#warhammer40k na #michauhobby

Czas na Intercessor Squad. Teraz pracuję nad zestawem Blood Angels, pojawi się więc więcej ich modeli.

Chyba najbardziej typowy oddział marines i to z czym się nam kojarzą: strzelający kolesie w pancerzach. Fajnie że jest granatnik, fajnie że sierżant może mieć coś mocniejszego. Strasznie podoba mi się iż można wybrać pozycje w jakich wykonane będą figurki (ktoś przeładowuje broń, ktoś strzela, ktoś wskazuje ręką…) i jaki model broni posiada (przyrządy celownicze zależą chyba od frakcji). No niemniej pod względem malowania to chyba najnudniejszy z oddziałów jakie malowałem do tej pory. Fajnie że można dobierać im dodatki (zasobniki, medale, relikwie, itp.) i robi to klimat. Niemniej malowanie jest raczej nudne i pozbawione wyzwań.

Z ciekawostek to zacząłem używać czarnego washa z kompletu Vallejo Mecha a nie washa z Vallejo Game. Różnica jest ciekawa: Game jest bardziej powierchniowe i służące do przejść koloru na powierzchni wokoło załamań, Mecha natomiast bardziej przypomina Panel Linner, wchodzi w zakamarki i nie robi tak łagodnych przejść na płaskich powierzchniach. Jest więc dobry aby podkreślić szczeliny w pancerzu. W zależności od miejsca fajnie jest stosować te Washe zamiennie.

W walce Squad radzi sobie bardzo przyjemnie. Dzięki zdolności Heavy fajnie jest gdy się rozsiądą w wygodnym miejscu i naparzają przez całą bitwę. Jest to pozbawione finezji, acz przyjemne. Ani słabi, ani silni. Typowa grupa typowych marines.

#warhammer40k na #michauhobby

Outrider Squad to ostatni oddział ze starter packa 9tej edycji. Malowało mi się ich niesamowicie przyjemnie, gdyż uwielbiam malować pojazdy. Jednego wieczoru zacząłem pracę o 19 a gdy spojrzałem na zegarek była już 2 w nocy – malowanie pochłonęło mnie całkowicie. To masa satysfakcji. Dużo detali, każdy model jest urozmaicony. Na tagu widziałem jak @noocnikpaints chwali się swoimi Outriderem – wyszedł kozacko, mam nadzieję iż moje nie odstają poziomem.

Stosuję filozofię iż podkładki pod modele mają być pozbawione szczegółów i ogólne: modele poruszają się same a nie razem z trawką i kamykami. Poza tym zrobię podstawkę np. pustynną a gra będzie się toczyć w pomieszczeniach to jak wytłumaczyć czaszki zwierząt czy kaktusy wokoło modelu?

W walce są idealni do neutralizowania strzelających jednostek. Robią wjazd z flanki i w walce wręcz wiążą dystanowców. Umierają szybko, ale dzięki temu kupują czas aby reszta dobiegła i dobrała się do d⁎⁎y przeciwnikowi. Można też stosować do regularnej walki i spisują się dość dzielnie.

#warhammer40k na #michauhobby

Primaris Captain to powód, dla którego kupiłem boxa 9-tej edycji. No jak dla mnie wygląda prze-kozacko, malowanie go było wyzwaniem i spędziłem długie wieczory na jego doskonaleniu.

Dotarłem do limitu swoich możliwości. Widzę braki. Widzę co jest dla mnie możliwe a co nie jest. Powiedzmy że osiągnąłem 90% tego co chciałem. No ale przygodę z malowaniem figurek zacząłem 2 miesiące temu, najważniejsze to rozwijać się dalej.

Z ciekawostek to wethering robiłem kredką: Ammo ma zestaw kredek do nanoszenia efektów zarysowań, drewna, obicia, rdzy. Sprawdza się dobrze, nie ściera się po naniesieniu varnisha. Problemem jest jedynie to iż kredka musi być idealnie ostra, aby malować nią we wgłębieniach a trudno jest tak ostrzyć kredki. Piszę dużo o tym efekcie a i tak w zasadzie to go nie widać, służy raczej do naniesienia wrażenia a nie kolorów i detali.

W walce sprawuje się prze-kozacko. Wchodzi cały na biało i masakruje necronów. Fajny arsenał do wyboru, fajna zdolność pozwalająca raz podczas bitwy na użycie 2 dodatkowych kości ataku. Niby niedużo, lecz przy tak potężnych broniach robi różnicę.

#warhammer40k na #michauhobby

Tak wygląda Assault Intercessor Squad.

Starałem się nadać wethering bardziej naturalny, nie przemawiają do mnie cieniowania figurkowe przez które figurka wygląda jak z kreskówki. Zdecydowany plus tego oddziału to 2x więcej szczegółów do wykonania niż w przypadku Necronów. Jakieś pieczęcie, elementy stalowe, skórzane, twarze, zaklęcia (?). To dodaje uroku i wartości. Modele zajęły mi sporo czasu i nie miałem jeszcze okazji nimi zagrać

#warhammer40k na #michauhobby

Czas na Skorpekh Destroyers i Overlorda!

Modele są przepiękne i jestem pełen podziwu za ich design i przywiązanie do szczegółów. Praca jest bardzo przyjemna, poza przejściem zielonych kolorów na broni. Sama gradacja koloru zajęła mi jakieś 4 godziny a i tak nie jestem zadowolony z efektów. Na yt koleś robi to w parę sekund pędzlem. Mając aerograf pewnie wyglądałoby to lepiej. No niemniej reszta poszła spoko.

Generalnie gdy Destroyer dopada moich Wariorów w walce wręcz to jest pozamiatane. Tracą zdolność Lethal Hits i niczym dzieci we mgle potykają się o siebie nie mając szans na jakieś sensowne działania. Overlord może mieć fajny arsenał, niemniej patrząc na jego gębę wydawał mi się potężniejszy.

