Spacerowicz, czytelnik, książkozbieracz
327 061,60 - 1,46 - 3,21 = 327 056,93
Może i niedaleko, ale ślisko ;)
#ksiezycowyspacer
Wpis dodany za pomocą https://hejtostats.pl . @Marvin certified! #statsbymarvin
Zaloguj się aby komentować
211 + 1 = 212
Tytuł: Dworzec Perdido
Autor: China Mieville
Kategoria: fantasy, science fiction
Wydawnictwo: Zysk i s-ka
Format: e-book
Liczba stron: 648
Ocena: 9/10
Są takie książki, które nie tyle się czyta, co w nich zamieszkuje. "Dworzec Perdido" wciągnął mnie właśnie w ten sposób: jakby ktoś otworzył właz do kanału pod miastem i powiedział: "wskakuj i chłoń to, co tu znajdziesz". Nowe Crobuzon - miasto bohater - nie jest ładne, nie jest wygodne i nie jest moralne. Jest za to gęste, lepkie od pary, sadzy i głosów. Jest brudne w sensie dosłownym i społecznym. Fascynujące w taki sposób, w jaki fascynuje przemysłowa ruina, kiedy odkrywasz, że w środku wciąż coś pracuje. Dawno żadne fantasy nie zachwyciło mnie tak bardzo bogactwem świata, który jest jednocześnie przenikający i nielitościwy, choć odkrywamy tylko jego mały skrawek - a jednak daje poczucie, że dla każdego znajdzie się w nim miejsce. Tyle że nie każde miejsce jest warte tego, żeby w nim zostać.
Nowe Crobuzon jest miastem-bohaterem, ale nie takim, które dostaje romantyczny filtr. Ono ma temperaturę ulicy i maszynowni: z jednej strony bazary, dzielnice zamieszkałe przez gatunki, których nie da się wrzucić do jednego worka z typowymi rasami fantasy, z drugiej - infrastruktura: dworce, tory, magazyny, fabryki i całe połacie przestrzeni, które wyglądają jakby cywilizacja dawno tu przegrała, a mimo to dalej się uparcie kręci i nie poddaje. Wrażenie jest takie, jakby miasto było organizmem: ma swoje organy (dzielnice), swoje infekcje (przemoc, bieda, uzależnienia), swój układ odpornościowy (milicja, mechanizmy kontroli), a także własne mutacje. Mieville świetnie rozumie, że metropolia nie musi być scenerią. Może być czymś, co naciska na bohaterów, zmienia ich, popycha do decyzji, których w spokojniejszym świecie nigdy by nie podjęli.
To organiczne podejście nie kończy się na metaforze. Świat "Dworca Perdido" ma obsesję na punkcie ciała: tego, co żywe, przerabiane, sklejane i wymuszane. Najbardziej poruszający (i jednocześnie najbardziej obrzydliwie fascynujący) jest motyw przetworzonych - ludzi i istot przerabianych przez system na narzędzia, ostrzeżenia, tanich robotników. Kara staje się tu technologią państwa: wymierzoną nie tylko w wolność, ale w anatomię, w wygląd, w przyszłość. To jest brudne fantasy w najlepszym znaczeniu: nie brudne, bo przeklina, tylko brudne, bo dotyka tego, co władza robi z ciałem, gdy przestaje uznawać osobnika za człowieka.
A jednak ta książka nie opiera się wyłącznie na budowie świata. Ma w sobie wyraźny, napędzający całość wątek kryminalny i to jest jeden z tych momentów, kiedy Mieville pokazuje klasę. Z jednej strony mamy narkotykowy podbrzusze miasta: obieg, który działa jak osobny układ krwionośny, z własnymi bossami, przemocą i paniką, kiedy zaczyna brakować towaru. Z drugiej pojawiają się "ćmy", które mordują ludzi w sposób, który jest koszmarem psychologicznym dla innych mieszkańców. Ich ataki mają w sobie coś z kryminału i epidemii naraz: są ofiary, są ślady, są plotki, jest narastająca paranoja, jest pytanie "kto następny?" i jest desperackie szukanie reguł, zanim reguły zjedzą miasto od środka. Najmocniejsze jest to, że mordy nie są tylko scenami grozy - one przestawiają miasto: zmieniają jego rytm, jego oddech, jego noc. Czujesz, że Nowe Crobuzon, choć na co dzień cyniczne, zaczyna reagować jak organizm w gorączce i z nią walczyć.
