Onestone

#memy

Świetlik świętojański (Lampyris noctiluca) to jeden z najbardziej rozpoznawalnych chrząszczy Europy, znany z niezwykłej zdolności wytwarzania światła.

Samce osiągają długość ok. 10–12 mm, są uskrzydlone, smukłe, o brunatnoszarym ubarwieniu.

Samice są wyraźnie większe (15–23 mm), masywniejsze, bezskrzydłe i wyglądem przypominają larwy – mają wydłużone, ciemnoszare ciało z jasnymi plamkami po bokach segmentów odwłoka.

U obu płci na spodzie odwłoka znajdują się narządy świetlne, lecz to samice świecą najintensywniej.

Gatunek szeroko rozpowszechniony w Eurazji – od zachodniej Europy po wschodnią Azję, aż po koło podbiegunowe.

W Polsce spotykany na skrajach lasów, w parkach, zaroślach, na łąkach i ogrodach, zwłaszcza w miejscach z bujną roślinnością.

Preferuje stanowiska wilgotne, bogate w ściółkę i ukrycia.

Dorosłe osobniki nie pobierają pokarmu – ich życie skupia się wyłącznie na rozrodzie.

Larwy są drapieżnikami, polują głównie na ślimaki, które zabijają trującą wydzieliną i zjadają często wewnątrz muszli.

Bioluminescencja świetlików to efekt reakcji chemicznej z udziałem enzymu lucyferazy – światło jest zimne, nie towarzyszy mu wydzielanie ciepła.

Samice świecą nocą, siedząc nieruchomo na roślinach i wabiąc samce jasnozielonym światłem – mogą świecić nawet przez dwie godziny każdej nocy.

Samce rozpoznają samice po wzorze i intensywności światła; najjaśniej świecące są zwykle największe i najbardziej płodne.

Po godach i złożeniu jaj (50–100 sztuk) samica umiera, a larwy rozwijają się przez 2–3 lata, liniejąc pięć razy.

W Polsce świetlik świętojański jest coraz rzadziej spotykany, ale lokalnie bywa liczny, szczególnie na południu kraju.

#porannyrobal #chrzaszcze

Mrówki bullet (Paraponera clavata), to jedne z największych i najbardziej fascynujących mrówek świata, słynące z wyjątkowo bolesnego użądlenia.

Długość ciała od 18 do 30 mm – to jedne z największych mrówek na świecie.

Owady te są masywne, przypominają wyglądem bezskrzydłe osy lub szerszenie; ciało ciemne, najczęściej czarno-brązowe lub czerwonobrązowe, pokryte delikatnymi włoskami.

Królowe są tylko nieco większe od robotnic, a wszystkie robotnice są podobnej wielkości (brak polimorfizmu kastowego).

Cechą charakterystyczną są potężne żuwaczki oraz bardzo widoczny żądło na końcu odwłoka.

Mrówki bullet występują w tropikalnych lasach deszczowych Ameryki Środkowej i Południowej – od Nikaragui i Kostaryki po Brazylię, Peru, Wenezuelę i Boliwię.

Najczęściej spotykane są w wilgotnych, nizinnych lasach deszczowych, gdzie budują gniazda u podstawy drzew, w glebie lub w rozkładającym się drewnie.

Kolonie nie są duże, liczą zwykle kilkaset osobników i są rozmieszczone głównie pod rozłożystymi drzewami, co ułatwia dostęp do korony lasu.

Mrówki bullet są wszystkożerne, ale dominują u nich zachowania drapieżne – polują na drobne bezkręgowce, głównie owady, termity i inne mrówki.

Chętnie zbierają również nektar, soki roślinne, spadź mszyc oraz owoce, co dostarcza im węglowodanów.

Pokarm zdobywają zarówno na ziemi, jak i w koronach drzew – robotnice wspinają się bardzo wysoko w poszukiwaniu pożywienia.

