Jeśli zaś innych przyjaciół nie mamy, tedy sami wyrządziliśmy sobie krzywdę większą niż ta, której doznaliśmy od losu: ten porwał nam jednego, myśmy pozbawili się wszystkich, których sobie nie zjednaliśmy. Następnie, nie kochał zbyt głęboko nawet jednego ten, kto nie był zdolny pokochać więcej niż jednego. Gdyby ktoś, utraciwszy wskutek rabunku jedyną tunikę, wolał głośno biadolić zamiast rozejrzeć się, w jaki sposób ochronić się przed chłodem i znaleźć coś takiego, czym mógłby okryć grzbiet, czy nie wyda ci się ostatnim głupcem? Pogrzebałeś umiłowanego człowieka? Szukaj drugiego, którego mógłbyś miłować. Lepiej zjednać nowego przyjaciela niż płakać po dawnym.
Jezus zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: „Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie; i nie powiedzą: "Oto tu jest" albo: "tam". Oto bowiem królestwo Boże jest pośród was”. Do uczniów zaś rzekł: „Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedzą wam: "Oto tam" lub: "oto tu". Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi. Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, świeci od jednego krańca widnokręgu aż do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego. Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie”.
Luke 17:20-25
At that time: Being asked by the Pharisees when the kingdom of God would come, Jesus answered them, ‘The kingdom of God is not coming in ways that can be observed, nor will they say, “Look, here it is!” or “There!” for behold, the kingdom of God is in the midst of you.’ And he said to the disciples, ‘The days are coming when you will desire to see one of the days of the Son of Man, and you will not see it. And they will say to you, “Look, there!” or “Look, here!” Do not go out or follow them. For as the lightning flashes and lights up the sky from one side to the other, so will the Son of Man be in his day. But first he must suffer many things and be rejected by this generation.’
@DzejZi nie byłem bo nie było fal, sprawdzałem kamerki online. Ale ja wróciłem z urlopu w niedzielę, tuż przed sztormem. Ładnie, ale dużo żebraków, żuli i biedoty. W Szkocji tyle nie widzę latami, zresztą w Polsce już dawno tyle nie widziałem.
Nagrywam ciszę w Tatrach i nad morzem – kanał z 3-godzinnymi ambientami do snu i nauki
Od kilku miesięcy jeżdżę z telefonem i statywem po Tatrach (i nie tylko) i nagrywam długie, spokojne ujęcia razem z dźwiękiem. Wychodzą z tego 3-godzinne ambienty w 4K: do zasypiania, nauki, pracy albo po prostu w tle. Kanał powoli rośnie, więc wracam pokazać, co nowego.
Prawdziwe nagrania, bez AI (obraz i dźwięk z jednego miejsca i dnia):
Jeśli lubicie takie klimaty, będzie mi miło, jak zajrzycie na kanał Real Scenery Soundscapes i zostawicie suba. Chętnie też posłucham, które miejsca w Tatrach warto nagrać następne i co poprawić w obrazie albo dźwięku.
Opowiadając swoje historie, dodajemy pewne szczegóły i pomijamy niewygodne fakty. Nieznacznie podrasowujemy swoją opowieść, żeby przedstawić siebie w korzystnym świetle. Te niewielkie modyfikacje zostają przyjęte tak dobrze, że następnym razem dodajemy nieco więcej korzystnych dla siebie szczegółów. Usprawiedliwiamy kolejne białe kłamstewka, przekonując samych siebie, że uczyniły naszą historię bardziej interesującą i przejrzystą, aż w końcu nasze wspomnienia stają się niezgodne z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń, lub nawet dotyczą czegoś, co się nigdy nie wydarzyło.
W ten sposób pamięć staje się naszym osobistym, nieodłącznym historykiem, który nieustannie usprawiedliwia nasze decyzje i działania.
Nie jestem dokońca pewien, czy to opis postępujące mitomani, czy faktu, że umysł w kwestii wspomnień idzie na skróty i ,,dośpiewuje" część historii, a nawet zmyśla jak najęty
Eksperyment: Loftus, E. F., Pickrell, J. E. (1995). The Formation of False Memories. Psychiatric Annals, 25(12), 720–725.
Choćby wasze życie, na boga, trwało więcej niż tysiąc lat, i tak skurczy się ono do skrajnej cieśni: wasze występki pochłoną każdy, nawet najdłuższy okres. Ten czas natomiast, który natura przebywa biegiem, a który rozum może wprawdzie przedłużyć, prędko musi wam się wymknąć, nie staracie się bowiem pochwycić, zatrzymać ani opóźnić tej najszybszej ze wszystkiego rzeczy, lecz pozwalacie, aby odeszła jak coś zbędnego i możliwego do powetowania.
Zmierzając do Jerozolimy Jezus przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodził do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: „Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami”. Na ich widok rzekł do nich: „Idźcie, pokażcie się kapłanom”. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: „Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec”. Do niego zaś rzekł: „Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła”.
Luke 17:11-19
On the way to Jerusalem Jesus was passing along between Samaria and Galilee. And as he entered a village, he was met by ten lepers, who stood at a distance and lifted up their voices, saying, ‘Jesus, Master, have mercy on us.’ When he saw them he said to them, ‘Go and show yourselves to the priests.’ And as they went they were cleansed. Then one of them, when he saw that he was healed, turned back, praising God with a loud voice; and he fell on his face at Jesus’ feet, giving him thanks. Now he was a Samaritan. Then Jesus answered, ‘Were not ten cleansed? Where are the nine? Was no one found to return and give praise to God except this foreigner?’ And he said to him, ‘Rise and go your way; your faith has made you well.’