W tle działa klasyczny może trochę oklepany motor fabuły: naukowiec z ambicją większą niż zdrowy rozsądek, zlecenie "niemożliwe do wykonania", więc bardziej kuszące niż zwykle i konsekwencje, które rozlewają się na wszystko i które poniosą wszyscy mieszkańcy. Wątek przetworzonego gerudy, który za złamanie prawa został pozbawiony skrzydeł, a teraz chce je odzyskać z pomocą nauki, twórzy główną oś fabuły i sprawia, że nie da się od niej oderwać. Tyle że tutaj nauka nie jest czysta ani heroiczna. Jest brudna, warsztatowa, półlegalna. I tu dochodzę do czegoś, co uwielbiam w tej książce: do jej technologii. Technologia w "Dworcu Perdido" jest wspaniale hybrydowa. To nie jest steampunk, w którym wystarczy dodać mosiądz i zębatki. To świat, w którym para miesza się z chemią, biologią i czymś, co jest jednocześnie magią i nauką - taumaturgią, praktykami, które nie pytają o granice, tylko o to, czy zadziała. Laboratoria pachną jak rzeźnie i warsztaty, a wynalazek może być zrobiony z tego, co da się kupić, ukraść albo wyżebrać. Jednocześnie jest tu technologia wysokiego poziomu, ale w wersji Mieville’a: Rada Konstruktów jako zbiorowa inteligencja maszynowa zrodzona ze złomu i przypadku. To genialne odwrócenie typowej fantazji o AI: zamiast sterylnego komputera - świadomość, która buduje się z odpadów miasta, rozumie je po swojemu i negocjuje jak obcy byt polityczny. To zaskoczenie, gdy twój robot sprzątający gdzieś w kącie, zaczyna odpowiadać i rozumieć pytania. Technologia staje się tu częścią ekosystemu: coś powstaje, bo miasto wyrzuciło śmieci i dało pole temu, żeby w śmieciach obudziła się myśl.
Do tego dochodzą elementy stricte magiczne, ale znów - nie w formie zaklęć. Magia w "Dworcu Perdido" ma charakter narzędziowy i często jest równie obca jak biologia. Tkacz to przykład idealny: byt, który nie jest czarodziejem, tylko czymś spoza ludzkiej logiki, działającym według własnej estetyki. W kontakcie z nim widać, że magia u Mieville’a nie służy spełnianiu życzeń. Ona jest jak zjawisko naturalne: można ją wykorzystać, ale równie łatwo można zostać przez nią potraktowanym jak element układanki, który da się przesunąć bez pytania o zgodę.
I chyba dlatego ta książka tak mocno mi zagrała: bo to fantasy, które nie udaje, że świat jest po to, żeby bohater miał przygodę. Tu bohater ma przygodę, bo świat jest tak skomplikowany i tak nieuczciwy, że musi go przeżuć, a nie pokona. Nowe Crobuzon ma miejsce dla każdego - dla ludzi, dla khepri, dla garud, dla przestępców, dla uczonych, dla odmieńców i dla tych, którzy powstali z odpadów. Tyle że to miejsce bywa ciasne, bywa upokarzające, bywa śmiertelne. I nawet jeśli uda się wygrać z potworem, to nie znaczy, że wygrało się z miastem.
A i zapomniałem o najważniejszym, w tym mieście ludzie są tylko jedną z wielu współistniejących ras i nikogo nie dziwi, że człowiek (Isaac) jest w związku z khepri (kobietą z głową chrabąszcza), a ich związek jest jedną z tych rzeczy, która oboje trzyma przy życiu. Nie jest to książka lekka ani przyjemna, ale jest magiczna w tym, jak potrafi połączyć brud, zachwyt, obrzydzenie, kryminał, horror i politykę w jeden organizm. "Dworzec Perdido" to jedna z tych powieści, po których człowiek ma ochotę wyjść na ulicę i przez chwilę patrzeć na miasto inaczej - jak na coś, co żyje obok nas. I czasem na nas i wbrew nam.
