@bojowonastawionaowca no pewnie, jestem za⁎⁎⁎⁎sty.

Takie podejście wymagało jednak dużo pracy.

Co prawda jestem w życiu pesymistą, ale doceniam Siebie, Swoją wiedzę, a przed wszystkim, znam Swoją wartość i nie daje się wykorzystywać, tak jak to było za młodości. Ale wymagało to sporo lat pracy nad Sobą.

skupiam się na złych rzeczach bo wymagają poprawy

@bojowonastawionaowca Nie potrafię i nigdy nie potrafiłem. Teraz sobie po prostu obniżyłem poprzeczkę, mniej od siebie wymagam i pozwalam sobie na niedoskonałości, które zaakceptowałem. Jednak wymagało to ode mnie sporo pracy.

Z tym jest trochę tak jak z badaniami nt. odbioru swojej fizyczności. Gdzieś czytałem, że większość ludzi uważa się za brzydszych i mniej atrakcyjnych niż odbierają ich inni. Całe to zjawisko, zarówno niedocenianie swoich osiągnięć, jak i odbieranie siebie jako gorszego, brzydszego, mniej uzdolnionego niż reszta, to po części moim zdaniem efekt polskiej mentalności. U nas dzieci a zresztą dorosłych też mało się chwali za osiągnięcia natomiast doskonale gani się za błędy. Sam pamiętam sytuacje kiedy moja mama potrafiła na moją informację o sukcesie w szkole odpowiedzieć "no, to ładnie, super" a jakieś potknięcie czy gorsza ocena gwarantowały godzinną rozmowę. I to przenosimy na wszystko - na związki, relacje z przyjaciółmi, z własnymi dziećmi, ze współpracownikami. Na czymś takim trudno jest zbudować poczucie własnej wartości, sprawczości i zadowolenia z siebie.

@bojowonastawionaowca zdecydowanie potrafię. I potrafię się chwalić.

Mam wysoką samoocenę, co jest mocno skorelowane z tym, że właściwie w nosie mam opinie innych. Moja samoocena wypływa ze mnie i moich zasad, a nie tego co sobie ktoś pomyśli.

Ja to potrafię doceniać swoje porażki

@bojowonastawionaowca generalnie jestem pesymistą, ale potrafię docenić swoje sukcesy i od czasu do czasu się za nie nagrodzić

Potrafię, ale zadowolenie trwa krótko, szybko przechodzi do codzienności Za to porażki potrafię rozpamiętywać z przekroju całego życia 😆

@bojowonastawionaowca

Jak mi się coś uda, to sobie umniejszam, zaś porażki wyolbrzymiam.

Na przykład nie potrafiłem się cieszyć 98% z egzaminu, skoro wystarczył jeden punkt do 100%. ; )

Niestety nie. Całe życie byłem gorszy od syna koleżanki mojej starej

@bojowonastawionaowca Skupił bym się na swoich osiągnięciach gdybym jakieś miał.

Akurat z tym nie mam problemu EgoTop xD

Patrzę na siebie i próbuję oceniać w kategoriach obiektywności swoje dokonania i nie jest źle a może nawet jest i dobrze ale, gdy myślę o tym co sam czuję wobec tych osiągnięć, no to jakoś zachwytu nie ma. Obcej osobie powiedziałbym, że super ale sam siebie mam problem aby docenić.

@bojowonastawionaowca Niby umiem, ale jakoś nie czuję potrzeby egzaltacji i wspominek. Sukcesy są raczej tylko spełnieniem jakichś moich oczekiwań. Nie mam też takich, których osiągnięcie wymagałoby jakiejś nadludzkiej siły i katorżniczej dyscypliny. Ot, były konsekwencją systematycznego działania i tego, że akurat ich udało mi się nie spierdolić po drodze. Więc trudno mi się jakoś wielce nimi podniecać, bo znam drogę do nich prowadzącą i wystarczyło działać. Za to na pewno porażki drażnią. Wszystkie w których zawiniłem sam i miałem normalny wpływ. Stąd myślę o nich, aby więcej tego nie robić, ale na pewno nie rozdrapuję i nie łamię.

