@Musztarda fajnie, że Twój syn ma Aspergera ale mój ma autyzm. #pdk (ironizuję)

Nie łatwy to los, a moja żona jest super silna bo mamy troje: ADHD, Aspergera i autyzm. (Czyli piękne combo.) A ja w rotacji 2/2 za granicą.

Na szczęście wszyscy także funkcjonujący i nawet najmłodszy z autyzmem wychodzi na prostą.

No ale spokoju to z nimi nie ma. Porzuciłem również nadzieję na czysty dom i nie porysowane meble, ściany, okna, drzwi, podłogi, zabawki...

@AdelbertVonBimberstein jestem pod wielkim wrażeniem i jednocześnie przerażony, że po jednym i drugim takim ziółku zdecydowaliscie się na następne.

Mam jedno z trojga a i to mnie czasem przerasta.

@emdet w momencie jak stwierdziliśmy, że jednak trzeciego niet, to żona była już w ciąży. Zdarza się.

@AdelbertVonBimberstein biję pokłony tej złotej kobiecie!

@AdelbertVonBimberstein Moja żona też była już w ciąży jak diagnozowaliśmy starszego. Dobrze wyszło, byśmy jeszcze stchórzyli

@Ragnarokk Dlatego u mnie między starszym, którego wpis dotyczy, a młodszym jest 8 lat różnicy

@Musztarda Ja na początku powątpiewałem w diagnozę, bo 'zachowuje się przecież jak ja w jego wieku'. Potrzebowałem za dużo czasu by połączyć kropki xD

@Ragnarokk To samo u mnie... Mówię o tym z ADHD.

@AdelbertVonBimberstein O cholera.

@Fafalala Dzięki! Widzisz, jesteś inspiracją

@Musztarda dziwi mnie to i schlebia zarazem. Cieszę się, że są osoby chcące się otworzyć przed innymi aby pomóc sobie i być może innym, którzy też walczą z podobnym problemem.

Ja od siebie napisze, że jesteś bardzo dzielną i świadomą mamą. Tak trzymaj. 😊

@Fafalala Bardzo Ci dziękuję za te słowa

@libertarianin Dzięki, zawsze z zaciekawieniem słucham dorosłych z ASD. Chadzam czasem na konferencje, oglądam webinary. Najwartościowsze dla mnie to właśnie te, gdzie wypowiadają się samorzecznicy. To pokrzepiające, co piszesz I tak właśnie sobie to wyobrażam. Najważniejsze, to znaleźć pracę zbieżną że swoją pasją. A w swoich specjalizacjach to jesteście nie do przebicia!

@libertarianin jaką? Zdiagnozowali mi niedawno ADHD/aspergera, masa pracy (elekryka, automatyka) odpada mi przez niepełnosprawność, a rynek pracy IT wygląda beznadziejnie – chętnie przyjąłbym jakieś wskazówki gdzie ewentualnie ruszyć się dalej

Wykształcenie elektryk - praca it. Nie mogę w dokładnie napisać bo mnie w 5 sekund wystalkuja

@libertarianin to się nazywa "maskowanie" xd

@Opornik haha true. Znam tą przypowieść o tym, co robisz, jak dziecko połknie monetę. Ja mam w sumie dwoje na stanie, trzeciego już nie planuję, więc nie doświadczę tego stanu, kiedy już mam całkowicie wyjebane, że mu odejmuję z kieszonkowego xd

Pierwsze dziecko jest jak naleśnik, nigdy nie wychodzi dobrze xD

@Opornik @Musztarda potwierdzam, jestem takim trzecim dzieckiem xD

@pokeminatour a jak radzisz sobie w dorosłym życiu?

@Voltage

W mojej ocenie bardzo dobrze, ale z punktu widzenia osoby neurotypowej to pewnie tragicznie.

