Pogoda potrafi być kapryśna, a ja miałem to „szczęście”, że tego dnia w środku dnia zapowiadano dużą burzę, więc postanowiłem wykorzystać te kilka słonecznych godzin na zwiedzenie czegoś w okolicy.

Padło na opuszczoną bazę radarową NATO, którą co prawda miałem na swojej liście, miejsc do zobaczenia, ale miała być połączona z czymś innym.

Tak czy inaczej, wybrałem się tam z samego rana, tuż po wschodzie słońca i, jak to bywa w takich miejscach, byłem zupełnie sam.

Na początek polatałem dronem, aby zorientować się co dokładnie skrywa cały kompleks, a następnie zacząłem zwiedzać pomieszczenia od tych położonych niżej i powoli piąłem się w górę do najważniejszych części zabudowań.

Wszystko mocno zdemolowane i najprawdopodobniej okradzione ze wszystkiego, co tylko możliwe, ale co mnie bardzo zaskoczyło, to fakt, że nie zamieniono tego w wysypisko śmieci. A to często się zdarza w takich miejscach.

Prawdę mówiąc, sama wyspa potrafi zaskoczyć ilością śmieci przy drogach i na plażach, ale o tym może kiedy indziej.

Powoli odkrywałem pomieszczenie za pomieszczeniem i często za kolejnymi drzwiami znajdowałem coś ciekawego. Prawdą jest, że często nie wiedziałem na co się dokładnie i musiałem się domyślać do czego mogło to służyć, ale było to naprawdę fajne doświadczenie.

Jakieś koszary, stare miejsca warsztatowe, sieć tuneli łącząca zabudowania, szafy sterownicze i potężne silniki w elektrowni, która zasilała cały obiekt, robiły wrażenie, ale najlepsze było przede mną. Postanowiłem wdrapać się na radar, aby zobaczyć, jak prezentuje się wszystko z tej perspektywy. Do wyboru miałem sześć możliwości i na spokojnie sprawdziłem, czy drabinki prowadzące na górę trzymają się solidnie i czy czasem nie będzie to ostatnie wejście. Ucieszyłem się, że wejście na ten położony najwyżej wyglądało obiecująco, więc zabrałem najpotrzebniejsze rzeczy i ruszyłem na górę. Nie było to nic trudnego, a drabinka nawet nie drgała, więc powoli przesowalem się na szczyt.

Po dotarciu czekał mnie widok nie tylko na cały obiekt, ale również na dużą część wyspy i było to najlepsze zakończenie tego zwiedzania, jakie mogłem sobie wyobrazić.

Jeśli chcesz zobaczyć więc, to w komentarzu wrzucę cały film z mojej wyprawy do tego miejsca.

#sardynia #urbex #tworczoscprawiewlasna

Tego dnia postanowiłem wybrać się na malowniczy szczyt Punta Giràdili, który wznosi się na wysokość 732 metrów nad poziomem morza. Trasa prowadząca na ten szczyt to część legendarnego szlaku Selvaggio Blu, uważanego za najbardziej spektakularny i wymagający szlak trekkingowy na Sardynii.

Swoją wędrówkę rozpocząłem od niewielkiego parkingu w niesamowicie pięknym miejscu. Pogoda dopisywała, aż za bardzo, a mnie czekało około 7 kilometrów marszu w jedną stronę. Z uśmiechem na ustach i plecakiem wypełnionym swoimi gratami ruszyłem przed siebie, powoli przemieszczając się po zboczu góry i kierując coraz to wyżej. Słońce dawało się we znaki coraz bardziej – ok. 27 °C w cieniu, a ja szedłem na otwartej przestrzeni, powoli pokonując przewyższenia i ciesząc się otaczającym mnie widokiem. Szlak ciekawy, zróżnicowany, ale miejscami dość odważnie poprowadzony, więc trzeba bardzo patrzeć pod nogi. Po drodze mijałem wypasające się wszędzie kozy, co jakiś czas przechodziłem przez bramki, które należy zamykać za sobą, oraz mijałem grupy schodzących z góry turystów. Były to dwie zorganizowane grupy, które wyruszyły wcześnie rano, aby uniknąć spaceru w pełnym słońcu – amatorzy. Oczywiście z przewodnikiem i oczywiście z bardzo chamskim zachowaniem. Pomimo wąskiego przejścia, na którym już byłem, nie zatrzymali się, aby mnie przepuścić, i mijaliśmy się, mając przepaść pod stopami.

Idąc dalej, robiło się coraz ciężej i coraz cieplej.

W kilku miejscach udało się znaleźć miejsce z cieniem na odpoczynek, ale powietrze stało w miejscu i miałem uczucie siedzenia w zamkniętym piekarniku.

Będąc już w wyższych partiach, szlak robił się coraz trudniejszy, a jego oznaczenia prowadzące na szczyt coraz bardziej mylące.

Z czasem pojawiły się pierwsze podmuchy wiatru, a wraz z nimi zaczęły pojawiać się chmury, które delikatnie zaczynały zasłaniać błękitne wody Morza Tyrreńskiego. Szedłem przed siebie, skupiając się na każdym kolejnym kroku, ponieważ zwietrzałe wapienne skały były bardzo szpiczaste i ostre niczym noże. Szło się ciężko, a szlak przestawał istnieć. Do tego po chwili wszystko zakryły chmury i szedłem trochę na ślepo.

Wiedziałem tylko mniej więcej, w którym kierunku mam się przemieszczać. Po pewnym czasie dotarłem na szczyt, ale zamiast rozległego widoku na całe wybrzeże, stałem w chmurach. Na zdjęciu widać chmury pode mną zasłaniające ponad 730-metrową przepaść. Na szczęście kiedy odpoczywałem na górze, chmury się lekko rozwiały, a ja mogłem zobaczyć chociaż po części to, po co przyszedłem.

