Na ostatnią pozycję w #czytelniczebingo wybrałem dość kultową mangę, której główny antagonista Johan (tytułowy Monster) często plasuje się w topce najlepszych antagonistów w mandze/anime.
Trójką głównych bohaterów są Dr. Tenma - wybitny neurochirurg, oraz bliźniacy Nina i Johan. Akcja dzieje się w Niemczech (ciekawy zabieg ze strony autora), w latach 80/90-tych. Tenma na samym początku mangi ratuje Johana, który został postrzelony w głowę. Jego siostra Nina jest w szoku i nie jest w stanie mówić, a ich przybrani rodzice zostali zamordowani. Ta jedna operacja całkowicie odmieni życie Tenmy - po latach zostanie on wrobiony w serie morderstw. Będzie zmuszony uciekać, dowiedzieć się kto i z jakiego powodu stoi za tym wszystkim, oraz próbować oczyścić swoje imię.
A dlaczego Johan jest właśnie jednym z najlepszych antagonistów?
- ot zwykły młodzieniec, który rozumie ludzkie słabości i je bezlitośnie wykorzystuje.
- jego filozofia jest kompletnym przeciwieństwem postawy Tenmy, który wierzy, że każde życie ma wartość.
- w mandze więcej Johana brakuje, niż się on pojawia. Jednak wpływa on na wszystko - dosłownie stoi za każdą śmiercią w mandze. Mimo że nie on "ciągnie za spust".
- Johan nie chce zniszczyć świata, ale zmanipuluje tobą tak, że uwierzysz, że nie warto go ratować xD
Warto przeczytać, mimo lekkiej dłużyzny
#czytelniczebingo 25/25 - Twój wybór
Wrzucanie bingo na hejto nadrobione, teraz jeszcze 10+ innych książek trzeba wrzucić na bookmeter
Lol, to mangi są mile widziane na tagu #bookmeter ? Nie wiedziałem, to jak przeczytam kiedyś coś dobrego to może się podzielę polecajką. Btw skąd wziąłeś liczbę stron całości xd?
W tym tomie kończymy wątek gry o życie i przyszłość Shibe, oskarżonego o morderstwo swojego ojca. Poznamy lepiej Tenjiego i to jak rozwiązuje problemy na własną rękę. Najważniejszym wydarzeniem jest jednak przejście do poziomu gier "dla dorosłych". Większy zysk, wyższe ryzyko, ale przeciwnicy powinni też być trudniejsi. Pojawiają się również przeciwnicy znani z poprzednich gier między innymi brutalny Kuroki czy geniusz Kei Shinomiya, który wylądował na okładce tego tomu.
Zacząlem sobie ostatnio czytac mangi. Czytałem rozne krotkie, ktory byly takie ok, nic poza tym. I przypomnialem sobie ze przecież anime OPM się "skończyło" to mogę sobie poczytać.
Pierwsze tomy póki co równie dobre co anime. Chociaż sceny akcji w anime są bardziej czytelne dla mnie, ale ja nieoczytany, to może dlatego.
Ciekawi mnie jak będzie przy sezonie 2, bo ten już był dla mnie nudny.
@wewerwe-sdfsdfsdf Do zakończenia aktu (jak przetłumaczyć "arc" na polski??????) z Monster Association można poczytać. Potem robi się dosyć mydlaste, widać że tam się kompletnie rozjechał pomysł na kontynuację tego. Oryginalny webcomic jest moim zdaniem bardziej konsekwentny i spójny z rdzeniem serii ale no... takich dupeczek tam nie ma. ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Poprzednie tomy zostały zaadaptowane jako anime, także w tym momencie zaczynamy dalszą część historii. Opowiada on o czwartej oficjalnej grze gdzie gramy o wolność oskarżonego o morderstwo własnego ojca Shibe. By wygrać Tenji i Kokorogi muszą zebrać pieniądze od swojej klasy, które dostali jako zadośćuczynienie po poprzedniej kradzieży. Cała klasa została poinformowana o wszelkich zarzutach wobec oskarżonego.
Autor bawi się emocjami czytelnika oraz bohaterów bo z każdym nowym faktem, zeznaniem świadków zaczynamy się zastanawiać nie jak go ratować tylko czy warto to robić? Główny bohater leży w szpitalu po ostatnich wydarzeniach gdzie od administratorki dowiaduje się tropu na temat szefa organizacji i dostaje potwierdzenie, że mają u siebie prawdziwego zdrajcę. Jest nad czym myśleć by się zastanowić nad tym czego się dowiedzieliśmy.
Jeśli jeszcze, ktoś miał wątpliwości to w tym tomie widać jak główny bohater potrafi być przerażający i to podczas gry w zmodyfikowane kamień, papier, nożyce. Jedno jest pewne, że po dotychczasowych rozdziałach, w nic bym z nim nie zagrał. Podoba mi się taki styl bohatera, który nie jest przerażający bo jest stereotypowym geniuszem z wybujałym ego tylko ma swoje inne cechy specjalne.
@Opornik To co podlinkowałeś to jest 6 rozdział i jest on w tomie 2. Z reguły tom to 4 do 6 rozdziałów. Tom 6 zawiera rozdziały 22-26. Tu pisałem o tym tomie.
W tym tomie lepiej poznajemy głównego bohatera i widać jak dobrze potrafi balansować między tym co robi, a tym co pokazuje innym. Dostajemy tutaj finał gry w chowanego (dobra gra, dużo się działo) oraz trochę więcej informacji co stało się z pozostałymi przyjaciółmi po poprzedniej grze. Na koniec znowu otwieramy cliffhanger. Bardzo na plus, że akcja nie dzieje się tylko tam gdzie jest główny bohater ale również pozostałe postacie nie siedzą z założonymi rękami tylko mają swoje cele i zmartwienia.
Krótki opis fabuły z tomu.
Przemyślenia po przeczytanym tomie, głównie odnośnie każdego z przyjaciół.
Zaczynamy trzecią grą w chowanego gdzie dwójka głodujących bohaterów mierzy się z pięcioosobowym, wypoczętym zespołem koszykarzy, którzy wszyscy przeszli poprzednią grę. Kończymy tom clifthangerem i potwierdzeniem, że Yuuichi nie kłamał i rzeczywiście zrobi wszystko by wygrać.
W trzecim tomie kończymy drugą grę. Tutaj poznajemy przeszłość głównego bohatera oraz bezpośrednio widzimy jego starcie ze zdrajcą. Dowiadujemy się sporej dawki informacji o pozostałych i o motywach dlaczego wciągnął swoich przyjaciół do gry. Główny bohater rzeczywiście zaczynał dość niepozornie ale się rozkręca, a panele przedstawiające twarze potrafią stawać się momentami niepokojące i bardzo mi się spodobały. Kończymy przygotowaniami do trzeciej gry.
@hellgihad W sumie trochę tak wygląda bo wolę jak już zaczyna się coś dziać nie opisywać bez spojlera. Pewnie kolejne nie będą znacznie lepsze chyba, że postaram się krócej streszczać co się działa
Kontynuujemy drugą grę, w której kluczowe jest ujawnianie sekretów przyjaciół. Widzowie oceniają ich ciężar, co decyduje o tym, o ile pól do przodu przejdą. W oskarżeniach można kłamać, ale jeśli kłamstwo wyjdzie na jaw to autor zostanie ukarany. Do kolejnego etapu przejdzie tylko ten kto jako pierwszy ukończy planszę, ale w zamian przejmie długi pozostałych. Od razu odnoszę wrażenie, że lepiej nie wygrywać, aby nie obciążyć się długami całej grupy ale zobaczymy jak podejdzie do tego główny bohater.
