WujekAlien

#heheszki #humorinformatykow

841 + 1 = 842

Tytuł: Emma

Autor: Jean Reno

Kategoria: literatura obyczajowa, romans

Wydawnictwo: Albatros

Format: e-book

Liczba stron: 320

Ocena: 2/10

Są książki złe. Są książki tak złe, że aż śmieszne. I jest Emma — książka, której peron odjechał tak daleko, że bohaterka zamiast złapać pociąg, zaczęła wysyłać mentalne telegramy z duchowej pustyni w Omanie, przekonana, że jest wcieleniem Kaszpirowskiego z coachingowym certyfikatem.

Jean Reno, legendarny twardziel kina akcji, postanowił zamienić pistolet na pióro i opowiedzieć nam historię kobiety, która wyjeżdża na Wschód, by odnaleźć siebie, duchowość, sens życia i zarobić trochę kasy — a po drodze gubi fabułę, zdrowy rozsądek i połowę synaps.

To mariaż 365 dni, Paulo Coelho i programu "Natura i zdrowie" z kablówki. Emma nie tyle przeżywa, co unosi się przez książkę jak welon w reklamie proszku do prania — otoczona zapachem kardamonu, metaforami o świetle i oczywiście "głębokimi" refleksjami, których nie powstydziłaby się cytatowa tapeta z Pinteresta.

Styl? Jakby Google Translate próbował przetłumaczyć myśli joginki po trzecim winie. Dialogi mają głębię zen-memów, a narracja co chwilę zawraca, jakby nawet autor nie był pewien, o co mu właściwie chodziło. W pewnym momencie zastanawiałem się, czy Emma czasem nie wyobraziła sobie całej książki — łącznie z jej napisaniem.

2/10 – bo muszę zostawić miejsce dla gorszych książek, które może kiedyś napisze np. Steven Seagal.

7 lat wstecz, to przy tej książce arcydzieło ( https://hejto.pl/wpis/749-1-750-tytul-siedem-lat-wstecz-autor-ashley-poston-kategoria-literatura-obycz ).

Reno oddawaj moje 3h. Jeśli kiedyś jeszcze myśleliście, że recenzje na Lubimy czytać, nie są kupowane, to zapraszam na portal zobaczyć, jak cudowne jest to dzieło.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 74/128 (brak 2 recenzji na bookmeter)

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem

#heheszki #ksiazki #remigiuszmroz

Gdy Twój szef idzie na lunch (z przedstawicielami jednej z największych firm IT na świecie) negocjować zakup licencji i pi⁎⁎⁎⁎li im, że mamy inne opcje w zanadrzu.

Tymczasem nasze IT w całości opiera się na tym rozwiązaniu 🤣 nie zgadniecie czyja to wina - no k⁎⁎wa wiadomo, że moja 🤡

#pracbaza #smiechprzezlzy #mojszeftodebil

#heheszki #introwertyzm

#dziendobry #kawa

Tymczasem w alternatywnej rzeczywistości - wyciek pytań 🤣

#debata #republikatv #polityka

Trzeba przyznać, że nikt tak poetycko nie pi⁎⁎⁎⁎li głupot jak Braun 😎

#debata #polityka #grzegorzbraun

Więźniowie 4 piętra, Senyszyn sobie robi jaja z Nawrockiego, pytaniem do Jakubiaka 🤣🤣🤣

#debata #polityka #senyszyn

Te liczenie czasu to jest dla picu, nikt tego nie przestrzega

#debata #polityka

#heheszki #hejto30plus #kiedysbedziedobrze

827 + 1 = 828

Tytuł: Po drodze donikąd

Autor: Mateusz Jańta

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Vectra

Format: e-book

Liczba stron: 368

Ocena: 8/10

Po drodze donikąd to książka, która zgrabnie łączy klimat klasycznej amerykańskiej literatury drogi z bardzo osobistą narracją. Choć formalnie opowiada o podróży przez Stany Zjednoczone, to w rzeczywistości jest to ucieczka przed czymś znacznie bardziej bolesnym i złożonym — przed samym sobą, przeszłością i przede wszystkim… rozpadającym się małżeństwem.

Główny bohater wyrusza w trasę, by zostawić za sobą toksyczną relację i emocjonalny chaos. Nie ma konkretnego celu ani planu, a "donikąd" z tytułu staje się metaforą stanu zawieszenia, w jakim się znajduje. Przemierza amerykańskie przestrzenie, spotyka ludzi, prowadzi rozmowy — ale każda z tych chwil to raczej impuls do introspekcji niż zapis fascynujących przygód.

Mateusz Jańta pisze lekko, ale szczerze. Nie próbuje dorabiać do podróży wielkich ideologii, a mimo to czytelnik dostaje wgląd w rozpad, próbę zrozumienia, pogodzenia się lub choćby uchwycenia sensu tego, co było. I właśnie ta szczerość, ta intymność przeżycia, sprawia, że książka zostaje w głowie.

To także opowieść o Ameryce z perspektywy outsidera – nie tej z folderów turystycznych, ale prawdziwej, momentami brzydkiej, rozciągniętej, prowincjonalnej. Autor wykorzystuje ją jako tło, a może raczej jako lustro – odbijające zagubienie bohatera.

Książka może dostałaby wyższą ocenę, gdyby nie zbrodnie po drodze totalnie bez sensu. To jest jedyna część książki, która dla mnie jest niejasna, bo tylko 1 z tych zbrodni prowadziła nas do wątku, który trwa kolejne kilka stron, a później już nie powraca. Nie ma też wpływu na bohatera, a już na pewno nie taki, jakiego moglibyśmy się spodziewać.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 73/128 (brak 2 recenzji na bookmeter)

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem

#heheszki #gry #przegryw

342 076,9 - 8,08 = 342 068,82

Pole Mokotowskie 😎

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

Gdyby tylko pogoda była mniej mroźna nocami, to moje rośliny balkonowe żyłyby dłużej

Czas poszukać nowych, które znowu umrą, ale może choć przez chwilę będą tworzyć fajną atmosferę do picia kawki na balkonie

#roslinybalkonowe

To będzie dobry tydzień 😎

#heheszki #pracbaza #korposwiat

823 + 1 = 824

Tytuł: Moonraker

Autor: Ian Fleming

Kategoria: kryminał, sensacja, thriller

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Liczba stron: 384

Ocena: 6/10

Moonraker to trzeci tom przygód Jamesa Bonda. To powieść zdecydowanie inna od tego, czego można się spodziewać po ekranowej wersji z Rogerem Moore’em. Tu nie ma kosmicznych pościgów ani laserów — jest za to kamienna Anglia, tajemnice zimnej wojny i spisek, który ma wysadzić Londyn w powietrze.

Fabuła jest dość zwięzła: Sir Hugo Drax, milioner, bohater narodowy i twórca tytułowej rakiety Moonraker, zostaje otoczony aurą podejrzeń, gdy jego zachowanie zaczyna budzić wątpliwości w kręgach rządowych. M wrzuca w temat swojego najlepszego agenta — Jamesa Bonda, który ma sprawdzić, czy co z Draxem jest nie tak. Bond, wspierany przez agentkę Galę Brand, odkrywa, prawdziwą motywację Draxa i jego cel.

Całość — jak na standardy Fleminga — jest dość kameralna. I… może nawet za bardzo. Bo o ile w Wybrankach Jean-Christophe Grange’a narzekałem, że książka była przegadana i za długa, tak tu miałem poczucie niedosytu. Moonraker jest po prostu za krótki. Tempo akcji jest szybkie, klimat odpowiednio gęsty, a napięcie budowane solidnie, ale gdy już człowiek się rozsiądzie w tym szpiegowskim fotelu — książka się kończy. Może to też powód, dla którego ekranizacja zyskała kilka dodatkowych wątków, których próżno szukać w książkowym pierwowzorze.

Bond jak zwykle jest chłodny, pewny siebie i niepokonany, a Gala to jedna z ciekawszych bohaterek kobiecych w serii - profesjonalna, twarda i… nieczuła na urok agenta 007, co jest ciekawą odmianą. Ale i tu czuć, że wątek mógłby być nieco bardziej rozwinięty.

Fleming jak zwykle dobrze radzi sobie z opisem detali, od kart przy stole klubu Blades po metaliczne wnętrze tajnego bunkra. Ale też czasem balansuje na granicy suchych raportów, przez co niektóre sceny tracą emocjonalną głębię.

Swoją ocenę motywuję głównie długością, bo nie można książce odmówić tego, że czyta się ją błyskawicznie (poniżej 3h) i jest wciągająca. Nie mogę się doczekać 4 tomu, bo po ranach, które odniósł Bond w tej części, raczej trudno mu będzie wrócić szybko do pełnej sprawności bojowej.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 72/128 (brak 2 recenzji na bookmeter)

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem

342 091,53 - 14,63 = 342 076,9

Pętelka na Wolę i z powrotem

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

#heheszki #humorobrazkowy