Teraz zabieram się za marines.

#warhammer40k na #michauhobby

Figurki są tak małe, ze robienie im zdjęć smartfonem powoduje iż wyglądają jak psie kupy.

Odkurzyłem zatem moją starą lustrzankę z normalnym obiektywem, a poniżej efekt pracy. Do Necron Wariorów dołączył Canoptek Scrab Swarm. W najbliższym czasie planuję zintensyfikowanie prac nad modelami.

Mogą prowadzić już pierwsze walki Generalnie Wariorzy są potężniejszy od robaczków, natomiast jeżeli któryś wybuchnie to zeruje przeciwnika.

Skoro są 3 Scraby i każdy ma szansę 1/6 na wybuch przy swoim unicestwieniu, to szansa na unicestwienie Wariorów to 1/6 + 5/6*1/6 + 5/6*5/6*1/6 = 42%, generalnie zatem można powiedzieć iż w walce przeciwko siebie są prawie równi.

#warhammer40k na #michauhobby

Na pierwszy ogień do pomalowania wziąłem Nacron Wariors. Nadal optymalizuję i dopracowywuję technikę. Wkurzają mnie na yt filmy ludzi, którzy kończą figurkę po nałożeniu 2-3 warstw. Jak dla mnie to minimum 7 warstw + korekty na sam kolor pancerza, a do tego dochodzą jeszcze inne elementy.

Figurki są przepiękne a praca z każdą z nich to jak otwieranie cukierka z bombonierki pełnej smakołyków.

#warhammer40k na #michauhobby

Kolega zaraził mnie na wejściem w figurkowy świat Warhammera 40 000.

Właśnie wchodzi 10 edycja zasad. To dobry moment na rozpoczęcie przygody!

Z tego co widzę jest to hobby z olbrzymie wysokim progiem wejścia:

Sam starter set za kilkaset złotych to armia za jakieś 200-300 punktów. Wystawienie najmniejszej armii turniejowej to koszt ponad tysiąca złotych na samych figurkach (wersja „light” gry, czyli Combat patrol, to armia za 500 zł).

Do tego dochodzą pędzle, farbki i cała masa sprzętów pomocniczych i, oczywiście, umiejętności.

Koszt ten i tak nie jest tak duży, jeżeli weźmie się pod uwagę fakt iż porządne pomalowanie tak dużej armii zajmie lata.

Gdy w rok czasu pomalujemy już naszą armię i będzie gotowa, czas na grę będzie… raz na dwa-trzy miesiące?

Jest to natomiast niczym przy największym plusie tej gry, a więc niesamowitych figurkach. Nie oszukujmy się. Ta gra powstała dla czystej przyjemności wykonywania figurek i makiet. Każda nacja i każdy model jest przepiękny i niesamowicie dopracowany. Twórcy włożyli masę talentu i serca w ukazanie różnorodnych, przepięknych, unikatowych postaci. Każdy żołnierz ma inną pozycje i szczegóły uzbrojenia, każdy posiada miejsca do wyżycia się przez doświadczonych figurkowych malarzy. Jeżeli przy okazji można nimi zagrać i do czegoś służą, to tym lepiej.

Kolejny olbrzymi plus to dobieranie swojej armii niczym drużyny piłkarskiej na mecz reprezentacji. Setki statystyk, tabelek, zasad, dobór broni i pojazdów pod przeciwników.

Warhammer ma spójne i przejrzyste zasady, 10 edycja (tak wiem, mam starter 9tej edycji) wydaje się bardzo przejrzysta i nastawiona na ciekawą i różnorodną rozgrywkę. Każda jednostka ma silne i słabe strony. Jest też turlanie dużej liczby kostek.

Nadal nie ogarniam lore choć, jak widzę, jest olbrzymi. Jakieś demony, nekroni, heretycy, kosmici. Brzmi miodnie.

Pudło ze starterem przyszło, bez większego gadania zabieram się za malowanie.

Agricola na #michauhobby

Moja ocena: 9/10

Pierwszy raz grałem w nią na konwencie i byłem zaskoczony iż pomimo tego iż gramy w 5 osób gra jest płynna, dynamiczna i prosta w zasadach. Należało jednak dużo kombinować nad wyborem strategii, kolejni gracze zajmowali interesujące nas pola, cały czas trzeba było obmyślać swoją drogę.

Gra jest doskonale skalowalna i tak samo dobrze sprawdza się dla dwóch jak i trzech graczy (tak gramy najczęściej), w wariancie uproszczonym i rozszerzonym (więcej kart i nowych możliwości). Da się również grać solo, choć akurat w tą grę nigdy nie miałem takiej potrzeby.

Rozwijamy swoje gospodarstwo. Na początku mamy drewnianą chatkę, z czasem powiększamy ją, zwiększamy liczbę członków naszej rodziny, budujemy obory i pastwiska, orzemy i zasiewamy pola. Pod koniec gry mamy kamienną rezydencję z kuchnią, innymi zabudowaniami, krowy, dziki i owce. Gra pozbawiona jest wrogości i negatywnej interakcji (no, chyba że pod koniec jak blokujemy ruchy aby inni nie zdobywali punktów i głodowsli nir mogąc wykarmić rodziny). Każdy rozwija sobie swoje podwórko i gracze spotykają się jedynie na planszy z mechaniką worker-placement. Wygrywa osoba mająca najwięcej punktów, punkty dostaje się za to jak wielkie i fajne gospodarstwo udało się wybudować.