Zawodowo to byłem zwalniany ze względu na bycie zbyt bezpośrednim lub zamkniętym w sobie, miałem dwa wypalenia zawodowe, dwa razy szybko się zwolniłem bo widziałem że to nie dla mnie. Na szczęście raz udało mi się trafić na mocno niszowy zawód na styku IT i księgowość z niszowa specjalizacja gdzie płacono sporo, co pozwoliło mocno wykorzystać moje zalety i ogarnąć temat zakupu i spłaty mieszkania w 4 lata. Po drugim wypaleniu rok przerwy i stan obecny, praca przy prostym i monotonnym wklepywaniu danych księgowych w małym tolerancyjnym zespole, na pół etatu która przy spłaconym mieszkaniu i żywocie pustelnika pozwala nawet być lekko na plus.

A społecznie to prowadzę żywot samotnika - limit interakcji społecznych mam zawieszony bardzo nisko, nie potrzebuje związków a na etapie gdy myślałem że potrzebuje to dla neurotypowych kobiet byłem zbyt introwertyczny a dla kobiety że spektrum - zbyt dynamiczny.

@pokeminatour Świetny komentarz. Stale staram się pilnować, by nie przegiąć z nadopiekuńczością i kontrolą. Syn ma 10 lat, sam wraca ze szkoły, ma na koncie wyjazd całkiem samemu na obóz wakacyjny, był na zielonej szkole. Ale przyznaję, że dużo się zastanawiam przed wykonaniem każdego kolejnego kroku w kierunku jego usamodzielnienia i i tak ostatecznie nie czynię tego bez wahania.

Syn jest łatwowierny, jakby go odpowiednio zagadać, poszedłby gdzieś z obcym. Jak coś go striggeruje, to nie popuści, zanim nie dowiedzie swojej racji. Nawet jakby ktoś go nie wołał, to poszedłby za kimś i mędrkował całą drogę

To są zawsze niezwykle trudne dylematy.

@pokeminatour

A z tym "byciem obok" w razie potrzeby - mój syn miał i nadal jeszcze czasem ma odruch ucieczki, kiedy coś go wyprowadzi z równowagi. Swego czasu chodził na zajęcia sportowe, z których zdarzało mu się po prostu wybiegać w histerii. Trener wtedy nie mógł zostawić całej grupy dzieci samej i pobiec za jednym dzieckiem. Jak nie było dwóch opiekunów, to musiałam być ja gdzieś niedaleko.

@Voltage przepraszam, ale nie masz pojecia o czym piszesz. Normalnego pięciolatka spokojnie zostawisz, z aspiem nie ma na to szans bez zrobienia mu krzywdy

@Voltage Mój syn miał i nadal jeszcze czasem ma odruch ucieczki, kiedy coś go wyprowadzi z równowagi. Swego czasu chodził na zajęcia sportowe, z których zdarzało mu się po prostu wybiegać w histerii. Trener wtedy nie mógł zostawić całej grupy dzieci samej i pobiec za jednym dzieckiem. Jak nie było dwóch opiekunów, to musiałam być ja gdzieś niedaleko.

@Maciek @Musztarda możliwe że macie rację, możliwe że w takim razie nigdy nie spotkałem "prawdziwego" dziecka z takim problemem bo serio nigdy nie widziałem żeby tak już duże dziecko wybiegło w histerii a sporo widziałem.

@yerboholik Dzięki, otrzymałam tu dzisiaj, zupełnie niespodziewanie, ogrom pokrzepiających słów. Nie spodziewałam się, że odnajdę tutaj tyle osób, z którymi dzielę los. Wszystkim nam życzę siły i pogody ducha

@SciBearMonky Szanuję każdą opinię, nawet taką, z którą się nie zgadzam ( ͡~ ͜ʖ ͡°)

Z Twoją nawet w pewnym stopniu się zgadzam, ale nie do końca. Nadopiekuńczość na pewno potrafi zrobić dużo krzywdy dziecku. Tak, jak napisał wyżej @pokeminatour, to jest czasami niewiarygodnie trudne, żeby odpowiednio zbalansować poziom wsparcia, jakiego dziecko wymaga.

Argument, że kiedyś się dzieci nie diagnozowało i jakoś żyją, spotykam bardzo często. Jednak nie przekonuje mnie w najmniejszym stopniu. Ilość dorosłych ludzi z nieprzepracowanymi traumami, wymagających wsparcia psychologicznego, jest dzisiaj przerażająca.

Kiedyś się też gorączkę leczyło upuszczaniem krwi ( ͡° ͜ʖ ͡°)

@Musztarda większość powie że trauma która trzeba przepracować , a ja powiem że to naturalne mechanizmy obronne dostosowujące ludzi do życia i uczące radzić sobie z bodźcami i nie wystawiać się na nie.

Na etapie gimnazjum nie otrzymałem akceptacji społecznej, dokuczano mi itp czego efektem jest fobia społeczna zdiagnozowana i jakieś unikające zaburzenie osobowości niezdiagnozowane.

To powyższe powoduje że unikam różnych interakcji, różnego typu prac, niekiedy muszę się zmuszać do załatwiania róznych spraw w których wymagana jest komunikacja i idzie mi to problematycznie - ale je załatwiam.

Czy chciałbym żeby powyższe problemy znikneły ? Żebym mogł żyć pełnia życia ? Nie, ponieważ ich zniknięcie nie zmienia przyczyny, nie zmienia ludzkiej natury która na etapie gimnazjum była nieposkromiona, a na późniejszym etapie nawet i w dorosłym życiu nadal jest się dyskryminowanym, tylko zmienia się forma z agresywnej i bezpośredniej na pasywno-agresywna. A zarazem istnienie tych problemów powoduje to że nie pcham się tam gdzie nie bedę pasował, ponadto mam praktycznie zerowe zapotrzebowanie społeczne. Te problemy powodowały to że od początku kierowałem się do prac w których jest mało interakcji z ludźmi bo wiedziałem jak świat wygląda. Gdybym tak nie zrobił to wpakowałbym się na nieodpowiednia ścieżkę zawodową - mógłbym skończyć gorzej niż teraz, zamieniając traumę, fobie i lęki z którymi umiem zyć na depresję i próby samobójcze.

Można chronić dziecko przez cały etap edukacji, nauczyciele mogą przeciwdziałac nietolerancji i znęcaniu się, nie zmienia to faktu że w zasadzie przesuwamy to na etap wejścia na rynek pracy gdzie już nikt nie będzie się z autystykiem cackał.

Na grupie dla dorosłych osób w spektrum czytam wiele postów z przykładami gdzie osoba zatrudniła się jako nauczyciel i lecą na nią skargi i jest zwalniana, albo o osobach które mocno potrzebują innych ludzi tylko że nie potrafią się z nimi komunikować. W takich przypadkach cieszę się z moich traum - to nie jest najgorsze co moze spotkać osobę w spektrum.

Osoba w spektrum może nauczyć się maskowania ale nie zmieni tego że myśli i komunikuje się inaczej niż inni ludzie i jakoś musi nauczyć się z tym żyć, im wcześniej tym lepiej.

@Maciek Dzięki, naprawdę

W sumie, jak ktoś nie miał nigdy styczności z dzieckiem w spektrum, to jestem w stanie zrozumieć, że nie ma tej świadomości. Ja tylko bym chciała, żeby ludzie, którzy zawodowo pracują z dziećmi mieli tę świadomość, a z tym jest też dramat, niestety.

@Leloo O ludzie, aż mi się broda zatrzęsła Nawet nie wiesz...

@Sweet_acc_pr0sa nie opiekuje się synem 24/h, pisałam wyżej w komentarzach.

@Pan_Buk Serdeczne dzięki! Jestem zaszczycona

@Odwrocuawiacz Kiedy zostajemy rodzicami, mamy tendencję do myślenia, że jak jakaś metoda działa na nasze dziecko, to poznaliśmy tajniki postępowania ze wszystkimi dziećmi świata. Uwierz mi, dzieci są naprawdę różne, a już w szczególności dzieci w spektrum autyzmu. Wymykają się wszelkim normom i złotym radom.

@Musztarda troszeczkę źle odbierasz to co chcę przekazać, ja nie napisałem nigdzie, że znam jakiekolwiek tajniki na wychowywanie dziecka.

Zauważam jedynie fakt, że ludzie stając się rodzicami wyolbrzymiają pewne rzeczy dotyczące wychowania dziecka.