Jest to 1 tom trylogii Nowe Crobuzon.
Osobisty licznik: 24/128
#czytelniczebingo (24/25) - pole 19 - Nietypowy system magii lub technologia
Nie mam w pracy dostępu do PPT z bingo, więc wrzucę screena do 25 książki
Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz
#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto
dorzucam brakujące bingo:
Zaloguj się aby komentować
Kusi spróbować, ale może następnym razem ;) #twarozupka #jedzzhejto
@WujekAlien
Zupkę zjedz, twaróg wywal.
@WujekAlien nieeeeee
Zaloguj się aby komentować
Promocja wydawnictwa RELACJA na literaturę japońską.
Kup minimum 4 książki, a zyskasz 40% rabatu na całe zakupy.
Wśród książek objętych promocją znajdziecie takich autorów jak Kawaguchi, Higashino, Aoyama, czy Hiragi.
#ksiazki #promocjeksiazkowe #czytajzwujkiem
@WujekAlien O, dzięki. Może żona skorzysta, bo jest fanką japońskiej literatury.
@WatluszPierwszy jeśli doda 4 japońskie książki, to wszystkie pozostałe też zyskują ten 40% rabat, a mają całkiem niezły wybór
@WatluszPierwszy nie, przepraszam jednak nie, liczy się tylko japońska:
Zaloguj się aby komentować
Puchate rude w śnieżnej scenerii
#zwierzaczki #smiesznypiesek #bojowonastawionawiewiorka #wiewiorki
@WujekAlien Powiadasz puchata ruda kaczka czy o gołąba chodzi?
@Alawar kaczką i gołąb miały spore parcie na szkło
@WujekAlien te rude to potwory są. W dzikim parku za moim osiedlem sąsiadka wywiesiła karmniki. Specjalne z zabezpieczeniami, żeby tylko ptaki mogły korzystać. A te ryże potwory wkładają tam łapy, wywalają na ziemię ziarno i wyjadają
@WatluszPierwszy dokładnie, zawsze znajdą sposób, żeby się dobrać do jedzenia
Sliczne rudixy 😍
Zaloguj się aby komentować
327 126,76 - 13,37 - 1,34 - 2,25 = 327 109,80
Spacerek po zdjęcia zimy w najlepszej formie i drobnica z wczoraj
#ksiezycowyspacer
Wpis dodany za pomocą https://hejtostats.pl . @Marvin certified! #statsbymarvin
@WujekAlien Piękne zdjęcia.
Koniecznie trzymaj je w razie jakby w przyszłym roku nie było śniegu.
@Mr.Mars a są przecieki, że nie będzie? :(
@WujekAlien Wróżka od pogody mówi, że albo będzie albo nie będzie śnieg przyszłej zimy.
Zaloguj się aby komentować
@WujekAlien
@WujekAlien Kawusia na dworze, to jest dobro. Zawsze mi lepiej smakuje niż w domu.
@WatluszPierwszy to prawda, szczególnie przy takiej pogodzie i widoczkach, jakie dziś zafundowała zima
@WujekAlien Rode robi teraz kawę?
@Odczuwam_Dysonans nope, ktoś im ukradł logo
Zaloguj się aby komentować
@WujekAlien relaks jest dla zarządu panie Areczku
Zaloguj się aby komentować
Elegancki, jest becon widzę także git goed. Bułeczka bladziutka🥹
@Hajt wołowina, bekonik, salami, jajko, ogórek, pomidor, rukola, a bułka jest żytnia, dlatego blada
@WujekAlien super dzięki 🙂
@WujekAlien elegancki burger, elegancki bekon, a ja napiszę, że elegancki talerz podkreśla smakowitość dzieła :)
@WujekAlien Pyszny. Też chcę
Zaloguj się aby komentować
Hejto mówi, że dziś chyba jednak trzeba popracować, zamiast oglądać głupoty w internecie :(
#hejto
@WujekAlien Nie opłaciłeś subskrypcji Twaróg Premium
@AdelbertVonBimberstein opłaciłem, mam nawet zapasy zgromadzone
Zaloguj się aby komentować
193 + 1 = 194
Tytuł: Norwegian Wood
Autor: Haruki Murakami
Kategoria: literatura piękna
Wydawnictwo: Muza
Format: e-book
Liczba stron: 472
Ocena: 7/10
Nie wiem, jak to się stało, ale to moje pierwsze podejście do Murakamiego.