Zasady są zarówno proste (łatwo wytłumaczyć grę nowej osobie) jak i pozwalają na długie rozkminy (gdy dwóch master-mindów zaczyna liczyć punkty innych graczy i przewidywać ich ruchy). Karty pomocników i małych usprawnień (losowane z olbrzymiej puli kart) urozmaicają rozgrywkę na tyle, że gra nie nudzi. Mam ją już... 10 lat? I gram w nią nadal co parę miesięcy.

Moja obecna, młoda drużyna sięga do tej gry, gdyż nie ma w niej walki, jedynie owieczki i krówki. Czasem tylko obornik lub nawóz. Można grać dla przyjemności rozwijania rodziny i próby jej wyżywienia, można też żyłować wynik i obmyślać strategie walki.

Gra dla każdego, na jej bazie powstało wiele podobnych tytułów i dodatków (podobno najgorszy to „Agricola rodzinna” a inne podobne i dobre to „Kawerna” i „Uczta dla odyna”, tego samego autora).

Twilight Struggle na #michauhobby

Moja ocena: 9/10

Swego czasu najlepsza gra planszowa na świecie wg BGG, stąd zdecydowałem się na jej zakup.

Nie był to błąd.

Gra niesamowicie wciąga. Jedna rozgrywka to jakieś 3 godziny przy czym w ogóle nie czuje się upływającego czasu. 3 godziny zimnowojennych zmagań pomiędzy USA a ZSRR od zakończenia II Wojny Światowej aż do lat 90. XX w.

Gra wpływów pomiędzy supermocarstwami, w miarę rozwoju gry, rozrasta się: poza Europą i Bliskim Wschodem spornym obszarem staje się Ameryka Południowa, Afryka aż obejmuje cały świat. Konflikt może stawać się coraz bardziej gorący, aż do wojny nuklearnej włącznie. Gdy poziom bezpieczeństwa Defcon spadnie do zera, następuje nuklearna apokalipsa i oboje gracze przegrywają.

Niestety, najbardziej optymalna strategia to balansowanie przy niskim poziomie Defcon: gracz go obniżający ma pewne profity, dlatego gra cały czas toczy się na ostro.

To co czyni tą grę wyjątkową to to, co się w grze dzieje: w normalnych grach budujesz imperium, robisz się coraz potężniejszy, jest lepiej, lepiej, lepiej.

W tej grze w zasadzie od początku jest źle i beznadziejnie a z czasem robi się tylko gorzej. Tutaj nie budujesz imperium, tutaj zarządzasz kryzysem: zazwyczaj na ręce masz 1-2 dobre karty i z 5 kart które pogarszają twoją sytuację. Chodzi o to aby tak zagrywać karty, aby spowodować jak najmniej szkód. Do tego wydaje się jakby przeciwnik zawsze miał lepsze rozdanie i tylko ci jeszcze dokładał problemów.

Zawsze ma się za mało punktów kontroli na planszy, zawsze zły rzut kością albo zwykły pech może diametralnie zmienić sytuację w całym regionie.

Losowości jest mało choć jest czasem zbyt duża (jeden rzut kością może decydować o sytuacji w regionie na następne dekady) ale... taka jest właśnie polityka. I pomimo tej losowości gra jest NIESAMOWICIE DOBRZE zbalansowana. Obie frakcje mają całkowicie różne karty, całkowicie inne wydarzenia, zupełnie niesymetryczne możliwości, niesymetryczne przewagi. Należy dużo myśleć, planować, czasem blefować, czasem próbować odgadnąć gdzie będzie kulminacja napięć. W grze jest około setki wydarzeń i dobrzy gracze mniej-więcej je znają (w zależności od etapu gry dokładane są nowe karty, pewne stare są wtasowywane itp.) i na podstawie już zagranych można domyślić się co gracz może mieć na ręce albo jakie możliwości czekają nas w przyszłości: czy warto inwestować w Egipt, skoto do władzy dojdzie Nasser, czy lepiej dać jeden punkt kontroli w Turcji, czy może lepiej w Niemczech wschodnich. Za wszelką cenę warto mieć swoich ludzi w Iranie a może czekać na Teologię Wyzwolenia i dać swe siły w Afryce? Każda decyzja niesie wpływ na przyszłość. Asymetria mocarstw przejawia się również tym iż w pierwszej części gry przewagę ma ZSRR i Ameryką tylko walczy o przetrwanie za to w ostatniej części USA dominują i nadrabiają straty. Później, gdy zna się karty zagrane i te które jeszcze nie rozegrano dochodzi więcej myślenia i optymalizacji.

Minusem gry jest złożoność zasad: gdy umówiłem się na pierwszę grę z kolegą... nie zrozumieliśmy instrukcji. Nie jest podobna do niczego innego, koncepcja że cały czas tracisz a nie zyskujesz, karty, punkty, konflikty, przewroty, wyścih kosmiczny, NORAD, OPEC, OAS, U-2, Lech Wałęsa...

Gra jest wyłącznie dwuosobowa, dla zaawansowanych graczy i wyłącznie na 2.5-3.5 godziny gry.

Niestety sprzedałem już mój egzemplarz, czego bardzo żałuję (dlatego zdjęcia z gry z neta). Za to kupiłem sobie tę grę na Steamie. To idealne odwzorowanie planszówki. Jeżeli ktoś nie miał styczności z papierową wersją i zaczyna od komputerowej to może być duży problem i pewnie od tej strony ta gra aż tak nie zachwyci

Kolega zaczyna przygodę z malowaniem figurek, więc na #michauhobby zrobiłem mu listę rzeczy na start.

Jak ktoś ma inne doświadczenia, chętnie poczytam w komentarzach.