Całość zajęła mi 8 godzin, w trakcie których pokonałem ponad 15 kilometrów.

To był dobry dzień

#sardynia #podrozujzhejto

Kiedy zostało ci kilka godzin do samolotu i tak sobie siedzisz na dzikiej plaży w #sardynia i myślisz, żeby to wszystko rzucić w cholerę, ale poniżej dociera do ciebie, że bez tego złodzieja prywaciarza to co najwyżej bezdomnym możesz zostać

#przemyslenia

cześć

Chciałbym Wam pokazać dzisiaj położone na Sardynii Alghero, które włączyłem do projektu "Miasta stojące murem". Zachowało się tam sporo średniowiecznych obwarowań, a także liczne wieże i baszty.

Zapraszam do artykułu

Pierwsze obwarowania w Alghero powstały w XI wieku, natomiast później w XII i XIV stuleciu mury obronne zostały rozbudowane i powiększone. Łącznie w linii obwarowań było 26 baszt i wież, a także dwie miejskie bramy. W XVI wieku nastąpiło unowocześnienie murów i przebudowano je wówczas na to, co przetrwało do czasów współczesnych. W XIX wieku część murów zostało rozebranych. Nie znalazłem oficjalnej długości murów, ale mogły mieć około 1400 metrów, a do dzisiaj przetrwało najprawdopodobniej około 1200 metrów z tym, że od strony południowej i zachodniej są one bardzo obniżone. W najlepszym stanie mury zachowały się po stronie północnej. 

Oprócz murów warto wyróżnić kilka innych obiektów np. Torre di Porta Terra, czyli wieżę głównej bramy miejskiej nazywaną również Torre degli ebrei (Wieża żydowska). Nieco na południe od niej znajduje się Torre di San Giovanni zwaną kiedyś Torre di Mezzo. Najbardziej na południe położona jest Torre di Sulis (kiedyś Torre de l’Esperó Reial. Po zachodniej stronie od południa z obwarowań pozostała Torre di San Giacomo, która posiada jeszcze gotyckie elementy. Dalej na północ położona jest Wieża Prochowa, czyli Torre della Polvieriera, a obok niej stoi XVIII wieczna La Garrita Reale, będąca strażnicą. W północnej części murów stoi Torre di Sant’Elmo, a nieco dalej na wschód Torre della Maddalena z XVI wieku. Przylega ona jednocześnie do fortu o tej samej nazwie.

#antekpodrozuje #podroze #podrozujzhejto #wakacje #turystyka #atrakcjeturystyczne #wlochy #italia #sardynia #architektura #ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #zainteresowania

-------------------------------------------

Jeśli chcesz być na bieżąco z moimi znaleziskami to zapraszam do śledzenia hashtagu #antekpodrozuje

Jeśli chcesz, żebym Cię wołał w przyszłości, to zostaw piorun pod odpowiednim komentarzem poniżej

Witajcie, podróżnicze świry! Szukam ciekawych miejsc do zobaczenia na Sardynii. Głównie chodzi mi o szlaki z fajnymi widokami (poziom trudności bez znaczenia) i plaże, gdzie spokojnie popływam z maską. Tu wiem, że będzie trudno, ale liczę, że po sezonie zrobi się luźniej. Mam już listę miejsc, które chcę odwiedzić, ale szukam czegoś więcej

#podroze #sardynia #wlochy

#wakacje #wlochy #sardynia #alghero

Jak kiedyś przyjdzie Wam do głowy narzekać na #polscykierowcy to wyobraźcie sobie wyspę z ograniczeniami prędkości a bez fotoradarów. Wyspę, gdzie pierwszeństwo ma ten kto ma większego. Gdzie zakaz zatrzymywania się stoi tylko po to by mewa miała gdzie usiąść zdrożona lotem z jednego drzewa na drugie. Gdzie STOP czy pozioma linia przy skrzyżowaniu to linia mocno umowna a miejscowi na drodze z pierwszeństwem przed skrzyżowaniem po prostu trąbią

Serio, dla mnie to jest więcej niż szok kulturowy, mamy ogarniczenie do 60, jadę 65 bo licznik trochę ciula. Wyprzedza mnie na wpół zgnita Panda a za nią ciężarówka :).

Jestem jedynym zatrzymującym się przed pasami( za co miejscowi za każdym razem z mniejszym lub większym zdziwieniem dziękują), co nie raz było zarzewiem sytuacji mogącej doprowadzić do ekspresowego wybudowania garażu w wynajętym samochodzie ;d

Wyjazd z Lida zwieńczony jest nakazem w lewo. Tylko ja jadę w prawo i zawracam na rondzie 600 metrów dalej.

Ale hitem jest parkowanie. Wszędzie. Przed pasami, na pasach. Jadąc z podporządkowanej i tak zatrzymuję się praktycznie na środku bo aut nastawiane tak że dosłownie niczego nie widać ;d To nowość że po jeździe samochodem bardziej niż plecy czy d⁎⁎a boli kark od kładzenia się na kierownicy i obserwowania otoczenia

Niby Europa a człowiek ma wrażenie że cofnął się w czasie do Polski circa 2010.

Aha, jakbyście pytali "gdzie policja" - ostatni raz ich widziałem przy budce z ravioli

Sardynia, Włochy.

#sardynia #plaza #wlochy

Trochę tradycyjnie już, kolejny dzień z rzędu - wrzucam foty. Znowu trochę starsze, na nowe przyjdzie czas.

Sony A6400. Ta pierwsza jest mocno „overdone” w lightroom, ale tak chciałem. Eksperyment taki