Marek Gratidianus był rzymskim politykiem urodzonym około 125 roku p.n.e. W 85 roku p.n.e. sprawował on urząd pretora. W okresie tym Rzym zmagał się z wywołanym przez wojny domowe kryzysem ekonomicznym. Przejawiał się on m.in. destabilizacją kursu wymiany monet ze srebra (denary) na te z brązu (asy).
Aby zażegnać kryzys urzędujący pretorzy wspólnymi siłami opracowali projekt edyktu ustalającego nowy i stały kurs wymiany monet. Pretorzy planowali wydać edykt wspólnie, jednak Gratidianus oszukał swoich współpracowników i opublikował go samodzielnie. Dzięki temu uznany został za jedynego autora reformy. Według niektórych relacji Rzymianie byli tak wdzięczni Gratidianusowi, że oddawali mu cześć w ulicznych kapliczkach.
Sam Gratidianus nie mógł długo cieszyć się swoim sukcesem. W 82 roku p.n.e., po wkroczeniu Sulli do Rzymu, został zamordowany.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymska srebrna taca, znana jako „Corbridge Lanx”. Na naczyniu umieszczono sceny z mitologii greckiej. Obiekt znajduje się w the British Museum, a znaleziony został w XVIII wieku w północnej Anglii. Datowane na IV wiek n.e.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski nagrobek Gajusza Waleriusza Taurusa. Zmarły w chwili śmierci miał 30 lat i odbył 10 lat służby w legionie IV Macedonica. Obiekt znaleziony w Moguncji (zachodnie Niemcy) i datowany na I wiek n.e.
Inskrypcja głosi:
G(aius) Valerius G(ai) F(ilius) Pap(iria) / Narb(o) Taurus / m[i]l(es) leg(ionis) IIII Mac(edonicae) / anno(rum) XXX / stip(endiorum) X / ex t(estamento)
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski relief ukazujący mężczyzn obsługujących dźwig
Rzymski relief z grobowca familii Haterii. Jak widać na płaskorzeźbie rodzina zaangażowana była w prace budowlane. Dostrzec możemy budowlę oraz mężczyzn obsługujących dźwig. Obiekt datowany jest na I-II wiek n.e.; obecnie znajduje się w Muzeach Watykańskich w Rzymie.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rekonstrukcja słynnej antycznej rzeźby ukazującej boksera w trakcie odpoczynku. Przedstawia nagiego boksera w czasie odpoczynku. Mężczyzna przedstawiony został niezwykle realistycznie: dostrzec można bruzdy pod okiem i krew na jego ciele.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Oprócz pożyczki (mutuum) do kontraktów realnych należały także przechowanie (depositum), użyczenie (commodatum) oraz zastaw (pignus). Pierwotnie istniała jedynie pożyczka, jednak z czasem grupa kontraktów realnych powiększyła się i wyodrębnionych zostało kilka różniących się od siebie typów tej kategorii umów.
Depositum czyli przechowanie to kontrakt polegający na przekazaniu przez przechowującego (deponenta) konkretnej niezużywalnej rzeczy ruchomej przechowawcy (depozytariuszowi) na przechowanie. Kontrakt taki był bezpłatny, a rzecz przechowywana musiała być zwrócona na żądanie przechowującego, nawet jeśli umowa została zawarta na określony czas. Własność rzeczy nie przechodziła na przechowawcę, a co ciekawe, przechowujący mógł mu przekazać rzecz, nad którą również on nie miał własności.
Przechowawca nie czerpał z takiego kontraktu żadnej korzyści, ponieważ nie mógł korzystać z przechowywanej rzeczy ani uzyskiwać z niej żadnych pożytków. Spoczywała na nim natomiast odpowiedzialność za podstęp (dolus) oraz poważne niedbalstwo (culpa lata) a co więcej zasądzenie tego typu wyroku powodowało jego infamię, ponieważ actio depositi directa przysługujące w tym wypadku przechowującemu należało go grupy actiones famosae (skargi infamujące). Groziło mu również oskarżenie o kradzież użytkowania (furtum usus), jeśli dopuścił się użytkowania zdeponowanej rzeczy, lub zwykłą kradzież (furtum rei) w przypadku przywłaszczenia powierzonej rzeczy. Z kolei przechowującemu groziło oskarżenie o lekkomyślne zdeponowanie rzeczy niebezpiecznej dla otoczenia (omnis culpa). Przechowawca mógł również zastosować wobec niego actio depositi contraria, jeśli poniósł on z tytułu przechowywania jakieś nakłady lub też doznał w związku z nim szkody majątkowej – w takiej sytuacji przechowujący stawał się dłużnikiem, nie powodowało to jednak dodatkowo jego infamii.
Istniało kilka szczególnych typów przechowania. Depozyt konieczny (depositum miserabile, necessarium) miał miejsce, jeśli rzecz była oddawana na przechowanie w sytuacji zagrażającego niebezpieczeństwa. Innym rodzajem był depozyt nieprawidłowy (depositum irregulare), który zachodził, jeśli przekazywano na przechowanie rzeczy oznaczone gatunkowo, a nie indywidualnie, na przykład pieniądze. Różnił się on jednak od pożyczki pod tym względem, że był zawierany w interesie przechowującego (a pożyczka w interesie pożyczkobiorcy) i był kontraktem dwustronnie zobowiązującym (pożyczka jednostronnie). Co więcej należał do kontraktów w dobrej wierze (bonae fidei), w przeciwieństwie do pożyczki należącej do kontraktów ścisłego prawa (stricti iuris). Tak, jak w przypadku pożyczki można było w tym wypadku ustanowić odsetki, działo się to jednak przy pomocy zwykłej umowy (pactum), a nie przy użyciu stypulacji jak przy pożyczce. Ostatnim typem był depozyt sekwestrowy (depositum sequestre), który polegał na przekazaniu na przechowanie osobie trzeciej rzeczy spornej (res litigiosa) na czas trwania procesu pomiędzy spierającymi się o nią stronami.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Badaczom udało się odtworzyć perfumy, których przepis znaleźć możemy w antycznych źródłach m.in. Historii Naturalnej. Nazywały się "Telinum" i był mieszanką kwiatów, owoców, oliwy i potu gladiatora. Niewykluczonym jest, że takie perfumy mógł stosować sam Juliusz Cezar.
Dokładny skład perfum to mieszanka mięty, róży, cytryny, bergamotki, lawendy, jaśminu, lilii wodnej, fiołka, drewna cedrowego i bursztynu. Co więcej, w starożytności dodawano do perfum sławetny pot gladiatorów, który był sprzedawany jako afrodyzjak. W starożytnym Rzymie pot rzymskich gladiatorów był mieszany z brudem i oliwą z oliwek, zdrapywaną ze skóry za pomocą specjalnego narzędzia strigil.
Zespół badawczy z The Scent Culture and Tourism Association (SCTA) odtworzył pot, wykorzystując paczulę, rodzaj rośliny zielnej, która jest popularna wśród osób dbających o zdrowie. Zapach paczuli jest ziemisty, drzewny i piżmowy, a jego bogaty bukiet zapachowy, według zespołu, przypomina zapach gladiatorów.
Perfumy antyczne mają znaleźć się w sprzedaży w Turcji, Francji i Włoszech we wrześniu 2024 roku. Cena wciąż jest nieznana.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
