Onestone

341 560,22 - 0,42 - 0,43 - 1,42 - 0,47 - 1,25 = 341 556,23

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

Capitojoppa amazonica – nowo odkryta pasożytnicza osa z Amazonii, należąca do podrodziny Ichneumoninae.

Długość ciała około 17 mm (samica 17,7 mm, samiec 17 mm), długość przedniego skrzydła ok. 14 mm.

Osa jest duża, wyraźnie żółta, z bardzo masywną, szeroką głową – to cecha odzwierciedlona w nazwie („capito” = „duża głowa”).

Odnóża mocne, z wyraźnymi kolcami na przednich i środkowych goleniach.

Ubarwienie jaskrawożółte, z ciemniejszymi akcentami; głowa przypomina kształtem i masywnością dzioby ptaków z rodzaju Capito.

Gatunek znany wyłącznie z amazońskiego rezerwatu Allpahuayo-Mishana w północnym Peru, jednego z najbardziej bioróżnorodnych miejsc na świecie.

Odkryty w wyniku wieloletnich badań i odłowów pułapkami w podszycie lasu deszczowego.

Dorosłe osy nie są drapieżne, lecz pasożytnicze – samica składa jedno jajo do wnętrza ciała żywiciela (gąsienice motyli, chrząszcze, pająki).

Larwa rozwija się wewnątrz żywiciela, stopniowo zjadając go od środka, aż do przepoczwarzenia i opuszczenia martwego ciała.

Osa została opisana naukowo dopiero w 2023 roku i jest jednym z ponad 100 nowych gatunków odkrytych w tym regionie.

Capitojoppa amazonica to tzw. „endopasożyt samotny” – każda larwa rozwija się w osobnym żywicielu, nie tworząc kolonii.

#osy #porannyrobal

A na Podlasiu ananasy hodujemy tak:

#heheszki #humorobrazkowy

Padlinówka cesarska (Lucilia caesar) to muchówka z rodziny plujkowatych, znana także jako pospolita zielona padlinówka.

Padlinówka cesarska osiąga długość od 6 do 11 mm. Posiada charakterystyczne metalicznie zielone, błyszczące ciało pokryte ciemnymi włoskami. Głowa jest krótka, z dużymi, czerwonymi oczami złożonymi. Skrzydła są przezroczyste.

Owad ten jest pospolity w całej Europie, w tym również w Polsce. Można go spotkać od marca do października. Najczęściej spotykana jest na padlinie i odchodach, ale chętnie przylatuje również do kwiatów.

Osobniki dorosłe żywią się nektarem, pyłkiem kwiatów oraz spadzią. Poszukują także substancji odżywczych pozyskiwanych z padliny i ekskrementów. Larwy są mięsożerne i rozwijają się głównie w padlinie.

Larwy padlinówki cesarskiej bywają wykorzystywane w medycynie do oczyszczania ran. Wykazują zdolność do wyjadania martwej tkanki, nie naruszając jednocześnie żywej, co ułatwia gojenie się ran. Ta metoda leczenia, nazywana terapią larwalną, nie daje skutków ubocznych i jest czasem stosowana przy leczeniu ropni oraz ran odleżynowych.

Owad może być także przyczyną muszycowicy (myiasis) u ludzi, owiec i jeży, jeśli jaja zostaną złożone w ranie. W 2019 roku w południowych Włoszech opisano pierwszy przypadek muszycowicy wywołanej przez Lucilia caesar u dzika.

#muchy #porannyrobal

#heheszki #mikole

Cardisoma armatum – krab tęczowy zwany krabem trójkolorowym.

W naturze dorasta do 14–20 cm szerokości pancerza, choć w warunkach hodowlanych zwykle osiąga 7–12 cm.

Żyje 5–12 lat, w zależności od warunków.

Młode osobniki mają niebiesko-fioletowy karapaks, czerwone odnóża i białe szczypce.

Z wiekiem barwy bledną, stając się bardziej żółtawe lub szarawe, czasem z czerwonawymi plamami.

Pierwsza para odnóży przekształcona jest w duże szczypce.

Krab ten jest bardzo efektowny wizualnie, szczególnie tuż po linieniu.

Gatunek pochodzi z zachodnich wybrzeży Afryki, występuje także w głębi lądu w deltach rzek (np. delta Volty) oraz na wyspach takich jak Wyspy Zielonego Przylądka.

Zasiedla strefy przybrzeżne, ujścia rzek, a także tereny oddalone od morza.

Krab tęczowy jest wszystkożerny – żywi się owocami, roślinami, padliną, a także drobnymi zwierzętami, jeśli uda mu się je złapać (małe kraby, ryby, mięczaki, owady, a nawet płazy i gady).

W hodowli przyjmuje warzywa, owoce, pokarm pochodzenia zwierzęcego, tabletki dla krabów, liście dębowe lub migdałecznika oraz źródła wapnia (np. kreda).

