Najnowsze wpisy

977 + 1 = 978

Tytuł: Zawodowcy

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Akcja / Dramat

Reżyseria: Guy Ritchie

Czas trwania: 1h 38min

Ocena: 6/10

Taki akcyjniak prosty sprawiający rozrywkę. Po prostu.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #ogladajzhejto

Tytuł: Ostra jazda (Road Trip)

Rok produkcji: 2000

Kategoria: Komedia, Komedia młodzieżowa, Kino drogi

Reżyseria: Todd Philips

Czas trwania: 1h 33m

Ocena: 7/10

Typowa amerykańska komedia o studentach z lat 2000.

Poziom porównywalny z kanadyjskim "Going the distance" (2004). Fajny soundtrack, rasistowskie żarty, jaranie zioła, przypały, dojenie prostaty. Beka.

Zarys fabuły:

W wyniku pomyłki Josh musi odbyć szaloną podróż przez Stany Zjednoczone, aby ratować swój związek. (1800km przez stany, zwiazek na odległość, kompromitująca przesyłka którą trzeba wyprzedzić - tego typu bęc)

Fragment: https://youtu.be/eMS2OtQ72fQ

Cały film: https://www.cda.pl/video/279263835c

IMDB: https://www.imdb.com/title/tt0215129/

BTW: uwielbiam Kyle Edwardsa, ten facet jest niemożliwy. Gdybym miał opcje upalić dowolnego zagranicznego aktora, pogadać z nim kilka godzin - to byłby on. Jakim cudem gość wyglądał tak samo w 2000r. jak dzisiaj? Zawsze jest mega zabawny - ciekawe czy musi sie bardzo starać i jak mu się żyje z taką aparycją? Poza tym "gra" tu też "Stiffler", robi te swoje Stifflerowe rzeczy - nie przepadam, ale tutaj właściwie mi nie przeszkadzał.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #komedia #filmy #2000s #dostępnenacda #roadtrip #filmnawieczor #dreamworks #gimbynieznajo

Tytuł: The Blues Brothers

Rok produkcji: 1980

Kategoria: Muzyczny / Komedia / Surrealistyczny / Komedia kryminalna / Akcja / Musical

Reżyseria: John Landis

Czas trwania: 2h 13m

Ocena: 10/10

Klasyk.

Intro tutaj: https://streamable.com/2vd2gz

Cały film tutaj: https://www.cda.pl/video/2190529529

IMDB: https://www.imdb.com/title/tt0080455

Opis filmu nie do opisania:

Jake Blues (John Belushi) wychodzi z więzienia i wraz z bratem Elwoodem (Dan Aykroyd) otrzymują misję od Boga - mają uratować sierociniec, w którym się wychowali. Żeby zarobić pieniądze, decydują się reaktywować swój stary zespół i dać koncert. Niestety coś, co łatwo brzmi, jest niełatwe do wykonania, zwłaszcza gdy ma się na karku byłą narzeczoną, nazistów z Illinois, policję czy muzyków country.

-użytkownik @Lord___Sidious z Filmweb

Bonus w komentarzu. #filmmeter #bluesbrothers #johnbelushi #danaykroyd #motoryzacja #muzyka #blues #80s #uwagaklasyk

. #filmy #v4video #v4vhs

976 + 1 = 977

Tytuł: Przygody Merlina

Kategoria: Fantasy / Przygodowy

Czas trwania: 5 serii x 13 odcinków po ok. 50 min

Ocena: 5/10

Chyba każdy, kto w latach 2008-2012 był dzieckiem albo nastolatkiem, kojarzy Przygody Merlina. Ostatnio jedna z pomniejszych stacji telewizyjnych zdecydowała się przypomnieć serial i skusiłam się na seans. Po odświeżeniu sobie Merlina powiem tylko, że do niektórych dzieł, którymi jarało się za kidosa, nie warto wracać w dorosłości.

Zacząć muszę od dwóch rzeczy. Primo, ten serial z legendami arturiańskimi ma wspólne jedynie nazwy własne i pojedyncze motywy, dlatego ocenianie Merlina pod względem odwzorowania materiału źródłowego i realiów historycznych średniowiecza nie ma najmniejszego sensu. To typowa dla dawnej TV fantastyczna przygodówka w stylu klasycznych Xeny, Herkulesa i nieco nowszego Miecza prawdy. Dlatego nie zamierzam pastwić się nad woke i Murzynami w średniowiecznej Anglii. Secundo, pod koniec serialu klimat tak mocno się zmienia, że Merlin S01-S04 i Merlin S05 można by właściwie uznać za odrębne dzieła.

