Jak rosną pszczoły? Na filmiku macie to pokazane od larwy, po dorosłego owada. :3

https://streamable.com/n9pje9

#sowietetate #ciekawostki #pszczoly #natura #owady

Gorzki motyl Niepylak apollo (Parnassius apollo) to pod wieloma względami ciekawy owad. Jego skrzydła są lekko przejrzyste i nie są pokryte łuskami, przez co po dotknięciu nigdy nie pozostawia po sobie tak często kojarzonego z motylami "pyłku" - stąd jego polska nazwa. Jasne ubarwienie z jednej strony zapewnia mu kamuflaż wśród wapiennych skał i białych kwiatów, a z drugiej może służyć odstraszaniu drapieżników dzięki podobnym do oczu plamkom rozmieszczonym na skrzydłach.

Jednak chyba najciekawszym jego mechanizmem obronnym jest gorzki smak. Niepylak jeszcze jako gąsienica żeruje na roślinach takich jak rozchodniki, z których "podbiera" gorzkie substancje czyniące go później niezjadliwym dla większości drapieżników. Największe stężenie tych substancji oraz związanej z nimi goryczy znajduje się w skrzydłach motyla, więc wydaje się, że to właśnie one smakują najbardziej paskudnie.

Są jednak zwierzęta, które znalazły na to sposób - siwerniak (Anthus spinoletta), niewielki ptak z rodziny pliszkowatych, radzi sobie z niepylakiem, oddzielając jego skrzydła i zjadając wyłącznie odżywczy tułów.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle

Chemiczne gody Modraszek ikar (Polyommatus icarus), niewielki motyl wyróżniający się modrym kolorem wierzchu skrzydeł, w ciekawy sposób wykorzystuje chemię w komunikacji z innymi przedstawicielami swojego gatunku i w zachowaniach godowych.

Gąsienice modraszka wychwytują i przechowują w swoich organizmach flawonoidy pozyskiwane z roślin, którymi żywią - są to przede wszystkim pigmenty silnie pochłaniające promieniowanie UV. W trakcie przeobrażenia pigmenty te są transportowane do skrzydeł motyla, na których ostatecznie się uwidoczniają, tworząc charakterystyczny wzór.

W badaniach ujawniono, że samice modraszka wychwytują przeciętnie do 60% więcej flawonoidów z diety niż samce, co odpowiednio zwiększa nasycenie pigmentów flawonoidowych w ich skrzydłach. Uważa się, że ma to znaczenie w komunikacji pomiędzy osobnikami tego samego gatunku.

Samce modraszka patrolujące swoje siedliska w poszukiwaniu partnerki prawdopodobnie rozpoznają inne modraszki właśnie pod kątem pigmentów flawonoidowych pochłaniających promieniowanie UV. Większa zawartość pigmentów w skrzydłach sygnalizuje samicę, czyli potencjalną partnerkę. Mniejsza zawartość sygnalizuje innego samca - czyli potencjalnego rywala, którego trzeba przepędzić.

Im więcej takich pigmentów zawierają skrzydła samicy, tym większą ma szansę, że zwróci uwagę samca. Najwięcej pigmentów mają młode, niedawno przeobrażone samice o nieuszkodzonych skrzydłach i to właśnie one są najbardziej "widoczne" dla innych przedstawicieli swojego gatunku. Starsze samice, a także takie, których skrzydła uległy uszkodzeniu lub w których diecie brakowało pożądanych flawonoidów, mogą mieć odpowiednio mniejsze szanse na zwrócenie uwagi partnera.

Na pierwszym zdjęciu samiec, na drugim samica modraszka ikara.

#ciekawostki #zwierzeta #owady #motyle #przyroda #natura

Bardzo bojowy motylek Mieniak tęczowiec (Apatura iris) spędza większość swojego życia nad ziemią, wśród gałęzi drzew, przede wszystkim w koronach rozłożystych dębów i zlatuje niżej jedynie celem pożywienia się lub złożenia jaj. Można go rozpoznać po niezwykłym, fioletowoniebieskim połysku skrzydeł, który zainspirował jego angielską nazwę: purple emperor.

Samce mieniaków, jak na tak delikatnie wyglądające motyle, są wyjątkowo terytorialne i agresywne. Przepędzają ze swojego terytorium - zwykle z okolicy korony drzewa, którą uznają za "swoją" - nie tylko inne samce swojego gatunku, ale także inne motyle, a nawet małe ptaki. Podobno notowano także przypadki mieniaków, które próbowały atakować i przepędzać wielokrotnie większe od nich ptaki drapieżne: jastrzębie, myszołowy czy kanie.

