KatieWee

Dwa tygodnie temu wrzuciłam swoją opinię o książce Marty Dzido "Babie lato".

Książka mi się nie spodobała, więc to wyraziłam.

Dzisiaj pod wpisem dostałam komentarz od gościa, który ma trzy komentarze na hejto (na screenie).

Po chwili dostałam też wiadomość na mojego pracowego maila, która sprowadzała się do tego, że mam usunąć mój szkalujący post i zastanowić się nad sobą, bo bibliotekarce nie przystoi XD

Mail napisany był z oficjalnego konta Pana Autora Filmów współpracującego z Martą Dzido XDDDDDD

#ksiazki

1300 + 1 = 1301

Tytuł: Jak rozmawiać o książkach, których się nie czytało?

Autor: Pierre Bayard

Kategoria: Esej

Wydawnictwo: PIW

ISBN: 978-83-8196-861-4

Liczba stron: 187

Ocena: 9/10

Przepiękny, elegancki esej, w którym autor przekonuje, że nie-czytanie jest lepsze od czytania, ponieważ czytanie może doprowadzić nas do całkowicie błędnych wniosków i zgubienia oglądu na książki jako całość. Zbytnie zagłębienie się w jednej książce, czy konkretnym rodzaju literatury może sprawić, że stracimy ogląd na relacje między różnymi książkami.

Autor dowodzi z całym przekonaniem, że zwłaszcza osoby, które zawodowo zajmują się książkami nie powinny tych książek czytać, pozbawia je to bowiem świeżości poglądów.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki

1297 + 1 = 1298

Tytuł: Suknia i sztalugi. Historie dawnych malarek

Autor: Piotr Oczko

Kategoria: Sztuka

Wydawnictwo: Znak

ISBN: 978-83-8367-157-4

Liczba stron: 528

Ocena: 9/10

Przecudowna!

Zbiór bardzo osobistych esejów o kobietach malarkach. Okres w jakim tworzyły artystki występujące w tych tekstach to XVI -XVIII wiek, czyli czas niezbyt przychylnego przyjmowania twórczości kobiet. Bohaterki tej książki jednak dzięki swojej sile i wsparciu najbliższych mogą tworzyć i odnosić sukcesy. Autor pisze nie tylko o tych kilkunastu wybranych, których nazwiska pojawiają się w tytułach tekstów, ale też o wielu innych, o których wiadomo bardzo niewiele. Zresztą nawet o tych bardziej znanych autorach trudno dowiedzieć się czegoś więcej - często pozostawały w cieniu swoich ojców i mężów.

W pewnym momencie twórczynie mogą zacząć się mieszać, jest ich tak wiele i być może należałoby czytać tę książkę powoli i wracać do niej według potrzeb. Nie mogłam jednak tak postąpić, przeczytałam całą prawie na raz. Sposób w jaki autor prowadzi narrację wciąga bez reszty, chciałoby się czytać i czytać. Książka jest przepięknie wydana, z setkami reprodukcji, a większość dzieł opisywanych w tekście pojawia się na ilustracjach, co jest zawsze warte docenienia.

Polecam!

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki

Witam szanownych kawiarenkowiczów w XVI edycji zabawy #naopowiesci!

Pomyślałam sobie, że w nowy rok wejść możemy pisząc coś miłego:

temat: las

gatunek: opowieść o przyrodzie

limity: 800-2000 słów

termin: 12 stycznia, godzina 15:00

zasady wyboru zwycięzcy: może piorunki, a może nie. Dowiemy się później.

Miłej zabawy!

#naopowiesci i #zafirewallem

1232 + 1 = 1233

Tytuł: Rybie oko

Autor: Dominika Słowik

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

ISBN: 978-83-08-07979-9

Liczba stron: 248

Ocena: 8/10

Jakoś broniłam się przed tą książką, miałam wrażenie, że będzie to kolejna próba powrotu do dzieciństwa (w tym wypadku wypadającego na wczesne lata dziewięćdziesiąte) i jednocześnie próba grania na nostalgii dzisiejszych trzydziesto- i czterdziestolatków.

Na szczęście nie dostajemy tutaj zestawu standardowych rekwizytów, ale przejmujący, bo prawdziwy obraz dorastania w nieidealnej rodzinie.

Bardzo podobało mi się, że tak jak w życiu niektóre wątki, przyjaźnie, miłości po prostu znikają, plany się rozmywają, czasem się o nich zapomina, zmienia się zdanie, szuka czegoś innego. Bohaterka i jej bliscy szukają siebie, swojego miejsca w świecie, czasem próbują zostawać w miejscach, które wydają się im być bezpieczne i tylko marzą o tym co zdaje się być niemożliwe, czasem rzucają się na to bez zastanowienia.

Autorka nie idealizuje dzieciństwa ani młodości i pokazuje je jako czas niejednoznaczny, w którym niewinność zderza się z brutalną rzeczywistością. To opowieść o dorastaniu jako budowaniu własnego spojrzenia na świat i na zasady jakie w nim panują.

Polecam!

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter

1221 + 1 = 1222

Tytuł: Rok zająca

Autor: Arto Paasilinna

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Książkowe Klimaty

ISBN: 9788366505131

Liczba stron: 201

Ocena: 8/10

Dziennikarz Vatanen porzuca pracę, żonę i całe swoje życie po znalezieniu rannego zająca. Sprzedaje swoją łódź i z zającem ruszają w podróż po północnej Finlandii.

Troje głównych bohaterów tej opowieści to Vatanen, zając i fińska przyroda - dzika, surowa i czasem brutalna, a przecież piękna i majestatyczna.

Z jednej strony jest to zabawna i urocza opowieść drogi, z drugiej zmusza jednak do zastanowienia nad tym co dla nas jest ważne.

Rok zająca podobał mi się bardziej niż Las powieszonych lisów, bo więcej tam jest przyrody, a zając jest istotnym bohaterem opowieści, a ja lubię książki o zwierzaczkach i przyrodzie

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter

#hejtoswieta

Moja pracowa choinka.

Nikt jej nie chciał, bo miała złamaną nóżkę i ktoś wyrzucił ją na mróz, więc ją przygarnęłam

Żadnej z tych ozdób nie kupiłam, wszystkie dostałam i uważam, że jest najpiękniejsza na świecie

Mam kilkoro takich dzieci, które całymi dniami przesiadują w bibliotece i czasami wiedzą lepiej niż ja gdzie co można znaleźć, więc dzisiaj w podziękowaniu za pomoc znajdą prezenty pod choinką

1136 + 1 = 1137

Tytuł: Babie lato

Autor: Marta Dzido

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Grupa Wydawnicza Relacja

ISBN: 978-83-68021-81-3

Liczba stron: 176

Ocena: 5/10

Zbiorek opowiadań o bardzo różnych kobietach napisanych przez kobietę. Co tu mogło pójść nie tak?

To książka z tezą, przesłaniem i napisana z wyraźną wizją opowiedzenia nam o opresyjnych i trudnych sytuacjach w jakich mogą znaleźć się kobiety, a autorka ma poglądy i pokazuje je nam na każdym kroku. Całość jest niestrawna i właściwie przeczytałam ją do końca, żeby dowiedzieć się skąd tak wysokie oceny na lubimyczytać. I w sumie się nie dowiedziałam.

Książka jest słabiutka, brzmi jak teksty nastolatki, która chce zaszokować swoich czytelników, ale jej pojmowanie świata i warsztat literacki nie pozwalają jeszcze na tworzenie prawdziwej literatury, a jedynie obrazki z życia dorosłych.

Nie polecam.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki

1135 + 1 = 1136

Tytuł: Mistrzowie opowieści. Skandynawska zima

Autor: wybór Justyny Czechowskiej

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Wielka Litera

ISBN: 9788380329973

Liczba stron: 400

Ocena: 8/10

Seria Mistrzowie opowieści zachwyciła mnie już pierwszym tomem, czyli "Skandynawskim latem" i chociaż jest momentami nierówna, to przynosi mnóstwo radości z odkrywania literatur wcześniej przeze mnie nieeksplorowanych.

Skandynawska zima łączy różne głosy, od klasycznych twórców do współczesnych autorów, tworząc obraz najpaskudniejszej pory roku widzianej oczami ludzi północnych krain.

Skandynawowie (tutaj pojmowani bardzo szeroko, bo pojawiają się opowiadania fińskie czy islandzkie) to ludzie raczej spokojni i zamknięci w sobie. Jednak tak jak wszystkimi, tak i nimi targają różne emocje, a ludzie z pozoru zwyczajni kryją różne tajemnice.

Ważna w tych tekstach jest natura, a przede wszystkim wszechobecny śnieg. Śnieg w każdej postaci -leżący, padający, ułatwiający jazdę saniami i utrudniajacy dostanie się do potrzebujących pomocy. Groźna przyroda niesie za sobą ograniczenia i niebezpieczeństwa, z którymi muszą mierzyć się bohaterowie.

Zima, jak niestety co roku, zbliża się już wielkimi krokami, a ja zachęcam do sięgnięcia po tę książkę właśnie o tej porze roku. Idealnie komponuje się z kocykiem, mrugającymi światełkami i kotkiem na kolankach

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki

Brzmi jak perfekcyjne święta

#ksiazki

#naopowiesci #zafirewallem

Pogrzeb

Występują:

Niepoliczalny Chór

Martwy Król

Duch Króla 

Królewicz

Królowa

Córki Króla: Leokadia, Oktawia i Euzebia

Biskup

Grabarze

Fundator Kaplicy

Na ciemnej scenie stoi katafalk. Na katafalku leży Martwy Król, na którego skierowany jest słup światła. W tyle sceny stoi Niepoliczalny Chór w liczbie co najmniej trzech osób płci dowolnej.

Niepoliczalny Chór: 

śpiewa

O Losie okrutny,

króla nam zabrałeś!

Każdy z nas smutny,

o biednych poddanych nie pomyślałeś!

Król do grobu śpieszy,

któż nas tu pocieszy?

Chórzysta 1:

Ale dlaczego my jesteśmy smutni?

Król uciskał nas podatkami, dziewki porywał do swej łożnicy…

Reszta Niepoliczalnego Chóru:

Zamknij się!

Na scenę wkracza wysoki młody Królewicz, odziany w jedwabie, z mieczem u boku. 

Królewicz:

z emfazą:

O, ojcze mój, czemuś, ach czemuś mnie opuścił! 

Patrzy na chór, czy ten na pewno dobrze słyszał. Chór przytakuje.

Za młody jestem, żeby obejmować twoje stanowisko, nie mam twojej mądrości, ni bojowych słoni, bo wszystkie na wieść o twojej śmierci wyzdychały. Cóż mi czynić, powiedz ojcze!

Królewicz wpatruje się w martwe ciało ojca, tymczasem z góry słychać niesłyszalny głos Ducha Króla:

Duch Króla:

Sznurowadła zawiąż, bo zaraz się wykopyrtniesz! Tobie kury szczać prowadzać, a nie państwem, na mojej krwawicy wybudowanym, rządzić!

Ponieważ głos Ducha Króla jest niesłyszalny, Królewicz westchnąwszy wychodzi. Na scenę wkracza Królowa szeleszcząc obfitymi sukniami i błyszcząc włosami.

Niepoliczalny Chór:

śpiewa:

O królowo nasza, bogini nasza,

na cześć twoją pękła niejedna flasza!

Miej nas w swej pamięci, 

niech ci się nic nie pokręci!

Królowa:

z rozpaczą

Wielkieś mi uczynił pustki w zamku moim,

Mój drogi mężu, tym zniknieniem swoim!

Patrzy na chór, czy na pewno dobrze słyszał. Chór przytakuje. 

O, mężu mój, cóż ja mam czynić? Czy oddać władzę synowi, wydać którąś z córek za jakiegoś rozsądnego księcia i posadzić na tronie w koronie? A może samej zarządzać królestwem? O mężu mój, cóż ja mam czynić!

Wpatruje się w martwe ciało męża machając rzęsami, tymczasem z góry słychać niesłyszalny głos Ducha Króla:

Duch Króla:

Królowo! puchu marny! ty wietrzna istoto!

Postaci twojej zazdroszczą anieli,

A duszę gorszą masz, gorszą niżeli! 

Niżeli ten karaluch, podczaszy, co się do ciebie przystawia! 

Ponieważ głos Ducha Króla jest niesłyszalny, Królowa westchnąwszy wychodzi. 

Chórzysta 1: 

A słyszeliście, że Królowa powiedziała, że podczaszy czyha tylko na jej złoto i wzięła sobie ogrodnika do towarzystwa?

Duch Króla:

Nie wiedziałem, ciekawe.

Reszta Niepoliczalnego Chóru:

Zamknij się!

Wchodzą trzy piękne Córki Króla: Leokadia, Oktawia i Euzebia. 

Niepoliczalny Chór:

O, piękne i dobre córy Króla,

niech wasze miłosierdzie nasze serce otula!

Przepiękne są wasze oblicza

Waszych zalet nie policzę!

Leokadia:

Och, tatusiu!

Patrzy na chór, czy na pewno dobrze słyszał. Chór przytakuje.

Oktawia: 

Och, tatusiu!

Patrzy na chór, czy na pewno dobrze słyszał. Chór przytakuje.

Euzebia:

Serio? Jeszcze wczoraj mówiłyście, że to byłoby super gdyby umarł, a teraz umarł, a wy tu "tatusiu" płaczecie?

Leokadia i Oktawia:

syczą:

Zamknij się! Ludzie patrzą!

Euzebia:

Jacy ludzie, to tylko służba przebrana za Niepoliczalny Chór. O, Wojtuś, dobrze że cię widzę, jak skończysz tutaj, sprawdź co się dzieje z moim kominkiem, bo coś nie ciągnie.

Chórzysta 2:

Dobrze, jaśnie panienko!

Leokadia:

A u mnie w komnacie z kolei coś chyba ciągnie. Sprawdzisz?

Duch Króla:

Wolałbym nie wiedzieć co.

Chórzysta 2:

Dobrze, jaśnie panienko!

Oktawia:

Co zakładacie na pogrzeb? Bo ja chyba tę czarną ze stójką i flanelową halkę, bo zimno ma być.

Leokadia: 

No ja też flanelową, wietrznie ma być i śnieg ma padać. Co myślicie o mojej nowej mantylce?

Euzebia: 

Że wyglądasz w niej jakbyś czekała na okazję pod latarnią, hehe.

Leokadia rzuca się na Euzebię z pazurami, Niepoliczalny Chór ze znudzonymi minami podchodzi, aby je rozdzielić. Wyprowadzają Leokadię i Euzebię, Oktawia wychodzi płacząc ze śmiechu. Chór wraca na miejsce i śpiewa:

Niepoliczalny Chór:

O Królu nasz Królu,

zostawiasz nas w bólu.

Wielki ból nasz,

z ócz leci płacz.

Chórzysta 1:

Przepraszam, ale kto układał te rymy? Bo brzmią jakby był pijany.

Chórzysta 2:

Ja.

Chórzysta 1:

A to już rozumiem.

Chórzysta 2:

Oj, bo mi się rączka omsknie!

Chórzysta 1:

I włożysz ją Wikcie od krów pod spódnicę? Lokaj z dójką, mezalians na poziomie, hehe.

Chórzysta 1 dostaje w twarz. Wpada na katafalk, martwe ciało Króla spada na podłogę i toczy się za kulisy. Niepoliczalny Chór zastyga na chwilę. 

Chórzysta 3:

I co teraz? Teraz miała być moja kwestia. Też mam prawo wypowiadać się na scenie. A jakby tu był jakiś znany reżyser i mógł mnie odkryć?!

Reszta Niepoliczalnego Chóru: 

Zamknij się!

Wchodzi Biskup. Fiolet jego szat aż bije po oczach. Liczy:

Biskup:

Dwa tysiące pięćset, sześćset, siedemset…

Niepoliczalny Chór:

O wielki nasz biskupie,

co masz wszystkich ludzi w grupie

modlitewnej swojej,

pragniemy dobroci twojej!

Biskup:

Prawie trzy tysiące dusz zbawionych, pięknie!

A ty Królu, jak tam twoja dusza w niebie?

Duch Króla:

Jakim niebie! Rozgrzeszenia mi nie dałeś, klecho, przed śmiercią, bo ci nie chciałem przekazać królestwa! 

Biskup:

rozgląda się ze zdziwieniem

A co to? Gdzie król?

Niepoliczalny Chór:

Gdzie Król?!

Gdzie Król?!

Gdzie Króóól?!

Duch Króla:

Zbezcześcili me martwe ciało, sługi niedomyte!

Biskup:

Król wniebowzięty, królować nam będzie z nieba!

Wola nieba! Wola nieba!

Z nią się zawsze zgadzać trzeba!

Rzuca się na kolana przy pustym katafalku. Brzuch mu przeszkadza, więc go dyskretnie poprawia.

Chórzysta 3:

do Reszty Niepoliczalnego Chóru:

Tego nie było w scenariuszu, co teraz?

Niepoliczalny Chór naradza się szeptem.

Niepoliczalny Chór:

na melodię ludową, każdy swoją:

Król w niebie, 

Król w niebie,

Król w niebie

Bóg go zabrał do siebie

Na scenę w korowodzie wkraczają Córki Króla, Królowa i Królewicz. Dostojne ich kroki zakłóca czkawka Euzebii.

Królowa:

Cicho bądź! 

Euzebia:

Co ja poradzę, że w kaplicy zimno jak w psiarni! Stopy mi zmarzły! Jak mi zimno w stopy, to mam czkawkę!

Członkowie rodziny królewskiej dołączają do pieśni Niepoliczalnego Chóru.

Na scenę wkraczają Grabarze z łopatami w rękach i radosną miną, bo żaden grabarz nie pracuje na trzeźwo, szczególnie podczas królewskiego pogrzebu. Melodia wznosi się i opada, chór miesza się w tańcu z rodziną królewską. Duch Króla wznosi ordynarne okrzyki. 

Fundator Kaplicy patrzy z miłością na swoich potomków z fresku namalowanego w którymś kącie, nie wiadomo dokładnie którym.

Kurtyna opada pozostawiając widzów z milionem pytań bez odpowiedzi.

Przepraszam za spóźnienie!

Razem z kolegą @Piechur proponujemy:

Temat: pustynia

Rymy: leci - świeci - piasek - lasek

Wiecie co robić

#naczteryrymy #zafirewallem

Teatrzyk "Zielona Katie" ma zaszczyt przedstawić:

Brawa dla Hermenegildy Kociubińskiej!!!

Ach, piękne Hermenegildy rymy

musieli nam zesłać aniołowie,

bo z rymami tak sobie poczyna

jak Mickiewicz i Słowacki społem.

I serce rozrywa nam tylko żałość

(nam, czyli wszystkim jej słuchającym),

że sonetów wśród wierszy tak mało,

wśród tych dzieł najwspanialszych pod słońcem

Że w słownikach o pani K. cicho?!

To są na pewno zwyczajne zmowy

zazdrośników, niech porwie ich licho.

Bo Hermenegildzie dość dwie słowie:

Niech wykona! Te słowa nie kłamią!

Z wrażenia spada kurtyna! Brawo!!!

#nasonety #zafirewallem #diriposta

Jak już pisałam, w moim życiu książki lęgną się same, nie wiadomo skąd.

Ta akurat wiadomo, bo spod śmietnika

#ksiazki #ksiazkikatie

1066 + 1 = 1067

Tytuł: Luneta z rybiej głowy

Autor: Patryk Zalaszewski

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Czarne

ISBN: 978-83-8191-992-0

Liczba stron: 147

Ocena: 8/10

Podeszłam na wrocławskich targach do stoiska Wydawnictwa Czarne po nową książkę z serii Opowiadania amerykańskie, a pani rozłożyła ręce i powiedziała, że nie ma ich, bo nie dojechały. Poczułam się zawiedziona, a pani widząc moją minę, sięgnęła po cieniutki tomik i zaproponowała:

-A może opowiadania polskie? O autorze będzie na pewno głośno w przyszłym roku.

Zajrzałam do środka i jakoś tak nie do końca przekonana zgodziłam się. Niezbyt często czytam polską literaturę współczesną, a już młodych autorów to prawie wcale, zbyt wiele zawodu sprawili mi w przeszłości.

No i gdyby nie ta pani na stoisku, to na pewno nie trafiłabym na tę perełkę.

To melancholijne opowiadania o życiu mieszkańców rybackiej wsi. Mamy tutaj narratora, młodego chłopca, który przybliża nam różne mikrohistorie, ale głównym bohaterem jest tutaj morze, które daje i zabiera, tworzy i niszczy. Nawet jeżeli czasem jedynie słychać jego szum gdzieś w oddali, to i tak jest tym wokół czego krążą myśli wszystkich.

We wsi toczy się normalne życie, mężczyźni łowią ryby albo pracują na roli, kobiety zajmują się gospodarstwem, dzieciaki biegają po polach i kąpią w rzece. A wszyscy mają swoje pragnienia i potrzeby, tajemnice i obsesje, wszyscy do czegoś dążą, nawet jeżeli to jest nicość.

Język jakim Zalaszewski opisuje swoich bohaterów jest z jednej strony bardzo prosty i zwyczajny, z drugiej pełen metafor i poetycki. Umiejętność utrzymania takiej formy w równowadze, przez debiutującego przecież autora, zrobiła na mnie ogromne wrażenie.

Bardzo podobało mi się również frazowanie - czułam się jakbym czytała książkę do rytmu fal.

I tak jak morze porywa i nie chce oddać, tak ta książka chwyciła mnie i nie pozwoliła się odłożyć.

Polecam!

#bookmeter

Byliśmy po raz drugi na Wrocławskich Targach Dobrych Książek i jestem pod ogromnym wrażeniem. Są nieduże i raczej kameralne, ale to dobrze. Byliśmy na nich w piątek wieczorem i nie było zbyt wielu ludzi, jedna ze sprzedających zauważyła, że w czwartek było o wiele więcej odwiedzających.

Lubię w tych targach to, że są spokojniejsze i takie bardziej przyjazne dla czytelników, niż na przykład krakowskie. Można znaleźć bez problemu miejsce parkingowe, nie stoi się aż tyle w kolejkach i jest czas na rozmowy o książkach, co chyba doceniam najbardziej.

Są też stoiska antykwariatów, w tym mojego ukochanego Szarlatana.

Wcale nie miałam zamiaru robić zbyt wielkich zakupów, no ale plany sobie, a życie sobie, jak zwykle.

#ksiazki #ksiazkikatie

Otwieranie paczki zaczęłam od listu. Sześciostronicowego. Z obrazkami. Uroczego i pełnego żartów i z którego dowiedziałam się, że mój Mikołaj przestalkował mnie od góry do dołu, łącznie z profilem na lubimyczytać

Dzięki temu udało mu się stworzyć - teraz proszę o uwagę, bo to nie zdarza się za często - PACZKĘ IDEALNĄ!

Po pierwsze książki- grubaśna biografia Montgomery i Służące do wszystkiego Kuciel-Frydryszak, wspaniałe. No i reportaż z Czarnego i parę książek kucharskich z PRL-u. Przedmiot używany to może być prezent ryzykowny, bo obdarowywany może się obrazić i takie rzeczy daje się tylko wtedy kiedy dobrze zna się tę osobę, która ma to dostać. I mój Mikołaj pokazał, że dobrze mnie poznał, a ja dzięki temu mam mnóstwo radości i nowe przepisy do wypróbowania

Kocham kulturę Japonii, a Mikołaj wymyślił dla mnie kawę i herbatę z azjatyckim rysem, a do tego fińskie cukierki Geisha, które nie mają za wiele wspólnego z Japonią, ale są absolutnie przepyszne.

No i do tego wszystkiego magiczny kubeczek, podpórki do książek i zakreślacze dla kociarskiej części mojej duszy, wieeelka świeczka o miłym, kwiatowym zapachu i magnesik.

Dziękuję Ci, Mikołaju, to było niesamowite wyciągać z tego pięknego pudełka dokładnie takie rzeczy jakie bym chciała dostać. To było tak, jakbyś wysłał swoje elfy, żeby zajrzały w moje małe marzenia i zrobiły z tego listę prezentów.

Dziękuję!

#hejtopaka #chwalesie

1057 + 1 = 1058

Tytuł: Mała towarzyszka i dorośli. Opowieść o szczęśliwym dzieciństwie

Autor: Leelo Tungal

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: KEW

ISBN: 9788378932802

Liczba stron: 244

Ocena: 6/10

Jak lubię książki o dorosłych pisane z dziecięcej perspektywy i okres tużpowojenny, tak ta autobiograficzna książka, która mówi właśnie o małej dziewczynce i jej rodzinie, którym przyszło żyć w Estonii pod butem Stalina, jakoś nie przypadła mi do gustu. Autorka, mam wrażenie, nieco przeszarżowała i kilkuletnia Leelo nie zachowuje się jak prawdziwe dziecko, ale jak manekin do naciskania wszystkich guzików jakie mogą poruszyć dorosłych. Wciska się wszędzie i bezmyślnie klepie wszystko co usłyszy, chociaż jej rodzina jest w trudnej sytuacji, bo matkę zabrali "czarni panowie".

Doceniam jednak zestawienie trudnych tematów i dziecięcej naiwności, to zawsze w jakiś sposób porusza czytelnika, nawet jeżeli tutaj może mieć wrażenie, że to nie do końca naiwność, ale raczej bezmyślność - zarówno całkiem sporej już dziewczynki, jak i wszystkich otaczających ją dorosłych.

Dodatkowy punkt dostała u mnie ta książka za tłumaczenie. Mała Leelo bawi się słowami, śpiewa piosenki zasłyszane w radio i tworzy własne, rozkłada na czynniki pierwsze związki frazeologiczne - myślę, że przełożenie tej książki nie było łatwe, ale tłumaczka poradziła sobie znakomicie.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki

#hejtopaka Szanowny anonimowy Hejtopakerze!

Paczkę odebrałam i z ledwością dotachałam do domu, ale otworzę ją dopiero w sobotę.

Będę miała wtedy czas i wolną głowę, żeby na spokojnie otworzyć i ją docenić, jak na pewno na to zasługuje

1050 + 1 = 1051

Tytuł: I rak ryba. Stworzenia polityczne PRL-u

Autor: Monika Milewska

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Czarne

ISBN: 978-83-8191-989-0

Liczba stron: 254

Ocena: 7/10

Książkę "Ślepa kuchnia. Jedzenie i ideologia w PRL" Moniki Milewskiej wspominam jako jedno z największych pozytywnych zaskoczeń książkowych roku 2022, więc gdy zobaczyłam w zapowiedziach wydawnictwa Czarne jej nową pozycję "I tak ryba. Stworzenia polityczne PRL-u" wiedziałam, że po nią sięgnę.

Dostajemy tu opowieść o trzech stworzeniach: stonce, żubroniu i krylu, które w mniejszym lub większym stopniu wpływały na dyskurs o dobrobycie Polski Ludowej i jego źródłach.

Bardzo przyjemnie się to czyta, autorka ma ogromny talent do tworzenia narracji (trzeba mieć talent, żeby czytelnik z pasją wgłębił się w historię stonki ziemniaczanej, zapewniam was) i świetnie operuje subtelną ironią.

Opiera się nie tylko na materiałach źródłowych, ale też na osobistych rozmowach z ludźmi zaangażowanymi w pracę ze zwierzętami i badaniach przeprowadzonych w całej Polsce przez studentów. Odwołuje się też do własnych doświadczeń i wspomnień.

To książka na jeden wieczór, nie tak obszerna jak Ślepa kuchnia, gdyby jednak była dłuższa mogłaby znudzić. A tak może dostać u mnie dobre 7/10.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz\

#bookmeter