Ptak z pazurem Kazuary mają długie, ostre pazury – najdłuższe z nich mierzą przeciętnie nieco ponad 12 cm, choć notowano też takie, które mierzyły prawie 15 cm. Palec po wewnętrznej stronie stopy kazuara jest zaopatrzony w szczególnie mocno wydłużony, sztyletowaty pazur, którego ptak potrafi skutecznie używać w samoobronie. Wymierzając silne kopnięcia, jest w stanie zadawać za jego pomocą niebezpiecznie głębokie rany, a w skrajnych przypadkach może nawet wypatroszyć średniej wielkości ssaka.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #australia

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Ciekawskie kazuary W niektórych regionach kazuary żyją blisko osiedli ludzkich i niekiedy podchodzą blisko domów, a w miejscach szczególnie chętnie odwiedzanych przez turystów bywają nawet regularnie dokarmiane przez ludzi (czego oczywiście nie powinno się robić) i zaczynają kojarzyć widok człowieka z jedzeniem. Czasem prowokuje to niebezpieczne sytuacje, ponieważ ciekawski kazuar potrafi wprosić się na podwórko lub nawet do domu, może też podążać za napotkanym człowiekiem, oczekując, że dostanie od niego pokarm.

https://www.youtube.com/watch?v=mi5hp4gR_fg

Ponieważ nawet kazuar, który nie zachowuje się groźnie, może nieoczekiwanie zestresować się i zaatakować, w przypadku „bliskich spotkań” należy zachować odpowiednie środki ostrożności. Nie wolno odwracać się do podchodzącego kazuara plecami i uciekać – i tak biega szybciej od człowieka. Należy zachować spokój, przez cały czas patrzeć mu prosto w oczy, stać do niego przodem i powoli się w ten sposób wycofywać, dodatkowo trzymając przed sobą jakiś przedmiot, na który w razie ataku ptak będzie mógł przekierować swoją uwagę (np. plecak).

Znane są jak dotąd jedynie dwa przypadki, gdzie człowiek poniósł śmierć w wyniku spotkania z agresywnym kazuarem: pierwszy miał miejsce w kwietniu 1926 roku w Australii, drugi natomiast również w kwietniu 2019 roku na Florydzie, gdzie trzymany w niewoli kazuar zabił właściciela.

Według statystyk, podczas ataków na ludzi kazuary w zdecydowanej większości jedynie gonią człowieka lub na niego szarżują – jedynie w około 15% odnotowanych przypadków próbują używać swoich zabójczych pazurów. Za około 75% wszystkich ataków odpowiadają osobniki, które wcześniej były dokarmiane.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #australia

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Kazuary duże i małe. Kazuar hełmiasty (Casuarius casuarius) jest drugim najcięższym ptakiem na świecie i trzecim największym, biorąc pod uwagę przeciętne rozmiary ciała. Samice tego gatunku są większe i cięższe od samców – ważą zwykle od 47 do 76 kg i dorastają do 180 cm, a rekordowo duże osiągają wagę nawet 85 kg i mierzą prawie dwa metry. Samce ważą od 30 do 55 kg.

Kazuar jednokoralowy (Casuarius unappendiculatus) jest nieco mniejszy od swojego kuzyna – dorasta do około 150 cm. Samice tego gatunku ważą średnio do 58 kg, a samce do 37 kg. Z kolei kazuar mniejszy (Casuarius bennetti), jak wskazuje nazwa, jest najmniejszym kazuarem dorastającym maksymalnie do 135 cm (80 cm do wysokości grzbietu) i ważącym do 35 kg.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #australia

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Emuar Wspólnym przodkiem kazuarów i emu był tak zwany emuar (Emuarius), który żył w późnym oligocenie i wczesnym miocenie, a więc od około 23 do 11,6 miliona lat temu. Emuary miały czaszki przypominające czaszki kazuarów i nogi podobne do nóg emu, choć ich stopy wykazywały cechy łączące je bardziej z kazuarami. W zależności od gatunku osiągały wysokość około 140 centymetrów lub więcej i ważyły do około 21 kilogramów, należały więc do mniejszych rozmiarowo ptaków prehistorycznych.

Z czasem linie ewolucyjne emu i kazuarów rozdzieliły się – emu przystosowały się do życia na otwartych, suchych terenach porośniętych trawami, krzewami i skupiskami drzew, kazuary natomiast pozostały związane ze środowiskiem lasów tropikalnych.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #paleontologia #australia

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#7ciekawostekprzyrodniczych

Papuzi kwiat Niecierpek z gatunku Impatiens psittacina występujący w południowo-wschodniej Azji ma kwiaty, które przypominają trochę kolorowe papugi w locie. Nawiązuje do tego jego nazwa gatunkowa: psittacina – „jak papuga”.

