UHUHU nie widziałem chyba mydła Kouros na sprzedaż w Polsce wcześniej, ale z drugiej strony nie szukałem go za często, a w świecie perfum jestem ledwie od paru lat :v
Fajna książka do czytania najmłodszym przed spaniem. U nas akurat publikę stanowiłą trzyipółlatka, więc wiele musiałem nakładać komentarzy na książkę ("wiesz co to zbroja?" i tym podobne) oraz gdzieniegdzie nieco cenzurować (w końcu to historia o wikingu!) ale myślę że dla dziecka 5 czy 6 letniego to już byłoby ideolo.
Ogólnie podobało mi się że nie jest to zbiór całkiem luźnych opowiadań, tylko historią która szybko przechodzi w dłuższą przygodę, Młoda była ciekawa co się dalej stanie, czy wioska poradzi sobie z atakiem wilków, i tym podobne.
Miła odskocznia od tych zbiorów bajek gdzie w 15 minut przeczytamy ich 8, ciągle zmieniając kontekst.
Myślę że może w kolejnym roku spróbujemy skompletować całą kolekcję z książek o sympatycznym wikikngu i bojaźliwym reniferku.
@Barcol polecam pożyczać z biblioteki
Jest też książka o Tappim gdzie co stronę wybiera się co ma dalej zrobić i dla dziecka to jest sztos.
Marcin Mortka napisał też świetną serię powieści już dla dorosłych o "Kociołku" albo "Drużynie do zadań specjalnych"
Gdy książka się zaczynała, to wydawała mi się nieco naciągana w stosunku do dwóch poprzednich. Ale po raz kolejny - wszystkie moje bolączki zostały świetnie wyjaśnione, autor nie rzucał pomysłów z czapy tylko układał je jak puzzle.
Wiele elementów było wręcz urzekających, np nauka latania, historia Krikkita, wątek Agrajaga, kampania na rzecz czasu rzeczywistego, Wowbagger, czy niezawodny @Marvin
Odejmuję punkcik, za to że całość była pokryta nawiązaniami do krykieta. K⁎⁎wa czemu krytieta akurat, co to jest xDDD Chyba tylko za to polerowanie czajników odjąłbym więcej xD
Nie do końca spodobało mi się też wyolbrzymione działanie eksploatacyjne prywatki. Sam zamysł fajny, ale skutki uboczne mocno przesadzone.
Odejmuję też kolejny punkt bo zakończenie było aż nazbyt dziwaczne, albo ja nie skumałem co tam zaszło.
No ale czytało się błyskawicznie a i śmiechu było co nie miara
Książka równie dobra co pierwsza część, ale z adnotacją że na niektórych płaszczyznach wypadała lepiej, a na innych nieco gorzej.
Co mi się bardziej podobało to:
- chyba jeszcze większa ilość żartów gagów i humoru
- mocne rozwinięcie uniwersum
- więcej charakteru w postaciach
- więcej absurdu, czasami śmiesznego a czasami dobijającego
Co było zrobione gorzej:
- wprowadzane mechaniki były niekonsekwentne. Skoro podróże w czasie są tak proste, to czemu nikt z tego sensownie nie korzysta? Jeśli istnieje teleport, który jest na tyle prosty w budowie że konstruktorzy statku chcieli go wmontować tylko po to żeby nie musieć włazić drzwiami W TRAKCIE PRODUKCJI, to czemu nie nadużywa się tego na każdym kroku? Po co istnieją windy?
Co robi po prostu inaczej:
- Książka jest bardzo dynamiczna albo bardzo chaotyczna. Prys, teleportacja, c⁎⁎j wie gdzie, prys - podróż w czasie - prys znowu podróż w czasie - prys znowu teleportacja. Taka historia pod ADHD, nie można się znudzić scenerią bo za 10 stron i tak się zmieni.
Na razie seria mi się podoba. Nie wiem czy trochę nie zaniżyłem oceny, książkę którą pochłonąłem tak szybko powinienem może bardziej docenić, ale ta niekonsekwencja mnie troszkę nerwowała. Gdyby to było poważne pełnoprawne science fiction to byłby to minus. NOOOO ale że to komedię o bezsensie istnienia, filozofia egzystencjalna w wersji Monty Python, satyra na racjonalizm i technoutopię, no to jakby absolutnie nie powinno mieć znaczenia że jakiś teleport brzmi zbyt zachęcająco w stosunku do innych wymienionych metod podróży.
Świetny humor, świetne pomysły, lekkie pióro, nie czułem kiedy strony pękały. Nie chce spoilerować, ale serio nie pamiętam co ostatnio tak pochłonąłem.