Galaktyka spiralna NGC 2841 w Wielkiej Niedźwiedzicy leży około 46 milionów lat świetlnych od Ziemi i ma średnicę ponad 150 tysięcy lat świetlnych, czyli więcej niż Droga Mleczna. Jej jasność obserwowalna to około 9,2 magnitudo.
NGC 2442 (również NGC 2443 lub PGC 21373) – zniekształcona galaktyka spiralna z poprzeczką (SAB(s)bc), położona w gwiazdozbiorze Ryby Latającej w odległości ok. 50 mln lat świetlnych. Jej jasność widoma wynosi ok. 10,4 mag (w paśmie V) i 11,2 mag (w paśmie B). Odkrył ją 23 grudnia 1834 roku John Herschel. Galaktyka została skatalogowana w NGC pod dwoma numerami, gdyż początkowo sądzono, że tworzą ją dwa osobne obiekty typu „mgławicowego” rozdzielone gwiazdą: NGC 2442 odpowiada części południowo-zachodniej, a NGC 2443 – północno-wschodniej.
Ma bardzo nierówne ramiona, a przyczyna takiego kształtu pozostaje niejasna – ewentualne oddziaływanie grawitacyjne innej galaktyki nie zostało dotąd potwierdzone.
Źródło i prawa autorskie: Nicolas Rolland, Martin Pugh
Jasne gwiazdy z charakterystycznymi „kolcami” widoczne na tym zdjęciu z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a to gwiazdy pierwszego planu, znajdujące się w północnym gwiazdozbiorze Perseusza, wciąż wewnątrz naszej Drogi Mlecznej. Głównym obiektem fotografii jest jednak UGC 2885 – olbrzymia galaktyka spiralna oddalona o około 232 miliony lat świetlnych. Jej rozmiar sięga około 800 tysięcy lat świetlnych, a liczba gwiazd jest blisko dziesięciokrotnie większa niż w Drodze Mlecznej. Galaktyka ma jasność obserwowaną około 13,5 magnitudo. Badania UGC 2885, prowadzone m.in. przez astronom Verę Rubin, były pionierskie w analizie rotacji galaktyk spiralnych. To właśnie jej prace jako pierwsze dostarczyły przekonujących dowodów na istnienie wszechobecnej ciemnej materii we Wszechświecie.
@Odwrocuawiacz Każdy? Sporo myślało i pewnie nadal tak myśli, że to wichura z czerwca. Niektórzy nawet uważają, że to specjalny dom-makieta do "ustawek" by podpinać jego zdjęcia do różnych wydarzeń. Dlatego nie, nie każdy myśli że to dron kacapski.
Voyager 2 był trzecią sondą NASA, która badała Saturna z bliska. To zdjęcie Saturna zostało stworzone z obrazów wykonanych przez Voyagera 2, 4 sierpnia 1981 roku, z odległości 13 milionów mil (21 milionów kilometrów). Trzy lodowe księżyce Saturna są wyraźnie widoczne po lewej stronie planety. Są to, w kolejności odległości od Saturna: Tetyda, Dione i Rea. Cień Tetydy pojawia się na południowej półkuli Saturna.
Już za parę dni, a konkretnie 19 września, około godziny 14:15 dojdzie do ciekawego zjawiska astronomicznego, jakim będzie dzienne zakrycie planety Wenus przez nasz Księżyc.
Poprzednie zakrycie miało miejsce 9 listopada 2023 i ku mojemu zaskoczeniu było doskonale widoczne gołym okiem. Dzięki ustabilizowaniu wzroku na Księżycu dało się dostrzec znajdującą się obok planetę. Co więcej - udało mi się też to wszystko nagrać, a nagranie załączam.
W tym roku spektakl odbędzie się znacznie bliżej Słońca, więc nie wiem jakie będą warunki do obserwowania gołym okiem, prawdopodobnie sam Księżyc będzie trudny do zlokalizowania. Niedoświadczonym obserwatorom odradzam kierowanie tam sprzętu optycznego, bo nawet chwilowe znalezienie się Słońca w polu widzenia będzie oznaczało uszkodzenie, bądź utratę wzroku. Warto spróbować znaleźć takie miejsce, żeby Słońce było zasłonięte przez jakiś budynek, a na odsłoniętym niebie około 30 stopni na prawo od niego szukamy Księżyca, a tuż obok Wenus.
@Gwiezdny_Przewodnik tylko to w listopadzie było około 10:00 przy nisko położonym słońcu, a nie około 14:00 jak to będzie 19 września 2025. Oglądałem to zakrycie gołym okiem i przez lornetkę.
@dzangyl byłem w szoku, że nie było wtedy chmur, a przecież to listopad. Zobaczymy jak to zakrycie wyjdzie w praktyce. Osobiście czekam na takie, w którym Wenus będzie w fazie sierpa. Dwa sierpy na niebie to już jest iście kosmiczny widok
NGC 3628, znana również jako PGC 34697 lub UGC 6350, to imponująca galaktyka spiralna, widoczna z boku w gwiazdozbiorze Lwa. Oddalona o około 35 milionów lat świetlnych od Ziemi, rozciąga się na przestrzeni blisko 100 000 lat świetlnych. Została odkryta 8 kwietnia 1784 roku przez Williama Herschela. Charakterystycznym elementem NGC 3628 jest ciemny pas pyłu, który przecina jej jasny dysk, nadając jej potocznie nazwę Galaktyki Hamburgera. Razem z galaktykami M65 i M66 tworzy słynną Grupę Lewa Triplet, będącą efektownym układem oddziałujących ze sobą grawitacyjnie galaktyk.
NGC 5128 (Centaurus A) – masywna galaktyka znajdująca się w gwiazdozbiorze Centaura, w odległości 10–16 milionów lat świetlnych od Ziemi. Ma około 60 tysięcy lat świetlnych średnicy i należy do grupy galaktyk M83.W centrum znajduje się supermasywna czarna dziura o masie 55 milionów Słońc, wyrzucająca ogromne dżety promieniowania – rentgenowskie, sięgające dziesiątek tysięcy lat świetlnych, oraz radiowe, rozciągające się na ponad milion lat świetlnych.
Na zdjęciu możemy podziwiać NGC 1566, znaną również jako Galaktyka Hiszpańska Tancerka (PGC 14897). To efektowna galaktyka spiralna z poprzeczką (SBbc), położona w gwiazdozbiorze Złotej Ryby. Jej ramiona spiralne układają się w elegancki, wirujący wzór, który przywodzi na myśl taneczny ruch, co stało się inspiracją dla jej popularnej nazwy. Została odkryta 28 maja 1826 roku przez Jamesa Dunlopa. W samym centrum tej galaktyki znajduje się supermasywna czarna dziura, której masę szacuje się na około (1,3 ± 0,6) × 10⁷ mas Słońca.
Na tym zdjęciu widoczna jest Galaktyka Słonecznik (Messier 63, M63, NGC 5055) – okazała galaktyka spiralna znajdująca się w gwiazdozbiorze Psów Gończych. Galaktyka ta oddalona jest od Ziemi o około 29 milionów lat świetlnych.
Nie spodziewałem się, że będzie trzeba robić takie długie klatki, żeby w ogóle zobaczyć Księżyc. Bałem się jak będzie z ostrością, ale chyba nie ma tragedii.
Największe wrażenie wywarł na mnie moment chwilę po całkowitym zaćmieniu - kiedy Księżyc z jednej strony był rozświetlany wąskim paskiem jasnego światła, a jego reszta dalej pozostawała czerwona.
@Gwiezdny_Przewodnik foty klasa, aż bez pytania pozwoliłem sobie podesłać koledze który zajmuje się fotografią i też mu szczęka opadła mogę prosić o info czym cykanie?
Galaktyka Wiatraczek (Messier 101, M101) – ogromna galaktyka spiralna o średnicy około 170 tysięcy lat świetlnych, znajdująca się w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy, w pobliżu gwiazdy Alkaid (ostatnia gwziada dyszla). Oddalona o 21 milionów lat świetlnych, widoczna jest już w lornetce jako delikatna, okrągła mgiełka. Jej rozbudowane ramiona spiralne pełne są obszarów gwiazdotwórczych i jasnych gromad gwiazd.
Wspaniała galaktyka, trudna wizualnie, ze względu na niewielką jasność powierzchniową. Niemniej da się dostrzec ramiona spiralne, pod odpowiednio ciemnym niebem, w dobrych warunkach i dużym teleskopie.
Charon (Pluton I) – największy naturalny satelita Plutona, odkryty 22 czerwca 1978 roku przez amerykańskiego astronoma Jamesa Christy’ego. Jego średnica wynosi około 1212 km, co stanowi niemal połowę rozmiarów Plutona. W 2015 roku sonda New Horizons dostarczyła najdokładniejszych w historii zdjęć (przykład poniżej) i danych o Charonie, ukazując m.in. ogromne kaniony, zróżnicowaną powierzchnię oraz ślady dawnych procesów geologicznych.
Ten ziarnisty obraz na jasnym tle to zdjęcie Plutona i Charona z 78 roku wykonane przez Jamesa Christy’ego. Pluton to ta czarna plama o największym rozmiarze, a wybrzuszenie na górze trochę z prawej to właśnie Charon.
Fun fact: ta plama na Charonie nazywa się Mordor Macula i najprawdopodobniej są to zamrożone wyziewy metanowe Plutona. Czyli Pluton puszcza bąki na Charona i stąd ta brązowa plama.