Mrówki bullet słyną z najboleśniejszego użądlenia w świecie owadów – ból po użądleniu porównywany jest do postrzału z broni palnej i może utrzymywać się nawet 24 godziny, stąd angielska nazwa „bullet ant” oraz hiszpańska „hormiga veinticuatro” („mrówka dwudziestoczterogodzinna”.

Użądlenie nie jest śmiertelne dla człowieka, ale wywołuje silny ból, obrzęk i czasem chwilowe zaburzenia koordynacji ruchowej.

W niektórych plemionach Amazonii (np. Satere-Mawe) mrówki bullet są wykorzystywane w rytuałach inicjacyjnych – młodzi wojownicy muszą wytrzymać liczne użądlenia, by udowodnić swoją odwagę.

#mrowki #porannyrobal

Dopiero co 100 za wpisy złapałem po 20 godzinach walki, a ty mi 75 za komentarze dajesz...

#hejtowyzwanie #gownowpis

24 980 100,0 - 80,0 = 24 980 020,0

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#pompujwpoprzekziemi

341 537,9 - 4,14 - 1,62 = 341 532,14

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer #kadrypodslonce

Microsoft zaprezentował Aurorę, przełomowy model bazowy AI, który potrafi przewidywać wzorce pogodowe, jakość powietrza, tajfuny oraz inne zjawiska atmosferyczne z większą dokładnością i szybkością niż tradycyjne metody prognozowania, przewyższając istniejące systemy w 91% celów prognozowania i generując prognozy w ciągu sekund zamiast godzin.

Aurora wykazała swoje niezwykłe zdolności prognostyczne podczas tajfunu Doksuri w lipcu 2023 roku, prawidłowo przewidując miejsce uderzenia burzy na Filipinach na cztery dni przed zdarzeniem, podczas gdy oficjalne prognozy błędnie sugerowały, że skieruje się ona w stronę północnego wybrzeża Tajwanu.

Ta trafna prognoza mogła zapewnić kluczowy czas ostrzeżenia, potencjalnie ratując życie, ponieważ tajfun ostatecznie spowodował dziesiątki ofiar śmiertelnych w wyniku powodzi, osunięć ziemi i wypadków na Filipinach. Gdy badacze porównali skuteczność Aurory z siedmioma głównymi ośrodkami prognozowania cyklonów w latach 2022-2023, prognozy modelu AI były konsekwentnie o 20-25% dokładniejsze dla każdej analizowanej burzy.

* Aurora była jedynym modelem, który prawidłowo oszacował maksymalną prędkość wiatru podczas burzy Ciarán, która nawiedziła północno-zachodnią Europę jesienią 2023 roku.

* System AI przewyższył zarówno tradycyjne modele numeryczne, jak i inne metody oparte na sztucznej inteligencji, takie jak GraphCast i FourCastNet.

* Według badaczki Megan Stanley, „nawet jednodniowe wyprzedzenie ostrzeżenia wystarczy, by uratować wiele istnień ludzkich” w przypadku tajfunów i huraganów.

perplexity

#ai #technologia #pogoda

Dziś niezwykły chrząszcz, który do obrony wykorzystuje broń chemiczną - Strzel bombardier (Brachinus explodens) znany również jako chrząszcz kanonier.

Długość ciała: 4,5–7,5 mm.

Głowa i przedplecze pomarańczowobrązowe do czerwonych, przedplecze wąskie, sercowate, pomarańczowe, czułki częściowo przyciemnione, pokrywy skrzydeł niebieskie, zielone, fioletowe lub czarne.

Skrzydła w pełni rozwinięte, umożliwiają lot.

Zasięg występowania: palearktyczna Eurazja – od Półwyspu Iberyjskiego po Syberię.

W Polsce rzadki, spotykany głównie na południu i zachodzie kraju.

Dorosłe chrząszcze są drapieżnikami polującymi na drobne bezkręgowce.

Mechanizm obronny: Strzel bombardier w sytuacji zagrożenia wytryskuje z odwłoka wrzącą, toksyczną ciecz o temperaturze ok. 100°C, która odstrasza napastników (np. żaby, ropuchy).

Jak to działa? W odwłoku znajdują się dwa gruczoły z nadtlenkiem wodoru i hydrochinonem. Po zmieszaniu z enzymami w specjalnej komorze zachodzi gwałtowna, egzotermiczna reakcja, której efektem jest wystrzelenie wrzącej, żrącej substancji w kierunku agresora.

Chrząszcz potrafi kontrolować kierunek i prędkość wystrzału, a nawet wykonywać serię krótkich „eksplozji”.

Strzel bombardier potrafi przeżyć w żołądku ropuchy, a dzięki wystrzeleniu toksycznej cieczy zostaje szybko wypluty przez drapieżnika.

#chrzaszcze #porannyrobal

341 560,22 - 0,42 - 0,43 - 1,42 - 0,47 - 1,25 = 341 556,23

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

Capitojoppa amazonica – nowo odkryta pasożytnicza osa z Amazonii, należąca do podrodziny Ichneumoninae.

Długość ciała około 17 mm (samica 17,7 mm, samiec 17 mm), długość przedniego skrzydła ok. 14 mm.

Osa jest duża, wyraźnie żółta, z bardzo masywną, szeroką głową – to cecha odzwierciedlona w nazwie („capito” = „duża głowa”).

Odnóża mocne, z wyraźnymi kolcami na przednich i środkowych goleniach.

Ubarwienie jaskrawożółte, z ciemniejszymi akcentami; głowa przypomina kształtem i masywnością dzioby ptaków z rodzaju Capito.

Gatunek znany wyłącznie z amazońskiego rezerwatu Allpahuayo-Mishana w północnym Peru, jednego z najbardziej bioróżnorodnych miejsc na świecie.

Odkryty w wyniku wieloletnich badań i odłowów pułapkami w podszycie lasu deszczowego.

Dorosłe osy nie są drapieżne, lecz pasożytnicze – samica składa jedno jajo do wnętrza ciała żywiciela (gąsienice motyli, chrząszcze, pająki).

Larwa rozwija się wewnątrz żywiciela, stopniowo zjadając go od środka, aż do przepoczwarzenia i opuszczenia martwego ciała.

Osa została opisana naukowo dopiero w 2023 roku i jest jednym z ponad 100 nowych gatunków odkrytych w tym regionie.

Capitojoppa amazonica to tzw. „endopasożyt samotny” – każda larwa rozwija się w osobnym żywicielu, nie tworząc kolonii.

#osy #porannyrobal

A na Podlasiu ananasy hodujemy tak:

#heheszki #humorobrazkowy

Padlinówka cesarska (Lucilia caesar) to muchówka z rodziny plujkowatych, znana także jako pospolita zielona padlinówka.

Padlinówka cesarska osiąga długość od 6 do 11 mm. Posiada charakterystyczne metalicznie zielone, błyszczące ciało pokryte ciemnymi włoskami. Głowa jest krótka, z dużymi, czerwonymi oczami złożonymi. Skrzydła są przezroczyste.

Owad ten jest pospolity w całej Europie, w tym również w Polsce. Można go spotkać od marca do października. Najczęściej spotykana jest na padlinie i odchodach, ale chętnie przylatuje również do kwiatów.

Osobniki dorosłe żywią się nektarem, pyłkiem kwiatów oraz spadzią. Poszukują także substancji odżywczych pozyskiwanych z padliny i ekskrementów. Larwy są mięsożerne i rozwijają się głównie w padlinie.

Larwy padlinówki cesarskiej bywają wykorzystywane w medycynie do oczyszczania ran. Wykazują zdolność do wyjadania martwej tkanki, nie naruszając jednocześnie żywej, co ułatwia gojenie się ran. Ta metoda leczenia, nazywana terapią larwalną, nie daje skutków ubocznych i jest czasem stosowana przy leczeniu ropni oraz ran odleżynowych.

Owad może być także przyczyną muszycowicy (myiasis) u ludzi, owiec i jeży, jeśli jaja zostaną złożone w ranie. W 2019 roku w południowych Włoszech opisano pierwszy przypadek muszycowicy wywołanej przez Lucilia caesar u dzika.

#muchy #porannyrobal

#heheszki #mikole

Cardisoma armatum – krab tęczowy zwany krabem trójkolorowym.

W naturze dorasta do 14–20 cm szerokości pancerza, choć w warunkach hodowlanych zwykle osiąga 7–12 cm.

Żyje 5–12 lat, w zależności od warunków.

Młode osobniki mają niebiesko-fioletowy karapaks, czerwone odnóża i białe szczypce.

Z wiekiem barwy bledną, stając się bardziej żółtawe lub szarawe, czasem z czerwonawymi plamami.

Pierwsza para odnóży przekształcona jest w duże szczypce.

Krab ten jest bardzo efektowny wizualnie, szczególnie tuż po linieniu.

Gatunek pochodzi z zachodnich wybrzeży Afryki, występuje także w głębi lądu w deltach rzek (np. delta Volty) oraz na wyspach takich jak Wyspy Zielonego Przylądka.

Zasiedla strefy przybrzeżne, ujścia rzek, a także tereny oddalone od morza.

Krab tęczowy jest wszystkożerny – żywi się owocami, roślinami, padliną, a także drobnymi zwierzętami, jeśli uda mu się je złapać (małe kraby, ryby, mięczaki, owady, a nawet płazy i gady).

W hodowli przyjmuje warzywa, owoce, pokarm pochodzenia zwierzęcego, tabletki dla krabów, liście dębowe lub migdałecznika oraz źródła wapnia (np. kreda).

Krab tęczowy jest bardzo terytorialny i agresywny wobec innych przedstawicieli swojego gatunku – dorosłe osobniki nie powinny być trzymane razem, bo mogą się wzajemnie atakować i zabijać.

W naturze kopie głębokie nory, w których spędza większą część dnia; pomaga w ten sposób napowietrzać glebę i wpływa pozytywnie na ekosystem.

#kraby #porannyrobal

Owca w najbardziej bojowym wydaniu.

#owcaspam #heheszki

24 985 800,0 - 80,0 = 24 985 720,0

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#pompujwpoprzekziemi

Chyba zepsuły się pioruny za komentarze...

Sprawdzicie?

Edit:

Dzięki, już zaliczone!

#hejtowyzwanie

24 987 030,0 - 80,0 = 24 986 950,0

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#pompujwpoprzekziemi

Dziś bohaterem będzie jeden z piękniejszych polskich chrząszczy - biegacz złocisty (Carabus auratus).

Zasięg występowania obejmuje Europę Zachodnią i Środkową. Zachodnią granicą są Pireneje, a wschodnią – Polska. W Polsce występuje głównie w północnej i północno-zachodniej części kraju, choć bywa spotykany również w innych regionach, zwłaszcza na polach, łąkach, zadrzewieniach śródpolnych, skrajach lasów oraz w ogrodach i dolinach rzecznych. Preferuje miejsca nasłonecznione i unika gęstych lasów. Gatunek został także introdukowany w Ameryce Północnej.

Długość ciała biegacza złocistego wynosi od 17 do 30 mm.

Biegacz złocisty wyróżnia się efektownym, metalicznie zielonozłotym lub czerwonozłotym ubarwieniem pokryw skrzydeł, które są wyraźnie żeberkowane. Nogi oraz pierwsze człony czułków i głaszczki są jaskrawopomarańczowe lub czerwone. Ubarwienie bywa zmienne – mogą się zdarzać osobniki niebieskawe, a nawet niemal czarne.

Biegacz złocisty jest drapieżnikiem. Poluje na różne bezkręgowce, często większe od siebie: ślimaki, duże gąsienice, dżdżownice, chrabąszcze, larwy stonki ziemniaczanej, skorki, wije oraz inne chrząszcze. Sporadycznie zjada padlinę, fragmenty grzybów lub roślin.

#chrzaszcze #porannyrobal