S01-S03 były najlepsze. Twórcy wiedzieli, w jakiej konwencji chcą się poruszać i umiejętnie balansowali odcinki z poważniejszym klimatem z tymi czysto humorystycznymi. Postaci w różnym stopniu zaliczały progres osobisty, a ich losy śledziło się z ciekawością. Między bohaterami czuć było przyjacielską chemię, jak w idealnie zgranej paczce dobrych ziomków i wydaje się, że to nie tyle świetne aktorstwo, ale wpływ przyjaznych relacji między aktorami na planie. Jedyną wadą pierwszych sezonów jest powtarzanie pewnych schematów fabularnych zastosowanych w S01, stałym punktem programu do S04 musiał być odcinek, w którym:

- Artur kręci z jakąś ładną blondyną, która albo sama zna magię i ma wobec księcia nieczyste zamiary, albo jest sterowana przez istotę magiczną;

- Artur i ekipa wyruszają na poszukiwanie pradawnego artefaktu;

- w Camelocie odbywa się turniej i Merlin odkrywa, że któryś z uczestników planuje zamach na króla/księcia.

W S04 czuć już nieco mroczniejszy klimat (przede wszystkim w sferze wizualnej), chociaż dalej zdarzały się odcinki czysto humorystyczne (Sługa dwóch panów) i przygodowe (Aithusa). W tym sezonie knowania Morgany zaczynały już przynudzać (ile można oglądać to samo), tak samo zaczynała już wnerwiać słabość Merlina w obliczu kolejnych zagrożeń z jej strony, typ miał być najpotężniejszym czarodziejem wszechczasów, a regularnie wychodził na słabeusza.

S05 to zgliszcza tego, czym ten serial był wcześniej. Najgorsze zakończenie serialu w XXI wieku, z którym nie równa się nawet końcówka GoT. Jak w poprzednich sezonach Merlin i widzowie byli teasowani „zobaczysz mordo, jak Artur obejmie władzę, to dopiero będzie za⁎⁎⁎⁎ście, średnia hawajska i 1000+ dla każdego!”, tak w S05 już na wstępie mamy zmianę śpiewki na „ten Artur to jednak lamus jest, niech zdycha” i fatum rodem z greckiej tragedii zawisa nad bohaterami. Przez resztę odcinków panuje atmosfera, jakby stary powiesił się w kiblu, a utarczki słowne Artur-Merlin zamiast śmieszyć, żenują jak nietrafiony żart pijanego wujasa na stypie. Gdyby serial był na podstawie prozy np. Sapkowskiego albo Abercrombiego, gorzki finał można by odczytać jako od początku zamierzony, ale nie podejrzewam scenarzystów Merlina o taką finezję twórczą, by wywracać klasyczne schematy. Moja teoria jest taka, że czując konkurencję w postaci GoT, postanowili przerobić serial na mroczniejszy i dojrzalszy, co im się całkowicie nie udało, bo nie da się nagle z family friendly przygodówki z morałem zrobić grimdarka. Ów nagły pivot najlepiej podsumowuje ten cytat z Reddita:

Y'know what's really messed up about the tone of Merlin? The happiest, brightest times of the show take place when Camelot is being rules by a cruel tyrant. And the darkest (emotionally and tonally) times take place when Camelot is supposedly in its Golden Age. And the writers wonder why people thought the Golden Age never happened?

Wracając jeszcze na moment do ogólnego omówienia serialu, trzeba zaadresować słonia w pokoju, jakim były niesamowita bucera Artura i okropne traktowanie przez niego Merlina, przedstawiane i o dziwo odbierane przez fandom jako super cute, bo nastoletnie fanki nie umiały odróżnić przyjacielskiego przekomarzania się od chamówy. Generalnie te stare seriale miały pewien problem z przedstawianiem przemocy psychicznej jako hihi humorku, innym przykładem jest regularny mobbing wobec Jerry’ego w Parks and Recreation. Jeśli zawdzięczamy coś współczesnej lewicowej wrażliwości, to zaprzestanie sprzedawania widzom upokarzania słabszych jako świetnego poczucia humoru i sposobu na okazanie sympatii.

Od premiery ostatniego sezonu Merlina minie niedługo 14 lat. Gdy serial był nadawany, sporo fanów spekulowało, że młodych odtwórców głównych ról (Colin Morgan, Bradley James, Angel Coulby i Katie McGrath) czeka wspaniała kariera. Jak to wygląda po latach? Niestety średnio. Praktycznie cała czwórka ma na swoim koncie jedynie kino klasy B i główne role w niszowych serialach i pozostaje z dala od mainstreamu. Szkoda, bo z takim talentem mogliby zrobić znacznie większą karierę. I o ile Colin Morgan i Bradley James mogą, wzorem Anthony’ego Hopkinsa i Jareda Harrisa, zagrać role życia i w późnym średnim wieku, tak dla pań jest już niestety za późno na wielkie role.

Finalna ocena poszczególnych sezonów: S01-S03 - 7/10; S04 - 5/10; S05 - 3/10

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter

975 + 1 = 976

Tytuł: Kacze opowieści

Kategoria: Animacja

Reżyseria: Alan Zaslove (seria 1)

Bob Hathcock (serie 2–4)

Ocena: 9/10

Liczba odcinków polskiej wersji 99

Całkiem niezły serial choć Śmigacz trochę denerwował tymi swoimi kraksami.

Najlepsza postać to Hydrant Pisanko i jego Polski głos Zbigniew Suszyński.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #Filmy #bajki #ogladajztygryskiem

974 + 1 = 975

Tytuł: Supergirl

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Sci-Fi

Reżyseria: Craig Gillespie

Czas trwania: 1h 50m

Ocena: 6+/10

Bardzo czekałam na ten seans, zajawkowa Kara z końcówki Supermana wyglądała zachęcająco. Sama historia Kary bardzo fajnie przedstawiona - to chyba te elementy, które zasługują na wyższą ocenę - czasem oglądało to się ciekawiej niż aktualną fabułę. Co jeszcze na plus? Mily Alckock - ona ciągnie ten film na swoich barkach. Jest bardzo charyzmatyczna, wierzymy w jej postać, jej lęki, jej dołki i jej emocje. Podobała mi się też jej przemiana, gdy wychodzi z depresji by stać się lepszą osobą - choć dla mnie jest taka od początku, tylko jeszcze się z tym kryje.

Podobał mi się też motyw z dziewczyną, której pomaga Kara - gdy ta dziewczyna najpierw patrzy na Karę sceptycznie, prawie, że z krytyką, by zacząć ją doceniać, a w apogeum zobaczyć kogoś naprawdę wartościowego - superbohaterkę.

Wkurzał mnie trochę ten pies, ale w Supermanie o dziwo wkurzał mnie bardziej, tutaj jednak prawie cały środek filmu leży sobie gdzieś u weterynaryjnej szamanki.

Nie dołączam do klubu Jason Mamoa tym razem. Tak bardzo zapomniałam, że on gra tiu Lobo, że gdy zobaczyłam jego nazwisko na początku filmu to myślałam, że będzie grał Aquamana XD

Co prawda jego Lobo jest poprawny, ale mnie nie zachwycił.

Parę walk jest naprawdę fajnych, chociaż mnie wkurza te prawie bajkowe tańczenie kończynami, jak w grach komputerowych. Jam w tym względzie konserwatystka (w końcu przez wiele lat byłam fanką walk MMA), bardziej wolę rozwiązania takie jak np. to stosowanie w najnowszym Mortal Kombat.

Ogólnie zabrakło mi trochę ducha w tej opowieści. Niby wszystko jest na swoim miejscu - powstanie z upadku emocjonalnego, przyjaźń, wspólny cel, i przemiana w superbohaterkę, ale ostatecznie coś tam fałszowało - może to te minusy, które wymieniłam, a może zabrakło iskry bożej przy ogólnej realizacji - wypuszczono to jaki gotowy produkt, zamiast właśnie "wypieścić"?

Ale mimo to mam nadzieję, że powstanie jeszcze jakiś film z Milly Alcock w roli Supergirl. To głównie jej ogromna zasługa, że ten film jest nawet dobrze oglądalny.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

972 + 1 = 973

Tytuł: Bez wyjścia

Rok produkcji: 2025

Kategoria: Czarna komedia

Reżyseria: Park Chan-wook

Czas trwania: 2h 19min

Ocena: 6/10

Możliwe, że gdyby ten film powstał przed "Parasite" to byłby lepiej oceniany. Ale czy ja wiem? Parasite jednak sięgał w głębiny ubogości i wyjściu z nędzy dzięki niewdzięcznym trikom by zasmakować lepszego życia. Tymczasem "Bez wyjścia" to opowieść o możliwościach powrotu do tego lepszego życia.

Bowiem główny bohater ma wszystko czego pragnie: kochającą rodzinę, upragniony dom i pracę, którą lubi. Jednak gdy rusza karuzela zwolnień, której nie jest w stanie zatrzymać, to całe komfortowe życie zostaje skondensowane do oszczędności i bezowocnych poszukiwań pracy.

Jednak nasz bohater nie poddaje się - wie, że jest sposób na świetną robotę, która przywróci jego szczęśliwy status. Wykorzystuje nieudolność poszukujących kandydatów jak on i postanawia pozbyć się ich z rynku pracy.

Co ciekawe, oni "rywale" w sumie niewiele się różnią od naszego bohatera - też wraz ze stratą pracy popadli w dołki różnego rodzaju.

Sam początek filmu jest naprawdę niezły, podobało mi się wszystko, ale gdy rusza z kopyta maszyna żująca przeróżne sytuacje, staje się to pod koniec szczególnie męczące.

To właśnie dlatego i tak "Parasite" jest górą nad "Bez wyjścia". Tam kulminacja jest pod koniec, krótka, lecz bardzo intensywna. Tutaj mam wrażenie, że ową kulminację po prostu wydłużono pod fabułę - ale nie działa to tak dobrze jak we flagowym tytule Parka.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

#filmy #kino #horror #horrorzone #buddy

Rodzice zabierają dzieci na horror z kategorią R, myśląc, że film 'Buddy' jest produkcją dla dzieci

8 września 2026, 17:00

'Buddy' - horror opowiadający o żądnym krwi, zabójczym jednorożcu z kreskówki - który ściągnął całą falę rodziców do kin w których usiedli obok swoich małych dzieci.

Ten pomarańczowy koszmar stał się jedną z dziwniejszych historii sukcesu 2026 roku. Dołącza do serii niskobudżetowych horrorów, które nieustannie przekraczają własne prognozy dotyczące wyników kasowych. Marketing 'Buddy'ego' zadziałał tak dobrze, że przyciągnął nawet osoby, które nigdy wcześniej nie słyszały o parodii slashera inspirowanej Barneyem.

Co więcej, niektórzy z widzów zabrali ze sobą dzieci, a fala oburzenia pojawiła się niemal równie szybko jak wyniki sprzedaży biletów.

https://www.dexerto.com/tv-movies/parents-are-taking-their-children-to-see-r-rated-horror-film-buddy-thinking-its-a-kids-movie-3406819/

971 + 1 = 972

Tytuł: Ocalić tygrysa

Rok produkcji: 1973

Kategoria: Dramat

Reżyseria: John G. Avildsen

Obsada: Jack Lemmon, Jack Gilford, Thayer David, Harvey Jason

Czas trwania: 1h 40min

Ocena: 7/10

Prezes podupadającej firmy przeżywa kryzys wieku średniego. Jego problemy mają wpływ zarówno na sytuację rodzinną, jak i kondycję przedsiębiorstwa.

PS. Pojawił się wątek tygrysa przez kilka sekund

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #cda #filmy #ogladajztygryskiem

To jest wódy czas.

#kapitanbomba #srodowanoc

https://m.youtube.com/watch?v=VK8vBwPSVLg

970 + 1 = 971

Tytuł: Cyborg

Rok produkcji: 1989

Kategoria: Sci-Fi / Akcja

Reżyseria: Albert Pyun

Czas trwania: 1h 26m

Ocena: 5+/10

Gibson grany przez Jean-Claude Van Damma, zarabia w postapokaliptycznym świecie jako wyprowadzacz ludzi z miasta. Za nim kłębi się mroczna przeszłość, gdy był świadkiem zabicia swoich bliskich oraz osobista vendetta na uber złolu - Fenderze.

Ma eskortować kobietę-cyborga, która przechowuje w sobie lek na plagę wybijającą resztki ludzkości. Pomaga mu też inna kobieta, gdy cyborg trafia w ręce Fendera. Ale dla Gibsona priorytetem jest zemsta.

Spektakularna scena ukrzyżowania Van Damma sprawiła, że daję plusika za takie russellowskie (szkoda, że nieświadome) wtręty.

Biją się zacnie, złole są obrzydliwi, a Van Damme mrukliwy, młody, piękny i walczący. W sumie najwięcej dla filmu zrobiły klimatyczne zdjęcia całkiem zgrabnie pokazujący zgliszcza świata po katastrofie. Klimacik postapo w całej swojej okazałości.

Taki Mad Max z temu. Ale oglądalny.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

#rickandmorty

https://www.reddit.com/r/rickandmorty/comments/1wavjr6/i_found_rick_morty_at_the_louvre/

969 + 1 = 970

Tytuł: Muppety na tropie

Rok produkcji: 1981

Kategoria: Muzyczny / Familijny / Komedia

Reżyseria: Jim Henson

Czas trwania: 1h 37min

Ocena: 7/10

Po serii włamań w Londynie Świnka Piggy zostaje wrobiona w napady. Reporterzy śledczy Kermit, Fozzie, Gonzo i inni ulubieńcy z rodziny Muppetów wyruszają, by złapać przestępcę.

Obsada: Culombo, Robert Morley, Peter Ustinov, Jack Warden, John Cleese, Trevor Howard

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #cda #filmy #ogladajztygryskiem

968 + 1 = 969

Tytuł: Dorian Gray w zwierciadle prasy brukowej

Rok produkcji: 1984

Kategoria: Dramat

Reżyseria: Ulrike Ottinger

Czas trwania: 2h 30m

Ocena: 9/10

Właśnie doczytałam, że Dorian to domknięcie "trylogii berlińskiej". Tak się składa, że na #nowehoryzonty widziałam dwa poprzednie filmy, które bardzo mi się podobały, ładnie wbijały się w wytrenowanie moje filmowe i męczącą potrzebę dobrego arthouse'u, a nie arthouse dla samego arthouse'u.

Dorian Gray, bogaty narcyz zostaje wytypowany przez szefową wielkiego konsorcjum medialnego na nową gwiazdę celebrycką. Z matematyczną precyzją wraz z doradczyniami układa życie Doriana, np. sprowadza go do zakochania z aktorską gwiazdą opery, a potem rozkłada ten związek jak sobie chce.

Oczywiście w pewnym momencie nasz ciągnięty jak po sznurku Dorianek kapnie się, że jest praktycznie bezwolny, i ruszy po swoje.

Może i czytacie to i myślicie - ej, fajna tematyka, zerknę. No, tylko spodziewajcie się dziwaczności - medialne szefowe przypominają bardziej dziwne roboty - zdjęcia robione przez paparazzi wyświetlają na czarno-białych telewizorach, które są obwiązane drutem kolczastym.

Samego Doriana gra kobieta, choć trzeba przyznać, że pani Veruschka von Lehndorff ma dość androgeniczną urodę. Aktorstwo jest surowe, czasem specjalnie przesadzone. Są i piosenki, co zauważyłam już w poprzednich filmach trylogii, że piosenka być musi. Piosenki są jeszcze bardziej arthousowe niż sam film, o ile tak można. Jedna z piosenek w filmie o Dorianie rozjechała mnie totalnie - nie mogłam przestać się śmiać.

Myślę, że akurat humor w filmach pani Ottinger jest specjalnie umieszczany - tak, jakby trochę parodiowała swoją historię, co jest już wyczynem, bo czyż reżyserka nie parodiuje rzeczywiści w swoich filmach? Na pewno w Dorianie, gdzie tworzenie celebryckiej gwiazdy z naiwnego chłopaka wbija się w szambo serwowane ludziom w postaci plotek z kolorowej, brukowej prasy.

Bal prasowy, na którym Dorian spotka swoją miłość, przypomina teatr kukieł - nikt się nie uśmiecha, ludzie tańczą jakby musieli robić to za karę. Cała sceneria to ściany i słupy oklejone gazetami. Dopiero gdy pojawia się Andamana i Dorian ożywia się - dopiero wtedy scena zyskuje trochę życia.

Dorian od razu znajduje nić porozumienia i prosi Andamanę by poszli gdzieś gdzie można pobyć w spokoju. A kolejna scena to stulone twarze Doriana i jego wybranki, a w tle ktoś drze japę "ich liebe dich!". Okazuje się, że owo spokojne miejsce to koncert punkowy.

Taki to humorek wkręcała reżyserka.

Możliwe, że w moich słowach tkwi zachęta, i jest takowa, bo mi film oglądało się fantastycznie - bawiłam się wyśmienicie, ale uważajcie. Ten film jest dziwaczny, kiczowaty, często niezrozumiały, pokręcony - no wyobraźcie sobie niemiecki arthouse na sterydach robiony w latach 80., to może gdzieś zaiskrzy zrozumienie z czym możecie mieć do czynienia.

Chyba przy "Freal Orlando" pisałam, że to taki Jodorovsky, tyle że bez konkretnej fabuły (co jak co, ale i "Święta Góra" i "Kret" mają płynącą fabułę). Co prawa Dorian też już ma tu fabułę, albo jej zalążek, ale dalej to pokraczne dzieło, które może być niezrozumiałe dla wielu i wyglądać jak zbitek niepowiązanych z sobą dziwacznych scen.

Mi to bardziej jednak niż Jodorowskiego przypomina mojego ukochanego Kena Russella, który potrafił nagle nie wiadomo skąd wkleić w sensowną fabułę jakiś dziarski, surrealistyczny motyw. Taka jest właśnie twórczość niemieckiej reżyserki - bierze rzeczywistość zastaną i wywraca ją na drugą stronę, po drodze obrywając to, co wg niej nie jest potrzebne, a doklejając nowe warstwy i w efekcie końcowym dostajemy takie freakowe kino.

Co mnie bardzo cieszy, i sam Dorian jest dla mnie numer 1 z tej berlińskiej trylogii i na pewno będę sięgać w przyszłości po kolejne zwariowane filmy pani Ottinger.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

967 + 1 = 968

Tytuł: Backrooms
Rok produkcji: 2026
Kategoria: Horror, Sci-Fi
Reżyseria: Kane Parsons
Czas trwania: 1h 45m
Ocena: 5/10

Sam w sobie pomysł kupuję w ciemno - nieskończone korytarze, co najmniej niepokojąca przestrzeń i ciągłe poczucie, że domek z kart zaraz się rozsypie - dyskomfort na pełnej kur... Najbardziej jednak boli zmarnowany potencjał, po prostu po opiniach i zapowiedziach myślałem, że doznam większego "wow". Zamysł filmu to gotowy przepis na chory, klaustrofobiczny horror, a tutaj wyszła produkcja, którą obejrzałem bez większych emocji. Czy zmarnowałem czas? Nie. Czy obejrzę kiedyś ponownie? Również nie.

https://www.filmweb.pl/film/Backrooms.+Bez+wyj%C5%9Bcia-2026-10099388

#filmmeter #filmy #ogladajzhejto

966 + 1 = 967

Tytuł: Nasienie tamaryndowca

Rok produkcji: 1974

Kategoria: Melodramat

Reżyseria: Blake Edwards

Obsada: Julie Andrews, Omar Sharif , Anthony Quayle (ur. 7 września 1913r)

Czas trwania: 1h 59min

Ocena: 8/10

Judith Farrow atrakcyjna wdowa, spędza wakacje na Barbadosie. Spotyka tam czarującego Feodora rosyjskiego wojskowego, udającego się do Paryża. W rzeczywistości jest on szpiegiem KGB. Przyjaźń szybko się rozwija, ale Judith pozostaje nieugięta na wdzięk Feodora. Romans Judith i Feodora przeradza się w międzynarodową intrygę.

Końcówka zaskoczyła pozytywnie choć było widać czego się spodziewać - tak to wyglądało - ale bez zdradzania szczegółów trzeba patrzeć do ostatniej minuty

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #cda #filmy #ogladajztygryskiem

Elizabeth Holmes (ta od Theranosa) najwyraźniej przed pójściem do więzienia znalazła trochę czasu, żeby wystąpić w filmie dokumentalnym. Realizowanym przez Nathana Fieldera. Takiego połączenia się nie spodziewałem. Coś czuje, że będzie srogo ryło beret.

https://www.youtube.com/watch?v=GGJSRFWALTI

#filmy