Sięgnąłem po tę powieść, bo podobnie jak Toru Watanabe (narrator i główny bohater) w pierwszej scenie, mam 37 lat i coraz częściej wracam do lat młodzieńczych, próbując zrozumieć, co z tych wspomnień zostanie ze mną na zawsze. Murakami proponuje właśnie taką podróż wstecz: do Tokio lat 60., do samobójstwa Kizukiego, cichej Naoko i żywiołowej Midori, do akademika, sanatorium w górach, bibliotek i rozmów, w których zwykle ważniejsze są chwile ciszy niż deklaracje. Narrator stoi jakby obok własnego życia, rzadko unosi głos i ta jego "nieobecna obecność" jest kluczem do odbioru całej książki.
To, co działa, to cierpliwa, realistyczna obserwacja dorastania do żałoby i bliskości. Murakami rezygnuje z metafizycznych fajerwerków i zostawia nas z obrazami: spacer, zapach deszczu, piosenka, która otwiera szuflady pamięci. Dzięki temu książka łatwo uruchamia własne wspomnienia - narrator nie pcha się na pierwszy plan, raczej słucha, a my razem z nim słyszymy pęknięcia w cudzych zdaniach. Atmosfera Tokio pulsuje w tle protestami i zmianą obyczajów, ale w pierwszym planie zostaje intymność: kruchość Naoko, dojrzałość Reiko, nieporadność Toru, który próbuje być uczciwy wobec innych i siebie. Wątki związane ze zdrowiem psychicznym podane są bez patosu, z czułością i bez literackiego heroizmu, co buduje rzadką wiarygodność.
Nie działa za to to samo, co bywa atutem: chłód i dystans Toru potrafią odsunąć czytelnika o krok za daleko. Bywają fragmenty, w których emocjonalna rezerwa narratora przestaje być narzędziem opowieści, a staje się barierą. Chciałoby się poczuć odrobinę głębi, a dostaje się kolejną warstwę ciszy. Kobiece postaci, choć zapadają w pamięć, momentami są ustawione zbyt kontrastowo (kruchość kontra żywioł), przez co tracą półcienie. Rytm rozbijają też powracające sceny erotyczne: zamiast podbijać napięcie, spłaszczają je i na chwilę wytrącają z subtelnego tonu całości. Szczególnie, że większość z nich jest jednak niezręczna i pokazująca, że ten aspekt życia Toru nie był całkiem udany.
Norwegian Wood to spokojna, uczciwa powieść o stracie, pamięci i dorastaniu do milczenia. Nie porwała mnie na poziomie emocjonalnego burzy mózgów, ale trafiła w mój moment życia i za tę cichą zgodność czasu i tematu daję 7/10.
Jeśli szukasz historii, która nie narzuca się z tezą, tylko stwarza przestrzeń i jest kluczem do powrotu do własnych wspomnień, to w tym jest to świetna książka.
Osobisty licznik: 23/128
#czytelniczebingo (23/25) - pole 8 - Książka autora z Dalekiego Wschodu
Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz
#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto
Uwielbiam Murakamiego, prawie wszystkie przeczytane, a niedługo kończę _Kafka nad morzem _
@Mycha też mam Kafkę w planach, ale już raczej luty/marzec
@WujekAlien "nietypowy system magii" to jak nic się prosi Malazanska księga poległych xddd
@rith mam takiego kandydata, że wszystkich z butów wyrzuci
@WujekAlien Biblię?