Piszesz o autyzmie - wiadomo tutaj będzie inaczej ale mam 2 znajomych, jedni przez to się wyalienowali ze środowiska, nawet na grilla jadą bez dziecka (zostawiają z opiekunką) w mojej opinii potęgując tę chorobę i jakoś dziwnie ją ukrywając, a jak już wyszło co jest, to się przestali spotykać ze wszystkimi, drudzy znajomi z kolei zabierają synka i w towarzystwie innych dzieci na przełomie roku ja jako obserwator widzę, że mimo iż czasami stanie sobie sam i się bawi po swojemu czy jeździ na rowerku ale mając kontakt z dziećmi jego zachowanie zmieniło się na tyle, że ktoś z zewnątrz by w życiu nie powiedział że te dziecko żyje w spektrum.

Tylko tutaj jest zupełnie inne podejście rodziców notabene z Ukrainy, nie wstydzą się, mówią od razu więc każdy też w razie czego ma to na uwadze.

Starają się żyć normalnie i o to tutaj właśnie chodzi, by te dziecko miało poczucie normalności, zamykanie go będzie jeszcze bardziej negatywnie wpływać i pogłębiać ten stan - to tylko moja opinia na podstawie obserwacji.

Nie ma złotego środka na żadne dziecko ale my jako rodzice możemy albo siedzieć i narzekać albo po prostu żyć i brać co jest ciesząc się każdym dniem nawet tym najgorszym...

Po swoich znajomych widzę kto zgrażyniał do reszty i pierdoli bzdury, a dla kogo dziecko to nie problem życiowy tylko członek rodziny.

@Odwrocuawiacz dzięki za ten komentarz. Nie znam tych konkretnych przypadków, chce tylko, żebyśmy pamiętali, że dziecko w spektrum drugiemu dziecku w spektrum nie równe. Są dzieci, po których byś w życiu nie poznał, że ich to dotyczy, a są i takie, które w ogóle nie komunikują się werbalnie i nie nawiązują kontaktu wzrokowego.

Pozostaw proszę margines wyrozumiałości dla znajomych, bo tak do końca nie wiesz, z czym się mierzą.

Ale dużo racji jest w tym, co piszesz, podejście rodziców jest niezwyle ważne. To, jak rodzice sobie poradzą z diagnozą i co dalej z tym zrobią ma kolosalny wpływ.

Moimi wpisami będę chciała właśnie "oddemonizować" autyzm i zespół Aspergera, mam nadzieję, że w kolejnych wpisach to wyraźniej wybrzmi.

@Odwrocuawiacz jakiś czas temu komentowałem inny wpis w podobny do Twojego sposób

To jest jakaś dziwna moda na demonizowanie rodzicielstwa, wyolbrzymianie potencjalnych niedogodności i, co staje się ogólną tendencją, skrajną polaryzację opinii. Gdzieś znika w tej dyskusji ten "środek", który w kwestii rodzicielstwa po prostu sobie radzi i się tym cieszy.

@Odwrocuawiacz jak napisali wyżej są różne poziomy w spektrum i to, że czyjeś dziecko sobie radzi nie znaczy że inne będzie tak samo sobie radzić. Uczęszczając na terapię dzieci w spektrum sam widzę jaka przepaść potrafi być między 2-latkiem w lekkim spektrum które poza swoimi problemami np. ze skupieniem uwagi radzi sobie bardzo dobrze a nawet 4-latkiem który jest zamknięty w sobie i nie nawiązuje kontaktu wzrokowego, a na próbę kontaktu fizycznego reaguje krzykiem. Najgorsze że te spektrum wrzuca się obecnie do jednego worka i wszystko nazywa się słowem "spektrum" przez co ten pierwszy i ten drugi są traktowani przez ludzi podobnie bo przecież ten ma spektrum i ten to czemu ten jest "normalny" a ten drugi "dziwny"?

Dla mnie to jest największy problem i niewytłumaczalne nieco zjawisko, ten brak rozróżniania a wręcz dążenie żeby wrzucać wszystkich do jednego worka, bo jak jeszcze słyszę asperger to w miarę wiadomo o co chodzi, ale teraz się od tego odchodzi i wszyscy są po prostu autystami, co najwyżej "wysoko funkcjonującymi" (jak jacyś alkoholicy lol)

@Voltage Zgadzam się tutaj całkowicie z Tobą. Aktualnie wchodzi klasyfikacja ICD-11, Polska ma czas do 2027 na jej przetłumaczenie i oficjalne wdrożenie. Natomiast za granicą już obowiązuje. Zgodnie z nią, nie będzie już takiej jednostki, jak Zespół Aspergera w ogóle. Będzie tylko spektrum autyzmu. Z tego, co zauważyłam obracając się w kręgach rodzin osób w spektrum autyzmu, wszyscy jednak potrzebują tego rozróżnienia. Mimo, że w jakimś sensie jest wspólny mianownik, to w dużej mierze dotyczą nas różne problemy, albo ich różna intensywność. Też czuję, że grupa autystów jest za szeroka, aby zamknąć wszystkich tak różnie funkcjonujących ludzi w jednej kategorii.

@superhero przy zespole Aspergera czy autyźmie płód rozwija się prawidłowo, najczęściej diagnozuje się dzieci dopiero w wieku szkolnym, przedszkolnym.

Poza tym, nigdy w życiu nie powiedziałam, i nie powiem, że żałuję tego macierzyństwa. Co więcej, nie jestem pewna nawet, czy gdyby ktoś postawił mnie przed wyborem, czy chcę magicznym pstryknięciem palców sprawić, by syn nie miał ZA, to czy bym na to poszła. To jest skomplikowane i niesie ze sobą dużo plusów i minusów.

Tak, jestem za aborcją.

@Musztarda Ja zostałem zdiagnozowany dopiero w wieku 28lat. Aspee i do tego nerwica lękowa. A z racji, że wcześniej nie wiedziałem sam co się ze mną dzieje, uciekałem dodatkowo w używki. Obecnie jestem wysokofunkcjonujący, ale było ciężko. A 6letnią teriapię i 9mies leków uważam za zbawienie. Nawet jeśli teraz dopadnie mnie stan lękowy, to już wiem co mam robić. Fajnie, że tu jesteś. Jestem zwolennikiem wartościowego kontentu, bo mało zostało już takich miejsc w sieci.

@superhero Autyzm ujawnia się dopiero po urodzeniu, najczęściej w okolicach 1-2 lat życia.

@Erebus Aktualna wiedza naukowa nie podaje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, skąd się bierze autyzm. Wiele wskazuje na genetykę. Z całą pewnością nie są to szczepionki.

@Musztarda nie o to pytałem. co jest przyczyną autyzmu u syna?

@Erebus co to za pytanie xD równie dobrze możesz zapytać co jest przyczyną leworęczności

@maximilianan a co jest?

@Erebus zadawanie głupich pytań w internecie. Także musisz uważać

@maximilianan nie ma głupich pytań, są tylko głupie odpowiedzi jak twoja.

nawet copilot microsoftu sobie poradził, a ciebie to przerosło.

@Erebus To po co tutaj zadajesz pytania jak copilot mówi to co chcesz usłyszeć?

@maximilianan

copilot mówi to co chcesz usłyszeć

będzie potrzebne źródło

@Erebus idź w górę rzeki, kiedyś znajdziesz

Wiadomo, śmiercionki są źródłem autyzmu.

Kiedyś nie było autyzmu, po prostu było się cichym dzieckiem, a teraz jest.

Kiedyś nie było depresji, czasami jakiś kuzyn się powiesił w stodole albo zapił na śmierć, a teraz jest.

Nie było też rozwodów, jak chłop lał babę to tak już było, a teraz są.

Kiedyś nie było nowotrowów, człowiek po prostu umierał, a teraz są.

Świat się zmienia na gorsze, tyle nowych plag nam przyszło przez te śmiercionki.

@maximilianan Ogromne dzięki! Ten wpis, a w zasadzie lawina wsparcia, dobrych słów i pozytywnych reakcji, jakie wywołał, przerosła moje najśmielsze oczekiwania (ʘ‿ʘ)

@Musztarda polecam się. Jako dziecko miałem ciężko, ale zauważam sporo plusów aspergera (np. wyszukiwanie takich szczegółów i powiązań, że hej, albo unikanie mebli ruchami ninja xd)