Mam pytanie.
Nie wychodząc z pozycji natalisty ani antynatalisty, pytam:
Czasem się mówi, że ludzie którzy nie chcą mieć dzieci, są egoistyczni. Wobec kogo są egoistyczni?
@RogerThat Wobec grupy którą reprezentują - społeczeństwa, rodziny, współobywateli.
Człowiek to istota stadna i niektórzy wychodzą z założenia że wszyscy mają bezinteresowny obowiązek pracować na to stado. Natomiast dzieci są naturalnym wydłużeniem bytu takiej grupy. Rodząc dzieci, tworzymy więcej "swoich", natomiast powstrzymując się od tego pozwalamy żeby inne grupy nas pokonały liczebnością. Dlatego narodowcy widzą zagrożenie że muzułmanie ze swoją dzietnością zaleją europę. Natomiast Twoja Babcia może mieć do Ciebie żal że nie zdecydowałeś się na stworzenie potomka, który w przyszłości będzie dbał o ojcowizne. Zależy od kontekstu i osoby w stosunku do której grupy jesteś "egoistyczny".
Jak z pytaniem tak popularnym zresztą na początku wojny - "czy obywatel ma obowiązek walczyć za swój kraj", odpowiedź będzie różniła się od tego jak bardzo dana osoba czuje się częścią grupy. U niektórych wiara w przynależność i tym samym walka o dobro grupy jest bardzo silna i nie wyobrażają sobie że miałbyś nie złapać za broń - tym samym mechanizmem nie mogą zrozumieć jak nie chcesz pracować na dobro grupy nie płodząc dziecka. Stąd u takich osób wniosek, że patrzenie na siebie zamiast walczenie o dobro grupy jest przejawem egoizmu.
Czy słusznie - to już w ogóle inna para kaloszy do dyskusji
Można to tłumaczyć w wielu kontekstach, czego część kolegów wyżej już się podjęła.
Wydaje mi się że w najpowszechniejszym rozumieniu chodzi jednak o to że ludzie nie decydujący się na potomstwo robią to z powodu własnego hedonizmu. Urodzenie i wychowanie dzieci to duża praca i wysiłek, lata licznych obowiązków i wyrzeczeń - co do tego nikt chyba nie ma wątpliwości. Stąd w społecznym odbiorze, jeśli ktoś tego unika, to zapewne że względu na lenistwo, niechęć do zaangażowania i poświęcenia czasu i środków, wybierając zamiast tego swój egoistyczny komfort i brak zobowiązań, mimo że że szkodą dla rodziny i społeczeństwa - stąd egoizm.
Najpopularniejsza odpowiedź to wobec społeczeństwa.
I ja też myślę, że tak brzmi najbardziej logiczna odpowiedź. Ale
Czyli mam spłodzić potomka, małego kochanego potomka, w tym kontekście nie bycia egoistycznym wobec społeczeństwa, aby ten mój potomek mógł pracować całe życie na to społeczeństwo. Mam kochaną przeze mnie istotę skazać na 40 lat pracy na społeczeństwo. Dlatego że to społeczeństwo istnieje i ja też na nie pracuję, choć jest ono w połowie głupie i kiepskie. I to wszystko, bo mam wobec społeczeństwa dług. Jakiś mityczny dług, jakby społeczeństwo było jakieś super dla mnie.
Tutaj pomijam, że kod genetyczny chce się rozmnażać, więc mamy instynkt rozmnażania oraz pomijam, że ktoś chce mieć dzieci dla siebie i co za tym stoi.
Mówię tylko w kontekście tego argumentu dlugu wobec społeczeństwa i bycia egoistycznym wobec niego.
No w tym kontekście nie spina mi się to. Ten argument kłuje mnie w oczy.
Kłuję mnie tym bardziej, że moje życie nie jest jakieś super, jest w porządku na poziomie podstaw podstaw, ale na poziomie tych wyższych podstaw to ssie. Ale to już moja osobista dygresja, pomijam to w tym, że i tak mi się nie spina.