• Farba podkładowa w sprayu, Vallejo, biała – 47 zł
  

- koniecznie biała (lub jasnoszara), przez czarne farby podkładowe wiele figurek wygląda później ciemno! Ciemne podkłady przebijają później przez niektóre kolory. Obecnie cienie uzyskuje się inaczej niż nie-malując wgłebień

• Farbki Vallejo z serii Game
  

- ta seria ma żywe kolory, idealne do figurek. Dlaczego Vallejo jest lepsze od Citadel? Bo ma najlepszy możliwy sposób aplikacji: dozownik-kroplomierz. Dajesz na podkładkę tyle kropel, ile chcesz. Nie otwierasz pudełka, farba nie schnie (nie powstają grudki), nie osadza się na zamykaniu. Później, na podkładce, możesz precyzyjnie mieszać kolory za każdym razem używając tyle samo kropel danego koloru. Ponadto wykorzystasz dosłownie każdą kroplę, nawet parę lat po otwarciu farbki. W Citadel po paru latach farba może wyschnąć i nie da się precyzyjnie mieszać kolorów

o Kolory podstawowe, po to aby można je było mieszać ze sobą – set za 165 zł lub co najmniej ~13 kolorów za 11 zł

o Kolor Gunmetal albo Aluminium – ciemny albo jasny metal, być może też potrzebny będzie kolor miedziany: dzięki temu mamy miedziany a po zmieszaniu z brązowym mamy kolor rdzy (w przyszłości przetestuję zmieszanie koloru niebieskiego z kolorem aluminium, aby mieć niebieski metalik…) – 2 x 11 zł

o Thinner – do rozcieńczania zasychającej kropli, kontroli gęstości mieszanki, cienkiej warstwy wierzchniej – 11 zł

o Kolor skóry – 11 zł

o Skin Wasch – używany wraz z kolorem skóry, aby nadać twarzy głębie – 11 zł

o Darh Wasch – do tworzenia głębi na ubraniach, pancerzu itd. – 11 zł

o Z drugiej strony warto wziąć kilka farbek Citadel, aby mieć dokładnie te same kolory które są kultowe dla danej nacji i rodzaju figurek (np. niebieski space marines) – po 11 zł

• Skalpel / ostrze nożyka do tapet / żyletka – weź z łazienki
  

- do pozbywania się tej cienkiej linii w miejscu łączenia się form

• Zwykłe nożyczki do paznokci do wycinania form – weź z łazienki
  

- na początku nie ma sensu kupować cążek, ślad po wycięciu można wygładzić skalpelem a najlepiej drobnym papierem ściernym

• Klej modelarski z pędzelkiem – 3 zł do 10 zł
  

- te najtańsze są bardzo dobre

• 2 pędzle: jeden płaski (najlepiej z ukośnym ścięciem, aby sięgać w zakamarki) i jeden cienki, ewentualnie trzeci pędzel ultra cięki do malowania mega-detali – 3 x ~12 zł
  

Włos pędzla musi być jak najcieńszy, dlatego lepiej mieć porządne. Pędzle z Lidla też są ok.

• Wykałaczki – weź z kuchni
  

do mieszania farbek, nakładania kleju itd.

Łącznie ~280 zł

Dodatkowo, ewentualnie:

• Satynowy/matowy varnisch w sprayu – 47 zł
  

- do powlekania pomalowanej figurki warstwą ochronną i nadania jej połysku

• Ciemny panel liner – 24 zł
  

- magiczny płyn który poprawia wizualną jakość modelu. Bardziej rzadki niż wasch (konsystencja jak WD40), wchodzi w najcieńsze zakamarki i tworzy linie o minimalnej grubości, niemożliwe do uzyskania pędzlem. Idealny do zakrywania niewielkich niedociągnięć pędzla i uwypuklania detali

• Szpachla modelarska – 5 zł do 20 zł 
  

- do zalepiania tych malutkich szczelin pomiędzy łączonymi elementami (w sumie mało potrzebne)

• Papier ścierny drobnoziarnisty (uziarnienie 1500, 1000, 600, 300)
  

- do obróbki masy modelarskiej i poprawy małych detali

• Rękawiczki
  

- żeby nie usyfić figurki swoim odciskiem utłuszczonego palucha (choć wystarczy dużo myć rece)

• Lampka o długiej żarówce
  

- dzięki temu oświetlenie jest liniowe, nie punktowe, i nie tworzy ostrych cieni. Kupując kolejną żarówkę będę zwracał uwagę na to, aby jej barwa miała temperaturę 4500 K, dzięki temu aplikowane kolory nie będą przekłamane (zbyt żółte światło powoduje że mieszając dobieramy kolory zbyt niebieskie w świetle dziennym)

Co nie ma sensu (na początek przygody…):

• Pigmenty – po 17 zł
  

- jak robimy duże powierzchnie, jak ściany lub teren

• Mydło do pędzla – 20 zł
  

- wystarczy szare mydło. Pędzle koniecznie utrzymywać w czystości i koniecznie czyścić po skończonej pracy!

• Mazaki do malowania białych cienkich linii, w kolorze stali itd.
  

- rozprowadzają kolor nierównomiernie i grubo, nie polecam

• Kredki do malowania detali zadrapań, faktury drewna, tz. chipping
  

- fajne, polecam

• Track Wasch z AK, Interior Wasch z AK – po 17 zł
  

- dobry efekt zardzawienia na małych elementach, dobry efekt głębi/brudu na jasnych powierzchniach

• Błyszczący varnish do nanoszenia pędzelkiem – 11 zł
  

- do rozróżniania poziomu odbicia światła na różnych powierzchniach

• Farbki Vallejo z serii Mecha lub farbki metaliczne – po 11 zł
  

- mmm… kupiłbym sobie do malowania pancerza i robotów.

• Farbki kontrastowe
  

- nie używam, nie widzę sensu

• Kulki stalowe do mieszania farby w pojemniczku (takie jak w puszkach ze sprayem)
  

- nie trzęsiemy mocno farbą więc nie pojawiają się pęcherzyki powietrza i nie powstają grudki. Tylko nie kulki łożysk ze smaru

• Rączka do trzymania figurki
  

- nie mam, nie wiem po co to komu, znajomy ma, ja wolę bez

• Trzecia ręka z lupą – 20 zł
  

- nie widzę sensu używania, choć kto wie..

