Wczoraj trochę przyfarciłem

i mym rymem zwyciężyłem…

Na dzisiaj:

Temat: libacja

Rymy: wódka, murek, udka, ogórek

#naczteryrymy #poezja #zafirewallem #tworczoscwlasna

Dziś wiersz bardzo osobisty, a i prośba do Was, bo mam takie marzenie i możecie mi pomóc je spełnić. Niedużo trzeba zrobić, tyle co lajka na Facebooku zostawić:

***

Czesi żądają dostępu do morza a ja Murmuyo w Oleśnicy

Jest taki Artysta – dla mnie największy na świecie.

Na każdym jego występie ja z radości szczerzę swoje zęby.

To też mój przyjaciel, bratnia dusza – wiecie?

Dawno się nie widzieliśmy i tęsknotą jakąś jestem mocno wzięty.

Sezon zimowy to czas w ulicznej sztuce pominięty

w tym roku na ten czas Murmuyo to do Chile leci.

Lecz jest możliwość by do Polski go znów ściągnąć na występy!

Drodzy Kawiarnkowicze! Czy nam pomożecie?

Obiecałem mu kiedyś, że gdy odwiedzi ten nasz kraj nad Wisłą

tak jak on mi mówił mi o Chile, tak pokażę mu i ja

jak moja kultura wygląda, co się tu je, co pija.

Tak jak Czesi morze chcieliby mieć blisko

tak i ja w Oleśnicy zobaczyć chciałbym to klaunisko!

Dacie zdjęciu lajka? Będziecie nam sprzyjać?

***

No, to konkurs polega na tym, żeby polajkować zdjęcie pod wpisem Festiwalu Owca. Konkretne zdjęcie, to dokładnie . Żeby nie było, że żebram o te lajki, to możemy je potraktować jako zapłatę artyście za ten powyższy wiersz. A konkurencja jest zacięta, bo w Oleśnicy to każdy chciałby wystąpić, więc chwytam się każdego sposobu żeby jednak wystąpił Murmuyo. Więc jeśli macie jakieś matki, żony lub kochanki, które mogłyby też zagłosować, to też ładnie proszę.

No i przy okazji to kolejny wiersz di risposta w konkursie #nasonety w kawiarence #zafirewallem . Czyli #poezja i #tworczoscwlasna w moim wykonaniu.

No i jeszcze dołączam do wpisu moje zdjęcie z jednego występów Murmuyo. Żeby nie było, że se wymyśliłem całą tę historyjkę.

Po wyposzczeniu – wiadomo – chce się bardziej. Również w dziedzinie poezji. Ponieważ aktualnie znajduję się w okresie kiedy zdradliwa wena raczej jest, niż jej nie ma, to proszę bardzo następny:

***

Bawarkę Miał Waldek

Waldek jedzie po osiedlu, felga mu się świeci;

ręcznym operuje, gdy wchodzi w zakręty.

Opony mają ćwierć wieku, tłumik wnet odleci

ale znaczek bawarski z przodu ma przypięty!

Gdy dziewcząt pod trzepakiem mija on zastępy

każda z nich na widok auta na bank się podnieci.

A kolegom to z wrażenia aż opadną gęby

kiedy zobaczą Betę wśród swoich rupieci.

Problem był z parkowaniem, bo to blokowisko

i każda miejscówka już od dawna „czyjaś”.

On jednak jest kozakiem no i „c⁎⁎j w to wbija”:

zaparkował jak mu wygodnie, tak żeby mieć blisko.

Rano auto nadawało się już na złomowisko

a Waldek na dodatek jeszcze dostał w ryja.

***

To powyżej to kolejny (pewnie nie ostatni, bo rymy wdzięczne i pomysłów mam jeszcze kilka) wytwór, jakim mam zamiar zaspamować Was w tej edycji, trzynastej już, konkursu #nasonety . Jest to wytwór di risposta w odpowiedzi na wiersz di proposta.

#zafirewallem #tworczoscwlasna #poezja

Dzień dobry! Jeszcze jeden machnąłem wytwór di risposta (tagowany niepoprawanie jako #diriposta ), do sonetu di proposta (nietagowanego niepoprawnie, być może dlatego, że nietagowanego wcale) w ramach XIII edycji konkursu #nasonety w kawiarence #zafirewallem .

Chciałem tylko powiedzieć, że poniższym wytworze Zosia jest wyłączni symbolem, tak samo zresztą jak i jej odchudzanie. No to o czym jest ten tekst? Ano, dobrego tekstu tłumaczyć nie trzeba, a ten jest dobry, więc tłumaczył go nie będę. Miłej lektury.

***

Wina babci

– No to ziemniaczki zostaw, ale zjedz kotlecik –

tak babcia skwitowała obiadek nietknięty.

Bo Zosia się odchudzała. Chyba już rok trzeci?

Tylko, droga Zosiu, gdzie też są efekty?

Sweterek różowy na Zosi ciągle był opięty;

nosiła się więc na czarno, tak jak czeski Krecik.

Bo czarny wyszczupla! Optycznie. Niestety:

waga od czarnego to w dół nie poleci.

Z diety wyeliminowała co tuczące: wszystko!

Tylko ta jej dieta coś niezbyt babci nastrojowi sprzyja.

Zosia dobra wnuczka: zjadła ten kotlecik. Zosię to dobija.

W przygnębienie wpadła Zosia. Zosia – biedaczysko!

Z żalu zjadła tabliczkę czekolady – wielką jak lotnisko.

– Gdyby nie ten kotlecik… Babci wszystko wina! No bo przecież czyja?!

***

#poezja #tworczoscwlasna

Siema,

Jeszcze jedna #diriposta na utwór di proposta w bitwie #nasonety - dla równowagi do wczorajszego wierszydła

----------

Wenus z futrzakiem

Wieczorami szuka, kto by ją podniecił

W Tinderze, gdzie chłopów spragnionych zastępy

I w lewo już jeden za drugim wciąż leci

Bo ten ma jednobrew, a ten krzywe zęby

Suchoklatesy, wynocha w te pędy

O nią powinni bić się atleci!

I wy, co przeciętne macie swe gęby -

Paszoł won, robole, ubodzy faceci!

Nie dla was to podstarzałe kocisko

Co dzień w dzień butelkę wina wypija

I z trudem w legginsy tyłek swój wbija

Kieliszek puściuśki, opróżniła wszystko

O Apollu marzy, gładząc swe wąsisko

I z kotem zasypia, gdy północ wybija

----------

Różna #tworczoscwlasna , choć głównie #poezja , w kawiarence #zafirewallem

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

w domu ze snu

już dawno nikt nie mieszka

przeglądam zakurzone szkatułki książki listy

tyle tu wszystkiego

i jednocześnie tak bardzo brak

światła żywej iskry

śmiechu który mógłby rozbrzmieć

choćby za kotarą

ktoś zaklaszcze w dłonie

ktoś pogubi kroki

ktoś drzwi podomyka

że żaden splot czy warkocz

ani gładka wstążka

cień się nie prześlizgnie

spod palców aksamit

szukam miękkich odbić

sen majaczy w lustrze

odżywają przejścia

zamiast czułych ramion

głębinowe studnie

znów sinieją usta

nim spróbuję krzyczeć

noc się rozgałęzi

o kolejną z odnóg

znam tu każdy detal

niczemu się nie dziwię

wszystkiego mogę dotknąć i niczego

stąd nie zabieram

istnieje pomiędzy tak cienka granica

światło gra w złudzenia

mieszają się światy

ciągnie ktoś warkocze

rozwiązuje wstążki

drzwi się zatrzaskują

zanim zdążę mrugnąć

znów się trzęsie ziemia

nie próbuj zrozumieć

jak można tak wracać

odtwarzać bez końca

szczegół po szczególe

wyciągając ręce po

nierzeczywiste

tyle tych powrotów

ile przywoływań

domu ze snu

dziecka

które wciąż kołacze

gdy na pamięć wraca

po swój ścięty warkocz

.

zdjęcie własne

Siema,

Kolejna #diriposta na utwór di proposta w bitwie #nasonety - żeby nie było cały czas tak poważnie

----------

Celibat pozornie mimowolny

Siedzi wśród ciemności i buszuje w sieci

Do wiedzy wszelakiej ma tutaj dostępy

Lecz on miast być lepszym, to wpisy wciąż kleci

Że baba jest wstrętna, baba ma rozstępy

"Baba pragnie chada, jak łosia chcą klępy"

Tak mu potakują inni auleci

I szarpiąc piszczałki wszczynają występy

On zaś w tym kółeczku najżółtszym jest z knieci

"Z tej jest tępa dzida, z tej stare kurwisko

Ta gruba, ta płaska, o, ta to ma ryja"

On wszystkie te pindy urokiem przebija

Nie będzie poprzeczki stawiać nazbyt nisko

Atoli przystojne jest z niego chłopisko -

Lecz dziś znów samotnie przyjdzie spuścić z kija

----------

Różna #tworczoscwlasna, choć głównie #poezja, w kawiarence #zafirewallem

Ponieważ jestem stary, ale bywalcy nasze kawiarenki też raczej do młodych, z tego co mi wiadomo, to nie należą, to śmieszą mnie memy, które były memami zanim jeszcze memy memami nazwano. Myślę, pewien niemal tego jestem, że większość z Was zna tę piękną scenę i nie będzie miała problemu z odgadnięciem skąd tym razem przyszła do mnie inspiracja.

***

Ten wiersz to nie ja, to raczej Bareja

Połączenie mam bardzo dobre: wstaję w pół do trzeci;

latem to już nawet jasno za oknami wszędy;

śniadanie jadłem na kolację: chlebek i pasztecik,

a po wszystkim, przed spaniem, to umyłem zęby.

Pięć kilometrów stąd ledwie, czyli niemal tędy,

co rano Pekaes przepełniony leci.

Wiem, że się nie zatrzyma, no to ja w te pędy

do mleczarni! Podrzucą mnie mleko wożący faceci.

Z nimi do Szymanowa, stamtąd mam już blisko.

Spacerkiem wracam do pętli, gdzie w tramwaj puściutki się wbijam.

Wracam, bo dalej tłok się robi taki, że nie idzie wcisnąć nawet kija.

I jeszcze, jeśli w drodze dobrze pójdzie wszystko,

to mam też czas na obiad z panią bufecistką!

Po wszystkim, o siódmej, na zakładzie kartę swą odbijam.

***

Ten wytwór powyższy to wytwór di risposta w XIII (podobno) edycji konkursu #nasonety . Utwór di proposta można zaleźć tutaj .

#zafirewallem #poezja #tworczoscwlasna

Siema,

#diriposta na utwór di proposta w bitwie #nasonety

----------

Niepamięć

Zbyt szybko czas leci -

Pokonał mnie krępy 

Okrutny wiek trzeci

I cierpień zastępy

Życia to podstępy

Nim całkiem uleci

Ciągnie mnie w odmęty

Podłej niepamięci

Imię i nazwisko

Ta twarz w lustrze: czyja?

Czym jest moje - mi - ja

Zapominam wszystko

Wspomnień osuwisko

Bezwzględnie przemijam

----------

Różna #tworczoscwlasna , choć głównie #poezja , w kawiarence #zafirewallem

Ewa Demarczyk - Wiersze wojenne (1965)

Utwór jest adaptacją wierszy Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.

https://www.youtube.com/watch?v=Ft533b2k698

#muzyka #poezjaspiewana #poezja #ewademarczyk

Kurde, ale Homo Twist kiedyś był dobry.

Taka płytka np. "Cały ten seks" albo "Moniti Revan", złotka!

Człowiek się po zaułkach zwleka zwleka

A czas jak zając ucieka

I stanąć wprost przed pisuarem

I dnie bywają szare

I myśl o kobietach odpędzam natręta

Makijażuje się laseczka z wózeczka

Z umiarem

Z umiare...

https://www.youtube.com/watch?v=RNQJ1IPzPJ8&t=85s

#poezja #muzyka

Tekst pochodzi z https://www.tekstowo.pl/piosenka,homo_twist,bambry.html

Witam szanownych wierszokletów i tych co obserwują nasze poczynania.

Wczoraj wygrały dwa wiersze o zupełnie innych typach kloszardów. W związku z tym w imieniu swoim oraz @moll chciałbym zaproponować takie zadanie:

Temat: mycie okien

Rymy: wcale - niedbale - zboczu - moczu

Życzymy wszystkim dobrej zabawy i wielu ślicznych wierszyków.

GL&HF

#naczteryrymy #poezja #tworczoscwlasna #zafirewallem

jeden z najpiękniejszych polskich wierszów

Julian Tuwim - Całujcie Mnie Wszyscy w D⁎⁎ę

https://youtu.be/pf8kzIB8VA4?si=DDY5MymjeJL_8-2D

#poezja #muzyka #rap

Dobra, miałam nic nie wrzucać, ale wena nie wybiera xD

#diriposta do wiersza diproposta

Katarek, kurza stopa

Ten się w cyrku nie śmieje, co ma małe dzieci,

Poznaje on bowiem katarków zastępy!

W domu wnet chorzy wszyscy moi faceci,

A ja zmierzam w szaleństwa ostępy…

W kichaniu, smarkaniu robią postępy,

Nos każdemu, czerwony, od podcierania świeci.

Kończą mi się pomysły i podstępy,

Chusteczki zużyte rosną w stosy rupieci.

Mąż spisania testamentu blisko,

Choroba ta straszna go nazabija,

Życie z każdym smarknięciem mocniej przemija.

Kiedyż się skończy to pobojowisko?

Tak męczy mnie to dla chorych schronisko,

Drobny katarek, a cała mecyja!

#nasonety #zafirewallem #poezja

Dobry wieczór!

Bez zbędnych wstępów poleca się Państwu Maria Komornicka

Na rozdrożu

- Gdzie idziesz, naga? - Po płaszcz z gwiaździstych zamieci.

- Sama? - Na wietrze gniją ostatnich zwłok strzępy.

- Skąd? - W bagnach śmierci kwiat pachnie, tańczy i świeci.

- Głodnaś. - Wnętrzności wyżarły pożądań sępy.

- Uciekasz? - Gna mnie z przepaści wzrok zimny, tępy.

- Idziesz bez żalu? - Nie płaczą matki twe dzieci.

- Wrócisz? - Księżycem w twej duszy senne ostępy

I błyskawicą wszechzgrozy, gdy pierś twą prześwieci.

- Stań chwilę. - Pali me stopy jesienne ściernisko.

- Wezmę cię w ręce. - Oczy twe syczą jak żmija.

- Pięknaś! - Pięknem jest wszystko ginące - gdy mija.

- Wejdź w dom swój dawny. Rozpalę smolne ognisko. -

- Dymi twój ogień - i wilczym jękom za blisko.

- Tyś nasza! - Niegdyś. Dziś wolna, sama, niczyja.

Złoszenia konkursowe w TRZYNASTEJ edycji bitwy #nasonety przyjmowane będą do 01.03.2024 do godziny 18:00

Życzę miłej zabawy i powodzenia

#zafirewallem #nasonety #poezja #diproposta

Tak mnie coś wzięło, bo łysieję, na tęskne wspominanie moich długich włosów i wszystkiego co się z tym długowłosym okresem wiązało. No i taki oto wytwór z tego wspominania tęsknego powstał:

***

Młodych taniec ze śmiercią w bramie

Chodziliśmy wszyscy ubrani na czarno

i każdy z nas mrocznej muzyki słuchał:

plecak typu kostka, na kostce kostucha

a w sercach mrok ciągły, jak nocą polarną.

Nad wiek poważną byliśmy ferajną

gdy inni się śmiali od ucha do ucha,

naszywki nasze, z wizerunkiem trupa,

symbolem były, że życie to marność.

Gdy na to patrzę z perspektywy dzisiejszej

wspomnienia te raczej wydają się śmieszne,

bo choć młody, o śmierci niejeden z nas prawił.

Skończyło się, choć każdy się tą śmiercią zachwycał,

na piciu wina w bramach, gdzieś przy kamienicach.

Nikt nie był true. Nikt się nie zabił.

***

#nasonety #zafirewallem #poezja #tworczoscwlasna

To powyżej to di risposta, di proposta tutaj .

Brywieczór wszystkim! W wyniku pewnych perturbacji to mi przypadło wrzucić dziś zadanie. Oto one:

Temat: Gwara

Rymy: sznytkę - tytkę - Radom - jadą 

GL & HF

#tworczoscwlasna #naczteryrymy #poezja #zafirewallem

Pan Jerzy

czyli ostatni slam w Gorzowie

***

Od Autora

Czekaliście? Wiem, że czekaliście, nawet wiersze o tym powstawały. No przepraszam. Wyszło jak wyszło, trochę jakbym miał zatwardzenie, ale w końcu wyszło i oto oddaję w Wasze oczy kolejną, jedenastą już, czyli przedostatnią, księgę zasranego poematu pod tytułem Pan Jerzy, czyli ostatni slam w Gorzowie. Cieszycie się? Mam nadzieję, że tak. I mam nadzieję, że to co wyszło, to mi w miarę wyszło i choć trochę Was rozbawi.

Jako że zbliżamy się do końcówki, to czas zamykać wątki. Nie wiem co prawda, czy mi się to udało (czyli czy mi wyszło), bo może być tak, że o niektórych wątkach zapomniałem (wyszły mi z głowy). W tej sprawie jeszcze jedna rzecz, bo jeśli mi wyjdzie, to kolejna, dwunasta, czyli ostatnia księga powinna wyjść szybciej – ale nie obiecuję, bo może nie wyjść dlatego, że mi nie wyjdzie, bo coś po drodze mi wyjdzie. W każdym razie w zasadzie to mam ją już napisaną, bo pointy zbierałem przez cały czas trwania tej wspaniałej zasranej przygody, teraz tylko trzeba je poukładać, pewnie coś dodać, bo na bank w czasie pisania przyjdzie mi coś nowego do głowy, może coś wyrzucić. Zobaczymy jak wyjdzie.

Ale, nie wychodząc zanadto myślą w przyszłość, zapraszam do lektury tego, co (w końcu!) wyszło już dziś. Przyjemności i ulgi! – jak po długo wstrzymywanym sraniu.

Wasz Autor

***

Spis treści

Księga I – Zwycięstwo

Księga II – Do Grecji!

Księga III – W Grecji

Księga IV – Nadal w Grecji

Księga V – Ciągle w Grecji

Księga VI – Jeszcze chwilę w Grecji, ale dłużej już w Nowej Soli

Księga VII – W nadodrzańskich lasach

Księga VIII – Pod czerwonym butem

Księga IX – Nadal pod czerwonym butem

Księga X – Ciągle pod czerwonym butem

***

Księga XI

Jeszcze pod czerwonym butem

Jak pokonać potwora – O wyższości stoicyzmu nad epikureizmem – Savoir-vivre – Uberłoś – Konsekwencje spóźnienia

@moll , by Splasha uzdrowić, sposobu szukała

i tajemne księgi dzień w dzień wertowała.

Nie w głowie jej było nawet gotowanie,

ani nic wtedy nie jadła, stąd też i na sranie

czasu nie traciła. Aż tu wreszcie, we środę,

przybiegła k'nam z takim książkowym sposobem:

– By móc odwrócić przemiany obrzydliwą moc

to z potworem w krypcie trzeba spędzić noc!

Nie u pana Pratchetta, gdzie długo szukałam,

ale u Sapkowskiego o tym wyczytałam!

I dzień cały minął nam na oczekiwaniu,

w napięciu takim ogromnym, że o sraniu

nawet żeśmy zapomnieli. Zaś z wieczora,

kiedy to wreszcie przyszła odpowiednia pora,

@moll tak do nas mówi: – No dobrze, moi drodzy,

czas już jest na mnie, muszę do piwnicy schodzić

ażeby ocalić Splasha, męża mojego

nie dość że zatrutego, to i zasranego!

I choć w tej piwnicy przeokropnie śmierdzi,

pójdę: miłość jest silniejsza nawet ode śmierci!

Więc zeszła. Drzwi odemkła i powiało smrodem

który też poczułem, choć za ostatnim schodem

stałem. Poczuła go też Pacha ma kochana:

– Nie jest mi ten smród gorszy ode bakłażana! –

rzekła, a ja zapytałem, przerażony aż:

– Którego to bakłażana ty na myśli masz?

I na dole za @moll drzwi wtedy się zamknęły

a nam się dłużyć mocno godziny zaczęły

w nadziei, lecz i w nerwowym czekaniu

no i mowy o żadnym znów nie było sraniu.

Mnie tam wtedy ogromnie ciekawość zżerała

– Pacha! Może byś zeszła i coś podsłuchała? –

pytam się ja tak wtedy bohaterskim tonem

tej, którą już niebawem pojąć mam za żonę.

A Pacha tak mi na to: – No, Dżordżu, nie wierzę!

Może sam tam sobie zejdź, mój ty bohaterze?

Zszedłem. Nos zatkałem i, żebym coś usłyszał,

ucho do drzwi przykładam. A za drzwiami cisza.

I nagle, na dźwięk tej ciszy, obleciał mnie tchórz

no i sobie pomyślałem: – „Chyba po @moll już!”

Na głos mówię do Pachy: – Na nic @moll starania.

Lecz późno już, ma miła. Kładźmy się do spania!

Pacha rzekła mi na to: – To jest pomysł dobry,

no bo trochę zmarzłam i potrzebuję kołdry.

Obraliśmy wówczas kierunek na sypialnię,

gdzie chciałem się przyssać, całkiem nienachalnie,

ale zapędy moje Pacha ostudziła:

– Dżordż, na jutro będzie potrzebna nam siła.

Jutro jedno z dwojga: albo świętowanie

gdy @moll Splasha ocali, albo jej grzebanie

bo bohaterstwem się wykazała jak smoków

pogromcy… Ej! Dżordż! Łapy przy sobie! Ty zboku!

I takim to sposobem znów się nie przyssałem,

no więc, w ramach zemsty, głośno jej chrapałem.

Rano Pacha była, z racji niewyspania,

mocno zła, choć to nie od mojego chrapania,

ale to raczej dlatego, że nad ranem nas

obudził dochodzący z piwnicy hałas.

Ledwo co tylko na dół zbiegliśmy po schodach

poczuliśmy piwnicy straszliwego smroda.

Powiodło się @moll to jej wiedźmińskie zadanie

bo widzimy tam Splasha po schodach wspinanie:

znikły diable iskierki, bez rogów już czoło!

@moll zaś idzie za nim i coś jej wesoło.

– Zeszłam ja do piwnicy i powstrzymać ręki

żeby męża dotknąć, nie mogłam. On był miękki

jednak. Więc, tak jak Geralt, tak i ja zrobiłam

i w skrzynce na młynki spać się położyłam.

Wcześniej jednak piwniczne przeszukałam półki

ażeby to wiedźmińskiej napić się jaskółki,

ale jej nie znalazłam, więc zjadłam pająka

co uciekł z terrarium i gdzieś tam się błąkał.

Gdy wstałam, ze Splasha zniknął już trucizny wrzód

a na jego miejscu silny pojawił się wzwód!

I nie mogłam przepuścić, gdy okazja taka

jakby Splash ukąszony był przez wałęsaka!

I teraz mam już pewność, że mąż mój wyleczon:

bo poczułam dowód że znów stoikiem jest on!

Pacha @moll słuchała, lecz głód też czuła duży

no i jeść zaczęła konfitury z róży,

łyżeczką nabierając prosto ze słoika:

– „A może też przerobię Dżordża na stoika?” –

tak sobie pomyślała – „bo z tego co wiem

jego hasłem jest epikurejskie carpe diem

i z tego wszystkiego pożytku mam tyle

że on zamiast mnie chwytać, woli chwytać chwilę.

No i mam ja takiego, jak Horacy, dziada.

Poeta też mi wielki! Zamiast działać: gada!

Poeta! Przecież prawdziwy poeta to wie,

że, inaczej niż w biblii, «nie» nie znaczy «nie»!”

Te Pachy rozważania przerwało @moll zdanie:

– Misja ma wykonana, teraz czas na sranie!

By wam wynagrodzić brak wczorajszej kolacji

to zrobię dziś śniadanie, lecz po defekacji.

I wtedy poczuliśmy, że potrzeba wielka

wszystkich nas mocno tam ciśnie, a więc kolejka

pod drzwiami do kibla w mig się ustawiła.

Pierwsza była @moll i co miała, to zrobiła;

drugi był w kolejce rekonwalescent nasz

i zaraz się po @moll wtedy wysrać poszedł Splash.

Bardzo pojemne są jelita tego pana

bo długo tam siedział, choć piwnica zasrana.

A kiedy opuścił ten tron z porcelany

pokazałem Pasze, żem dobrze wychowany,

bo, zrażony z kibla poslashowym smrodem,

powiedziałem szarmancko: – Idź ty! Panie przodem!

I to był błąd, bo zapach spode zadka Pachy

to był jeszcze gorszy aniźli spod trzech Splashy!

Lecz ulga podwójna bo raz, że Spalash wyzdrowiał

a dwa, że wreszcie każdy sobie zdefekował.

W tym czasie kiedy my kończyliśmy sranie

to @moll nam przygotować zdążyła śniadanie

i w jadalni na stół wykładała jedzenie

ze słowy: – Wybaczcie mi, proszę, to spóźnienie…

– Jasna cholera! – na to Pacha – Co ze mnie młot!

No przecież ja do Jałty to zaraz mam mieć lot!

Zawsze mnie coś takiego musi się przydarzyć!

Kogo prosić o pomoc? Związek Kajakarzy?

Podrzucą mnie Odrą, stąd ona całkiem blisko,

ale przecież lotnisko to leży nad Wisłą!

No nie zdążę! I Dżordża znów to będzie wina!

Choć może na słoniu? W końcu do Stalina

lecę. – I wołać zaczęła: – Chodź no tutaj, King!

Lecz nic: słoń był zajęty. W lesie grał on swing.

I już byłem gotowy na te pasze jęki

że znów moja to wina, kiedy jakieś dźwięki

zza okna dobiegły, jak podczas bukowiska;

to Łoś tam stał: mięśnie grają, piana z pyska

leci, kopytem swoim w ziemi grzebie on

i w taki tam w końcu Łoś uderzył ton:

– Tak silne są @moll te lubelskie zabobony

że nie tylko Spalsh, lecz i ja także uzdrowiony

i spod mocy Stalina wyjęty zostałem,

a teraz, tak jak mogę, to się zemścić chciałem!

Dlatego Pacho, teraz zasiądź na mym grzbiecie

bez siodła, na oklep! Nie przystoi kobiecie

co prawda na oklep jeździć, lecz musimy gnać

bo czas już mocno nas goni, a mnie chce się srać.

Lecz zwieracze me muszą wytrzymać napięcie

do czasu kiedy cię podrzucę na Okęcie.

Pacha wsiadła, po bokach zwisały jej nogi;

ja się bałem, że, jak Łoś, też będę miał rogi.

Znane są szeroko wyczyny tego zwierza,

może i do Pachy on przyssać się zamierza?

Lecz nie zdążyłem krzyknąć: „Strzeż się lowelasa!”

bo Łoś i ma Pacha już zniknęli w lasach.

Wiem, Pacha ma misję: ojczyzna w potrzebie

ale się z tej zazdrości zesrałem pod siebie.

Gdy majtki se zmieniałem, za pomocą dłoni

to telefon mój nagle wtedy mi zadzwonił.

Połączenie od Pachy, która tak mówiła:

– Dżordż, ja na samolot przez ciebie się spóźniłam!

No i trochę przez Łosia, bo to jego wina

że po drodze przystanął wyruchać pingwina.

A później, skoro już miał opuszczone gacie,

stwierdził, że przy okazji i wysrać przyda się.

A mam jeszcze też i inne wiadomości złe

będziesz jednak musiał jeszcze poczekać na nie,

bo, jak już będę doma, to ci coś pokażę…

A ja już to widzę! Miliony wyobrażeń

mam natychmiast w głowie! I już sobie płynę

w mych erosomańskich fantazji krainę!

A Pacha ze mną wtedy już się rozłączyła

więc tyle wiedziałem, że ona się spóźniła

na samolot i ten odrzutowiec prywatny

to bez niej kurs swój obrał na wschodni kraj bratni.

W Jałcie cała trójka: Roosevelt, Churchill, Stalin

długo a niecierpliwie na Pachę czekali.

Ale nie dotarła. I z tego powodu

tam Rzeczypospolitej zabrano część wschodu.

***

Stopka redakcyjna

Oficyna Wydawnicza Kawiarnia #zafirewallem

Internet, 2024

@George_Stark , 2024

Redakcja: @George_Stark

Korekta: @George_Stark

#tworczoscwlasna #poezja

#tworczoscwlasna #poezja #wiersze

#zafirewallem

poza tym, jak gdyby nigdy nic

ze spoglądania w dal nic ponad - splątanie.

zagmatwania, wzburzenia, kłębienie.

ruchome morze wirujących meduz, i tyle

zakołowań, że aż trudno złapać grunt.

w zanadrzu podniebna chwiejność

tych wszystkich sznurkowych drabin,

po których zechce się wdrapać wzrok,

próbując zahaczyć za migotliwy szczegół.

tymczasem niknięcie i oddalanie, gdy

falą w skroniach pulsuje mgła.

uporczywe przedzieranie przez gąszcz,

gdzie tyle porośnięć, ile warstw.

kto by je wszystkie zliczył...

a jednak próbujesz przybliżyć,

gdy ukradkiem pociągasz

za jedną z klejących się nitek,

nadziewając delikatnie nakłuwasz.

w-reszcie otwierasz jak ostrygę

i galaretowata treść wypływa.

zaczepiając o detal umiejętnie drążysz

od słowa do słowa, aż brnę w kolejny połów:

obrazów, dźwięków, ziaren.

cichutko przywołujesz, gdy snując się brzegiem

skaczę z piktogramu w piktogram.

spójrz -

na zawołanie przynoszę ci w wilgotnych dłoniach

wyłowione muszle. przygarniesz, przytulisz

nas wszystkie, jak zabłąkane dzieci potrzebujące ukołysań,

spoglądając z takim zatroskaniem, że

strumień ciepła spłynie do stóp.

jak wtedy cała niepewność stopnieje.

z cofnięciem wskazówek zegara

ziemia zakreśli kolejną elipsę. słońce przetoczy się kołem i

ciężar powiek spadnie kaskadą rozmytych brzmień.

z odpływu na odpływ w srebrnej łusce odkryją toń lustra:

dobrze wiesz, że gdyby można było cierpliwie formować,

nadając kształt przestrzeniom, odżyłyby -

rafą pomiędzy kolejnymi mrugnięciami.

za setnym z powtórzeń echo przywlecze strzępki słów:

gdy patrzysz tak na przestrzał boję się,

że już stamtąd...

i wracam, kiedy cisza przeradza się w krzyk.

próbujesz głaskać, jakby mogło to cokolwiek zmienić,

odnajdując zgubione albo chociaż klucz.

jak mantra powróci wirujące tło i żal przemieszany w kubkach.

drętwienie z mimowolnym opadaniem powiek.

trzymasz za ręce, gdy natłok zakleszcza

niebezpiecznie od wewnątrz.

wiesz, że są we mnie słowa, których

lęk nie wypowie, dławią w środku jakby zalegała tam pięść.

możesz tylko rozsupłać ze spojrzeń:

tyle i tylko tyle pozostanie z uczepień -

paznokieć omsknięty o śliski strzęp,

kiedy wodząc dookoła próbujesz chwycić

oczami za bezpieczną linę.

łaskawie po horyzont jedynie piskliwe wzruszenia mew,

po stokroć w salwach odbite od połyskujących fal,

poza tym, jak gdyby nigdy nic -

przesypujące się z boku na bok rozdmuchane sylwetki wydm,

wielokroć powtórzony

bełkotliwego echa podniebny chichot.

.

zdjęcie własne