Praca i wyprowadzka. To chyba jedyne wyjście.

Ci ludzie robią dużo dobrego dla młodych dorosłych, którzy nie mają się gdzie podziać.

https://podrugie.pl/

Brzmi jakbyście mieli mniej niż 18 lat, ale wygląda na to, że jedyną opcją jest odcięcie od rodziców i usamodzielnienie się. Na tobie spoczywa teraz ogromny obowiązek wspierania jej w tym, bo jesteś jedyną życzliwą osobą. Boi się wyprowadzki - musi zaryzykować, miejcie w uwadze to, że toksyczne środowiska uzależniają. Dlatego wyprowadzka, blokada rodziców na wszelkich komunikatorach, może nawet zmiana numeru telefonu.

Ale to wszystko jeśli macie ponad 18 lat, w przeciwnym wypadku nie wiem, może ktoś tutaj będzie wiedział

Przede wszystkim odcięcie grubą kreską od toksycznych rodziców. Możecie założyć zrzutkę i za tą kasę wynająć mieszkanie w twojej okolicy - odległość działa na waszą korzyść. Szkolę dokończy jak wyjdzie na prostą ze zdrowiem a tak złapać jakąkolwiek pracę i próbować zarobić na siebie.

@hejtoanonim

abym pokazał jej rodzicielce swój dowód osobisty.

Ja pi⁎⁎⁎⁎le co za patusiarnia. Zawsze jak takie rzeczy czytam to się zastanawiam jak wygląda mieszkanie takich ludzi i ich mordy.

Współczuję ziom, wam obojgu.

Na pytanie czy ona jest zdolna do pracy, odpowiedziała, że musi się zastanowić

Prawdopodobnie nie będzie miała wyjścia, na szczęście dzisiaj jest dużo łatwiej młodym znaleźć prostą ale uczciwą pracę. Byle jej psychika wytrzymała, po takich przejsciach. Studia mogą poczekać (pomijam że dzisiaj masa kierunków to gówno po którym wcale nie jest łatwiej znaleźć pracę).

Ja zaraz po liceum musiałem iść do roboty, a rynek pracy był wtedy tragiczny (Łódź, k⁎⁎wa).

Praca ma też swoje plusy, odciaga od myślenia o problemach, uczysz się wielu rzeczy, no i jesteś niezależny.

Powodzenia, trzymam kciuki.

Coś w ty depnął człowieku, wymiksuj się z tego

@hejtoanonim 'Na pytanie czy ona jest zdolna do pracy, odpowiedziała, że musi się zastanowić" przestalem czytac i zaczlem miec to w d⁎⁎ie... milego dzionka

Prawda jest brutalna. Wybór drugiej połówki wpływa na całe twoje życie i wszystkie jego aspekty. Wybierzesz źle i do końca życia będziesz się męczył.

Życie ma się tylko jedno. Odpuść, znajdź kogoś normalnego, żyj lekko, płyń z prądem.

Nie baw się w zbawcę po na 100% przegrasz. Nie masz żadnych "kwalifikacji" aby taką osobę wyprostować.

Otóż właśnie dążymy do tego, aby odciąć się od jej rodziców - zarówno ja, jak i ona mamy poblokowanych rodziców gdzie się tylko da; moja dziewczyna nie chce rozmawiać z nimi przez komórkę, nawet jeśli pielęgniarka przyjdzie z telefonem powiadomić, że oni dzwonią. Ona nawet nie myśli o powrocie do domu; już samo zobaczenie rodziców w szpitalu (co prawda bez interakcji) ją mocno zestresowało, obrzydziło i spowodowało nawrót tych myśli o zabiciu ich. I tak, jesteśmy młodymi ludźmi - pełnoletnimi, aczkolwiek wciąż przed dwudziestką. Mi jest również ciężko pojąć jej sytuację, bo w grę wchodzi ogromna odległość (ponad 300 km w linii prostej, sąsiednie województwa, nigdy nie mieliśmy nawet okazji zobaczyć się irl), a zarówno ja, jak i ona nie mieszkamy w Warszawie ani innym dużym mieście wojewódzkim. Zrzutka natomiast wydaje mi się (bo z nią jeszcze o tym nie rozmawiałem) ryzykownym przedsięwzięciem, nie wiem co prawda co ona o tym sądzi. Z tych wszystkich wyjść ten ośrodek wydaje mi się najlepszym rozwiązaniem, przynajmniej na razie. Z dyrektorką tego ośrodka ma negatywne przeżycia, aczkolwiek wierzę, iż reszta kadry jej pomoże znaleźć pracę, jednak może ona zostać się tam jedynie 3 miesiące, a ten czas nie pozwoli na wyleczenie ran zadawanych przez ponad 18 lat. Ośrodek, do którego ma trafić nie znajduje się nawet w jej mieście wojewódzkim, które i tak już jest jednym z mniejszych w Polsce. Nie wiem też, czy diagnozy i inne dokumenty, które uzyska z tego szpitala upoważnią ją do jakiejś zapomogi lub mieszkania socjalnego. Dziewczyna nigdy nie miała okazji pracować, a jej rodzice to tacy idioci, że nie pozwalali jej nawet zmiksować truskawek w blenderze, bo próbowali jej wmówić, iż zepsuje nimi ostrze. Takie głupoty z ich ust to chleb powszedni w jej domu. Nie chcieli jej nawet wykupić doładowania na telefon za 40 zł, bo według nich 100 GB internetu starczy na 10 lat. Wiem, bo pokazywała mi screeny z rozmowy na WhatsAppie. Całe życie była ograniczana, także w takim przypadku chyba tym bardziej będzie ciężko poszukać na już jakiejś pracy...

W każdym razie bardzo dziękuję za rady, próbowałem szukać pomocy na portalu ze śmiesznymi papieżami, ale spotkałem się tam tylko z jedną merytoryczną odpowiedzią, do tego prawie każdy wasz wpis zawiera więcej informacji niż cała nitka komentarzy na stronie na w.

P.S. Właśnie teraz do mnie zadzwoniła i powiedziała coś o mieszkaniu chronionym. Rzekomo pracownik socjalny jej powiedział, że takie coś nie jest na tę chwilę dostępne, ale ona rzekomo znalazła informacje zaprzeczające jej tezie. Nie wiem natomiast co dalej, ponieważ cała rozmowa trwała dwie minuty, a teraz poszła rozmawiać z psychologiem. W każdym razie, jeszcze raz dziękuję za rady.

P.P.S. Jednak są tylko dla mężczyzn.

Komentarz dodany za pomocą hejtoanonim.pl.

Masz dowód osobisty,więc pewnie masz powyżej 18 lat. Ogarniasz pracę i mieszkanie a ona odcina się od rodziny i tez zaczyna pracę. Jeśli chcesz pomóc to chyba jedyna opcja

ponad 300 km w linii prostej, sąsiednie województwa, nigdy nie mieliśmy nawet okazji zobaczyć się irl

Stary, o czym my w ogole rozmawiamy? Masz dziewczynę z ktora sie nigdy nie widziales? To na twoje pytanie co robic ja bym powiedzial: moze spotkajcie sie najpierw sie dowiesz czy to w ogole jest twoja dziewczyna, bot czy Ukrainiec ktory chce wymusic od Ciebie pieniadze

@hejtoanonim Rozumiem, że masz dobre chęci i bardzo zależy Ci na tej dziewczynie, ale spróbuj na to spojrzeć chłodnym okiem. Przede wszystkim wasz związek opiera się wyłącznie na relacji na odległość. Mieszkacie 300 km od siebie, nigdy nie widzieliście się na żywo, więc tak naprawdę znasz tylko jej wersję wydarzeń wykreowaną przez ekran telefonu, a chcesz na tej podstawie podejmować gigantyczne życiowe decyzje. Musisz wziąć pod uwagę, że osiem pobytów w szpitalu psychiatrycznym to nie jest efekt zwykłego buntu czy kłótni o doładowanie telefonu. Oddziały są przepełnione i nikt nie trafia tam tyle razy bez bardzo poważnych zaburzeń. Zastanów się nad tym logicznie: skoro to już ósmy pobyt, ta rodzina musiała być wielokrotnie sprawdzana przez psychologów i opiekę społeczną. Gdyby w domu faktycznie dochodziło do molestowania i takich tortur, sprawa z urzędu dawno trafiłaby do prokuratury i sądu rodzinnego. Zrównywanie ciężkich zarzutów o przemoc z żalami o brak blendera czy limit internetu to potężna czerwona flaga i częsty mechanizm u osób z zaburzeniami, dla których każde postawienie granic przez rodziców urasta do rangi znęcania się. Jeśli chodzi o ten ośrodek kryzysowy, to dyrektorka powiedziała jej po prostu brutalną prawdę o dorosłym życiu. OIK wymaga chęci usamodzielnienia się i pójścia do pracy, a same diagnozy ze szpitala nie sprawią magicznie, że z dnia na dzień dostanie mieszkanie socjalne, na które w Polsce czeka się latami. Naprawdę uważaj, żeby z chęci pomocy nie wziąć na siebie problemów, których po prostu nie udźwigniesz.

K⁎⁎wa, cofam swoje słowa, jak 300km i się nie widzieliście to jest to scam i odcinaj się

@hejtoanonim przede wszystkim tak jak inni tutaj piszą - wymiksuj się z tego. Szkoda życia, tym bardziej że to scam.