Pierwsze ujawnione sekrety nie brzmią zbyt poważnie, jednak grupa reaguje na informacje o koleżance. "Sawaragi kocha Yuuichiego", "Byłym Sawaragi jest Tenji". Ponieważ dotyczą jednej osoby to dziewczyna przesuwa się o 5 pól. Makoto jest bardzo ciekaw, czy plotki są prawdziwe, a Tenji wyznaje, że wciąż ją kocha. Wszystko wskazuje na czworokąt miłosny. Ona interesuje się głównym bohaterem, podczas gdy pozostali nią. Zaczynają się oskarżać, jednak Yuuichi ich uspokaja. Przemawia im do rozsądku, tłumacząc, że jeśli im na niej zależy, nie powinni jej martwić tym jak się zachowują.
Kokorogi podchodzi do Sawaragi i pyta wprost, czy to prawda, że kocha Yuuichiego, co tamta potwierdza. Widać po niej zazdrość gdy podsumowuje, że Sawaragi ma duże powodzenie i główny bohater pewnie też się w niej zakocha. W międzyczasie obserwujemy administratorów w dyżurce. Komentują grę i zastanawiają się, kto jako pierwszy zaczął obgadywać swoich przyjaciół. Ktoś z uczestników kłamie, ale jest na tyle dobrym aktorem, że trudno go zdemaskować.
Kolejna tura przynosi trzy nowe rewelacje: "Makoto brał kąpiele z własną matką w gimnazjum", "Yuuichi nie mył się przez tydzień" oraz "Sawaragi przeszła operację plastyczną". Te sekrety również wydają się błahe, ale widać, że Makoto nie może uwierzyć, że ta która widocznie go interesuje jest po operacji.
Nareszcie tajemnice zaczynają się robić poważne, a ktoś ujawnia, że Kokorogi chodziła na płatne randki ze starszymi mężczyznami, na co dziewczyna reaguje natychmiastową histerią. Tłumaczy się, że była dręczona i potrzebowała pieniędzy, aby opłacać swoich prześladowców, by dali jej spokój. Makoto mówi Kokorogi, że wygląda zbyt niewinnie jak na dziewczynę, która straciła dziewictwo w gimnazjum. Ta natychmiast się broni, twierdząc, że w ostatniej chwili zawsze uciekała i wciąż nią jest. Widać, że bardzo zależy jej na tym, aby to Yuuichi jej uwierzył, dając wyraźne sygnały, że w tej paczce jest więcej miłosnych trójkątów. Yuuichi szepcze jej coś na ucho, co ją uspokaja, jednak dziewczyna wciąż nie chce stać obok Sawaragi, ponieważ tylko ona o tym wiedziała. Okazuje się, że operacja plastyczna nie była do upiększenia siebie tylko do usunięcia blizny.
Teraz widzimy perspektywę zdrajcy, kradzież pieniędzy z szafki, cieszy się ze zrywania więzi i wiemy, że zapisała ich do gry. Okazuje się, że to Tenji. Dowiadujemy się, że stalkował Sawaragi i założył jej podsłuch. Sugeruje Sawaragi, że Kokorogi mogła sama napisać swój sekret, by wzbudzić litość Yuuichiego, ponieważ ewidentnie obu dziewczynom on się podoba.
Po wrzuceniu kolejnych kartek z tajemnicami, Tenji konfrontuje się z głównym bohaterem, który policzkuje Sawaragi, a pozostali zaczynają się wzajemnie oskarżać. Tymczasem Tenji trzyma się blisko tej którą chce zniszczyć, pozując na jej najbliższego przyjaciela, któremu może wierzyć we wszystkim. Pojawiają się następne małe sekrety. "Sawaragi lubi chodzić w męskich bokserkach" oraz "Tenji jest o rok starszy, niż się wszystkim wydaje". Chłopak przyznaje, że tylko ona wiedziała o tym, że powtarzał rok przez problemy rodzinne, ale mimo to zapewnia ją o swoim pełnym zaufaniu.
Będąca na prowadzeniu Sawaragi trafia na pole szansy, gdzie może wybrać jedną osobę, której największy sekret zostanie ujawniony przez organizatorów. Kiedy ma już wskazać przerażonego Tenjiego, wtrąca się Makoto, twierdząc, że nie ma nic do ukrycia i niech wybierze jego. Okazuje się jednak, że organizatorzy coś na niego mają. Jego ojciec jest łapówkarzem i wykorzystuje kobiety. Mimo że nie jest to bezpośrednia wina Makoto, sekret przesuwa go na drugie miejsce na planszy.
Następny sekret to najpoważniejsze oskarżenie jak do tej pory czyli "Makoto Shibe kogoś zabił". Tenji jest zdziwiony bo jako zdrajca nic takiego nie pisał. Podejrzewa, że zrobił to Yuuichi kłamiąc ale sam Makoto nie potrafi udowodnić swojej niewinności i przechodzi dodatkowe pola. Wewnętrzny monolog Tenjiego w tłumaczy motyw i to, że chce zniszczyć Sawaragi, ponieważ odebrała mu coś najcenniejszego w życiu i zrujnowała jego przyjaźnie.
Yuuichi oświadcza grupie, że jest wśród nich zdrajca, i że całe zło, które ich spotyka, jest winą jednej osoby. Twierdzi, że wie, kto to jest, ale jeszcze im tego nie zdradzi. Dodaje również, że wie, jak najlepiej przejść tę grę. Tłumaczy, że gdyby szli o pojedyncze pola, dług by się wyrównał i wyszliby na zero, ale pierwsze pola zostały zaprojektowane specjalnie po to, aby ich skłócić dodając dodatkowy dług. Od teraz w każdej rundzie każdy, kto nie jest na pierwszym miejscu, ma pisać własny, drobny sekret i tak aż do samego końca. W ten sposób łatwo będzie zweryfikować, kto napisał kartkę, a kto nie. Odbierze to zdrajcy możliwość atakowania innych, dzięki czemu wszyscy przyjaciele przejdą do kolejnej gry, a zdrajcę zostawią za sobą.
Jednak okazuje się, że tym razem pojawiło się aż 10 sekretów. Każdy z graczy może zapisać dowolną liczbę kartek, przez co Yuuichi wciąż nie wie, kto dokładnie zdradził w tej rundzie. Sawaragi stoi na ostatnim polu przed metą, a gra wkracza w finałową turę. Administratorzy zauważają jednak ważny szczegół. Część zawodników nie ma na sobie zawieszki z imieniem oraz przypisanym długiem. Obserwatorka podsumowuje, że zwycięzca gry wciąż nie jest jeszcze pewny.
Poniżej moje przemyślenia i typy biorąc pod uwagę to co się działo w tomie.
Sięgnąłem po mangę, bo spodobała mi się ekranizacja początkowych wydarzeń. Sama historia jest już skończona, a tytuł, z tego co widziałem, miał sporo dobrych opinii. Nie jest jeszcze w całości dostępna po polsku, dlatego czytałem w wersji angielskiej. Z tego co widzę potrzeba około roku by wydać ostatnie tomy. Dzięki ostatnim aktualizacjom na hejto mogę nareszcie użyć funkcji spojlera by nie psuć zabawy innym odnośnie mojej opinii lub zwrotów akcji ale na początku postaram się opisać dość dokładnie fabułę.
Sam tytuł "Tomodachi Game", zgodnie z polskim tłumaczeniem "Przyjacielskie rozgrywki" mówi nam tylko tyle, że przyjaźń będzie głównym tematem, a sam gatunek, że to będzie thriller psychologiczny.
Na samym początku poznajemy głównego bohatera, który nazywa się Yuuichi Katagiri i chodzi do średniej szkoły. Widzimy go w retrospekcji jako dziecko, które licząc pieniądze słucha wykładu matki o tym, że pieniądze rzeczywiście są ważne ale przyjaciele są ważniejsi. Przedstawiony jest jako biedny chłopak, który dorabia sobie by odłożyć 70k jenów na wycieczkę szkolną (~1600zł) i bardzo mu na niej zależy bo chce jechać ze swoimi przyjaciółmi.
Dostajemy krótkie przedstawienie każdego z nich z krótkim opisem. Ich paczka liczy 5 osób, a pozostałymi osobami są:
1. Shiho Sawaragi - odpowiedzialna i praworządna
2. Makoto Shibe - bogaty syn polityka
3. Tenji Mikasa - najlepszy uczeń, inteligentny i spokojny
4. Yutori Kokorogi - nieśmiała dziewczyna, która była prześladowana w szkole
Okazuje się, że pieniądze na wycieczkę szkolną całej klasy, które zbierała Shiho i Makoto została skradziona. Kwota jest duża jak na uczniów 2mln jenów (~50k zł). Główny bohater dostaje list pod drzwiami od Shiho, żeby się pilnie spotkali bo ma mu coś bardzo ważnego do powiedzenia. Na miejscu okazuje się, że są tutaj wszyscy, którzy czekają na wyjaśnienia czemu Yuuichi ich tutaj zebrał i co on chce im powiedzieć. Nagle zostają zaatakowani, budzą się w tytułowej grze gdzie zostają poinformowani, że ktoś z nich zapisał ich wszystkich i wpłacił wpisowe w wysokości ukradzionych pieniędzy by spróbować zredukować swój dług 20mln jenów (~500k zł). Jeśli zdecydują się zagrać to każdy z nich dostanie równą część długów na siebie i będą musieli grać by go zredukować. Co ciekawe mogą odmówić ale wpisowego nie dostaną z powrotem dlatego Shiho namawia innych by spróbowali bo ktokolwiek z nich ma dług to nadal ich przyjaciel i grając mogą go usunąć bez względu na powód zadłużenia.
Pierwsza gra wygląda na bardzo prostą gdzie są dwie opcje TAK lub NIE i wielka moneta, którą mogą przesunąć na wybrane pole ale robią to wspólnie. Moneta przesuwa się zgodnie z jednomyślnością grupy lub z głosem mniejszości, który ma priorytet. By zaliczyć grę muszą minimum raz odpowiedzieć poprawnie na pytanie, a jeśli jej nie przejdą to osoba z najwyższym długiem dostanie wszystkie pozostałe. Każdy z nich otrzymuje plakietkę z imieniem i długiem ale jeśli ją komuś pokażą to ich dług zostanie podwojony.
Kolejni przyjaciele czytają bardzo proste pytania w stylu "Czy góra Fuji jest najwyższa w Japonii?" lub "Czy 1+1 równa się 2?" ale okazuje się, że cały czas ich odpowiedzi są na NIE co oznacza, że ktoś specjalnie sprawia, że przegrywają. Główny bohater odpowiada przedostatni i widzi kartę z pytaniem, która rozjaśnia mu sytuację. Pozwala mu ona wybrać pytanie ale jeśli odpowiedzą TAK to wygrają wszyscy, a jeśli NIE to jego dług zostanie zmniejszony o połowę. Gracze nie mogą rozmawiać w trakcie gry bo ich dług zostanie podwojony. Zastanawia się co zrobić, czemu ma się starać wygrać dla wszystkich jeśli to nawet nie jest jego dług. Myśląc o tym co zrobić patrzy się na ostatnią osobę jaka będzie czytać pytanie po nim i wygląda na to, że ktoś z nich chce zrzucił cały dług na Kokorogi. Dochodzi do wniosku, że musi się skupić na tym by chronić najsłabszego ale nadal moneta wędruje na NIE.
Gdy Kokorogi ostatnia czyta pytanie "Czy zawsze będziemy przyjaciółmi?" Yuuichi reaguje i zaskakując wszystkich dubluje swój dług mówiąc "Czy chcecie wiedzieć jaki kolor bielizny nosi Sawaragi?" i zwraca się bezpośrednio do każdego z pozostałych przyjaciół, którzy zmniejszyli swój dług w pierwszych rundach. Mówi o tym, że teraz on ma najwyższy dług i w jego pytaniu nastąpiła zmiana początkowych zasad. Teraz gdy przegrają to długi pozostałych otrzyma nie ten kto ma najwyższy tylko ten kto ma najniższy dług. Następuje ostatnia decyzja w tej grze i moneta wspólnym wysiłkiem ląduje na polu TAK dzięki czemu przechodzą dalej.
Po pierwszej grze główny bohater rozmawia z Sawaragi, którą nazywa najbardziej podejrzaną bo nie rozumie jak ktoś tak praworządny mógłby nie chcieć poznać tożsamości dłużnika tylko namawiała ich do gry w ciemno. Tłumaczy się tym, że zrobiła to dlatego bo bała się, że pieniądze ukradł Yuuichi i nie chciała go pogrążyć. Ma również drugi powód bo wyznaje, że on jej się podoba. Całą rozmowę podsłuchuje Tenji za drzwiami, a paczka przyjaciół przechodzi do drugiej gry.
Drugą grą to coś w stylu gry planszowej z obgadywaniem. Poruszają się po polach i każdy z nich przed kolejną turą może kogoś obgadać za pomocą karteczek wypełnianych w osobnym pomieszczeniu. Widzowie gry decydują który sekret jest najgorszy i obgadana osoba przechodzi więcej pól. Jeśli nie będą wyjawiać żadnych sekretów to przechodzą po prostu na kolejne pole. Zaczynają bez wypełniania kartek ale okazuje się, że pierwsze pole zwiększyło dług każdego z nich o 100k jenów, a drugie o jeszcze wyższą kwotę. Tom kończy się trzecią turą gdzie pojawiają się dwa sekrety:
1. Shiho kocha się w głównym bohaterze.
2. Byłym chłopakiem Shiho jest Tenji.
Poniżej moje przemyślenia i typy biorąc pod uwagę to co się działo w tomie.
Tytułowy bohater to lubiący adrenalinkę hazardzista, jednak jego miłość nie ogranicza się wyłącznie do nudnych gier w stylu ruletki czy pokera. Chłop uwielbia wszelkiego rodzaju zakłady, w tym takie, w których stawką jest jego własne życie. Usogui, a z nim także jego nowo poznani kompani, dołącza do Kakerou, specjalnej organizacji zrzeszającej sędziów, których zadaniem jest sprawowanie pieczy nad zakładami oraz egzekwowanie długów. Finałowym celem głównego bohatera jest przejęcie władzy od aktualnego lidera Kakerou, co okaże się wyjątkowo trudnym zadaniem.
Przyjemny średniaczek z kilkoma naprawdę świetnymi momentami( m.in. udany pomysł na podwodny poker, jeden z lepszych fragmentów mangi) i kilkoma absurdalnie głupimi. Obok pokera czy ruletki autor postanowił też dorzucić tutaj takie zabawy jak wisielec, statki czy też labirynt. Bohaterowie są ok, szczerze nie ma tutaj raczej nikogo, kto wybija się ponad resztę. Mam wątpliwości co do wyboru gry na finał historii, byłem trochę rozczarowany tym, co wymyślił sobie autor mangi.
Tytuł zawiera umiarkowany poziom przemocy, głównie rozkwaszone gęby, połamane paluszki, od czasu do czasu coś ciut mocniejszego.
Największy minus to brak jakiegoś oficjalnego tłumaczenia na język angielski, dostępne są jedynie wersje fanowskie i jedną z takich właśnie wersji miałem możliwość czytać(w sumie była raczej ok).