W Tajlandii roślina ta jest znana jako thian nok kaeo, czyli „niecierpek papuzi”. Jest dość rzadki, a lokalne prawo zabrania wywożenia go za granicę. W sprzedaży często można się natknąć na fałszywe nasiona tego gatunku.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #azja

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Kwiaty w sam raz na Halloween Krąpiel Chantriera (Tacca chantrieri), w języku angielskim popularnie określana jako black bat flower, black bat lily, devil flower i cat whiskers, to roślina z rodziny krąpielowatych naturalnie występująca w południowo-wschodniej Azji. Osiąga od około pół metra do nawet metra wysokości, a jej ciemne, „nietoperzowate” kwiaty miewają ponad trzydzieści centymetrów średnicy i są zaopatrzone w długie, nitkowate, zwieszające się przysadki. Podobna do niej krąpiel całolistna (Tacca integrifolia) ma częściowo białe kwiaty.

Krąpiele rozmnażają się przede wszystkim przez samozapylenie. Badacze nie są zgodni co do tego, po co im tak dziwnie wyglądające kwiaty o skomplikowanej budowie – teoretycznie owady są w stanie wchodzić do ich wnętrza i zbierać z nich pyłek, ale później zwykle mają duże trudności, żeby wydostać się z nich na zewnątrz. Według jednej z hipotez, krąpiele przystosowały się do współpracy z jakimś gatunkiem owadów, który na pewnym etapie wymarł.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #azja

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Storczyk z gołąbkiem Peristeria elata, znana również jako flor del Espíritu Santo lub orchidea Ducha Świętego, występuje w Ameryce Środkowej i Południowej i wyróżnia się białymi kwiatami, których środkowe części przypominają kształtem gołębie z rozpostartymi skrzydłami.

Storczyk ten jest od 1936 roku narodowym kwiatem Panamy. Obecnie jest na tyle rzadki, że grozi mu wyginięcie – przyczynia się do tego postępujące niszczenie jego środowiska naturalnego oraz nielegalne zbieranie dziko rosnących okazów celem ich sprzedaży. Od jakiegoś czasu jest objęty ścisłą ochroną.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #storczyki

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Kwiaty jak pszczoły Dwulistnik pszczeli (Ophrys apifera) to ciekawy storczyk, który występuje przede wszystkim w południowej i zachodniej Europie, na Bliskim Wschodzie i w północnej Afryce. W Polsce zaczęto potwierdzać jego obecność dopiero od niedawna.

Storczyk ten wyróżnia się kwiatami, których warżki swoim kształtem i kolorem przypominają pszczoły – dodatkowo roślina wydziela substancje zapachowe naśladujące feromony samic kornutki koniczynowej (Eucera longicornis), pszczoły samotnicy, która jest jej preferowanym zapylaczem. Samce kornutki, przyciągane zapachem i specyficznym wyglądem kwiatów, chętnie na nich przysiadają i próbują z nimi kopulować, w wyniku czego zbierają pyłek storczyka i roznoszą go dalej.

Dwulistnik pszczeli nie zawsze jednak może liczyć na kornutkę. Jeśli zdarza mu się rosnąć w regionie, gdzie brakuje mu zapylaczy, musi radzić sobie samodzielnie – bierze wtedy sprawę we własne ręce (czy może raczej we własne kwiaty) i dokonuje samozapylenia.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #roslinyoszukujo #storczyki

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Kwiatowe małpki Chyba najbardziej znanym „małpim” storczykiem jest Dracula simia, gatunek storczyka rosnący w tak zwanych lasach mglistych Ekwadoru – lasy te są położone na dużych wysokościach i ze względu na wynoszącą blisko 100% wilgotność powietrza są przez większość czasu osnute gęstą mgłą.

Dracula simia, jak również inne storczyki z rodzaju Dracula, mają niewielkie kwiaty przypominające trochę małpie pyszczki. W rzeczywistości jednak imitują one nie zwierzęta, a grzyby: jaśniejsza od pozostałej części kwiatu warżka ma kojarzyć się owadom z grzybem, co pomaga storczykowi przywabić zapylaczy. Sam rodzaj otrzymał nazwę Dracula, ponieważ niektóre gatunki tych storczyków mają krwistoczerwony kolor oraz mocno wydłużone, przypominające trochę kły działki kielicha.

Z małpami jest kojarzony również storczyk małpi (Orchis simia) występujący w Europie, północnej Afryce i zachodniej Azji. Obrys jego kwiatu przypomina trochę sylwetkę miniaturowej, jasnoróżowej lub purpurowej małpki.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #roslinyoszukujo #storczyki

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Podstępne kwiaty jak kaczuszki Storczyk Caleana major, popularnie określany w języku angielskim jako large duck orchid, ma ciekawe kwiaty przypominające trochę małe, latające kaczki.

Storczyk ten rośnie we wschodnich i południowych regionach Australii, przede wszystkim w lasach eukaliptusowych, na wrzosowiskach i na podmokłych terenach porośniętych krzewami. Kwiaty mierzą przeciętnie około dwóch i pół centymetra, kwitną od września do stycznia i mają zwykle kolor purpurowy lub czerwonobrązowy. Są zapylane przez owady, przede wszystkim przez samce błonkówek, które storczyk wabi, wydzielając substancje zapachowe przypominające feromony samic.

„Kaczuszki” są tak naprawdę zmyślnymi pułapkami. Kiedy zwabiony samiec błonkówki ląduje na ruchomej warżce (to ta część przypominająca głowę kaczki) przekonany, że czeka go tam randka – warżka gwałtownie odblokowuje się i przyciska go do głównej części kwiatu. Szamoczący się samiec czy chce tego, czy nie, gromadzi na swoim ciele pyłek. Storczyk po jakimś czasie go wypuszcza, a kiedy ten sam owad da się za jakiś czas nabrać innemu storczykowi, przeniesie zebrany pyłek do innego kwiatu, tym samym zapylając go.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #roslinyoszukujo #australia

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

To nie jest liść Ćma z gatunku Uropyia meticulodina może poszczycić się wyjątkowym ubarwieniem, dzięki któremu wygląda jak suchy liść o częściowo zwiniętych brzegach. Jest to jednak wyłącznie złudzenie optyczne - jej skrzydła są zupełnie płaskie.

Ćma ta występuje na Tajwanie, w Japonii oraz w niektórych regionach Chin i osiąga rozpiętość skrzydeł do 5,5 centymetra. W języku angielskim bywa popularnie określana jako dead leaf moth.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle #cmy

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Jak puszyste listki Barczatka dębolistna (Gastropacha quercifolia), znana też jako namiotówka dębolistna, to nasz największy motyl nocny z rodziny barczatkowatych, który dorasta do około dziewięciu centymetrów. Przypomina z wyglądu pokryty delikatnym puszkiem, rdzawobrązowy liść o ząbkowanych krawędziach – podczas spoczynku specjalnie składa skrzydła tak, by tylne były mocno wysunięte spod przednich, co pomaga jej uzyskać charakterystyczny, liściopodobny kształt. Podobny rodzaj kamuflażu rozwinęły także niektóre jej krewniaczki, jak na przykład barczatka chochołówka (Gastropacha populifolia) przypominająca z wyglądu suchy, zbrązowiały liść topoli (ostatnie zdjęcie).

Barczatki żyją w postaci dorosłej dość krótko i dzięki temu, że potrafią znakomicie wtopić się w otoczenie, są często trudne do wypatrzenia.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle #cmy

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Widać, nie widać Motyl Kallima inachus występuje w tropikalnych regionach Azji i wyróżnia się intensywnymi, jaskrawymi kolorami – górna strona jego skrzydeł jest częściowo niebieska, częściowo żółta i częściowo czarna. Mimo to potrafi bardzo sprawnie zniknąć w otoczeniu. Od spodu jego skrzydła wyglądają jak niepozorny, wysuszony, zbrązowiały liść, co zainspirowało angielskie nazwy tego gatunku: dead leaf, orange oakleaf i Indian oakleaf.

Kallima inachus osiąga rozpiętość skrzydeł do 11 centymetrów. Przez swoje rozmiary i kolory przyciąga uwagę ptaków, które chętnie na niego polują. Podczas pościgu stara się często zmieniać kierunek lotu, a następnie przysiąść niezauważenie wśród listowia – po złożeniu skrzydeł zamiera w bezruchu i udaje liść, co często wystarczy, by zmylić napastnika.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle #azja

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Skrzydła jak liście Motyle z gatunku Zaretis itys, znane w języku angielskim jako skeletonized leafwing, mają niezwykłe skrzydła, które do złudzenia przypominają opadłe liście – z nieco nierównymi krawędziami, małymi plamkami wyglądającymi jak dziurki wygryzione przez owady, a także kolorami i wzorami imitującymi naturalną powierzchnię i unerwienie liścia.

Motyle te występują w tropikalnych lasach Ameryki Środkowej i północnej części Ameryki Południowej. Osiągają rozpiętość skrzydeł do około sześciu centymetrów i dzięki swojemu wyglądowi idealnie wtapiają się w swoje naturalne otoczenie.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle #amerykapoludniowa

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#7ciekawostekprzyrodniczych

Polowanie z przynętą Niektóre czaple, jak czapla zielona (Butorides virescens) używają przynęty podczas polowania na ryby. Może to być na przykład małe pióro, gałązka, martwy owad lub kawałek chleba.

Czapla upuszcza przynętę na powierzchnię wody w pobliżu brzegu, a następnie uważnie obserwuje podpływające do niej ryby. Jeśli są dla niej za duże, szybko reaguje i zabiera im wabik, po czym czeka, aż odpłyną lub przekłada go w inne miejsce. Dopiero, kiedy do przynęty zbliży się ryba odpowiednich rozmiarów, czapla atakuje.

https://www.youtube.com/watch?v=Porp5v5lLKk

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #ryby

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Czapla jak koliber Agamia (Agamia agami), zwana też czaplą zielonoskrzydłą, występuje w Ameryce Środkowej i w północnej części Ameryki Południowej i jest uznawana za jedną z najpiękniejszych czapli świata. W Brazylii bywa nazywana socó beija-flor, czyli czapla-koliber. Wyróżnia się ciekawym ubarwieniem: ma kasztanową szyję i tułów, ciemnozielone skrzydła i kontrastowe, jasnoniebieskie pióra na czubie, na przedniej części szyi i w tylnej części grzbietu. W sezonie lęgowym czapla dodatkowo „rumieni się” – pozbawiona piór skóra pomiędzy jej oczami a dziobem zmienia wtedy kolor z żółtego na czerwony.

W porównaniu do innych czapli agamia ma stosunkowo krótkie nogi oraz bardzo długi, cienki dziób. Przeciętnie osiąga długość ciała do 76 cm i wagę do 580 g. Prowadzi skryty tryb życia i występuje przede wszystkim na leśnych bagnach i mokradłach, gdzie poluje na małe ryby, płazy, gady i ślimaki. Postępujące niszczenie jej naturalnych siedlisk powoduje, że jest obecnie klasyfikowana jako gatunek bliski zagrożenia.

Jej nazwa gatunkowa nawiązuje do słowa agami oznaczającego w języku rdzennej ludności z Kajenny „leśnego ptaka”.

https://youtu.be/XWqgWxXiQK8?t=113

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #amerykapoludniowa

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Czarny parasol Czapla czarna (Egretta ardesiaca) jest znana ze stosowania interesującej techniki polowania określanej w języku angielskim jako canopy feeding – polega ona na tym, że podczas brodzenia w wodzie czapla pochyla się i rozkłada skrzydła wokół głowy, tworząc rodzaj parasola. Cień, który rzuca na powierzchnię, redukuje refleksy światła słonecznego, pozwalając jej łatwiej dostrzec zdobycz, a także ukrywa jej sylwetkę widzianą spod wody i co najważniejsze, wabi małe ryby, które instynktownie szukają schronienia w zacienionych miejscach w wodzie.

Czapla czarna żyje w środkowej i wschodniej Afryce. Zamieszkuje okolice płytkich zbiorników wodnych i podobnie jak inne czaple, żywi się przede wszystkim rybami, okazjonalnie zjadając także owady, skorupiaki i małe płazy. Poluje za dnia, szczególnie chętnie o zachodzie słońca – niekiedy w pojedynkę, niekiedy w grupach liczących przeciętnie do pięćdziesięciu osobników, choć notowano też większe grupy liczące nawet dwieście czapli.

Jak wskazuje nazwa, czapla ta ma czarne upierzenie. Jedynym kolorowym elementem jej wyglądu są jaskrawe, intensywnie żółte łapy, przez co wygląda trochę, jakby nosiła czarne legginsy.

https://www.youtube.com/watch?v=q-V0ir5B_EQ

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #afryka

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Oryginalne kolory Czapla modrolica (Pilherodius pileatus) zamieszkuje tropikalne lasy deszczowe na obszarze od środkowej Panamy do południowej Brazylii i wyróżnia się wyjątkowo egzotycznym wyglądem – ma bardzo jasne, kremowobiałe upierzenie z czarną „czapeczką”, niebieską skórę na odcinku pomiędzy okiem a dziobem oraz niebieski dziób, przy końcu zmieniający odcień na różowawy.

Gatunek ten wciąż jest dość słabo poznany. Czapla modrolica zasiedla przede wszystkim okolice bagien i małych, płytkich zbiorników wodnych położonych w głębi lasów deszczowych, choć niekiedy pojawia się też na terenach przekształconych przez człowieka. Żywi się głównie rybami, a okazjonalnie poluje też na żaby, kijanki i owady żyjące w pobliżu wody. Jest bardzo terytorialna i prowadzi w większości samotny tryb życia.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #amerykapoludniowa

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych