Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.
#muzyka #akurat
AKURAT - Lubię Mówić Z Tobą (official audio)
Może w końcu uda mi się wypowiedzieć proste słowa
Zaloguj się aby komentować
#muzyka #akurat
AKURAT - Droga Długa Jest (official audio)
By się szło gdyby nie to szkło
Zaloguj się aby komentować
@suseu Kung-fu panda.
@suseu
rick ross fightin with gators in florida, hustlered
round one
F I G H T
(☞ ﾟ ∀ ﾟ)☞
Zaloguj się aby komentować
Mam to na żywo.
Zaloguj się aby komentować
#motoryzacja #suseuszukafury
Jak myślicie nada się audiczka?
Dobry silniczek, niski przebieg ( ͡° ͜ʖ ͡°)
https://www.otomoto.pl/osobowe/oferta/audi-a4-audi-a4-avant-1-9tdi-ID6FQ5O8.html
@jonas
dlaczego bez sensu?
Moze ktos jezdzi sporadycznie, ale robi duzo kilometrow jednorazowo i srednio rocznie ma te 10 000-15 000 km.
Moze kupil taniej niz benzyniaka, moze ma dostep do lewej ropy i tankuje za pol darmo,przecież historii i mozliwosci jest multum Nie kazdy tlucze kilometry i nie spedza w aucie kilku godzin dziennie codziennie.
Rownie dobrze moglo stac w stodole dwa lata, bo wlasciciel nie mial floty na jakas naprawę...
Ja sam jezdze dieslem, bo po prostu taki model byl najtanszy wsrod aut nieuszkodzonych w moim wojewodztwie.
Wedlug historii pojazdu pierwsze lata w Polsce pokonywal po 3-4 kola, potem ok. 15-20.
Roznie bywa.
@jonas
benzyniaki tez maja filtry sadzy, turbiny, awaryjne rozrzady- chyba, ze mowiny o autach 15+ lat to wtedy i tak nie ma znaczenia.
Diesel w trasie zjada benzyniaka miekko- wowczas sa najwieksze roznice w spalaniu.
@jonas
W kii masz wade fabryczna gpf i problemy jak przy poczatkach dpfow:)
co do wtryskow w benzynie- mi padly w toyocie i naprawa byla drozsza niz w dieslu- ponad 1000 zl sztuka i to w 2014.
Zaloguj się aby komentować
Zaloguj się aby komentować
Nie myślałem że kupienie używanego auta to taki hardcore xD
#motoryzacja #zakupy
Oglądałem ostatnio kilka sztuk, szukam kombi do 40k w benzynie. Na zdjęciach wypucowane perełki, na miejscu 5 elementów malowanych, nic nie jest spasowane, cieknie z każdej dziury jak Sasha Grey po gangbangu.
@Shizue szukałem w kwietniu do 50k... Masakra jakaś. Kupiłem za 2 razy więcej i uwaliłem się w kredyt
@Shizue Hondy uchodzą za suche. Chociaż w kombi jakieś piękne nie są.
@Shizue
Accord ma opinie ekstremalnie niezawodnego dlatego abstrakcyjnie trzyma cene- nawet auta w slabym stanie maja wysokie ceny.
@suseu bierz Daewoo, polecam
@Okrupnik Nie, nie Lanosa nie chce
Zaloguj się aby komentować
#ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #historiajednejfotografii albo i nie #usa #historia
Henry Ford nie był pierwszym który stworzył linię montażową*, ale jego samochód i ruchoma linia montażowa odniosły z pewnością największe sukcesy i zapadły w pamięć.
Po stworzeniu swojej wersji samochodu w 1896 roku Ford przeniósł warsztaty najpierw do Mack Avenue, a później do Piquette Avenue w Detroit.
Te dwie pierwsze fabryki były obiektami na małą skalę, przeznaczonymi do ograniczonej produkcji samochodów. Dopiero w 1913 roku w trzeciej fabryce Forda w Highland Park rozpoczęła się masowa produkcja na naprawdę dużą skalę.
Jak widać na tych rzadkich zdjęciach, Ford stosował w całej fabryce metody montażowe we wszystkich aspektach produkcji samochodów. Wynikający z tego wzrost wydajności i obniżki cen skłoniły producentów każdego typu do przyjęcia innowacyjnych metod produkcji Forda.
W 1907 roku Henry Ford ogłosił swój cel dla Ford Motor Company: stworzenie „samochodu dla wielkiego tłumu”. W tamtych czasach samochody były drogimi maszynami produkowanymi na zamówienie.
Inżynierowie Forda zrobili pierwszy krok w tym kierunku, projektując Model T, prosty, solidny samochód, nie oferujący żadnych opcji fabrycznych, nawet wyboru koloru.
Model T został zbudowany tak, aby był trwały w eksploatacji na wyboistych amerykańskich drogach wiejskich tamtego okresu, ekonomiczny w obsłudze oraz łatwy w utrzymaniu i naprawie. Po raz pierwszy wprowadzono go na rynek w 1908 r., a wyprodukowano ponad 15 milionów egzemplarzy, zanim zaprzestano jego produkcji w 1927 r.
Od samego początku Model T był tańszy niż większość innych samochodów, ale nadal był nieosiągalny dla „masy”.
Ford zdał sobie sprawę, że aby obniżyć cenę, potrzebuje bardziej wydajnego sposobu produkcji samochodu. On i jego zespół przyjrzeli się innym branżom i znaleźli cztery zasady, które pomogłyby osiągnąć ich cel: części wymienne, ciągły przepływ, podział pracy i ograniczanie zmarnowanego wysiłku.
Stosowanie wymiennych części oznaczało, że poszczególne elementy samochodu były za każdym razem takie same. W ten sposób każdy zawór będzie pasował do każdego silnika, każda kierownica będzie pasować do każdego podwozia.
Oznaczało to ulepszenie maszyn i narzędzi skrawających używanych do wytwarzania części. Maszyny zostały wyregulowane tak aby mógł je obsługiwać nisko wykwalifikowany robotnik, zastępując wykwalifikowanego rzemieślnika, który wcześniej wykonywał części ręcznie.
Aby usprawnić przebieg pracy, należało ją zorganizować w taki sposób, aby po zakończeniu jednego zadania rozpoczynało się kolejne, przy minimalnym czasie spędzonym na konfiguracji. Inspiracją dla Forda były pakowalnie mięsa w Chicago i przenośnik taśmowy młyna zbożowego, który widział.
Następnie podzielił pracę, dzieląc montaż Modelu T na 84 odrębne etapy.
Każdy pracownik został przeszkolony w zakresie wykonywania tylko jednego z tych kroków. Ford wezwał Fredericka Taylora, twórcę „naukowego zarządzania”, do przeprowadzenia badań czasu i ruchu w celu określenia dokładnej szybkości, z jaką powinna przebiegać praca, oraz dokładnych ruchów, jakie powinni wykonywać pracownicy, aby wykonać swoje zadania.
Technika montażu Forda składała się z dwóch podstawowych elementów: systemu przenośników i ograniczenia każdego pracownika do jednego, powtarzalnego zadania. Pomimo zwodniczej prostoty technika ta wymagała skomplikowanego planowania i synchronizacji.
W rezultacie samochody Forda schodziły z linii produkcyjnej w odstępach trzyminutowych, znacznie szybciej niż w przypadku poprzednich metod, skracając czas produkcji z 12 godzin wcześniej do 93 minut w 1914 r., przy mniejszym zużyciu siły roboczej.
W 1914 roku Ford wyprodukował więcej samochodów niż wszyscy inni producenci samochodów razem wzięci. Model T odniósł wielki sukces komercyjny i zanim Ford wyprodukował 10-milionowy samochód, połowa wszystkich samochodów na świecie to były Fordy.
Odniósł taki sukces, że Ford nie musiał kupić żadnych reklam w latach 1917–1923, Model T stał się tak sławny, że ludzie uznali go za normę.
W sumie wyprodukowano ponad 15 milionów Modelu T, osiągając poziom od 9 000 do 10 000 samochodów dziennie w 1925 r., czyli 2 miliony rocznie, więcej niż jakikolwiek inny model tamtych czasów, za cenę zaledwie 260 dolarów (obecnie 4017 dolarów).
Ford Model T został uznany za najbardziej wpływowy samochód XX wieku w konkursie Samochód Stulecia w 1999 roku, wyprzedzając BMC Mini, Citroëna DS i Volkswagena Beetle.
Model T Forda odniósł sukces nie tylko dlatego, że zapewniał niedrogi transport na masową skalę, ale także dlatego, że samochód ten oznaczał innowację dla wschodzącej klasy średniej i stał się potężnym symbolem epoki modernizacji Stanów Zjednoczonych.
*Ransom Eli Olds stworzył i opatentował linię montażową w 1901 roku. Przejście na ten proces pozwoliło jego firmie produkującej samochody zwiększyć produkcję o 500 procent w ciągu jednego roku.
Olds wynalazł i jako pierwszy wykorzystał w produkcji linię montażową, którą także opatentował. Znany jako twórca linii montażowych Henry Ford uruchomił swoją dopiero w 1907, jednak jego konstrukcja była daleko bardziej wydajna niż linia montażowa Oldsa
Ransom Eli Olds − amerykański inżynier i przedsiębiorca, założyciel przedsiębiorstwa Oldsmobile.
Jestem zaskoczony jak duże to było auto
Fajny wpis. Czytałem, że Thomas Bata (ten od butów) w Czechach był zafascynowany automatyzacją produkcji na wzór forda i wprowadzał to w swoich zakładach produkcyjnych odnosząc spore sukcesy. Taki europejski ford tylko od butów
@ColonelWalterKurtz wiadomo, Eurpejczycy pieszo, Amerykańce autem
Zaloguj się aby komentować
#ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #historiajednejfotografii albo i nie #japonia #historia
Zdjęcia przedstawiają starą japońską sztukę dostarczania makaronu soba na rowerach, lata 1900–1950 r.
Te niesamowite stare fotografie przedstawiają japońskich demae, czyli dostawców, którzy odważnie przemierzali zatłoczone ulice, dźwigając na ramionach wieże z dziesiątkami gorących posiłków, aby nakarmić głodne masy.
Dostarczanie żywności zwanej demae było pierwotnie usługą zamożnych daimyō (panów feudalnych) w XVIII wieku. Bogaty daimyo wysyłał służbę, aby poinformować właścicieli sklepów, że chcą, aby żywność została dostarczona do ich domów. Z biegiem czasu demae stało się bardziej popularne i dostępne dla klasy średniej.
Bycie dostawcą makaronu wymagało specjalnej techniki układania wież z jedzeniem na ramionach podczas jazdy rowerem po ruchliwych ulicach.
Jednym z najpopularniejszych dań podawanych tą metodą była soba, makaron gryczany, który można jeść na zimno z sosem lub podawać w gorącym bulionie. Danie było niedrogie i można je było transportować bez utraty smaku i wyglądu.
Tradycja jedzenia soby wywodzi się z okresu Tokugawa, zwanego także okresem Edo, trwającego od 1603 do 1868 roku. W okresie Tokugawy w każdej dzielnicy znajdowały się lokale soba w których również serwowało się sake(alkohol).
W tamtym czasie ludność Edo (Tokio), znacznie bogatsza niż biedota wiejska, była bardziej podatna na beri-beri* ze względu na duże spożycie białego ryżu o niskiej zawartości tiaminy. Odkryto, że można zapobiegać beri-beri poprzez regularne spożywanie soby bogatej w tiaminę.
Soba jest zwykle jedzona pałeczkami, a w Japonii akceptowane jest głośne siorbanie makaronu. Jest to szczególnie częste w przypadku gorącego makaronu, ponieważ szybkie wciąganie makaronu do ust pomaga je schłodzić. Jednak spokojne spożywanie makaronu nie jest już rzadkością.
Metoda dostarczania soby na rowerach nie jest już praktykowana.
*Beri beri to choroba pojawiająca się w wyniku niedoboru witaminy B1, czyli tiaminy. Jest to skrajna postać awitaminozy, w dawniejszych czasach prowadząca najczęściej do śmierci. Beri beri zaburza pracę układu nerwowego, układu sercowo-naczyniowego oraz układu odpornościowego. Powoduje drżenie, osłabienie i zanik mięśni, kołatanie serca, zaburzenia pamięci oraz dolegliwości ze strony układu pokarmowego.
@suseu Aż trudno uwierzyć, że to możliwe
Japońska sztuka dostarczania makaronu na rowerach brzmi komicznie, ale temat o dziwo ciekawy, dzięki za wrzutkę! 😀
@suseu jechać to jak jechać ale jak z tym wystartować a potem się zatrzymać?
Zaloguj się aby komentować
Sto złotych bierz
Jak nie masz to mniej
@maximilianan jak więcej to jesteś zamożny
@maximilianan kurde, zawsze myślałem że tam jest
"Jak nie masz to miej "
Zaloguj się aby komentować
#ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #historiajednejfotografii #kanada #historia
Nurkujący koń w Hanlan’s Point, Toronto, 1907 r.
Wtf?!? Mieli tam aquapark dla koni?
@watss nie wpuszczają koni do aquaparku
więc ten ze zdjęcia widocznie wskoczył przez płot
Hopla w przepaść!
Hmmm otagowany jako historia jednej fotografii, a historii brak. Szkoda, bo wygląda na coś ciekawego
@alaMAkota Pokazy kaskaderskie z udziałem nurkujących koni rozpoczęły się w latach osiemdziesiątych XIX wieku i przez dziesięciolecia cieszyły się ogromną popularnością, pomimo oczywistego okrucieństwa wobec zwierząt i niebezpieczeństwa, jakie stwarzało. Jak na ironię, wydawało się, że bardziej dotyczyły jeźdźców niż koni.
Według Texas Escapes nurkowanie konne zostało „wynalezione” przez mężczyznę o imieniu William „Doc” Carver. Carver współpracował z Buffalo Billem Codym, ale w latach osiemdziesiątych XIX wieku podróżował po kraju ze swoim własnym programem na Dzikim Zachodzie. Był mistrzem w strzelectwie wyborowym, a jego umiejętności strzeleckie były główną atrakcją programu, ale po pewnym czasie dodał nowy chwyt: nurkujące konie.
Podobno w 1881 roku Carver przechodził przez most na rzece Platte (Nebraska), który częściowo się zawalił. Jego koń spadł/zanurkował do wód poniżej, co zainspirowało Carvera do opracowania aktu nurkującego konia.
Carver tresował różne zwierzęta i wyruszał w trasę. Rampę i wieżę zbudował jego syn, Al Floyd Carver.
Platformy ustawiono na wysokości 40 stóp. Nurkujący koń wbiegł po wyłożonej wykładziną rampie, podczas gdy jeździec czekał na szczycie i wspiął się na wierzch, gdy koń przebiegł obok, aby razem skoczyć.
Kiedy konie lądowały w zbiorniku o głębokości około 3 metrów, schodziły w dół, aż ich kopyta dotknęły dna, a następnie odpychały się, aby wrócić na powierzchnię. Nurkowie często trenowali z końmi latami, stopniowo przenosząc się na wyższe i bardziej wymagające platformy nurkowe.
Konie często podnosiły głowy do góry, aby pomóc sobie w pędzie. Nurkujący jeździec musiał uważać, aby trzymać głowę przechyloną na bok, w przeciwnym razie wynurzy się z zakrwawionym nosem, podbitymi oczami lub połamanymi kośćmi policzkowymi i obojczykami.
Jeźdźcem była dziewczyna.
Drugie zdjęcie to Sonora Webster w 1904 r.
@suseu od razu lepiej
Zaloguj się aby komentować
#ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #historiajednejfotografii #usa #historia
Ivan Unger i Gladys Roy grają w tenisa na skrzydle dwupłatowca. 1925 r.
I bez spadochronu
Hardkor fest
@SuperSzturmowiec Czytałem że takich śmiałków było sporo i często ginęli.
A dzisiaj to włączy autopilota i wielki awiator
@suseu dziwna sprawa , że w niedzielę patrzyłem na to foto w książce a dzisiaj wpada na portal. Matrix, wszędzie matrix.
Zaloguj się aby komentować
#ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #historiajednejfotografii #niemcy #historia
Żołnierz amerykański stoi pośród gruzów Pomnika Bitwy Narodów w Lipsku po ataku na miasto 18 kwietnia 1945 roku. Ogromny pomnik upamiętniający klęskę Napoleona w 1813 roku był jedną z ostatnich twierdz w mieście które się poddały. Stu pięćdziesięciu fanatyków SS z amunicją i z zapasami żywności na trzy miesiące okopało się i było zdeterminowanych aby wytrzymać tak długo, jak pozwolą im na to zapasy. Artyleria amerykańskiej Pierwszej Armii ostatecznie zmusiła oddziały SS do poddania się.
najpierw pomyslalem, ze to jakis stary kadr z Indiany Jones'a
Zaloguj się aby komentować
#ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #historiajednejfotografii #niemcy #historia
Zastępca Burmistrza dr jur. Ernst Kurt Lisso, jego żona Renate Stephanie przewodniczy i ich córka Regina Lisso po popełnieniu samobójstwa przez cyjanek w Nowym Ratuszu w Lipsku, zrobili to aby uniknąć schwytania przez wojska amerykańskie. 18 kwietnia 1945 r.
Kapsułkę rozrywa się poprzez gryzienie, następnie zawartość (cyjanek potasu) zostaje połknięta. Cyjanek potasu sam w sobie nie jest śmiercionośny, musi zareagować z kwasami żołądkowymi, aby stać się cyjanowodorem.
Dawka śmiertelna tej substancji dla dorosłego człowieka wynosi zaledwie 0,2 g.
Ta sama scena z innego ujęcia:
@Sahelantrop Nie do końca ta sama, facet przy biurku został lekko przestawiony przez fotografa
z perspektywy czasu to nic by mu nie zrobili i pewnie zostalby ponownie burmistrzem
@Bajo-Jajo jak większość
@Bajo-Jajo Pewnie tak. W RFN była cała masa urzędników, sędziów czy wojskowych, którzy mieli swoje korzenie i powiązania z NSDAP. Taka Bundeswehra to chyba dopiero w 1978 roku pozbyła się ostatnich wojaków, którzy służyli jeszcze Hitlerowi. I w sumie nie ma się co dziwić RFN. Innych przedstawicieli elit nie umoczonych w romans z nazizmem po prostu w kraju nie było.
Gdyby bali się hord czerwonej dziczy że wschodu, to rozumiem. Ale samobójstwo przed Amerykanami ?
Zaloguj się aby komentować
#ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #historiajednejfotografii #usa #historia
3rd Avenue patrząc na południe od stacji Fulton Street. 1948 r. Nowy Jork
@suseu #historiajednejfotografii
Epicka historia.
@HollyMolly Też mnie poruszyła ta historia xD
Zaloguj się aby komentować
#ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #historiajednejfotografii #usa #historia #statki
Zdjęcia statku Marine Angel przepływającego przez rzekę Chicago, 1953 r.
Ten olbrzym o stalowym kadłubie miał prawie 634 stopy długości (193 m) i 70 stóp szerokości (21,3 m), a według relacji Chicago Tribune frachtowiec miał zaledwie siedem cali prześwitu z każdej strony na Van Buren Street.
Moc pochodziła z silnika z turbiną parową o mocy 9900 KM.
Barka samorozładowcza została zbudowana w 1945 roku jako typu C4-S-B2 przez Sun Shipbuilding and Drydock Co. w Chester w Pensylwanii i ochrzczona jako Marine Angel.
Marine Angel został przejęty przez Amerisand Steamship Co. w 1952 r., z częściową własnością podzieloną z Boland & Cornelius, którego flota miała obsługiwać przebudowany statek na Wielkich Jeziorach.
Modernizacja obejmowała wydłużenie o 123 stopy(37,5 m); nowy, pełniejszy łuk; wymiana sterówki na śródokręciu na nową sterówkę dziobową; i remont jej silnika. Dokonano tego w Maryland Drydock Co., Baltimore, Maryland.
@suseu poszperalem i okazuje się, że wkradl się jakie gier do Twojego wpisu, miał dokładnie 21,37m szerokości :)
@nxo *błąd
Śmiesznie by było jakby ją rozbudowali za bardzo o te parę centymetrów i by nie mogła przepłynąć 😄
@Johnnoosh paanie to się robi jak przy wszelkich majsterkowaniach i remontach , jak coś się nie mieści to cykl młoteczkiem i się mieści
Fiu fiu! Ale bydle!
Takim statkiem można zabić!
Zaloguj się aby komentować
Klasyk
Zaloguj się aby komentować
Zaloguj się aby komentować
O, pętla pociągowa, super sprawa. Pamiętam, jak za dzieciaka do babci na wieś jeździłem, to jedna była na trasie, trzeba było się przypinać, żeby głową w sufit nie wyrżnąć.
Dziś takich nie robią, za duże koszta. Ta z gifa to pewnie jedna z ostatnich niezdemontowanych, prawdopodobnie gdzieś na terenie byłego Związku radzieckiego.
@HollyMolly na trasie do Olsztyna?
Też ją pamiętam, z bratem zawsze czekaliśmy na wakacje, to największa frajda była całego lata u babci.
@Yossarian Dokładnie tak.
Do dzisiaj jak jadę w tamte strony to zjeżdżam nieco z trasy, by moim pokazać pozostałości po tej konstrukcji, tzn. jedno, zaniedbane przęsło na ćwierć pętli. I tak robi wrażenie.
@suseu chyba fake ale mogę się mylić
pindolino
Zaloguj się aby komentować
Zaloguj się aby komentować
