W jakim wieku zmniejszyły się twoje potrzeby? Chodzi o taki moment w życiu, że nie planujesz już i nie masz zamiaru

@Nexus6

@Nexus6 why not both? Uwielbiam marzyć o wielkich rzeczach, o podróżach do każdego kraju na świecie, o posiadaniu domu z taką biblioteczką, która by zmieściła wszystkie książki, które bym chciał - ale to nie zmienia tego, że cieszę się z każdej pojedynczej książki czy każdego spaceru

Nie miałem chęci sławy, a reszta jakoś przyszła

@Nexus6 z twojej listy nie chce sławy. Dom mam super, samochód też. Podróżować bede do końca życia.

Ja to całe życie na farcie jadę. Zawsze miałem małe wymagania, bo wychowałem się może nie w biedzie, ale raczej byłem jedynym chłopakiem w klasie, którego nie bylo stać na klasową wycieczkę. Od 15 roku życia wziąłem sprawy w swoje ręce i wyjechałem z rodzinnego miasteczka. I chyba właśnie dlatego, że nie miałem za dużych oczekiwań, dostaję od życia tak dużo. Ten syndrom oszusta mi sie czasem odpala, ze taki zwyklak jak ja, dostaje tak dużo. Więc oczekiwań nie miałem nigdy a samo mi się wszystko w życiu układa zajwbiście. Jest w pytę.

Co? To z wiekiem one się mają zmniejszać?

@Nexus6 Jest dokładnie na odwrót, do około dwudziestego roku życia moje potrzeby były zerowe i tylko coraz gorzej.

W okolicach 30 mocno przewartościowałem sobie wiele rzeczy i o ile wciąż mam marzenia i cele, to napewno doceniam dużo więcej rzeczy. Np. za⁎⁎⁎⁎ście jest połazić po nowym jorku, ale też za⁎⁎⁎⁎ście jest odkryć kwaśno-słodko-kawowy jogurt pitny bakomy. I mimo, że bez wahania wybrałbym jedną z tych dwóch, to na liście ich subiektywnej wartości lądują dużo bliżej siebie niż kilka lat wstecz. No i zupełnie inne rzeczy wskoczyły powyżej

Ja to tam marzę o locie w kosmos xD Chyba się to nie kwalifikuje do małej potrzeby

Jak wytrzeźwiałem...

@Nexus6 mówisz że to są małe wymagania. Ale pomyśl. Nie da się tak żyć i nie pracować. Człowiek musi pracować nawet na takie małe rzeczy.

Na początku przy urodzeniu pierwszego dziecka 31lvl, skupiłem się na rodzinie. A później przy kolejnej zmianie pracy. Robię swoje, zarabiam póki co ok, skupiam się na rodzinie. Własnej firmy IT chyba już nie założę

Jestem człowiekiem z zerową ambicją, więc wszelkie dokonywanie wielkich rzeczy to od zawsze był tylko daydreaming. Natomiast kiedy przestałem marzyć o takich rzeczach i pogodziłem się z faktem, że wyżej d⁎⁎y nie podskoczę, a tutaj jest całkiem przyjemnie? Jakoś przed 30-tką.

@Nexus6 myślę, że koło 33-34 roku życia, tak obstawiam. Trochę zbiegło się to z awarią kolana, która mój szalony pęd życia nieco zwolniła. A bez roweru, to spacery i emeryturka. Później doszło pożegnanie alkoholu - i to jest moment który spowodował taką wewnętrzną chillerkę. No i po iluś ratach pracy zawodowej skompensowałem braki z dzieciństwa i studiów - kupiłem sobie takie rzeczy jak rower, aparat, narzędzia, wszystko o czym marzyłem przed laty. Jest jeszcze ostatni powód którego nie umiem określić - on spowodował że "jest wystarczająco" i nie potrzebuję nadążać za pędzącym światem. Nie potrzebuję nowego smartfona, telewizora, wczasów za granicą, wystarcza mi najtańszy samochód segmentu A, itd. I to jest chyba to o czym właśnie mówisz. Ale od kiedy i dlaczego się pojawiło, nie wiem.

Pytanie powinno brzmieć kiedy zacząłem zwracać uwagę na naprawdę istotne potrzeby i skupiać się na tu i teraz zamiast gonić za pieniędzmi. Tak mi się wydaje, albo poprostu jestem już stary i to moja wymówka

@Nexus6 jakoś nie kumam tego podziału. Zależy od aspektu życia. Kompletnie nie zależy mi na luksusie, bogactwie, rozpoznawalności, drogim aucie i gadżetach z górnej półki, ale chcę odłożyć trochę kasy, kupić domek na Cyprze, być większy i silniejszy, dobry w tym, co robię.

Zaczynasz cenić małe przyjemności, jak zakupy w drodze do domu po pracy, zjedzenie obiadu z najbliższymi, poczytanie książki w fotelu, spacer, spotkanie z bliskimi (ale nie impreza), obejrzenie przyzwoitego filmu na tv...

To w ogóle brzmi tak, jakby cieszenie się z małych rzeczy było czymś złym. Po⁎⁎⁎⁎ne. To, że ktoś ma duże cele nie oznacza, że z automatu nie będzie doceniać wyjścia do parku. To raczej kiepskie dla głowy człowieka, aby zamykać się tylko na duże osiągnięcia i zlewać te mniejsze rzeczy.

@Nexus6 po osiągnięciu tego, co chciałem mieć i kim chciałem być w wieku 35 lat. Teraz, że tak sobie pozwolę zażartować - mogę w spokoju umierać

@Nexus6 źle stawiasz pytanie, bo zakładasz z góry tezę, że w jakimś magicznym okresie "większe" potrzeby odchodzą do lamusa, a człowiek zaczyna cenić coś innego.

Otóż, to nie zależy od wieku, a od indiwidyalnej motywacji i wiele osób cały czas ma większe potrzeby i cele nie rezygnując z tych mniejszych.

Ja na przykład cały czas mam duże cele (ok 1-3 na rok) i jak je wypełniam, to zakładam sobie kolejne. To nie ma końca. W międzyczasie cały czas doceniam te mniejsze rzeczy.

Jeszcze w 40tych jestem - dom spłacony, wymarzone klasyczne auto jest, długów nie ma - teraz na spokojnie - robię swoje godziny i podróżuję czasami. oglądam filmy, siedzę na hejto i takie tam

@Nexus6 z marzeniami trzeba uważać bo to są potężne i niebezpieczne rzeczy. Mogą niszczyć życia ale też i dawać im sens.

Młodzi marzą o wielkich rzeczach gdy mają niskie albo jeszcze nie ukształtowane poczucie wartości. Myślą że jak je osiągną to pokażą światu i sobie że są kimś wyjątkowym.

Niektórzy próbują całe życie i są nieszczęśliwi, bo osiągając jeden szczyt, za nim widzą kolejne jeszcze wyższe. I to jest to wieczne gonienie za szczęściem, nie rozumieją że szczęście to móc powiedzieć sobie szczerze "akceptuje siebie takim jakim jestem", "jestem wystarczająco dobry", "kocham siebie", "akceptuje swoje wady bo to one sprawiają że jestem sobą".

I albo gonisz za marzeniami całe życie, albo się poddajesz i toniesz w depresji albo używkach, albo to rozumiesz i wtedy lepszy samochód jest przy okazji, a nie celem.

Ja dałem zaliczkę na nowego Lexusa, ma przypłynąć w marcu i od miesiąca się zastanawiam czy go odbierać czy nie odbierać. Pociesze się nim parę dni i się przyzwyczaję, to jest sens...?

Natomiast uwielbiam zachody słońca, wąchać kwiaty jak je mijam, robić głupie rzeczy jak na przykład spacery kilka km boso po lesie, albo leżeć pod drzewem i patrzeć jak się liście ruszają.

Gadam przypadkowym ludziom jakieś głupie teksty aby ich rozbawić, nie przejmuje się jak wyglądam ani co sobie o mnie myślą.

Moim marzeniem jest mały domek w lesie, lot myśliwcem, wycieczka obruchawcza w Tajlandii i chyba tyle.

Zapomnialbym. Chciałbym jeszcze mieć miniaturowego osiołka.

Klasyczna madka. Moje chciejstwa zakończyło urodzenie drugiego dziecka. Nie dlatego, że dostałam jakiejś depresji ale chcieliśmy dwoje dzieci i najważniejszym chciejstwem było urodzić zdrowe dziecko bo byłam już cokolwiek wiekowa. Teraz tylko sobie płynę z kijem w łapie i staram się odpychać nim różne śmieci, żeby mi spływu nie zakłócały. Dobrze żyć, nie lokować energii i atencji w miejscach które mnie nie wzbogacają i czasem wyjść z rutyny. Tyle starczy. Zero potrzeb

Odkąd od dłuższego czasu stać mnie na wszystko, kredyty pospłacane etc. Podróżować mam nadzieję że będę do końca życia, albo chociaż rzucę wszystko i osiądę gdzieś na uboczu, albo w cieplejszym miejscu

Raczej miałem małe potrzeby. Chciałem żyć w dużym mieście ale szybko mi to przeszło ale i tak muszę tam mieszkać bo tam jest praca.

Choć byłem głupim korposzczurem za młodu, i absolwentem czyli zjadłem wszystkie rozumy to myślę że tak 30 stce stwierdziłem że na c⁎⁎j mi to. Im większe sukcesy tym więcej robioty a że cała zabawa w konsumpcjonizm mnie omija to to olałem.

Ale żeby było jasne konsumpcjonizm jest ważny kupujcie dużo żeby dużo ludzi miało pracę a ja będę się cieszył moim wolnym czasem

Większość ludzi jest zbyt tępa żeby sobie uświadomić w jaki kierat konsumpcjonizmu się załadowali. Ciągła pogoń i porównywanie się z innymi, a zwłaszcza z cukierkowym życiem z instagrama. Obietnica, że 0.000001% osiągnie realny sukces sprawia cuda, bydełko robi "beeee" i zapierdala.

Nadal mam większe potrzeby ale trzeba wybrać pomiędzy spłatą kredytu a tymi właśnie potrzebami więc wybór pozostaje prosty. Staram się pracować jak najmniej i zarobić jak najwięcej. Udaje się aż nadto bo potrzebuje tak na prawdę 1/3 moich zasobów, reszta leci do skarbonki a raczej na spłatę Mam nadzieje, że w tym roku spłacę

Wraz z choroba żony. Wole spedzac czas z nia niz gonic za pieniedzmi. Wiadomo, dom wciaz remontuje(pomimo, ze od zakupu minely juz prawie 3 lata) ale czerpie wieksza przyjemnosc z bycia w tym domu aniżeli super rozwoju w pracy.

@Nexus6 dopiero od dwóch lat wreszcie zacząłem ciut bardziej zwiedzać świat.

Lego zacząłem zbierać jakieś 4 lata temu????

Książki zbieram większość życia, tylko ostatni rok dużo mniej czytam. bardziej mnie nużą no i oczy już nie te.

Jedyna potrzeba która mi przeszła to posiadanie BABY. (żeby nie było dużo koleżanek i jedna taka śliczna ekspedientka próbowały mnie wyrwać )

w wieku 40+ to się już nie kalkuluje

Dzieci w tym wieku już bym nie robił (kiedyś bardzo chciałem ale tak życie się złożyło, teraz widzę iż raczej to był dobry wybór)

Także ten mam czas na małe i wielkie rzeczy, w tym roku montuję panele, airco i może zrobię nową kuchnie oraz chcę zrobić krótki wypad do GEM (Great Egyptian Museum) po magnesiki dla Cebuli, a wy przyszłym chcę się wybrać do Nowej Zelandii (może się uda)

a z małych rzeczy to chciałbym w tym roku przeczytać jakieś 15 książek i złożyć wreszcie tą makietę twierdzy z klocków.

Nigdy nie goniłem za pracą czy super samochodem, a znajomych nie miałem. Nawet jak nie było syna to nie planowałem dokonywać wielkich rzeczy. Motywację do podróży zawsze miałem, a ogromny (jak dla mnie, 175m2) dom mam.

No u mnie to raczej w drugą stronę z wiekiem się stało. Zawsze miałem podejście yolo, chill, żeby się nie przemęczać i dopiero zaczęły się u mnie zmiany w drugą stronę, że może jednak warto podjąć trochę wysiłku i nie przebimbać całego życia.

Dopiero zaczynam myśleć o posiadaniu jakiegokolwiek mieszkania swojego, a co dopiero drogiego domu xD

Też nie rozumiem dlaczego piszesz o docenianiu małych, codziennych rzeczy tak, jakby to się miało wykluczać z rzeczami dużymi.