Dodam, że jeżeli ona się uczy (nie ważne, czy studia czy policealna wieczorowa) to może wystąpić o alimenty od rodziców i wbrew pozorom to bardzo szybka droga. Warto podpytać w pomocy społecznej.

@hejtoanonim odpisuje na zarzutkę, ale serio, dziewczyna, której nigdy nie widziałeś na oczy? W jakim świecie ja żyje Kolejna historia o "bezdomnym z wykopu", zaraz się okaże że "z tą zrzutką to mieliście rację, pieniążki się przydadzą"

Wierzę, że to nie jest scam, ponieważ wielokrotnie dzieliła się ze mną wiadomościami, głosówkami i nagraniami z ukrycia. Wiem też, ile czasu przebywa w szpitalu, bo codziennie rozmawiamy ze sobą na kamerce. Nie spotkaliśmy się jednak irl, bo żadne z nas nie ma na tę chwilę możliwości. Lekarze i psycholodzy jej powiedzieli, że te pobyty są spowodowane wyłącznie zachowaniem jej rodziców, a te ataki w postaci rozpaczy, ewentualnych bójek są odpowiedzią na ich zaczepki i wywoływanie stresu. Na oddziale, w którym ona jest znajduje się 18 osób płci żeńskiej i przypuszczam, że tyle samo męskiej. Nigdy nie byłem w szpitalu psychiatrycznym, a ona prawie zawsze przebywała w tym samym zakładzie.

Zdaję sobie sprawę, że opisałem zaledwie fragment jej życia, a na wymienienie w zrozumiały sposób wszystkiego, co ją w życiu spotkało nie starczyłoby mi tygodnia. Odnoszę wrażenie, iż przez ich postępowanie stała się strasznie niesamodzielna, dlatego chcę dla niej poszukać jak najlepszego rozwiązania, na które mnie stać, aby mogła się rozwinąć. Wiem, że to jest ogromna odległość i nie mam szczegółowego wglądu w jej sprawy, ale nie mam również podstaw, aby podawać w wątpliwość jej zeznania. Mówimy o sobie wszystko, wiem jak wygląda, znam jej personalia, wyniki testu IQ, miejsce zamieszkania i wiele poufnych informacji, toteż tym bardziej wierzę w to co ona mówi. Staram się wytłumaczyć jej, że mimo początkowej przykrej rozmowy telefonicznej mojej dziewczyny z dyrektorką ośrodka dla ofiar przemocy domowej, znajdą się również ludzie, którzy pomogą jej ogarnąć sprawy zatrudnienia.

Nie mam powodów aby trollować, bo mija się to z celem. Mi naprawdę na niej zależy, ale przez odległość mogę być z nią jedynie w telefonie. Oczywiście nie traktuję też was jako psychologów ani ludzi od wszystkiego, a jeżeli odnieśliście takie wrażenie, to bardzo was przepraszam. Zwyczajnie się o nią boję.

Komentarz dodany za pomocą hejtoanonim.pl.

@ZohanTSW Ona jak najbardziej zdaje sobie sprawę, że jest zaburzona, ale rodzice nie potrafią jej okazać wsparcia, tylko pogarszają wszystko. Moja dziewczyna mi się zwierzała, że między innymi została wyrzucona z domu przez własną matkę w nocy, a na prośby ojca tamta mówiła "nie wpuszczaj jej, niech stoi na tym dworze i marznie" (wtedy też ojciec ten jeden raz uderzył swoją żonę w twarz przez te głupoty, które ona wygadywała), groziła jej, że zetnie jej włosy w nocy, bagatelizowała to, iż się tnie i wiele więcej. Rzekomo te wszystkie diagnozy mają zostać jej przedstawione w tym tygodniu, do tej pory miała robione jedynie badania. Nie mam natomiast pewności, czy na Messengerze można oszukiwać. Widziałem jej zdjęcia, rozmawialiśmy zarówno na Messengerze, jak i na Discordzie, nie ma mowy, aby to wszystko było wygenerowane.

Poza tym, przed chwilą do mnie zadzwoniła z wieścią, iż pojawiła się propozycja mieszkania w bursie. Jednakże, wydaje mi się, aby zamieszkać w takowej, musi kontynuować edukację. Zaproponowałem jej, aby poczytała o jakiejś szkole policealnej, na co ona się zgodziła, sama wierzy, że jest nadzieja. Nigdy również mnie nie prosiła, abym ją wsparł finansowo.

Komentarz dodany za pomocą hejtoanonim.pl.

Powołując się na dowód anegdotyczny z moich doświadczeń w psychiatryka h, wielokrotne pobyty w szpitalu są przypisane do pewnego typu osób, demonstracyjnych i ucieczkowych. Nie mówię że tak jest w tym przypadku, ale potraktuj to jako wskazówkę.

Rodzbiubując na elementy: - informacja o molestowaniu u nieletnich w razie AUTENTYCZNYCH przesłanek (świrki np. z zaburzeniami osobowości potrafią zwyczajnie kłamać dla uzyskania uwagi) jest automatycznie zgłaszana do prokuratury, - isnieje terapia na NFZ. Jak dostajesz wypis ze szpitala od razu masz skierowanie. Od osoby zależy czy z tego skorzysta, - autyzm, ADHD czy CPTSD to nie są choroby psychiczne, dziwne ze nie informuje np. o depresji. - i co najważniejsze, znasz tylko to co ona Ci przedstawia. Ludzie po przejściach, zwłaszcza kobiety w młodym wieku mogą być mitomankami. Zwłaszcza przy zaburzeniach osobowości typu borderline. Takie osoby potrzebują uwagi i wsparcia i to nic złego, ale potrafią tym spalić drugą osobę.

A i socjalnego nie dostanie i już. Nie ma podstaw. Ośrodek lub praca i pokój na własną rękę.

Miałabym się na baczności na Twoim miejscu i to wspaniale, że chcesz pomóc, ale uwierz mi proszę. Osoby wielokrotnie w tak młodym wieku będące w szpitalu psychiatrycznym potrafią w ten sposób uciekać przed światem co jest słabą strategą do prób rozwiązania tego typu sytuacji. Nawet ze wsparciem.

@WatluszPierwszy Szczerze powiedziawszy, to takim najbardziej dosadnym dowodem są głosówki z ukrycia przedstawiające kłótnie jej rodziców i krzyki na brata, a także wiadomości na WhatsAppie, na których każda próba wołania o pomoc jest bagatelizowana. Wszędzie się prsejawia pasywna, słowna, a niekiedy nawet fizyczna agresja, głównie ze strony matki wobec reszty członków rodziny. Widziałem też screeny z rozmów z jej koleżankami, na których było pisane to samo. Teraz się dowiedziałem, że w bursie nie można zostawać m.in. na wakacje, w wielu przypadkach również w weekendy... Ona powiedziała mi natomiast, że jeszcze zagada z pracownicą socjalną, a po tonie głosu podejrzewam, że coraz bardziej się przekonuje do tego ośrodka dla ofiar przemocy domowej. Nie stresuje się już tak wizją znalezienia pracy bez matury w tak młodym wieku, a przynajmniej tak mi się póki co wydaje. W szpitalu natomiast prawie codziennie rozmawia z lekarzem prowadzącym, psychologiem i pracownicą socjalną właśnie między innymi w sprawie ustalenia lokum.

@Fafalala No właśnie się zdarzało, że uciekała z domu przez zachowanie jej rodziców wobec niej samej. Mówiła mi jednak, iż nie spotkała się z żadną osobą, przy której czułaby podobne odczucia, stres i frustrację, co przy swoich starych. Powiedziała mi, że zaalarmowała lekarza o tym dotykaniu, jednak nie wiem, co on dalej w tej kwestii zrobił. Wiem natomiast, że któregoś dnia wezwał jej matkę na rozmowę. Spytał się, jaka atmosfera panuje w ich domu rodzinnym, na co tamta odpowiedziała "no normalna, jak u każdej normalnej rodziny". Poprosił ją o wytłumaczenie, co ona rozumie przez pojęcie "normalna rodzina", po czym matka się oburzyła, zaczęła krzyczeć i wyszła pisać skargę do szpitala. Przez ostatnie dni moja dziewczyna wysyłała screeny z wiadomościami typu "jeśli chcesz, aby ci coś przywieźć, odbieraj połączenia" albo "na nas już nie masz co liczyć", po czym i tak przyjeżdżali z jedzeniem, jednak tylko raz na tydzień. Ale wracając, być może po wyjściu ze szpitala dostanie takowe skierowanie, nie wiem akurat nic w tej kwestii. Nie wiem czy dzwoniła na policję odnośnie tego dotykania, jednak każda próba zadzwonienia na pomoc, czy to na telefon zaufania, czy do innej instytucji, kończyła się wyrywaniem telefonu z jej rąk i wciskaniem przez jej starych kitu, iż ma schizofrenię. To było ich wytłumaczenie przy każdej okazji tego typu. Gdy pierwszy raz natomiast poszła do szpitala psychiatrycznego jako dorosła osoba, nie stwierdzono u niej tego zaburzenia. Aktualnie, jako osoba dorosła przebywa tam drugi raz i ma robione badania.

Komentarz dodany za pomocą hejtoanonim.pl.