Zatem jestem gdzieś tam pośrodku. Nie rozpamiętuję zbytnio ani tego, ani tamtego. Było minęło, wnioski można wyciągać i trzeba iść sobie dalej. Bo nie chcę zostać tym starym chłopem, który zrobił w życiu 3 ciekawe rzeczy i ostatnie 20 lat życia będzie nimi torpedował wszystkich naokoło powtarzając je tysięczny raz.

@bojowonastawionaowca uważam, że potrafię doceniać swoje osiągnięcia. Nie porównuje się z innymi a jedynie ze sobą i zawsze cieszy mnie progres (czy to mały czy duży) 😃 a jeśli mam styczność z kimś lepszym w danej dziedzienie ode mnie, działa to na mnie motywująco na zasadzie „też tak chcę, będę dążyć do tego”. Po czasie jak osiągam ten pułap, lubię wrócić myślami do tego miejsca w którym byłam kiedyś. Niesamowicie to buduje i napędza do dalszego działania. :)

@bojowonastawionaowca nie, nie potrafię.

Specyficzna sytuacja rodzinna oraz moje raczej bardzo luźne podejście do szkoły i wymuszonej nauki sprawiły, że finalnie wszystko co obecnie mam i obecnie potrafię osiągnąłem własną drogą, własną nauką i własną pracą. Ale daleko mi do samozachwytu. Niech od oceny będą inni. Ja jestem daleko za tymi, którzy mieli wsparcie na każdym kroku.¯\_( ͠° ͟ʖ ͠°)_/¯

Uczę się tego, chodzę do psychologa i rozkładam swoje przekonania na czynniki pierwsze. Zrobiłem duży postęp i co raz częściej doceniam swoje osiągnięcia. I jest wręcz przeciwnie niż podejrzewałem - bo myślałem że samochwalenie mnie rozleniwi i osiądę na laurach, a mam więcej motywacji do działania.

@bojowonastawionaowca osiągnięcia z reguły są okupione zapietdalaniem i to dlugim. Jak już się temat kończy to bardziej czuję ulgę, że już koniec, a potem wsiadam do kołowrotka znowu

Mam to szczęście, że nie muszę się chwalić, bo ludzie mnie chwalą. Moim zdaniem wszystko zależy od tego, w jaki sposób opowiadamy i o czym dokładnie. Gdy mowię, że włożyłem w coś dużo pracy, długo nad tym myślałem i fajnie działa, to widzę, że inni cieszą się moim szczęściem. Za to "se nowe BMW kupiłem za gotówkę, heheh" jest na drugim końcu spektrum, bo ten styl mówienia o sobie wszystkich wkurwia. Nie ma co udawać, sam nie jestem wolny od zazdrości i zawiści, zwłaszcza, że żyjemy w świecie, w którym pojęcia takie, jak "sprawiedliwość" są często równie realne, co spiderman.

O lol, mi trochę zajęło dojście do punktu, gdzie potrafię się pochwalić, że coś mi się udało. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że ten "negatywny bias" wcale nie przeszkadza w posiadaniu też "pozytywnego", i byciu czasami strasznym bucem, do czego się trudniej przyznać :P

Zawsze można zrobić coś lepiej i zawsze można coś zrobić gorzej. Wszystko jest względne.

Jeśli nikt nie umarł czy nie stały się jakieś większe szkody to znaczy, że to nie był prawdziwy błąd/porażka.

Generalnie warto przybrać właściwą perspektywę: w skali tylko naszej galaktyki żyjemy na planecie będącej właściwie pyłkiem, a czas naszego życia można porównać do mrugnięcia. Po uświadomieniu sobie tego większość problemów traci istotność.

@bojowonastawionaowca to jest bardzo dobry i ciekawy kierunek z serią "Co Wy na to?". Proszę o więcej w kierunku: psychologii, autorefleksji, zmianach w postrzeganiu, emocjach, celach, identyfikacji, motywacjach, wpływie wychowania, psychoterapii, relaksie itd.

ja zyje w stanie uniwersalnego i permanentnego nondżadżmentalizmu - wszystkie oceny sa subiektywne, wiec tak na prawde nie maja znaczenia - licza sie wyniki

Nie mam osiągnięć.