Gostkon to konwent fantastyki, który odbywa się co roku w Gostyniu. Jest to wydarzenie, które gromadzi miłośników fantastyki, gier planszowych, RPG, LARP-ów i wielu innych form rozrywki. Podczas konwentu uczestnicy mają okazję spotkać się z innymi fanami, wziąć udział w różnorodnych prelekcjach, warsztatach, turniejach i konkursach.
Dla kogo jest ten festiwal?
Dla każdego! Gostkon to impreza wyjątkowa. Wydarzenie organizowane jest przez gostyńską młodzież z Klubu Fantastyki "Kopuła Zapomnienia" i skierowane jest dla każdego mieszkańca i nie tylko! Szczególnie zapraszamy młodzież! Festiwal idealny jest dla rodzin z dziećmi. Najmłodsi stanowią blisko połowę uczestników, a rodzinna atmosfera jest wizytówką wydarzenia. Jednocześnie Gostkon to klimat starych konwentów, gdzie bez komercyjnego chaosu bezpośrednio można spotkać się z pisarzami, wziąć udział w warsztatach, podyskutować i pobawić się z innymi fanami.
Kei Urana czyli ilustratorka i twórczyni mangi Gachiakuta musiała usunąć kontro na X. Powód? Była prześladowana przez użytkowników z tęczowymi flagami którzy domagali się od niej uznania za kanonicznie by wiele postaci było gejami/lesbijkami/trans/gendercośtam. To nie jest żart. Ona sama musiała wyjaśniać jakiś czas temu, że nie jest osobą transeksualną. Podobna sytuacja była w przypadku mangi Boku no Hero Academia gdzie część fanów było oburzonych, że protagonista nie jest gejem, a jego dziewczyna lesbijką i zostali parą.
W przypadku Kei Urany doszła jeszcze kwestia publikowania na Instagramie filmiku cosplay'u fanowskiego gdzie została oskarżona o rasizm bo osoba na filmiku miała dredy.
Ogólnie nie chce twierdzić, że to geje czy osoby trans są z natury irytującymi narcyzami o mentalności małych dzieci. Jest wiele normalnych osób homoseksualnych które same brzydzą się takimi zachowaniami w swoich środowiskach. To raczej lewica idpolowa wpoiła mniejszościom konieczność domagania się wszędzie reprezentacji w ramach walki z uciskiem patriarchalnej kultury białego człowieka, a popkultura zachodnia w dużej mierze uległa tym trendom by na tych mniejszościach zarobić oraz uniknąć oskarżeń o rasizm/homofobie/mizoginie/seksizm.
Jest to jednak pewien realny problem który należy jakoś rozwiązać. Usunięcie wszelkich flag dumy, malowideł na ścianach, drogach czy tęczowych ławek i innych bzdur z przestrzeni publicznej byłoby dobre na początek. Nie powinny też oczywiście istnieć żadne bezpieczne przestrzenie dla mniejszości. Osoba LGBT nie ma być prześladowana, ale nie powinna się czuć też wyjątkowo tylko z powodu innej orientacji. Powinna się czuć zwykłym szarym obywatelem jak i każda osoba cis hetero. Wtedy problem infantylnego narcyzmu u takich osób zniknie.
@Al-3_x nie rozpędzaj się tak, bo zaraz każesz batożyć gejów :P fandomy młodzieżowe potrafią być bardzo toksyczne, a te animcowe sa wręcz z tego znane. Także touch the grass, wycinek nastolatków przechodzących okres dojrzewania i fantazjujących w Internecie nie może być argumentem za wprowadzaniem prawa dotyczącego dorosłych ludzi w realnym życiu. To bardziej kwestia patologii jakimi są social media w ogóle i jak kanalizują procesy dziejące się w tych środowiskach
@AureliaNova Nie proponowałem absolutnie niczego co by uderzało w osoby LGBT bezpośrednio. Sam jest biseksualny więc batożenia bym nie proponował. I nie chodziło tylko o problem z fandomami. Zwyczajnie przestrzeń publiczna jest dobrym wspólnym i powinna być wypełniona symboliką która odnosi się do wszystkich, a nie wybranej mniejszości.
To nie problem z "zachodnim fandomem" tylko głośną mniejszością toksycznych zjebów, których hoduje algorytm X'a a którzy spierdolili z Tumblra po tym jak zakazano tam NSFW.
Wczoraj padło kilka stron z cińskimi kolorowankami, w tym harimanga, z której korzystałem z przyzwyczajenia.
Jest to druga taka akcja, w ostatnim czasie padło mangahasu, na które przesiadłem się wiele lat temu po pierwszym upadku bato ( wtedy batoto.to
Gdzie mangahasu ewidentnie przesadzało, bo obok tłumaczeń fanowskich dodawali oficjalne xd (ch#j, k#rwa, daj w tytule ,,"(official), będzie dobrze xd), tak te co spadły wczoraj raczej unikały takiej praktyki, przynajmniej na harimanga takich nie kojarzę.
Co dziwne, pospadały nawet strony z prawdziwymi chińskimi kolorowankami. A jak wiadomo są one gównem, i trafić coś znośnego było ciężko. Nawet miałem taką teorię, że Chińczycy sami tłumaczyli swoje wypociny na angielski, bo nikt normalny by tego kijem nie tknął.
Przyszłość nie zapowiada się ciekawie
Inną sprawą jest angielskie podejście do fanowskiej skanlacji. Gdzie w Polsce panowało ,,od fanów dla fanów" tak u nich panuje ,,od fanów za płatne punkty dla fanów, no chyba że poczekasz miesiąć xd" Mi, jako byłemu skanlatorowi nie podoba się zbytnio taki system.
Grupa fanów mangi Made in Abyss postanowiła stworzyć jej nową wersję cenzurując lub przerabiając wszystkie kontrowersyjne treści zawarte w oryginale co wywołało słuszne oburzenie we fandomie. To tylko kolejny przejaw tego, że społeczeństwo zachodnie z obsesją na punkcie komfortu i bezpieczeństwa nie jest wstanie strawić jakichkolwiek niepokojących tematów i wszystko musi mieć podane w formie przyjemnej do prostej konsumpcji. Jakiekolwiek trudne tematy muszą być coraz bardziej filtrowane.
Oczywiście kwestie tabu istniały od początku ludzkiej historii, ale niekoniecznie było to motywowane potrzebą zapewnienia członkom wspólnoty poczucia maksymalnego komfortu. W końcu wiele praktyk rytualnych było stosunkowo brutalnych i przerażających. Wynikało to raczej z kwestii religijnych i powstawania pierwszych norm. Mamy więc obecnie do czynienia z całkowicie nowym zjawiskiem. Dla mnie właśnie jest to przejaw cywilizacji ostatniego człowieka Nietzschego która jest niezdolna do mierzenia się z jakimikolwiek problematycznymi aspektami ludzkiej egzystencji nawet gdy chodzi o zwykłą fikcje.
Nie jest to nic dobrego bo cywilizacja zachodnia wzniosła się dzięki jednostkom które ceniły w sobie odwagę i gotowość do podejmowania ryzyka. Jest to też moim zdaniem związane z silną infantylizacją zachodniego społeczeństwa o której pisał Christopher Lasch. Ogólnie polecam jego książkę o kulturze narcyzmu. Niezwykle aktualna choć powstała w latach 70 poprzedniego wieku. W każdym razie istnieje według mnie wyraźne zagrożenie niezdolności do rywalizacji i obrony przed bardziej agresywnymi cywilizacjami w przyszłości których komfort jednostki nie jest priorytetem tylko wzrost własnej potęgi i ekspansja.