Wydawałoby się, że podstawową strategią bojową motyla może być co najwyżej agresywne machanie skrzydłami, jednak mieniaki nie stronią od przepychanek z przeciwnikiem, próbują również zdezorientować lub zmęczyć rywala podczas lotu. "Oczy" na spodniej stronie skrzydeł mieniaka imitują oczy jastrzębia i podobnie jak u wielu innych motyli, mają na celu odstraszanie drapieżników.

Dwa walczące mieniaki: link .

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle

Astrologowie ogłaszają tydzień motyla! Populacja ciekawostek o motylach zwiększa się

Poprzedni tydzień - ciekawostki o konikach polnych i pasikonikach:

Elegancki konik polny Zonocerus elegans

Gamingowy konik polny Romalea microptera

Konik polny Plagiotriptus jak liść

Pasikonik zielony Tettigonia viridissima

Erytryzm wśród koników polnych i pasikoników

Konik polny Dactylotum bicolor jak słupek barberski

Jednorogi pasikonik Copiphora rhinoceros

#ciekawostki #przyroda #owady #natura #zwierzeta

Takiego eleganta dzisiaj spotkałam spacerował po zielsku na grządce - muszę się zmobilizować do pielenia...

#ogrodnictwo #owady

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Kruszczyca\_z%C5%82otawka

Jednorożec wśród pasikoników Copiphora rhinoceros to gatunek dużego, dorastającego do ponad siedmiu centymetrów pasikonika z Ameryki Środkowej. Osobniki tego gatunku są wyposażone w podobny do rogu wyrostek umieszczony na samym czubku głowy, który ma im pomagać w obronie przed drapieżnikami. Jednymi z głównych wrogów naturalnych tych pasikoników są nietoperze.

Pasikonik Copiphora rhinoceros jest wszystkożerny - poza owocami, kwiatami i nasionami żywi się również bezkręgowcami, a nawet małymi jaszczurkami. Podczas nocnego koncertowania potrafi być bardzo głośny, a wydawane przez niego odgłosy są często dominującymi dźwiękami w lasach Ameryki Środkowej. Żyje zwykle do dwóch lat.

#przyroda #natura #ciekawostki #zwierzeta #owady

Owad jak słupek barberski Konik polny z gatunku Dactylotum bicolor występuje w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i północnym Meksyku - jego popularne nazwy to rainbow grasshopper ("tęczowy konik polny"), painted grasshopper ("malowany konik polny") i barber pole grasshopper. Ta ostatnia nazwa nawiązuje do kolorowego słupka barberskiego, tradycyjnie malowanego w białe, niebieskie i czerwone pasy.

Kolory poszczególnych grup osobników różnią się w zależności od zamieszkiwanych przez nie terenów. Podobnie jak w przypadku innych kolorowych koników polnych, tak i tutaj ubarwienie owada ma charakter ostrzegawczy - informuje drapieżniki, że jest trujący i lepiej go zostawić w spokoju.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #zwierzaczki #owady

Rzadki różowy konik polny

W niektórych przypadkach u owadów, między innymi u szarańczaków, ujawnia się tak zwany erytryzm - jest to mutacja genetyczna podobna do albinizmu i dziedziczona recesywnie, powodująca nadprodukcję czerwonego pigmentu i niedostateczną produkcję czarnego, ciemnobrązowego i żółtego pigmentu.

Koniki polne dotknięte erytryzmem są różowe, co powoduje, że trudniej im się wtopić w otoczenie niż ich zielonkawym i brunatnym pobratymcom. Wyróżniając się, mają znacznie większą szansę na to, że zostaną dostrzeżone przez drapieżniki.

Różowe koniki polne są okazjonalnie obserwowane w różnych miejscach - można natknąć się na informację, że człowiek ma około 1% szansy na spotkanie takiego okazu w ciągu całego swojego życia, jednak nie jest to do końca prawdą. Niekiedy erytryzm ujawnia się u większej liczby osobników na danym terenie. Na przykład jakiś czas temu, w 2021 roku w okolicach stoku narciarskiego w Chodzieży, obserwowano większą liczbę różowych koników polnych.

Na ostatnim zdjęciu różowy pasikonik.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #zwierzaczki #owady

Co wspólnego ma pasikonik z koniem? Nazwa "pasikonik" to zdrobnienie od "pasikoń", terminu oznaczającego dawniej człowieka sprawującego opiekę nad stadem koni na pastwisku. Niewykluczone, że pasikoniki były kiedyś postrzegane jako mali "pasterze koni" - skacząc przed siebie i umykając spod końskich kopyt, wydawały się prowadzić zwierzęta na niewyjedzone jeszcze części pastwisk.

Pasikonik zielony (Tettigonia viridissima) to największy przedstawiciel owadów prostoskrzydłych w Polsce, osiągający długość do dziesięciu centymetrów (razem ze skrzydłami). Ma ostre i silne żuwaczki mogące przebić ludzką skórę - warto o tym pamiętać, jeśli komuś przyjdzie do głowy go chwytać Poluje na małe owady i pajęczaki, zjada także liście i miękkie części roślin, a okazjonalnie także przedstawicieli własnego gatunku. Jego głównymi wrogami naturalnymi są ptaki, pająki oraz pasożyty, przede wszystkim nicienie.

Charakterystyczne dźwięki wydawane przez samce pasikonika mają na celu zwabienie samic. "Muzyka" pasikoników powstaje dzięki tak zwanym aparatom strydulacyjnym znajdującym się na pierwszej parze skrzydeł i jest bardzo głośna - niesie się na odległość do około pół kilometra.

https://www.youtube.com/watch?v=bTB1mMxAjI8

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady

Konik polny jak liść Koniki z rodzaju Plagiotriptus występują głównie we wschodniej Afryce i charakteryzują się niezwykłym, "skompresowanym" wyglądem upodabniającym je do owalnych liści - mają bardzo krótkie czułki i duży, szeroki, kształtem podobny do tarczy przedtułów osłaniający malutkie, nielotne skrzydła.

Osobniki dorosłe są niemal jednolicie zielone z czerwonymi, różowymi, białymi lub niebieskimi akcentami, a ich oczy przypominają żółto-niebieską mozaikę. Samce osiągają długość około dwóch centymetrów i są dwukrotnie mniejsze od samic, które mają szersze ciała i ogólnie cięższą budowę.

Plagiotriptus hippiscus (na dwóch pierwszych zdjęciach) to niedawno wyodrębniony gatunek występujący w Kenii.

#ciekawostki #owady #zwierzeta #przyroda #natura #afryka

Gamingowy konik polny Romalea microptera to gatunek konika polnego powszechnie występujący w południowo-wschodniej i południowo-środkowej części Stanów Zjednoczonych. Osobniki dorosłe mają jaskrawe, w większości żółte ubarwienie, jednak w młodszych stadiach rozwoju są matowo czarne z akcentami w kolorach intensywnie czerwonym, pomarańczowym lub żółtym. Kolorowe linie układają się na ich ciałach we wzory przywodzące trochę na myśl gadżety gamingowe, brakuje tylko podświetlenia RGB

W Luizjanie czarno-czerwone nimfy koników polnych Romalea microptera są popularnie nazywane devil's horse - lub, z francuskiego, cheval-diable. Ich inne nazwy zwyczajowe to graveyard grasshopper ("cmentarny konik polny"), diablo i black diablo.

Dorosłe koniki polne z tego gatunku są dość bojowe. Zaniepokojone, rozkładają skrzydła, syczą i wydzielają czarną, cuchnącą, trującą pianę o obrzydliwym smaku. Zdolne są też do wyrzucenia małego strumienia toksycznej wydzieliny na odległość do piętnastu centymetrów. Wydzielina ta składa się z substancji zarówno syntetyzowanych w organizmach owadów, jak i z toksyn pozyskiwanych z roślin, którymi się żywią.

Na ostatnim zdjęciu dorosły osobnik odstraszający napastnika.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #gaming

"Elegancki" konik polny Zonocerus elegans Występuje w środkowej, wschodniej i południowej części Afryki i wyróżnia się niezwykłym, żywym ubarwieniem - nawet jego czułki mają czerwonopomarańczowe prążki.

Wyraziste kolory dają znać drapieżnikom, że na tego owada nie warto polować z uwagi na nagromadzone w jego ciele toksyny Żeruje na różnych gatunkach roślin, w tym także na roślinach trujących takich jak trojeść i arbuz kolokwinta - z nich właśnie pozyskuje toksyny, które zapewniają mu ochronę przed napastnikami. Z uwagi na swoją ogólną żarłoczność jest postrzegany jako szkodnik zagrażający szczególnie uprawom drobnych rolników.

Kuzyn "eleganckiego" konika polnego, Zonocerus variegatus, jest niemal równie barwny i zasiedla obszary zachodniej i środkowej Afryki. Obydwa gatunki osiągają długość do pięciu centymetrów i bywają w niektórych regionach spożywane przez ludzi - np. w porze suchej w północnej Nigerii są przed świtem zbierane z traw i krzewów, a następnie obierane ze skrzydeł, solone i smażone.

W sieci często można natknąć się także na zdjęcie tego owada z podrasowanymi kolorami (ostatnia fotka).

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #zwierzaczki #owady #afryka

#owady #zdrowie

usunąłem właśnie kleszcza, ale miałem problem z uchwyceniem go pęsetą, i potrzebowałem może 3 prób żeby go wyjąć. Sam kleszcz miał poniżej 1mm (może 0.8mm tak na oko) więc chyba wbił się niedawno.

Po pół godziny miejsce wkłucia jest lekko twarde, tak jakbym miał bąbel po ugryzieniu komara.

Czy dzisiaj gdzieś z tym mogę pójść, czy dopiero jutro muszę umówić wizytę u lekarza?

Cykada w wersji premium - przedstawiciel gatunku Zammara smaragdina. Dorosłe osobniki mają około pięciu centymetrów długości i zwracają uwagę nie tylko swoim rozmiarem i kolorami, ale także wydawanymi przez samce dźwiękami Cykady z tego gatunku są bardzo głośne, a ich "muzyka", mająca na celu przede wszystkim zwabienie partnerki, przypomina odgłos piły tarczowej.

Samce wszystkich cykad są wyposażone w tymbale, czyli w specjalne struktury rozmieszczone u nasady odwłoka. To prążkowane membrany w egzoszkielecie umożliwiające cykadom wydawanie dźwięków, regulowane skurczami mięśni - im większa jest cykada, tym lepiej rozwinięte ma mięśnie i tym głośniejszą "muzykę" jest w stanie tworzyć. Komory w ciele owada działają dodatkowo jak pudło rezonansowe, wzmacniając dźwięk.

A tak brzmi cykadowa serenada: https://www.youtube.com/watch?v=NKGcnKvv5rg

#ciekawostki #zwierzeta #owady #przyroda #natura

Magia przeobrażenia w wykonaniu cykady Neotibicen tibicen Larwy cykad, tak zwane nimfy, spędzają całe lata pod ziemią, żywiąc się sokami korzeni drzew. W ostatnim stadium larwalnym wykopują tunel na powierzchnię i wspinają się na pobliskie drzewa, gdzie linieją i przeobrażają się w osobniki dorosłe. W tej postaci żyją przez kilka tygodni, głównie po to, by się rozmnożyć.

Linienie trwa do kilku godzin i jest niebezpiecznym procesem. Jeśli na którymś etapie cykada utknie i nie uwolni się z wylinki na czas, a jej egzoszkielet stwardnieje w międzyczasie, zostanie uwięziona i obumrze w trakcie przeobrażenia Jeśli po wylince nie zdoła prawidłowo rozprostować i "napompować" skrzydeł hemolimfą (owadzi odpowiednik krwi), nie będzie mogła latać.

Tuż po linieniu dorosłe cykady mają jasne ubarwienie, są bardzo miękkie i stanowią łatwy łup dla drapieżników - dopiero później ich chitynowy egzoszkielet twardnieje i nabiera właściwych kolorów (na drugim zdjęciu osobnik dorosły kilka godzin po zakończeniu tego procesu).

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady

Broszka z karalucha W 2006 roku Jared Gold, projektant i twórca pracowni Black Chandelier z Salt Lake City, zaprojektował "innowacyjną," zdobioną kryształkami broszkę z żywego karaczana madagaskarskiego (Gromphadorhina portentosa). Karaczany były przyozdabiane kryształkami Swarovskiego i upinane na łańcuszku-smyczy - jeden egzemplarz kosztował od 60 do 80 dolarów. Jak twierdził sam projektant:

Owady te występują w różnych wariantach i są ozdabiane najlepszymi austriackimi kryształami Swarovskiego. Każdy karaczan wymaga około godziny żmudnej pracy, aby osiągnąć swoją ostateczną, magiczną, wspaniałą postać. Wszystkie karaczany są płci męskiej, aby zapewnić sterylność i są dostarczane w komplecie z zestawem smyczy.

Hasło reklamujące nowy produkt brzmiało: It’s not a pest if it’s pinned to your chest! Każda broszka była dostarczana ze wskazówkami dotyczącymi karmienia i utrzymania karaczana:

Nasze karaczany, Gromphadorhina portentosa, to żywe stworzenia, które wymagają odpowiedniej opieki, aby być w doskonałej formie i towarzyszyć Ci na wszystkich przyszłych imprezach. Kupując swoją Karaczanową Broszkę (ang. Roach Brooch) , będziesz musiał zapewnić jej miejsce do życia. Zalecamy małe lub średnie terrarium z miejscem do ukrycia i odpoczynku, wraz z wilgotną gąbką do wchłaniania wilgoci i zdrowymi przekąskami, takimi jak owoce i warzywa. (...) Wiemy, że pokochasz swojego nowego przyjaciela-karalucha. Jedyne, o co Cię prosimy, to abyś kochał go tak mocno, jak my!

W 2012 roku, w związku z kontrowersjami narastającymi wokół maquech - wykonywanej na podobnej zasadzie meksykańskiej "żywej biżuterii" z chrząszczy (https://www.hejto.pl/wpis/broszka-z-zywego-chrzaszcza-beetle-gem-w-tradycjach-roznych-kultur-pojawialy-sie) - pracownia Black Chandelier zawiesiła produkcję broszek.

#ciekawostki #zwierzeta #owady #terrarystyka #przyroda #natura #bizuteria #moda #sztuka

Taki o to Turkuć (podjadek) odwiedził mnie w pracy To jeden z największych owadów w Polsce Zwykle żyje w ziemi, a jak ugryzie to jest niewesoło

#ciekawostki #fotografia #natura #owady

Broszka z żywego chrząszcza W tradycjach różnych kultur pojawiały się przykłady noszenia biżuterii z owadów, jednak maquech (lub makech), czyli biżuteria z żywych, zdobionych kamieniami i złotem chrząszczy z gatunku Zopherus chilensis, to dość wyjątkowy przypadek. Wytwarzanie maquech wywodzi się podobno z tradycji sięgającej czasów Majów, jednak na szeroką skalę biżuteria ta zdobyła popularność w Meksyku około roku 1980.

Chrząszcze Zopherus chilensis dorastają do około 4,5 centymetra, mają brunatne grzbiety i czarne odnóża, a przy tym są z natury powolne, nie są agresywne i nie są zdolne do latania. Przyozdabiane są głównie kamieniami szlachetnymi i złotem mocowanymi za pomocą kleju. Poza tym do grzbietu owada przykleja się także cienki złoty łańcuszek, na którego drugim końcu znajduje się złota agrafka - za jej pomocą mocuje się łańcuszek z owadem do ubrania, zwykle na piersi.

Poza czasem, w którym jest używany jako broszka, chrząszcz powinien - przynajmniej zgodnie z zaleceniami producentów tej kontrowersyjnej biżuterii - żyć w dostosowanym do jego wymagań terrarium i być dokarmiany, co pozwala mu przeżyć lub nawet przekroczyć typowy dla jego gatunku wiek dwóch-trzech lat.

Nie wiadomo, jak stara jest tradycja wykonywania i noszenia maquech. O jej wiekowości ma świadczyć rzekomo ludowa legenda z Jukatanu. Opowiada ona o księżniczce Majów, która nie mogła poślubić swojego wybranka - młodzieniec w wyniku intrygi jej ojca lub interwencji czarownika miał w końcu zostać zamieniony w chrząszcza, a dziewczyna, nie chcąc się z nim rozstawać, miała przyozdobić go klejnotami i zawsze nosić ze sobą. W innej wersji, księżniczka miała sama zamienić się w chrząszcza, odmawiając jedzenia i picia przez wiele dni.

Nie jest jednak pewne, czy legenda jest autentyczna, czy powstała jedynie w celach marketingowych, by spopularyzować maquech.

A tak wyglądają chrząszcze na żywo:

https://www.youtube.com/watch?v=n4e7LYbN4kE

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #bizuteria #meksyk

Metaliczny straszyk Achrioptera manga Wydawałoby się, że wszystkie patyczakopodobne owady starają się upodobnić do gałązki i wtopić się w otoczenie - jednak nie w tym przypadku. Samce tego gatunku straszyka, występującego na Madagaskarze i na Komorach, są wyjątkowo kolorowe. Ich metalicznie niebieska barwa znalazła odzwierciedlenie w nazwie gatunku - manga oznacza w języku Malgaskim "niebieski".

Podobne ubarwienie, tylko bardziej zielonkawe zamiast niebieskiego, ma jeszcze jeden gatunek straszyka, Achrioptera fallax. Kolory pojawiają się u samców po osiągnięciu dojrzałości, co sugeruje, że mają na celu zwrócenie uwagi samic.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady