiek znalezisk określono na 12-13 mld lat, czyli czasy, kiedy nasza galaktyka dopiero się formowała. Swoją drogą z tamtych czasów mogły dotrwać tylko czerwone i pomarańczowe karły, nawet gwiazdy pokroju naszego Słońca nie są tak długowieczne, nie wspominając o czymkolwiek masywniejszym.
Teleskop słoneczny Lunt LS50THa/B600 CPT, kamera ZWO ASI 585, kitowy barlow 2x z innego teleskopu. Stack 5% z 4000 najostrzejszych zdjęć ( ͡°͜ʖ͡°)
Jutro z mojego miejsca mam przelot ISIS na tle Słońca, ale o 10:30 ( ͡°ʖ̯͡°) Znając życie jak wezmę urlop to będą chmury, albo inna przeszkoda wyskoczy.
Ciekawe czy teleskop sprawny po takim czymś. Do obserwacji słońca są różne filtry, ja na lornetkę x10 przykleiłem folie nd5 i patrzyłem bezpośredni na słońce, prawdopodobnie to bezpieczne bo wciąż widzę 😀
@LaskazPolski telep systemu Newtona ma w to wywalone, co do zasady to po prostu dwa zwierciadła. Gorzej z okularami, jak się zapomni założyć na tubę teleskopu filtr to potrafią się stopić. A refraktory to nie wiem
Ojoj, Astronarium zaczyna skręcać w stronę fantastyki i jakichś rejonów niebezpiecznie zahaczających o transcendencję, co już ma mało wspólnego z fizyką. Dwa odcinki o zasadzie antropicznej i nawrót do teorii strun, która jest uważana za nieperspekrywiczną, żeby nie powiedzieć: ślepą uliczkę. Mam mieszane uczucia
@rebe-szunis Moja pierwsza myśl - co za głupie pytanie. Ale faktycznie efekt mi znany ale wytłumaczenie już nie, zatem podłączam się pod to "głupie pytanie".
@prosto_w_srodek_dupy Tak, racja. Na tym kanale jest cała seria filmów poświęconych zaćmieniom. Podałem jeden żeby zainteresować, a poszukujący już sobie znajdą resztę.
Ta niebieska kropeczka na środku to mgławica planetarna NGC 3242, znana też jako Cadwell 59, a potocznie Duch Jowisza. Nazwa zwyczajowa stąd, że jej rozmiary kątowe przypominają naszego gazowego giganta i w okularach teleskopu wyglądała całkiem podobnież. Tylko że w bardziej spooky palecie barw.
Oddalona od nas o 1400 lat świetlnych, w gwiazdozbiorze Hydry, rozciąga się na około 2 l.ś.
Co ciekawe, po przybliżeniu widać dwa "bąble" na krawędzi - są to chmury gorącego gazu który porusza się szybciej niż reszta mgławicy. I naukowcy (z NASA też ) nie są pewni dlaczego, ha!
Jeżeli pamiętasz obrazki przedstawiające orbity planet z podręczników, możesz pomyśleć, że zimą Ziemia znajduje się znacznie dalej od Słońca, niż latem, a eliptyczne ścieżki ruchu planet wydają się przypominać obrys piłki do futbolu amerykańskiego. Czy tak jest w rzeczywistości?
━━━───────────────────┄┄┄┄
Wybieram tylko kluczowe fragmenty tekstów do tłumaczenia, a to, ze względu na brak czasu, zapewnia DeepL. Po więcej zapraszam do podlinkowanego artykułu.
Podoba ci się taka forma ciekawostek? Więcej znajdziesz w społeczności Sowie Uniwersum lub pod jednym z sowich tagów #sowiapinezka lub ogólnym #sowietetate .
┏━━━━━━───┄┄┄┄
┃ TŁUMACZENIE:
┗━━━───────────────────┄┄┄┄
KOŁO ROWEROWE
Aby spróbować zrozumieć, jak okrągła jest orbita Ziemi i innych planet, postanowiłem porównać jej kształt ze zwykłym 26-calowym kołem rowerowym, skalując rzeczywiste wymiary tak, aby pasowały - i konsultując się z lokalnym sklepem rowerowym na temat tego, co odchylenia oznaczałyby dla prawdziwego koła. Byłem bardzo zaskoczony wynikiem: orbita była znacznie bliższa idealnemu okręgowi, niż wcześniej sądziłem. Gdyby orbita była 26-calowym (660,4 mm) kołem rowerowym, odchylenie od idealnego okręgu byłoby mniejsze niż 0,1 mm. To porównywalne z cienką warstwą farby - w zasadzie gołym okiem nie do odróżnienia od idealnego okręgu.
Przyjrzałem się też innym planetom. Orbity Wenus i Neptuna są jeszcze bardziej zbliżone do idealnych okręgów, przy czym orbita Wenus odchyla się tylko o 14 μm (μm lub mikrometr to milionowa część metra), a orbita Neptuna o 31 μm. Planetami o najmniej kolistych orbitach są Mars i Merkury. Gdyby orbita Marsa była 26-calowym kołem rowerowym, byłaby odchylona o niecałe 3 mm - ledwo zauważalne, gdybyś jeździł na rowerze z kołem odchylonym o taką wartość. Merkury ma najmniej okrągłą z orbit, z odchyleniem 14 mm, choć to wciąż tylko 2%. Jeśli masz rower, prawdopodobnie jego koła nie są nawet tak okrągłe jak orbita Marsa. Jeśli miałeś porządną kolizję z krawężnikiem lub kamieniem, twoje przednie koło może być nawet mniej okrągłe niż orbita Merkurego.
ZATACZAJĄC PEŁNE KOŁO
Tysiące lat temu starożytni Grecy wierzyli, że wszystkie obiekty niebieskie krążą wokół Ziemi, poruszając się po idealnych okręgach.