@RogerThat no dlatego ja pisalem ze to plapka, nie chodzi o splate dlugo tylko zeby ktos mial tak samo przejebane jak ty miales, ale ww zjebanie zycia jest wina systemu i zapierdalania cale zycie za klatke z betonu i miske paszy troche plastikowych pierdolek i okazyjny wyjazd do zjebanych wloch, dalej uwazam ze posiadanie dziecka daje jakis cel temu zswystkiemu
Jak dla mnie nie da sie tego oskarzenia sensownie uzasadnic. Wiele ludzi ma chyba na mysli to, ze jest tyle cudow i milosci w zyciu, ze nalezy sie nimi dzielic z kolejnymi pokoleniami, ale tego nie kupuje. Podczas gdy wielu rodzicow staje na rzesach, zeby ich dzieci doswiadczyly jak najmniej cierpienia w swoim zyciu, to ci rodzice ignoruja, ze najpewniejszym sposobem na unikniecie wszelkiego cierpienia dziecka jest niesprowadzanie go na swiat w ogole.
Słuchajcie, mam taką sprawę.
Potomstwo wciągnęła elektryka/elektronika, i bardzo mnie to cieszy.
Chodzi na zajęcia z elektroniki i bardzo mu się to podoba, co raz ładniej lutuje, wczoraj szukał silniczków które miałem ze starych PRLowskich zabawek, ale nie znalazł.
Teraz mnie męczy żeby mu zamówić z allegro, ze śmigiełkami itd, ale chcę jakiś sensowniejszy zestaw części mu zamówić, z którym będzie mógł coś robić, na co mu sam silniczek 3.7V, pomijam już po co zamawiać sam silniczek za 9zł.
Oglądałem zestawy dronów do samodzielnego montażu, ale to nie to o co mi chodzi.
Zestawów lego nie chce bo "za proste", chce podłubać.
Na zajęciach używa lutownicy do której podaję link, mogę mu taką zamówić albo może jakąś inną polecicie, pistoletową mam jakby co więc nie trzeba.
@Opornik ta ze zdjęcia na 30 watów, do SMD i drobnej elektroniki wystarczy, do lutowania styków, kabli itp będzie za słaba. Z drugiej strony na pistoletówkę więc jeśli to.ma być taka mała podręczna to chyba ok. Osobiście nie wzbudza we mnie zaufania (bezpieczeństwo przeciwporażeniowe itp). Wygląda na tandetny chiński plastik
@Opornik Ja laaata temu uczyłem się elektroniki z czegoś co nazywało się "Ośla łączka". Nie znalazłem dokładnie tego samego zestawu ale wydaje mi się, że to będzie to co na screenie. Od podstaw wytłumaczone działanie poszczególnych elementów elektronicznych, proste projekty z ich udziałem, wzrost skomplikowania w kolejnych modułach. Bardzo fajna sprawa na start, za dzieciaka dziesiątki godzin z tym spędziłem.
Nie ma to jak wrócić przed 23 do domu z soru z #dzieci bo starszy na treningu się wywalił i czołem wyrżnął w murawę. Dwa razy zwymiotował i głowa bolała to pojechaliśmy na wszelki wypadek. Tk w porządku, ból głowy przeszedł w trakcie.
@Weathervax fajnie, że robią u was TK z izby, w Bydgoszczy jeden tomograf dla dzieci zajebany non stop i robią tylko z oddziału. 3 dni bez sensu po to siedzieliśmy i zajmowaliśmy łóżko.
@AdelbertVonBimberstein Stary, musiałem jechać 35km bo jak kilka lat temu pojechałem na nasz sor z gorszym przypadkiem to się lekarz pytał czy na pewno mocno się uderzył.
Potem przyszedł drugi i karetką nas wysłał do drugiego miasta.
Ech... Chciałbym być lepszym ojcem staram się, czasami za mało.
Radzimy, albo w sumie nie radzimy sobie ze swoimi emocjami na swój poperdolony sposób. Taka rodzina nikt z nas nie jest normalny, wszystkich nas nosi i potrafimy nadrzeć na siebie mordy. Mi jest ciężko bo czasami chciałbym 5 minut spokoju bez gryzienia, szczypania, dokuczania i napierdLania się ale rozumiem bo ja byłem taki sam.
Najstarszy w wieku 8 lat intelektualnie wyprzedza mnie, gdy byłem w jego wieku, o co najmniej dwie długości- a sam nie byłem jakiś spóźniony do pociągu.
Córka 6 lat, angielskim z wymową do pozazdroszczenia, wymienia wszystkie dni tygodnia, części ciała i niszczy moją i żony wspólną przestrzeń do rozmowy w tajemnicy przed dziećmi bo już łapie kontekst naszych dialogów.
Najmłodszy 5 lat na swój świat, swoje kredki, wszystkich w nosie za to jest uśmiechnięty ale za to drze się najgłośniej.
Ja gdy już nie mogę, bo mi głośno we łbie pod wieczór od tego jazgotu wybuchnę czasami. Wiem, jestem dorosły powinienem się zachowywać, trzymać emocje itd.
Jednak staram się chociaż zaoferować im prawdę - ostatecznie mówię, że mój wybuch to mój problem, a oni są wspaniali i moje życie bez nich byłoby łatwiejsze ale byłoby mniej szczęśliwe.
Mamy swoje żarciki: córce cały czas mówię, że jest pełna Wspaniałości. Synowi, że jest super i rozumiem go bo jestem taki sam.
I staram się nigdy nie pozostawić ich z problemem- przed snem musimy się dogadać, poprzytulać i porozmawiać (a czasami łatwiej napisać picrel) bo nie chcę w nich zostawić poczucia winy. Moje ego na bok- gdy popełnię błąd i przydupie karę za szybko to staram się to wytłumaczyć: "wszyscy mieliśmy dużo emocji, ja też przesadziłem i dostaliście tę karę niesłusznie, umówmy się, że jej nie ma".
Bo może kochamy się na swój hałaśliwy, wybuchowy i pokręcony sposób, ale kochamy się najmocniej, a te skrajne uczucia leżą blisko siebie.
Mam tylko nadzieję, że z dzieciństwa wyjdą chociaż odrobinę mniej poturbowani niż my- bo w idealnym świecie powinniśmy naprawić wszystko, ale nie idealny świat daje nam tylko nie idealne rozwiązania:
Naprawić chociaż jedną rzecz jaką zepsuli nasi rodzice i nie dokładać więcej od siebie.
Gdyby mi się to nie udało- to nie ich wina. Problem leży we mnie ale będę się starał.
Sam się muszę tego nauczyć, od zera.
Z-każdym - krokiem- być - lepszym.
#rodzicielstwo #dzieci #wychowanie
#melancholia
#neuroroznorodnosc Czyli moje wspaniałe combo (#adhd #autyzm #asperger )
Problemem jest tutaj to, że jesteś "tylko" człowiekiem. Jeśli nie masz chociaż chwili dla siebie i swojej przestrzeni to w końcu nagromadzony stres,frustracja,zmęczenie musi gdzieś ujść. Przerabiałam problem z psycholog i niestety też mimo wszystko dalej zdarzają mi się takie gorsze dni i wybuchy mimo, że u mnie tylko jedno bebiko na pokładzie.
Jak nie dasz nic sobie(czasu, przestrzeni, chwili dla siebie) to skąd masz mieć coś dla kogoś. Jak to mówią - z pustego to i Salomon nie naleje. Jeśli
U mnie starszy to galareta emocjonalna, młodszy to wyznawca filozofii "wyjebane". I tak mimowolnie czasem odcinam się psychicznie, bo jakbym miała wysłuchiwać ich kłótni i pretensji o byle co i średnio co ,kilka minut, to bym skończyła w kaftanie bezpieczeństwa. Też mam z tego powodu wyrzuty, ale co zrobić. Sama sobie jestem winna macierzynstwa po 30, gdzie cierpliwości tyle co Kot naplakal...