Ostatnio mam za mało adrenaliny i stresu w życiu, więc organizuję udział 4 zespołów z mojej firmy w maratonie sztafet Ekiden 🤣
Mnóstwo łażenia ludziom za d⁎⁎ą, żeby się określili czy biorą udział, słuchania wymówek dlaczego nie mogą i zabawy organizacyjnej. Sam biegnę 5km, bo jestem leniwą parówą i nie chciało mi się przygotować do dłuższego dystansu🤣Mam nadzieję, że będzie warto i nic się nie spierdoli. Trzymajcie kciuki 😎
to jest telewizja,w ktorej bezposrednio swoje udzialy ma partia pis- a dokładniej przez instytut Lecha Kaczynskiego,zalozonego przez pis,gdzie w radzie nadzorczej jest Jaroslaw Kaczynski¯\_( ͡° ͜ʖ ͡°)_/¯
I ktos mi powie,ze pis nie jedzie na dopingu medialnym
@jajkosadzone Ależ to jest wiedza ogólnodostępna Tak samo jak wszelkie twory jak doRzeczy, wszystkie w"Doopie", Nieżelazna, etc. To wszystko powstało w okolicach 2010+ tylko w jednym celu. Goebbels by się ucieszył że znalazł spadkobierców....
Ekranizacja kolejnego już tomu przygód symbolisty - Roberta Langdona (Tom Hanks). Tym razem nasz bohater zmieży się z zagrożeniem na skalę światową, wywołaną przez szalonego naukowca, który popełnił samobójstwo. Langdon spróbuje zapobiec katastrofie, która będzie związana motywem z symboliką Piekła Dantego. W rozwiązaniu zagadek pomoże mu Sienna Brooks.
Niestety jest to najsłabsza z ekranizacji Langdona, a i sam Hanks zagrał tutaj raczej słabo. Historia z książki sama w sobie się ledwo trzyma kupy, ale w ekranizacji, nawet nie udawano, że ktoś spróbuje te dziury jakoś zgrabnie połatać. Dlatego wyszło jak wyszło i stąd ocena poniżej 5.
Ekranizacja 1 tomu przygód Hannibala Lectera. Detektyw Will Graham ma rowikłać zagadkę "Zębowej wróżki", ale w poczuciu bezradności zwraca się do człowieka, którego sam wcześniej zamknął w szpitalu psychiatrycznym za podobne seryjne zbrodnie. Lecter pozwoli mu zrozumieć umysł psychopaty, ale nie zrobi tego bezinteresownie.
Film niestety gorszy od Milczenia Owiec, Edward Norton też wypadł dużo poniżej swojego poziomu. Całość ciągnie właściwie tylko niezawodny Anthony Hopkins, który już zawsze będzie mi się kojarzył z tym jak potrafił zagrać postać Lectera - zwyrodnialca i kanibala, którego da się polubić jako bohatera.
Lincoln Rhyme jest byłym detektywem (Denzel Washington), który pomaga policji w trudnych sprawach. Niestety jest sparaliżowany, więc nie może sam poruszać się po miejscach zbrodni, a jego pokój i łóżko, do którego jest przykuty stanowią centrum dowodzenia akcjami. Jego oczami i uszami na miejscu zbrodni jest Amelia, policjantka, która swoim uporem i zaangażowaniem szybko wytyczyła sobie ścieżkę kariery.
Ekranizacja pierwszego tomu serii z Lincolnem Rhymem. Świetna obsada, niezła gra aktorska, może lekko tania scenografia, ale największym zawodem jest to, że kolejne tomy już nie zostały zekranizowane.
Ta sama książka została ponownie zekranizowana jako serial - Lincoln Rhyme i kolekcjoner kości (2020), ale sądząc po ocenach i zaangażoanych aktorach, raczej nie jest to produkcja najwyższych lotów.
Tytuł: W cieniu AI. Jak sztuczna inteligencja ingeruje w nasze życie?
Autor: Madhumita Murgia
Kategoria: reportaż
Wydawnictwo: Port
Format: e-book
Liczba stron: 480
Ocena: 6/10
W cieniu AI to książka, która obiecuje otworzyć nam oczy na to, jak sztuczna inteligencja wnika w nasze codzienne życie — nie jako futurystyczny byt, ale jako realna siła wpływająca na losy konkretnych ludzi, często zupełnie zwyczajnych. I choć temat jest szalenie aktualny i ważny, to książka niestety nie do końca wykorzystuje swój potencjał.
Najmocniejszą stroną publikacji są konkretne historie — mieszkańcy beidnych miasy w Kenii, którzy za niską stawkę uczą algorytmy rozpoznawania obrazów, kierowcy Ubera i Uber Eats, których aplikacje dosłownie oszukują na przejechanych kilometrach i szacowanym czasie dostawy, czy obywatele poddani scoringowi AI, który decyduje o tym, czy dostaną kredyt, jak długo będą czekać na lekarza, a czasem nawet… czy trafią do więzienia.
To poruszające, miejscami bardzo osobiste historie, pokazujące, że sztuczna inteligencja nie jest już tylko domeną Doliny Krzemowej, ale globalnym systemem wpływu — niewidzialnym, często niepojętym, a przy tym bezdusznym i pozornie „obiektywnym”.
Niestety, mimo tak dobrego materiału źródłowego, książka jako całość nieco rozczarowuje. Styl Murgii jest momentami suchy, bardziej przypominający ciąg artykułów niż spójną narrację, a całość chwilami wydaje się powierzchowna. Zabrakło mi głębszego komentarza, pogłębienia kontekstu i mocniejszego wyciągnięcia wniosków. Niektóre historie aż proszą się o więcej — więcej danych, więcej analizy, więcej refleksji. Trochę za duży nacisk autorka kładzie też na kolor skóry i zbyt często wspomina, że AI faworyzuje osoby o jasnej karnacji. Zrozumiałem za pierwszym razem, nie trzeba mi co rozdział przypominać, że AI jest rasistowska.
Czuć, że książka sygnalizuje problemy, ale ich nie rozwiązuje. Pokazuje jak nasi bohaterowie radzili sobie w swoich przypadkach, ale nijak mają się do globalnego rozwiązania tychże problemów. Dla czytelnika śledzącego temat AI to będzie raczej wprowadzenie niż przełomowe spojrzenie. I choć temat wciąga, to pozostaje niedosyt — tak jakby autorka otworzyła drzwi do ważnej dyskusji… i zaraz je przymknęła. Forma i głębokość nie dorównują treści. Warta przeczytania jako punkt wyjścia, ale nie jako jedyna lektura o wpływie AI na nasze życie.
@WujekAlien Tak, choć nie było ich dużo. Po drugiej stronie korytarza były toalety i różne pomieszczenia techniczne, ale były też sale - tramwaje, gdzie wejście było z tyłu i okna z prawej (w sumie mogli odwrócić te klasy i wejście byłoby przy tablicy).
Auto (BMW 540d G61) trafiło do produkcji, trzymajcie kciuki, żeby nie było obsuwy z dostawą i żebym się nie musiał później z szefem serwisu na golfa umawiać 🤣
@Rafau Bo jedynym benzynowym silnikiem bez hybrydy plug-in jest 2-litrowy 520i (choć już teraz nie stosują I na końcu). A ja chciałem choć 3 litry pod maską ;)
@WujekAlien oj dużo tego trzymania kciuków będzie, bo BMW to jedna z najbardziej awaryjnych marek obecnie. I to info nie tylko z Internetów, znajomi posadający bejce nie są już nawet rozczarowani, a po prostu wkurwieni.
Ale a nóż widelec Tobie się trafi bezawaryjny egzemplarz, kto to wie. Informuj po odbiorze.
Wyrocznia zaczyna się obiecująco — mroczny klimat, senne miasteczko na brzegu rzeki, dziwne zjawiska i atmosfera narastającego niepokoju. Przez pierwsze rozdziały naprawdę można uwierzyć, że trzymamy w rękach coś z pogranicza Stephena Kinga i Neila Gaimana — z dużym naciskiem na tę bardziej niepokojącą, nadnaturalną stronę. Niestety, im dalej w las (albo raczej: w wodę), tym większe rozczarowanie.
Punktem wyjścia jest pojawienie się tajemniczego statku - Wyroczni - na trawniku jednego z mieszkańców miasteczka. Zjawisko te jest równie niepokojące, co niewytłumaczalne. Jak się pewnie domyślacie mieszkańcy ciekawi co to, wchodzą na pokład i pod pokład, skąd przy dźwięku równie tajemniczego dzwonu - znikają. Autor sprawnie buduje napięcie, wprowadza elementy lokalnych legend i daje czytelnikowi nadzieję na solidny horror z psychologicznym tłem. Ale z czasem historia skręca w rejony, które zamiast pogłębiać intrygę, zaczynają ją rozmywać.
Zamiast prowadzić opowieść ku wyraźnej kulminacji, dostajemy zbyt wiele zwrotów, niedopowiedzeń i wątków, które sprawiają wrażenie pisanych w biegu. Miejscami robi się chaotycznie, nielogicznie i niepotrzebnie efekciarsko. Bohaterowie, którzy na początku wydawali się intrygujący, zaczynają działać w sposób sztuczny i naciągany, jakby autor gonił za klimatem, a nie za spójnością.
Nie jest to książka zła — autor potrafi pisać, jego styl jest lekki, obrazowy, a pomysł na samo zjawisko Wyroczni miał ogromny potencjał. Ale właśnie dlatego końcowe rozczarowanie jest tak wyraźne. Początek zapowiadał więcej, niż historia finalnie dowiozła. Zamiast niepokojącej opowieści z głębią i psychologicznym napięciem, dostaliśmy coś, co ostatecznie bardziej przypomina popowy thriller z horrorowymi kliszami. A do tego głównym bohatererem i to dosłownie bohaterem, jest nastoletni chłopiec, napędzany miłością do zaginionych osób i swojej dziewczyny - pierwszej miłości.
Inspektorium to książka z jednym z ciekawszych konceptów, jakie ostatnio spotkałem — ponura wizja Polski po apokalipsie, w której dzieci w wieku 16 lat są przymusowo odbierane matkom i kierowane do „resocjalizacji” w systemie, który przypomina skrzyżowanie dystopii Orwella z wojskowym internatem.
W tym świecie dziewczynki trafiają do pracy w mieście, uczone pokory, służalczości i funkcjonowania w społecznej machinie, a chłopcy szkoleni są na żołnierzy. Wszystko pod czujnym okiem tytułowego Inspektorium – instytucji, która przypomina jednocześnie Ministerstwo Miłości i korporacyjny system selekcji. Brzmi złowieszczo? Bo takie właśnie jest.
Muszę przyznać, że pomysł na świat przedstawiony naprawdę robi wrażenie. Jest niepokojąco bliski, momentami bardzo polski – z duszną atmosferą, traumą rodzicielską i strachem przed władzą, która niby wszystko wie lepiej. Marek Zychla sprawnie kreśli ten świat, pokazując, jak ludzka codzienność może być zredukowana do roli trybika w systemie pełnym przemocy, indoktrynacji i chłodnej kalkulacji.
Ale… no właśnie. Wykonanie nie do końca dotrzymuje kroku pomysłowi. Tempo bywa nierówne, styl miejscami zgrzyta, a postaci — choć ciekawe na poziomie konceptualnym — nie zawsze są pogłębione na tyle, by naprawdę wciągnąć emocjonalnie. Czuć, że autor chciał dużo przekazać — o społeczeństwie, matkach, męskości, władzy — ale chwilami zabrakło przestrzeni, by to wszystko wybrzmiało z odpowiednią mocą.
Trochę czuć, że autor miał pomysł na całą serię, więc nie odkrywał wszystkich kart w pierwszym tomie. Tylko czy to wystarczy, żeby przyciągnąc czytelnika na tyle, żeby nie tylko przeczytał 1 tom do końca, ale też sięgnął po kolejny/kolejne tomy.