Idea ta utrzymywała się przez około 1500 lat, dopóki polski astronom Mikołaj Kopernik (1473-1543) nie zdał sobie sprawy, że planety (w tym Ziemia) w rzeczywistości krążą wokół Słońca. Astronom uważał, że ich orbity te są kuliste.
Później niemiecki astronom i matematyk Johannes Kepler (1571-1630) zdał sobie sprawę, że Kopernik się mylił i opracował trzy prawa ruchu planet. Pierwsze prawo mówi, że orbity planet są eliptyczne, a nie kuliste. Trzecie prawo łączy rozmiar orbity planety z czasem jej obiegu w sposób, który jest dla nas zbyt skomplikowany, by się w niego zagłębiać.
Drugie prawo mówi, że jeśli narysujesz linię od Słońca do dowolnej planety, linia ta będzie omiatać równe obszary w równym czasie, gdy planeta się porusza. Pomyśl o pizzy - wąski ale długi kawałek dużej pizzy może mieć taką samą powierzchnię jak szeroki kawałek małej pizzy (Polecam zobaczyć diagram z grafiki, gdzie kawałki "pizzy" zostały oznaczone na czerwono i niebiesko). Gdyby planeta poruszała się po ich kulistej krawędzi, potrzebowałaby tyle samo czasu na pokonanie takiej drogi, mimo że ten dłuższy kawałek pizzy ma dużo krótszą drogę do pokonania. Dzieje się tak, ponieważ planety poruszają się szybciej, gdy znajdują się bliżej Słońca.
Tak więc głównym powodem, dla którego orbity są rysowane jako elipsy w podręcznikach, jest zademonstrowanie drugiego prawa Keplera. Gdyby orbita Ziemi została narysowana tak, jak pokazano na poprawnie skalowanym diagramie, niemożliwe byłoby dostrzeżenie jakiejkolwiek różnicy w klinach.
Może to jednak sprawiać wrażenie, że orbita Ziemi jest znacznie bardziej eliptyczna niż w rzeczywistości. Takie diagramy nie są do końca błędne - są przesadą, rodzajem matematycznej karykatury, która podkreśla ważną cechę.
Chociaż starożytni Grecy mylili się co do tego, że Ziemia znajduje się w centrum Układu Słonecznego, nie mylili się zbytnio co do orbit planet. Tak więc, jeśli wybaczysz suchy żart, zatoczyliśmy właśnie pełne koło.
EXTRA
Na diagramach Słońce nie znajduje się w centrum orbity, bo, co może wydać się nieintuicyjne realnie tam go nie ma. Jego pozycja jest określana, jako fokus, a ma to miejsce ze względu na małą, ale mimo wszystko znaczącą eliptyczność orbit. No w sumie ze względu na prawo Keplera, ale nie ma sensu w to wchodzić głębiej.
Co do pór roku, są one bardziej zależne, od nachylenia Ziemi względem Słońca, a nie od dystansu, bo ten nie do końca się z nimi pokrywa. Przynajmniej nie w przypadku półkuli północnej.
Dajecie znać, czy to ma sens, bo z artykułu usunąłem wszystko, co od siebie dodała edytorka, ze względu na pomieszanie kilku konceptów. Zostawiłem tylko to, o czym wspominał autor pracy i filmiku, do którego link znajdziesz niżej i własne dodatki, żeby pewne rzeczy uprościć.
Jak widać na załączonym obrazku nr 2, od 18.03.24 kiedy to pierwszy raz kometa Pons Brooks zagościła na APODzie, do dzisiaj pojawiła się tam 4 razy.
Nie lepiej z zaćmieniem Słońca - od 24.03.24 ten temat pojawił się 5 razy.
A biorąc APODy od początku kwietnia - 2x kometa, 3x zaćmienie, raz czarna dziura, raz naprawdę ciekawy obiekt mgławicowy i raz chujwieco bo jakaś wariacja na temat "wyprostowania" galatyki XDD
Oj nie, tak być nie może. Chciałem tu przedstawiać konkretne, ciekawe zdjęcia a nie takie - nie bójmy się tego słowa - gówno.
od dziś oficjalnie zmieniam stronę z której będę wrzucał #apod
Zostaje nią https://www.astrobin.com - strona dla amatorów (i nie tylko) prawdziwej astrofotografii.
I zaczynamy z grubej rury, bo od przedstawienia Galaktyk Bodego i Cygaro po 150 godzinach integracji.
Czyli w skrócie, chmury zimnego gazu znajdujące się poza "główną częścią" galaktyki, rozświetlane jej blaskiem podobnie jak mgławice refleksyjne. Ze względu na bardzo niską jasność, potrzeba dobrego sprzętu i bardzo dużo materiału, żeby je zarejestrować.
@Gwiezdny_Przewodnik wir? Godne to i sprawiedliwe. Niedaleko widoczna również mgławica Pjoter.
ps. to jest nie do pojęcia, że każda taka galaktyka, taka plamka na niebie to dom setek tysięcy, albo i milionów gwiazd z własnymi układami planetarnymi
Cudo! Ostatnio będąc u rodziny we Francji stwierdziłem, że gdybym zamieszkał tam na stałe, to bym wkręcił się w kolejne hobby, właśnie związane z gwiazdami. W Polsce mamy tak zanieczyszczone niebo pyłem i światłem, że ponad połowy gwiazd w ogóle nie widać
@Krogulec Jest jeszcze w Polsce kilka miejsc z dobrym niebem. Gorzej z pogodą, w tym roku jest fatalnie pod tym względem. Mamy już 4 miesiąc, a obserwacyjnych nocy było raptem kilka.