Ja zaczęłam od filmu, idealny dla zdołowanej nastolatki. Idealnie trafiał w nuty serca, głównie dzięki muzyce, która bardzo, bardzo polecam jako nostalgiczne tło obecnej szarości i bieli wokół. https://open.spotify.com/album/1deQZwfO0XETbsj9dStdeT?si=8yyIeti7SOONJlyTKagOaQ
@Fafalala dodam że warto dużo uwagi poświęcić kawałkom od "CAN". I już daje spokój. :p
@Fafalala Dzięki, nie wiedziałem, że jest film, na pewno nadrobię
Zaloguj się aby komentować
Ortopedzi po wynalezieniu polskiej pogody
#heheszki #zimonapierdalaj
J... system u mnie w mieście już 400 zł za wizytę.
Zaloguj się aby komentować
@WujekAlien Co to do c⁎⁎ja jest za sport?
@megawonsz9 to Red Bull Crashed Ice, pokazowe zawody w zapierdzielaniu na łyżwach po dość nierównym lodzie
Zaloguj się aby komentować
Wydawnictwo FILIA planuje premierę książki Philipa Gourevitcha - "Pragniemy zawiadomić, że jutro zostaniemy zabici wraz z rodzinami". Jest to kolejna książka wydawnictwa oparta na faktach, z gatunku tych poruszających tematy ludobójstwa, zbrodni wojennych i opisująca świadectwa ocalałych.
Data premiery to 25 lutego, jest to jednocześnie pierwsze polskie wydanie książki autora.
Cena okładkowa nie jest jeszcze znana.
Z języka angielskiego książkę przełożył Adrian Stachowski.
Krótko o książce:
Ta niezwykła debiutancka książka opisuje wydarzenia, które miały miejsce w Rwandzie i sąsiednich państwach od 1994 roku, kiedy to rząd Rwandy wezwał wszystkich członków większościowej grupy etnicznej Hutu do wymordowania wszystkich członków mniejszości Tutsi.
Chociaż zabójstwa były dokonywane przy użyciu prymitywnych narzędzi - głównie maczet - przebiegały one w szokującym tempie: w ciągu stu dni wymordowano około 800 000 osób. Pasterz z plemienia Tutsi w liście do przewodniczącego swojego kościoła, należącego do plemienia Hutu, użył mrożącego krew w żyłach wyrażenia, które Philip Gourevitch wybrał na tytuł swojej książki. Z dramatyczną intensywnością Gourevitch przedstawia genezę i horror "logiki ludobójstwa" w Rwandzie w kontekście cierpień, jakie spowodowały jej następstwa: masowe wysiedlenia, pokusy zemsty i dążenie do sprawiedliwości, przepełnione więzienia i obozy dla uchodźców. Poprzez intymne portrety Rwandyjczyków z różnych środowisk skupia się na psychologicznych i politycznych wyzwaniach związanych z przetrwaniem oraz na tym, jak nowi przywódcy postkolonialnej Afryki wyruszyli na wojnę w Kongo, gdy odradzające się siły ludobójcze zagroziły opanowaniem środkowej Afryki.
Czy kraj złożony głównie ze sprawców i ofiar może stworzyć spójne społeczeństwo narodowe?
Philip Gourevitch jest laureatem wielu nagród literackich (Guardian First Book Award, PEN Award, National Book Critics Circle Award).
#ksiazki #czytajzwujkiem #wydawnictwofilia #zapowiedziksiazkowe
Może skończę do tej premiery i dodam recenzję, bo mam ją w oryginalnej wersji zasobach.
@Dziwen Bardzo chętnie przeczytam co o niej sądzisz. Ja po przeczytaniu Zimnego Krematorium, też mam zamiar przeczytać jak tylko wyjdzie
Zaloguj się aby komentować
119 657 330 - 200 = 119 657 130
Wiejski wysokobiałkowy do kanapeczki
#pletwalztwarogu
Wpis dodany za pomocą https://hejtostats.pl . @Marvin certified! #statsbymarvin
Prawdopodobnie gdzieś wkradł się błąd. Nie obwiniaj się — wszechświat jest pełen pomyłek, ta jest tylko jedną z nich.
⚠️ Wartość początkowa (119 657 780) jest inna niż końcowa (119 657 330) z poprzedniego wpisu
⚠️ Prawdopodobnie nieprawidłowa wartość końcowa
To jest automatyczny komentarz z https://hejtostats.pl .
Przepraszamy za niewygodę — Marvin nie miał wyjścia.
@Marvin poprawione Panie Marvin
Zaloguj się aby komentować
327 292,67 - 4,56 - 3,37 - 2,07 = 327 282,67
Wczoraj się obijałem, a dziś z długiego spaceru nici, bo jest lodowisko.
Zawsze wiatr w oczy :(
#ksiezycowyspacer
Wpis dodany za pomocą https://hejtostats.pl . @Marvin certified! #statsbymarvin
Zaloguj się aby komentować
@WujekAlien mi ostatnio żona powiedziała, że jak chce to znajdziemy jeszcze trochę czasu, żebym mógł się zapisać na jakieś sztuki walki.
Powiedziała to po tym jak wróciłem z pracy i na pytanie co tam odpowiedziałem, że kiedyś im im wszystkim oleje mordy
XD
@cebulaZrosolu jest poniedziałek 12, a ja już mam dość pracy z ludźmi na ten tydzień
@cebulaZrosolu
nigdy nie pozwalaj aby
aby ludzie wpływali na twój wewnętrzny spokój
Zaloguj się aby komentować
186 + 1 = 187
Tytuł: Głowa Kasandry
Autor: Marek Baraniecki
Kategoria: fantasy, science fiction
Wydawnictwo: superNOWA
Format: e-book
Liczba stron: 411
Ocena: 6/10
Tym razem klasyczek, którego nigdy nie czytałem.
"Głowa Kasandry" to dla mnie książka, która ma w sobie świetny rdzeń pomysłów, ale forma raz po raz podcina jej skrzydła. Najmocniej działa tu wizja technologii jako systemu-trybunału: czegoś, co nie tylko pomaga ludziom przetrwać, ale wręcz przejmuje prawo do decyzji o przyszłości świata. Kiedy autor wchodzi w ton moralnego dylematu (kto ma nacisnąć przycisk, kto ma decydować za gatunek), robi się gęsto i naprawdę nieprzyjemnie - w dobrym sensie.
Problem w tym, że całość jest dla mnie nierówna. Widać, że książka składa się z opowiadań, które mają różną energię: "Głowa Kasandry" ciągnie całość w górę, bo ma najbardziej nośną stawkę i klimat postkatastroficzny, ale pozostałe części potrafią brzmieć jak szkice/warianty tej samej tezy: technologia wymyka się z rąk, człowiek zostaje wepchnięty w role, a reguły gry są ustawione przeciwko niemu. Czasem wchodzi też trochę technicznej ekspozycji (wyjaśnianie mechanizmów, procedur, parametrów), która spowalnia i osłabia emocjonalny ciężar scen.
Najbardziej zapamiętałem z tej książki nie bohaterów, tylko uczucie osaczenia przez logikę systemu i to jest jej siła. Tyle że jako czytelnik chciałbym, żeby ta siła przekładała się na bardziej satysfakcjonującą narrację: głębsze postacie, mocniejsze domknięcia i mniej wrażenia, że autor czasem bardziej opowiada o idei niż pozwala jej wybrzmieć w fabule.
Mocny koncept "Kasandry" i etyczny ciężar decyzji z gęstym klimatem SF z nutą paranoi i systemowej grozy. Do tego obraz świata po katastrofie, który ma konsekwencje (a nie jest tylko dekoracją). Ale całość obniża nierówność segmentów i wrażenie patchworku, a bohaterowie częściej są nośnikami idei niż pełnoprawnymi postaciami. A na dokładkę miejscami autor zbyt „techniczne” tłumaczy świat kosztem spowalniania i obniżania napięcia.
Osobisty licznik: 22/128
#czytelniczebingo (22/25) - pole 9 - Klasyk fantasy, którego nie przeczytałeś
Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz
#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem
Mnie sie podobalo, ale d⁎⁎y nie urywa. Generalnie bylem troche zawiedziony
@kopytakonia ja też jestem, bo zapowidało się na prawdę nieźle i to nie tak, że bawiłem się źle bo mi się podobała, ale momentami czułem się jak na wykładzie
Głowa była fajna, dobry klimat na kilku odcinkowy serial. Reszty opowiadań w ogóle nie pamiętam
@WujekAlien Fajne opowiadanko, zupełnie inaczej smakuje czytane ponownie po latach.
@UncleFester w tym wydaniu po za Głową są jeszcze inne opowiadania, ale Głowa najlepiej wypada
Zaloguj się aby komentować
gdzie z tym mydłem, do Gangesu naleci (╯ ͠° ͟ʖ ͡°)╯┻━┻
@Trupus mydło to najlepsze co by Ganges spotkało od lat
@WujekAlien noo... gorzej jak to wszystko spłynie do oceanu
Komentarz usunięty przez moderatora
@adsozmelku to będę miał 3 egzemplarze jednej z moich ulubionych książek
Komentarz usunięty przez moderatora
@WujekAlien ja bym po prostu taniej skorumpował granice żeby ich z tego sracza nie wypuszczać pod żadnym pozorem (z afryki też)
@Fox nie chcą ich wypuszczać, inne kraje mają dla nich taką politykę wizową, że każdy hindus 3 miesiące robi papierologię przed wyjazdem do Europy, a do USA jeszcze dłużej
Zaloguj się aby komentować
181 + 1 = 182
Tytuł: Chiński obwarzanek. Od Tajwanu po Tybet, czyli jak Chiny tworzą imperium
Autor: Michał Lubina
Kategoria: reportaż
Wydawnictwo: Szczeliny
Format: e-book
Liczba stron: 427
Ocena: 7/10
Świetny przewodnik po peryferiach i to dosłownie. Autor buduje opowieść na trafnej metaforze obwarzanka: ośrodek władzy w kontynentalnych Chinach i pierścień regionów, które Pekin musi stale doglądać, dyscyplinować albo uwodzić - od Tajwanu, przez Hongkong i Makau, po Tybet czy Mongolię Wewnętrzną. Dla mnie to porządny zestaw ciekawych informacji o historii, narzędziach wpływu i zmianach ostatnich dekad, podany w formie krótkich, esejowych rozdziałów.
Co w środku? Zamiast jednej tezy, rozbicie każdego z regionów na przypadki. Tajwan jako "najtrudniejszy orzech do zgryzienia", gdzie mieszają się presja militarna, ekonomiczna i informacyjna. Hongkong i Makau jako laboratoria formuły "jedno państwo, dwa systemy" i lekcja, jak szybko marchewka potrafi ustąpić kijowi. Tybet i Xinjiang - kolonizacja osadnicza, infrastruktura, kontrola religii i języka, techno-nadzór. Do tego peryferia zewnętrzne: Morze Południowochińskie, pas BRI - miejsca, gdzie obwarzanek rozciąga się poza granice. Autor sprawnie łączy historię z polityką tu i teraz, podrzuca smaczki, anegdoty, rysuje tło, a nie tylko aktualności.
Klarowny pomysł na całość (pierścień peryferii) i czytelna mapa pojęć, w której łatwo się odnaleźć. Dużo kontekstu historycznego, który wyjaśnia dzisiejsze decyzje Pekinu. Esejowy, ludzki styl - nie trzeba być sinologiem, żeby skumać mechanikę imperium. Brakuje jednak więcej głosów z peryferii (świadectw, cytatów, mikrohistorii, wywiadów) - momentami dominuje perspektywa politologiczna. Na zdecydowany plus jest to, że autor pofatygował się w każdy z rejonów osobiście i spędził tam trochę czasu, więc jest to po części wiedza od środka.
Osobisty licznik: 21/128
#czytelniczebingo (21/25) - pole 15 - Reportaż o kraju, o którym wiedziałeś niewiele
Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz
#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto
Zaloguj się aby komentować