Krab tęczowy jest bardzo terytorialny i agresywny wobec innych przedstawicieli swojego gatunku – dorosłe osobniki nie powinny być trzymane razem, bo mogą się wzajemnie atakować i zabijać.

W naturze kopie głębokie nory, w których spędza większą część dnia; pomaga w ten sposób napowietrzać glebę i wpływa pozytywnie na ekosystem.

#kraby #porannyrobal

Owca w najbardziej bojowym wydaniu.

#owcaspam #heheszki

24 985 800,0 - 80,0 = 24 985 720,0

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#pompujwpoprzekziemi

Chyba zepsuły się pioruny za komentarze...

Sprawdzicie?

Edit:

Dzięki, już zaliczone!

#hejtowyzwanie

24 987 030,0 - 80,0 = 24 986 950,0

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#pompujwpoprzekziemi

Dziś bohaterem będzie jeden z piękniejszych polskich chrząszczy - biegacz złocisty (Carabus auratus).

Zasięg występowania obejmuje Europę Zachodnią i Środkową. Zachodnią granicą są Pireneje, a wschodnią – Polska. W Polsce występuje głównie w północnej i północno-zachodniej części kraju, choć bywa spotykany również w innych regionach, zwłaszcza na polach, łąkach, zadrzewieniach śródpolnych, skrajach lasów oraz w ogrodach i dolinach rzecznych. Preferuje miejsca nasłonecznione i unika gęstych lasów. Gatunek został także introdukowany w Ameryce Północnej.

Długość ciała biegacza złocistego wynosi od 17 do 30 mm.

Biegacz złocisty wyróżnia się efektownym, metalicznie zielonozłotym lub czerwonozłotym ubarwieniem pokryw skrzydeł, które są wyraźnie żeberkowane. Nogi oraz pierwsze człony czułków i głaszczki są jaskrawopomarańczowe lub czerwone. Ubarwienie bywa zmienne – mogą się zdarzać osobniki niebieskawe, a nawet niemal czarne.

Biegacz złocisty jest drapieżnikiem. Poluje na różne bezkręgowce, często większe od siebie: ślimaki, duże gąsienice, dżdżownice, chrabąszcze, larwy stonki ziemniaczanej, skorki, wije oraz inne chrząszcze. Sporadycznie zjada padlinę, fragmenty grzybów lub roślin.

#chrzaszcze #porannyrobal

Strzyżak sarni (Lipoptena cervi), zwany również strzyżakiem jeleni lub potocznie „latającym kleszczem”, to niewielki owad z rzędu muchówek, należący do rodziny narzępikowatych. Jest pasożytem zewnętrznym, który żeruje głównie na dzikich ssakach, ale może atakować także ludzi i zwierzęta domowe.

Długość ciała około 5–6 mm.

Kolor brunatny lub brązowy.

Ciało silnie spłaszczone, pokryte twardym chitynowym pancerzem.

Dorosłe osobniki mają przezroczyste skrzydła długości do 6 mm, które odrzucają po znalezieniu żywiciela

Występuje w Europie (w tym w całej Polsce), północnych Chinach, na Syberii oraz w Ameryce Północnej (gdzie został zawleczony)

Najczęściej spotykany w lasach, na ich obrzeżach oraz na łąkach przyleśnych

Najwięcej strzyżaków obserwuje się latem i wczesną jesienią, ale mogą być aktywne aż do listopada, jeśli pogoda sprzyja

Strzyżak sarni jest pasożytem ssącym krew (hematofagiem). Żywicielami są dzikie zwierzęta leśne, przede wszystkim jelenie, sarny i łosie, rzadziej borsuki

Może atakować także psy oraz ludzi, choć człowiek nie jest jego naturalnym gospodarzem

Po znalezieniu żywiciela strzyżak zrzuca skrzydła i pozostaje na nim do końca życia.

Rozmnaża się wyłącznie na zwierzętach – zapłodniona samica rodzi larwę w sierści gospodarza, nie rozmnaża się na człowieku.

Atakuje często w dużych grupach (chmarami), co odróżnia go od kleszczy, które atakują pojedynczo.

Ukąszenia są początkowo mało widoczne, ale po kilku dniach pojawia się swędząca, zaczerwieniona grudka, która może utrzymywać się od 2–3 tygodni do nawet roku.

U części osób ukąszenie może wywołać silną reakcję alergiczną, a nawet przewlekłe zmiany skórne.

Strzyżak sarni bywa mylony z kleszczem, ale jest owadem (ma trzy pary odnóży i skrzydła), podczas gdy kleszcz to pajęczak (cztery pary odnóży, brak skrzydeł)

Strzyżaki mogą być wektorem różnych

drobnoustrojów chorobotwórczych.

#porannyrobal #owady

Zdjęcia pożywiającego się i złapanego strzyżaka: @winiucho dzięki za podesłanie!

341 829,19 - 2,06 = 341 827,13

Wiało, świeciło słońce, a na końcu padał deszcz.

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

Zawisak powojowiec (Agrius convolvuli) to duża, nocna ćma z rodziny zawisakowatych (Sphingidae), znana z imponującej długości ssawki i zdolności do szybkiego lotu.

Rozpiętość skrzydeł: od 80 do 130 mm .

Ubarwienie: Skrzydła szare z zygzakowatym wzorem ciemnych i jasnych linii. Odwłok ozdobiony naprzemiennymi pasami w kolorach różowym, białym i czarnym, z dwiema czerwonymi plamkami u nasady.

Ssawka najdłuższa wśród krajowych motyli, osiągająca długość 9–10 cm.

Gąsienica dorasta do 11 cm, posiada charakterystyczny kolcowaty róg na końcu ciała i występuje w różnych kolorach, od zielonego po brązowy.

Zawisak powojowiec jest gatunkiem kosmopolitycznym, występującym w Europie, Azji, Afryce, Australii i Nowej Zelandii. W Polsce pojawia się sezonowo, przylatując z południa w maju i czerwcu, a drugie pokolenie rozwija się lokalnie w sierpniu i wrześniu.

Dorosłe osobniki odżywiają się nektarem kwiatów o długich kielichach, takich jak powój, petunia, lilia, tytoń, floks i dziwaczek.

Gąsienice żerują głównie na powoju polnym, ale także na innych roślinach z rodzin powojowatych, bobowatych i ślazowatych.

Zawisak powojowiec potrafi latać z prędkością do 100 km/h, co czyni go jednym z najszybszych motyli.

Najbardziej aktywny o zmierzchu i w nocy, często przyciągany przez światło, co sprawia, że bywa ofiarą kolizji z pojazdami.

Długość ssawki umożliwia mu pobieranie nektaru z kwiatów o głębokich kielichach, niedostępnych dla wielu innych owadów.

#cmy #porannyrobal

#memy #humorobrazkowy

31 509 190 - 100 = 31 509 090

#deskaprzezrok

24 990 940,0 - 70,0 = 24 990 870,0

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#pompujwpoprzekziemi

Pawica gruszówka (Saturnia pyri) to największy motyl Europy, należący do rodziny pawicowatych (Saturniidae). Ze względu na swoje imponujące rozmiary i charakterystyczne ubarwienie, jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych nocnych motyli.

Rozpiętość skrzydeł pawicy gruszówki wynosi od 15 do 20 cm, co czyni ją największym motylem w Europie. Skrzydła są szarobrązowe z wyraźnymi „pawimi oczami” na każdym z nich, które pełnią funkcję odstraszającą drapieżniki. Tułów jest biały z przodu, reszta ciała brunatna.

Pawica gruszówka występuje głównie w południowej i środkowej Europie, a także w Azji Mniejszej i północnej Afryce. W Polsce gatunek ten uznawany jest za wymarły; ostatnie potwierdzone obserwacje pochodzą z początku XX wieku z okolic Zamościa.

Dorosłe osobniki nie pobierają pokarmu, ponieważ ich narządy gębowe są uwstecznione.

Gąsienicenżerują na liściach różnych drzew liściastych, preferując orzech włoski, ale także grusze, jabłonie, brzoskwinie, czereśnie, oliwki, migdałowce, platany, morele, leszczyny, wiązy, lipy i brzozy.

Pawica gruszówka była inspiracją dla Vincenta van Gogha, który uwiecznił ją w swoim obrazie „Giant Peacock Moth on Arum” z 1889 roku.

#cmy #porannyrobal

Dactylotum bicolor, znany również jako konik polny tęczowy, to pięknie ubarwiony gatunek konika polnego występujący w Ameryce Północnej.

Samce osiągają długość około 20 mm, podczas gdy samice są większe i dorastają do 35 mm. Ciało tego owada posiada charakterystyczne czerwone i żółte i czarne lub ciemnoniebieskie wzory. Dactylotum bicolor nie rozwija pełnych skrzydeł i jest niezdolny do lotu.

Gatunek ten zamieszkuje krótkotrawiaste prerie, pustynne łąki, obszary o rzadkiej roślinności oraz pola lucerny w zachodnich Wielkich Równinach Stanów Zjednoczonych, południowej Kanadzie i północnym Meksyku.

Dorosłe osobniki są polifagiczne i żywią się wieloma gatunkami roślin. Nimfy natomiast w Arizonie i Nowym Meksyku odżywiają się wyłącznie rośliną znaną jako Baccharis wrightii (rodzaj komarników rodzina astrowatych).

Dactylotum bicolor wykazuje aposematyzm, czyli ostrzegawcze ubarwienie, które odstrasza drapieżniki. Badania wykazały, że kolory tego konika polnego czynią go mniej atrakcyjnym dla drapieżników, takich jak jaszczurki i ptaki.

#porannyrobal