Diuna: imperium na #michauhobby

Moja ocena: 8/10

To gra która idealnie przenosi klimat książki i filmu na mechanikę gry oraz idealnie przenosi postacie i wydarzenia z kart do zagrania na mechaniki. Gdy widzimy jakąś postać / miejsce / gildię / wydarzenie z filmu, generalnie właśnie to powinna w grze robić. Klimat oddany jest w 100%.

Zawsze gramy w 3 lub 4 osoby, każdy gracz dzierży losy swojego rodu. Gdy graczy jest za mało (można grać solo), dochodzi automatyczny przeciwnik (to może być nieco wybijające z rytmu lecz mechanika gry stworzona jest tak, iż gra ma sens przy min. 3 graczach).

Mamy więc intrygi, sojusze, blef, flintę w fincie, bezwzględną walkę o władzę i wpływy nad pustynną planetą Arrakis.

Należy zdobyć 10 punktów zwycięstwa, aby wygrać grę, więc nie tak wiele, zważywszy że w wielu grach kończy się mając wynik 30, 100, 150 punktów... I to jest jedna z cech tej gry: wszystkiego jest raczej mało. Mało wody, przyprawy, pieniędzy. Każdy żeton zasobu, każda karta, wydarzenie – wszystko jest cenne i ważne. Zastanawiasz się nad wydaniem każdego jednego zasobu bo wszystko może się przydać w wielu miejscach, wszystko jest ze sobą powiązane. A wystarczy zebrać tylko 10 punktów…

W dużym ogóle mechanizm jest taki: żeby mieć punkt zwycięstwa musisz wygrać konflikt (co etap gry jest inne główne zdarzenie nazywane konfliktem), do tego potrzebujesz wojska, aby mieć wojsko potrzebujesz pieniędzy, do pieniędzy potrzebujesz przyprawy, do zrobienia przyprawy potrzebujesz wody. Niestety, na jeden etap możesz zrobić z tego 2 z tych rzeczy (wszystkiego jest za mało! ). To w dużym uogólnieniu, mechanizmów na zdobycie punktów zwycięstwa jest wiele więcej. Jedne punkty zdobywa się łatwo, inne trudno, zazwyczaj wszyscy idą łeb-w-łeb i o wygranej decyduje końcowa bitwa lub dobrze rozegrana intryga. Napięcie i skupienie towarzyszy od samego początku i trwa do satysfakcjonującego finału. Losowości jest trochę, lecz generalnie jeżeli wygrałeś to masz poczucie iż zawdzięczasz to rozkminie i sprytowi, a jeżeli przegrałeś to przez to iż nie udało ci się konsekwentnie wprowadzić swojego planu.

Mechanika gry jest bardzo ciekawa. Nie ma tu ekonomii, zarządzania, budowy. Jest całkowicie abstrakcyjny koncept: dostajemy na rękę karty, z których widzimy jakie możemy wykonywać akcje (+ masa mini-profitów z zagrania lub zostawienia karty, tak więc każda jest inna i cenna). Każdy etap ma główne wydarzenie w którym możemy brać udział. Na jeden etap mamy 2 akcje (czasem 3) więc trzeba bardzo dobrze zastanowić się na co je przeznaczyć (każda jedna akcja robi kilka rzeczy, np. poza swoim głównym działaniem zwiększa wpływy w danej gildii). Przeciwnik może wykonać tą samą akcję co my chcieliśmy i wtedy do końca etapu nie jest już dostępna. Etap się kończy, wydarzenie jest rozpatrywane itd.

Należy mieć kilka planów działania i realizować ten, na który pozwala sytuacja. Należy monitorować kilka miejsc na planszy, gdyż każde jest ważne. Raz punkty zwycięstwa wpadają rutynowo, po inne należy poświęcić masę zasobów.

No i mamy intrygi, mechanizm budowania talii, niepewność, specjalne blokowanie innych i cały tygiel konfliktów, interesów i podstępu.

Każda rozgrywka to adrenalina, niepewność i zasłużona satysfakcja, jeżeli uda się wygrać.

W tą grę gram solo i jest bardzo przyjemna w tym trybie (wtedy jest 2 automatycznych przeciwników ich ruchy są proste i odbywają się poprzez osobną talię kart z której losuje się ich akcje).

To idealna gra aby zagrać raz na jakiś czas. Plansza i karty pełne są symboli: jak się zrozumie ich sens to później nie trzeba w ogóle używać instrukcji, dlatego gra ma zerowy próg wejścia po dłuższej przerwie.

Uwaga:

Nie mylić z grą „Diuna: kroniki rodu” z empiku, która (wg recenzji które czytałem) jest szrotem i generalnie nie wyszła zbyt dobrze

Pod wrogim niebem na #michauhobby (piorunujcie, tag potrzebuje subów)

Moja ocena: 10/10

To idealna gra planszowa dla jednego gracza. W grze nie ma trybu dla dwóch graczy. Gra się tylko solo.

Gdy pójdę do więzienia na 10 lat i będę mógł zabrać ze sobą jedną jedyną planszówkę, wezmę właśnie tą. (są jeszcze dwie planszówki 10/10 w mojej kolekcji, w tym jedna jednoosobowa, kiedyś o nich opowiem).

Dlaczego gra jest idealna?

Ponieważ każdy, najmniejszy elemencik w tej grze jest istotny. Ponieważ jest w niej masę contentu i można grać w nią miesiącami. Ponieważ każda decyzja jest istotna. Ponieważ od początku do końca musisz dać z siebie 100% skupienia, gra wciąga, gra jest bardzo wymagająca i nie wybacza błędów. Ponieważ to połączenie dużej losowości z zarządzaniem losowością i opracowaniem skomplikowanych strategii, w zależności od rzutów kośćmi. Ponieważ ta cała masa contentu mieści się w malutkim pudełeczku, po brzegi wypełnionym konkretem, a nie jak w innych planszówkach powietrzem.

No więc o co chodzi?

Musimy obronić świat (konkretne miasta) przed inwazją kosmitów. Kosmici zlatują z góry, my, rozdysponowywując kości w tajnej podziemnej bazie, musimy opracować technologie do ich zniszczenia. Zarządzamy energią, poziomem zniszczenia, poziomem rozwoju technologicznego bazy, obroną p-lot, funkcjonowaniem bazy. Miast do obrony jest kilkanaście, każde jest inne, każde nieco zmienia zasady.

W trybie kampani mamy dodatkowe scenariusze nieco zmieniające zasady. Wybieramy bohaterów którzy nieco zmieniają zasady. Dodatkowo wybieramy poziom trudności. Dodatkowo każda gra różni się w zależności od tego, co wypadnie na kościach.

Finalnie mamy pierdylion trybów i sposobów gry. To nie szachy, gdzie zawsze gramy w tą samą grę. Tutaj każda gra wygląda podobnie, lecz różni się masą rzeczy diametralnie zmieniających rozgrywkę. To jak szachy w których co grę mamy różne figury startowe i czasem inaczej działają.

Natomiast same zasady gry są raczej proste i da się je opanować w 5 minut.

Osobną miodową omastą jest wspomniana kampania: mi jej zajęcie zajęło chyba dwa miesiące (grałem raz-dwa na tydzień). Gra jest trudna. Powiem tylko tyle, że po dwóch miesiącach gry całkowicie straciłem nadzieję na wygraną: główny statek-matka obcych jest tak skurwysyńsko potężny, że rozwalił wszystkie ocalałe do tej pory miasta poza jednym, najsłabszym. Finalnych starć miałem już 5, wszystkie przegrałem. W ostatnim starciu w końcu zaczęło mi iść minimalnie lepiej. W ostatnim rzucie ostatniej tury aby wygrać musiałem wyrzucić 6 na kostce. Każdy inny wynik oznaczał zagładę ludzkości i kolejne miesiące na nową kampanię.

Jakie było moje zdziwienie, gdy faktycznie wyrzuciłem 6 skakałem z radości

Wszystkie skojarzenia do filmu "Dzień niepodległości" są nieprzypadkowe. W grze są nawet postacie przypominające bohaterów filmu.

MAZ-7410 na #michauhobby

Pracy okazało się więcej niż się spodziewałem. Nie dawałem cotygodniowej relacji, ponieważ efekt był mizerny, a i praca nie była regularna: jedyne co robiłem przez tygodnie to wycinałem elementy z wyprasek i szlifowałem je.

Być może nie widać tego po zdjęciach, lecz elementów jest naprawdę b. dużo. Cieszę się, ponieważ dzięki temu model jest bardzo szczegółowy. Są kable do świec na silniku, każdy element zawieszenia, układu hydraulicznego, masa drobnych elementów i systemów których nie ma zwyczajnych ciężarówkach. To jednak sprzęt heavy duty i widać tą ekstremalną off-roadowość w elementach modelu.

Jedyne co udało mi się na razie osiągnąć to pomalować całość podwozia oraz zrobić parę eksperymentów z czerwoną farbą w sprayu TS-49 i... bardzo dobrze że zrobiłem sobie wcześniej dwa testy, zanim malowałbym tym nadwozie.

Farba jest beznadziejna.

W zasadzie to zniszczyłem sobie elementy, muszę potraktować je rozpuszczalnikiem i malować na nowo. Jest zbyt rozrzedzona: nie przywiera dobrze, a jak już przywiera, to formuje kroplę. Inne elementy malowałem dwoma warstwami i efekt dalej jest słaby: zbyt rozrzedzona farba źle formuje się przy ostrych krawędziach.

Niemniej ogłaszam wstrzymanie prac nad projektem:

zaczęły się wakacje, upał, inne sprawy. Nie będę miał czasu na sklejanie modeli, natomiast wrócę do nich na jesień bądź zimę, ze świeżym podejściem.

Labirynty: początek drogi na #michauhobby

Moja ocena: 5/10

Mamy 7 labiryntów do przejścia.

Co w tym trudnego?

Labirynt, aby dało się go przejść, należy składać planszę z jednej strony na drugą. W zależności od miejsca w którym się znajdujemy możemy odblokować pozostałą zawartość labiryntu.

Czasem należy znaleźć klucz aby otworzyć bramę, czasem należy zebrać inne przedmioty lub coś uruchomić. Można również przechodzić labirynt znajdując wszystkie "znajdźki", co wydłuża zabawę i stanowi większe wyzwanie niż po prostu opuszczenie labiryntu. Po dojściu do końca na ostatnim poziomie i odnalezieniu światła, można raz jeszcze przejść wszystkie poziomy: wracać przez wszystkie labirynty świecąc latarnie.

Tak więc gra jest jednorazowa, niemniej rozciągnięta w czasie i jej przejście może zająć kilka wieczorów. Labirynty są raczej skomplikowane i nie da się ich w łatwy sposób ogarnąć umysłem: to fajny trening, zabawa trochę lepsza niż układanie krzyżówek i rozwiązywanie sudoku.

Zdecydowanie fajny pomysł na prezent (mam nadzieję że na święta dostanę drugą część tej gry), niemniej nie "must have". Raczej ciekawostka którą po przejściu można pożyczyć znajomym, o ile ma się odpowiednio jajogłowych znajzomych

Ryzyko na #michauhobby

Moja ocena: 5/10

Ocena dla zaczynających w planszówki i dzieci: 9/10

(piorunujcie bo nie będę robił wpisów)

Gra idealna dla niezaawansowanych.

Niby gra tej samej klasy co monopoly: na rynku od dziesiątek lat, jakość, solidność, niemniej jest nieporównywalnie lepsza. Była moim obiektem zazdrości, gdy w dawnych czasach graliśmy w nią u kolegi.

Bardzo podoba mi się prostota zasad i świata. Losowość w grze jest strasznie przyjemna: w grze bardzo dużo zależy od szczęścia choć jest ono logiczne i generalnie cała mechanika jest strasznie dobrze pomyślana. Walki są proste i emocjonujące.

Generalnie gra się na poziomie strategicznym (zająć dużo terenu vs. zająć dobry teren) a najważniejsza jest dyplomacja: przegrywa ten na którego sprzymierzą się pozostali gracze. Wygrywa ten który niby jest najsłabszy, pozostaje w cieniu, a później przedstawia swoje karty i deklasuje wszystkich. Trzeba więc być czujnym, wymanewrować innych i więcej dzieje się ponad stołem, niż w samej grze. Zawierane są rozejmy, sojusze i zdrady. Sprzyja temu prostota gry, świetnie sprawdza się na 3, 4 i 5 graczy (w 2 jest nudniej).

Gdy tracimy czujność pojawia się efekt kuli śnieżnej: mocny gracz staje się mocniejszy, potężniejszy, bardziej potężny aż w którymś momencie wszyscy zdają sobie sprawę iż nie da się już go powstrzymać.

Końcówka gry to olbrzymie armie przetaczające się przez świat. Kojarzą mi się z wyprawą Napoleona na Moskwę, lecz tutaj w jedną turę można dojść, niczym Aleksander Wielki, z Europy do Indii, a nawet Australii. Pamiętam rozgrywkę gdzie epickio olbrzymie armie (po 30-40 punktów) ścierały się pomiędzy Kamczatką a Alaską.

Z minusów to chyba to, że gdy wiadomo już kto wygra, rzuty kością nie cieszą a są zwykłą formalnością.

Jest też wersja komputerowa tej gry (nawet darmowe pierwsze plansze na Steamie) i ma bardzo dużo sensu: masa fajnych scenariuszy, misji i wyzwań. Ryzyko to już nie tylko napoleońskie bitwy ale również np. inwazja zombie na umocnioną bazę. Wersja komputerowa jest fenomenalna i również bardzo ją polecam.

Falcon BMS na #michauhobby

Moja ocena: 8/10

Ocena 99% ludzi: 0/10

Grę można zdobyć przez Steama lub GoG, wystarczy kupić Falcon 4.0 i wgrać moda z https://www.falcon-bms.com/ . Trzeba mieć joystic i przepustnicę. 

Generalnie najbardziej zaawansowany wojskowy symulator lotniczy do użytku cywilnego ever. DCS, stare Microsoft Flight Simulator, X-palne - te gry są prostsze w porównaniu do Falcona.

Co czyni go wyjątkowym?

- obrzydliwie brzydka grafika

- niebotycznie zaawansowany model jednego, jedynego dostępnego w grze samolotu: F-16 Falcon

- dynamiczna kampania

Przygodę z Falconem (jeszcze w wersji 4.0) rozpocząłem daaaawno temu i odbiłem się od tej gry. Próbowałem parę razy co parę miesięcy. Po prostu jest zbyt trudna.

Sama instrukcja do gry ma 700 stron.

Parę lat później grałem w wersję Falcon 4.0 AF i... w końcu przeszedłem tutorial.

I wtedy gra mnie całkowicie zauroczyła. Prawdziwie dynamiczna kampania to coś, czego nie ma ŻADNA z gier do tej pory, a minęło już... 25 LAT.

Od 25 lat nie ma gry, w której kampania jest zrobiona tak dobrze.

Tutaj każda misja jest zupełnie inna. Cały świat żyje poza samą grą. Można godzinami śledzić wydarzenia z frontu bądź samemu je organizować. To gra w grze. W powietrzu nigdy nie wiadomo co cię spotka, nigdy nie wiadomo co w zasadzie złapałeś na radarze, nigdy nie wiadomo jak potoczy się misja.

To NIESAMOWITA immersyjność.

Po paru latach znów wróciłem do Falcon 4.0 AF. Nie zawiodłem się. Gra jest idealna.

Tu nie ma skrótów. Uruchamianie silnika trwa 30 minut jak wie się co się robi. Jak się nie wie to godzinę. Jedyny przycisk którego nie da się w kabinie uruchomić to ten od klimatyzacji.

Czuje się dumę, jak udało mi się przelecieć jedną prostą misję dokładnie wg planu. Potrzebowałem na to tygodni/miesięcy nauki gry.

Po tych latach... cóż. Potrafię tak przelecieć parę lotów bez fackupa. Generalnie moja przeżywalność to kilka misji. Nie dlatego że ta gra jest tak trudna, lecz dlatego że jest tak skomplikowana.

Z nową siłą, jakiś czas temu, zasiadłem do Falcon BMS i... gra mnie pokonała.

Nie da się.

To najbardziej zaawansowany mod stworzony do najbardziej zaawansowanej gry przez jej największych fanów.

Nowe teatry operacyjne (Izrael, Polska i Europa Środkowa, Libia itd.) nowe samoloty (nie tak szczegółowo zamodelowana jak F-16), nowe podręczniki do gry (tysiące stron tekstu).

Zamiast grać w grę poświęcałem dnie na czytanie o awionice F-16, przypominanie sobie sterowania, przypominanie różnic pomiędzy ucieczką przed pociskami SA-6 a SA-7, systemów nawigacji, komunikacji (w grze ręcznie nawet ustawiasz nawet częstotliwości radia, sam manual o komunikacji samolotu ma 150 stron), trybów pracy radaru, opisu zaimplementowanego modelu lotu na 100 stron tekstu, prawidłowego oświetlenia (jest 5 rodzajów świateł w F-16, każde włącza się i wyłącza w określonych momentach), kołowania, walki powietrznej, tankowania w powietrzu, systemu szkolenia pilotów, taktyki... https://wiki.falcon-bms.com/en/manuals

Warto drukować sobie berfingi misji przed lotem (masa przydatnych informacji), zsynchronizować zegarek koło monitora, drukować karty lotnisk głównych i zapasowych, mapę, checklisty..... mający 390 stron kneeboard (wzorowany na oryginalnym jaki posiadają piloci, przepisanym pod ustawienia gry)...

Po tygodniu czytania o grze zamiast grania w grę... dałem sobie spokój.

Po prostu na dzień dzisiejszy nie mam na to czasu.

Nawet jeżeli nauczę się tej gry dobrze, to będę potrzebował ciągłych treningów, aby ogarniać co się w ogóle z samolotem dzieje. Jeżeli zrobię sobie dłuższą przerwę to po prostu zapomnę o jakiejś ważnej procedurze.

Do gry wrócę gdy mi się inaczej życie ułoży i będę miał dużo więcej wolnego czasu niż obecnie.

Wtedy odpalę kampanię w trybie rzeczywistym np. przez miesiąc (loty dostosowane do wydarzeń na froncie odbywających się czasie rzeczywistym...)

A co do grafiki...

Aby uzmysłowić sobie jak brzydka jest grafika powiem, ze w teatrze operacyjnym Włochy-Chorwacja-Serbia używane są tekstury z... Korei. Wlatujesz do Serbii a tam pola ryżowe i chatki z bambusa (choć może w końcu coś z tym zrobiono). Modele pojazdów mają 25 lat i nie zmieniono w nich absolutnie nic. A kokpit 3D to zbędne udziwnienie. Grałem tylko na kokpicie 2D (w wersji BMS zrezygnowano z niego, a szkoda). Każdy most wygląda tak samo, każda elektrownia jest identyczna. Gra przez dłuuugi czas nie miała współczesnego, dynamicznego oświetlenia. Nawet kolor nieba jest brzydki. I... to zupełnie nie przeszkadza. Ta wręcz dodaje uroku.

Ile piorunów dostanie radziecka naczepa?

#michauhobby

Na zdjęciach kolejne etapy waloryzacji: model "jak z farbyki", wszystko na tip-top idealnie, model po zarysowaniu zewnętrznej powłoki farby, model zardzewiały, za długo stał pod chmurką.

Generalnie efekt rdzy w 3 pigmentach daje fenomenalnie dobry efekt, ale dla dużych powierzchni. Następnym razem tym kolorem pokryje ruskie g*no z literką "Z" - to świetny efekt do robienia spalonych, zardzewiałych powierzchni. Oczywiście fajno jak ten efekt współgra z dobrym washem.

Ciężej jest z drobnym detalem, tam to trzeba na spokojnie, pędzelkiem, no ale to będzie później.

Nie jest to jeszcze efekt finalny, finalne detale zrobię, gdy ciągnik będzie skończony.

Generalnie muszę zrobić sobie przerwę, model niby był prosty, ale do rozpoczęcia kolejnego potrzebuję świeżej energii. To hobby to nie produkcja taśmowa, potrzebuje czasu.

Naczepa na #michauhobby

Jeżdżę za ciężarówkami z naczepami, oglądam naczepy w necie, oglądam filmiki o na… nanoszeniu rdzy i zadrapań.

Na razie pokazuję wersję bez wetheringu. Chcę mieć zdjęcia porównawcze „przed sponiewieraniem i po sponiewieraniu”.

Generalnie całość prac do tej pory to malowanie, korekty, malowanie, korekty itd.

Pożegnałem się z nadzieją iż praca będzie szybka. Jeżeli model ma być zrobiony z sercem, nie można stawiać sobie terminów.

Lubię mieszać kolory z podstawowej palety z kolorami z figurek – moim zdaniem gotowe modele zbyt często są ciemne i przygnębiające, farby do figurek są zawsze bardziej żywe.

Odkryłem również mydło do pędzli (z Rossmana) i będę stosował je regularnie: przy ponownym użyciu pędzle od razu są giętkie, nie sztywnieją a dzięki temu farba od razu rozkładana jest równomiernie. Nie powstają bańki ani nie pozostawia mydlin.

majówka odbyta intensywnie więc czas na #michauhobby mam tylko wieczorami, przez co jestem dość niewyspany.

Postanowiłem zacząć model od tyłu, tj. od najnudniejszych elementów i pochłaniających najwięcej czasu: póki mam power i ekscytację nowym projektem zrobię to co najgorsze, aby najlepsze zostawić na koniec

Tak więc naczepa to dużo szpachlowania, szlifowania, klejenia, jeszcze raz szpachlowania, szlifowania, klejenia itd. Dużo malutkich szczegółów dlatego trudno dostrzec postęp pracy.

Jako że to tylko naczepa, eksperymentuję z paroma szczegółami mojej techniki. Chciałbym również malować ją i wetheringować w inny sposób niż dotychczas, aby nie popadać w rutynę i nie robić ciągle tego samego.

Pierwszy raz mam tak wiele elementów fototrawionych. Nie wiem co z tego wyjdzie finalnie. Same elementy są fajne, ale przecież będzie widać grudki kleju na łączeniach. Kleje do plastiku rozpuszczają plastik i da się je szlifować a na elementach fototrawionych wszystko zostaje. Nie wiem co będzie wyglądało lepiej.