Onestone

#smiesznekotki #koty

mayday, mayday, mayday: mija czas, a grzmotów brakuje. GSP - potrzebna pomoc.

#hejtowyzwanie

24 968 900,0 - 60,0 = 24 968 840,0

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#pompujwpoprzekziemi

Calcarifera ordinata to oryginalny gatunek ćmy z rodziny pomrowicowatych (Limacodidae), znany przede wszystkim ze spektakularnie wyglądającej gąsienicy.

Rozpiętość skrzydeł około 30 mm.

Dorosłe ćmy mają kremowobeżowe przednie skrzydła z rzędem brązowych, prostokątnych plamek.

Gąsienica jest wyjątkowo barwna na grzbiecie widoczny jest pomarańczowoczerwony pas otoczony szeroką, niebieską obwódką. Ciało pokrywają liczne, masywne wyrostki uzbrojone w kolce (co najmniej 6 dużych i kilkanaście mniejszych).

Gąsienica nie posiada posuwek i porusza się jak ślimak, przesuwając spodnie warstwy ciała.

Gatunek występuje na północnych, wschodnich i południowych wybrzeżach Australii.

Zasiedla lasy, parki, ogrody i busz.

Gąsienice żerują na wielu roślinach, m.in. na daktylowcach, akacjach, cytrusach, aloesach i innych.

Ukłucie kolcem gąsienicy jest opisywane jako bardziej bolesne niż użądlenie osy – warto zachować ostrożność przy kontakcie z tym owadem.

#cmy #porannyrobal

Bromophila caffra – zołza kafryjska (Red-headed Signal Fly) to jedna z najbardziej charakterystycznych muchówek Afryki Subsaharyjskiej, należąca do rodziny Platystomatidae, zwanych muchówkami sygnałowymi.

Wielkość 12–22 mm, głowa intensywnie szkarłatnoczerwona, pozbawiona przyoczek – to cecha wyróżniająca gatunek.

Oczy czerwonobrązowe, tułów i odwłok smoliście czarne.

Skrzydła bardzo silnie zaczernione z wyraźnym, metalicznym, granatowym połyskiem.

Występowanie - wschodnie i południowe regiony Afryki Subsaharyjskiej, m.in. Malawi, RPA (Park Krugera), Mozambik.

Zamieszkuje lasy deszczowe, ogrody, łąki, polany, osady ludzkie. Często przesiaduje na liściach drzew i krzewów, zwykle w grupach po kilka osobników.

Dorosłe muchówki są powolne i niechętnie latają.

Larwy prawdopodobnie rozwijają się w korzeniach drzew z rodzaju Terminalia lub w butwiejących pniach, gnijącej materii organicznej, grzybach, a także w ekskrementach.

Dorosłe osobniki bywają obserwowane na rozkładającej się materii organicznej.

Przy silnym stresie muchówka wydziela żółtą ciecz z otworu gębowego, co odstrasza drapieżniki – nawet małpy i pawiany odmawiały jej zjedzenia.

Jest bardzo powolna, chętnie eksponuje się na widoku, co w połączeniu z barwami ostrzegawczymi i toksycznością sprawia, że rzadko bywa atakowana.

Występuje lokalnie bardzo licznie, czasem w agregacjach po kilka osobników na jednym krzewie.

#muchowki #porannyrobal

Ogólnie to nie lubię much, wyjątkowo mnie obrzydzają. Dziś jeden z wredniejszych przedstawicieli rzędu muchówek – muchy tse-tse (Glossina palpalis). Mają charakterystyczny sposób składania skrzydeł – układają się jedno na drugim jak dachówki. Osiągają 6–15 mm długości i mają szaro-brązowe ubarwienie.

Występują tylko w Afryce Subsaharyjskiej, zwłaszcza w lasach i zaroślach w pobliżu wody. Ich ukłucia są bolesne, bo przebijają skórę ostrym aparatem gębowym.

Muchy tse-tse przenoszą śpiączkę afrykańską – groźną chorobę pasożytniczą, która bez leczenia może prowadzić do śmierci.

Samice nie składają jaj – rodzą larwę, która od razu zakopuje się w ziemi i przepoczwarza.

Żywią się wyłącznie krwią – zarówno ludzi, jak i zwierząt.

Niektóre programy zwalczania tse-tse polegają na wypuszczaniu bezpłodnych samców, by ograniczyć populację.

#porannyrobal #muchy

Dacie radę? Mało czasu zostało

#hejtowyzwanie

Mrówki to nieposkromieni drapieżcy.

Mam w ogrodzie turkucie, które z rana podróżują z jednego miejsca w drugie. Jeśli mają nieszczęście trafić na mrówki, to niewiele z nich zostaje.

#owady #mrowki

Zadrzechnia fioletowa (Xylocopa violacea), nazywana również „czarną pszczołą”, to największa pszczoła występująca w Polsce i jedna z najbardziej charakterystycznych błonkówek Europy.

Długość ciała 21–28 mm, czasem nawet do 3–3,5 cm.

Ciało jednolicie czarne lub ciemnobrązowofioletowe, z krótkim, połyskującym owłosieniem.

Skrzydła duże, szerokie, o intensywnym, metalicznie fioletowym lub granatowym połysku.

Masywny tułów, silne żuwaczki do drążenia drewna, mocne odnóża z adaptacjami do kopania nor.

Gatunek ciepłolubny, szeroko rozprzestrzeniony w Europie Południowej i Zachodniej, północnej Afryce i Azji.

W Polsce przez dziesięciolecia uznawany za wymarły, obecnie ponownie notowany w wielu miejscach, m.in. na Dolnym Śląsku, w Poleskim Parku Narodowym, Bieszczadach czy okolicach Wrocławia.

Preferuje suche, nasłonecznione siedliska: obrzeża lasów, polany, sady, ogrody i siedliska stepowe.

Dorosłe osobniki żerują na nektarze i pyłku wielu gatunków roślin.

Najczęściej odwiedzane rośliny to groszek pachnący, robinia akacjowa, żmijowiec zwyczajny, soja, złotogłów oraz liczne ozdobne gatunki ogrodowe.

Zadrzechnia fioletowa prowadzi samotniczy tryb życia – samice samodzielnie drążą gniazda w suchym, martwym drewnie, gdzie zakładają komory lęgowe, każdą zaopatrując w pyłek i nektar dla rozwijającej się larwy.

#pszczoly #porannyrobal

#panda #zwierzaki

#smiesznypiesek

Nadobnica alpejska (Rosalia alpina) to jeden z najpiękniejszych i najbardziej charakterystycznych chrząszczy Europy, należący do rodziny kózkowatych. Jest symbolem dobrze zachowanych, starych lasów liściastych.

Długość ciała 15–40 mm.

Ubarwienie szaroniebieskie lub bladoniebieskie ciało z aksamitnymi, czarnymi plamami – jedna na przedpleczu, sześć na pokrywach skrzydłowych (środkowe często połączone w przepaskę).

Bardzo długie czyli, u samców 1,5–2 razy dłuższe od ciała, u samic nieco dłuższe od ciała, niebieskie z czarnymi szczoteczkami na końcowych członach.

Larwy białe, wydłużone, osiągają do 35 mm długości i żerują w martwym drewnie.

Gatunek górski i podgórski, preferuje stare, dobrze nasłonecznione lasy bukowe, rzadziej inne liściaste.

W Polsce występuje głównie w Karpatach, Bieszczadach, Beskidzie Niskim, Pieninach, Górach Świętokrzyskich i na Roztoczu.

Najlepiej rozwija się w lasach z dużą ilością martwego drewna, na wysokościach 500–1500 m n.p.m..

Dorosłe chrząszcze żywią się głównie sokiem wypływającym ze zranionych drzew.

Larwy są saproksyliczne – żerują w martwym lub silnie uszkodzonym drewnie, głównie buków, ale także grabów, jesionów, wiązów i jaworów.

Rozwój larwalny trwa 3–4 lata.

Nadobnica alpejska jest wskaźnikiem dobrze zachowanych, starych lasów o wysokiej bioróżnorodności i obecności martwego drewna.

Dorosłe osobniki żyją bardzo krótko – średnio 10 dni, pojawiają się od połowy czerwca do września, a rójka przypada na lipiec i sierpień.

Gatunek objęty jest ścisłą ochroną, wpisany do Polskiej czerwonej księgi zwierząt jako zagrożony wyginięciem oraz do międzynarodowych list ochronnych.

#chrzaszcze #porannyrobal

#memy

Świetlik świętojański (Lampyris noctiluca) to jeden z najbardziej rozpoznawalnych chrząszczy Europy, znany z niezwykłej zdolności wytwarzania światła.

Samce osiągają długość ok. 10–12 mm, są uskrzydlone, smukłe, o brunatnoszarym ubarwieniu.

Samice są wyraźnie większe (15–23 mm), masywniejsze, bezskrzydłe i wyglądem przypominają larwy – mają wydłużone, ciemnoszare ciało z jasnymi plamkami po bokach segmentów odwłoka.

U obu płci na spodzie odwłoka znajdują się narządy świetlne, lecz to samice świecą najintensywniej.

Gatunek szeroko rozpowszechniony w Eurazji – od zachodniej Europy po wschodnią Azję, aż po koło podbiegunowe.

W Polsce spotykany na skrajach lasów, w parkach, zaroślach, na łąkach i ogrodach, zwłaszcza w miejscach z bujną roślinnością.

Preferuje stanowiska wilgotne, bogate w ściółkę i ukrycia.

Dorosłe osobniki nie pobierają pokarmu – ich życie skupia się wyłącznie na rozrodzie.

Larwy są drapieżnikami, polują głównie na ślimaki, które zabijają trującą wydzieliną i zjadają często wewnątrz muszli.

Bioluminescencja świetlików to efekt reakcji chemicznej z udziałem enzymu lucyferazy – światło jest zimne, nie towarzyszy mu wydzielanie ciepła.

Samice świecą nocą, siedząc nieruchomo na roślinach i wabiąc samce jasnozielonym światłem – mogą świecić nawet przez dwie godziny każdej nocy.

Samce rozpoznają samice po wzorze i intensywności światła; najjaśniej świecące są zwykle największe i najbardziej płodne.

Po godach i złożeniu jaj (50–100 sztuk) samica umiera, a larwy rozwijają się przez 2–3 lata, liniejąc pięć razy.

W Polsce świetlik świętojański jest coraz rzadziej spotykany, ale lokalnie bywa liczny, szczególnie na południu kraju.

#porannyrobal #chrzaszcze

Mrówki bullet (Paraponera clavata), to jedne z największych i najbardziej fascynujących mrówek świata, słynące z wyjątkowo bolesnego użądlenia.

Długość ciała od 18 do 30 mm – to jedne z największych mrówek na świecie.

Owady te są masywne, przypominają wyglądem bezskrzydłe osy lub szerszenie; ciało ciemne, najczęściej czarno-brązowe lub czerwonobrązowe, pokryte delikatnymi włoskami.

Królowe są tylko nieco większe od robotnic, a wszystkie robotnice są podobnej wielkości (brak polimorfizmu kastowego).

Cechą charakterystyczną są potężne żuwaczki oraz bardzo widoczny żądło na końcu odwłoka.

Mrówki bullet występują w tropikalnych lasach deszczowych Ameryki Środkowej i Południowej – od Nikaragui i Kostaryki po Brazylię, Peru, Wenezuelę i Boliwię.

Najczęściej spotykane są w wilgotnych, nizinnych lasach deszczowych, gdzie budują gniazda u podstawy drzew, w glebie lub w rozkładającym się drewnie.

Kolonie nie są duże, liczą zwykle kilkaset osobników i są rozmieszczone głównie pod rozłożystymi drzewami, co ułatwia dostęp do korony lasu.

Mrówki bullet są wszystkożerne, ale dominują u nich zachowania drapieżne – polują na drobne bezkręgowce, głównie owady, termity i inne mrówki.

Chętnie zbierają również nektar, soki roślinne, spadź mszyc oraz owoce, co dostarcza im węglowodanów.

Pokarm zdobywają zarówno na ziemi, jak i w koronach drzew – robotnice wspinają się bardzo wysoko w poszukiwaniu pożywienia.

Mrówki bullet słyną z najboleśniejszego użądlenia w świecie owadów – ból po użądleniu porównywany jest do postrzału z broni palnej i może utrzymywać się nawet 24 godziny, stąd angielska nazwa „bullet ant” oraz hiszpańska „hormiga veinticuatro” („mrówka dwudziestoczterogodzinna”.

Użądlenie nie jest śmiertelne dla człowieka, ale wywołuje silny ból, obrzęk i czasem chwilowe zaburzenia koordynacji ruchowej.

W niektórych plemionach Amazonii (np. Satere-Mawe) mrówki bullet są wykorzystywane w rytuałach inicjacyjnych – młodzi wojownicy muszą wytrzymać liczne użądlenia, by udowodnić swoją odwagę.

#mrowki #porannyrobal

Dopiero co 100 za wpisy złapałem po 20 godzinach walki, a ty mi 75 za komentarze dajesz...

#hejtowyzwanie #gownowpis

24 980 100,0 - 80,0 = 24 980 020,0

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#pompujwpoprzekziemi

341 537,9 - 4,14 - 1,62 = 341 532,14

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer #kadrypodslonce

Microsoft zaprezentował Aurorę, przełomowy model bazowy AI, który potrafi przewidywać wzorce pogodowe, jakość powietrza, tajfuny oraz inne zjawiska atmosferyczne z większą dokładnością i szybkością niż tradycyjne metody prognozowania, przewyższając istniejące systemy w 91% celów prognozowania i generując prognozy w ciągu sekund zamiast godzin.

Aurora wykazała swoje niezwykłe zdolności prognostyczne podczas tajfunu Doksuri w lipcu 2023 roku, prawidłowo przewidując miejsce uderzenia burzy na Filipinach na cztery dni przed zdarzeniem, podczas gdy oficjalne prognozy błędnie sugerowały, że skieruje się ona w stronę północnego wybrzeża Tajwanu.

Ta trafna prognoza mogła zapewnić kluczowy czas ostrzeżenia, potencjalnie ratując życie, ponieważ tajfun ostatecznie spowodował dziesiątki ofiar śmiertelnych w wyniku powodzi, osunięć ziemi i wypadków na Filipinach. Gdy badacze porównali skuteczność Aurory z siedmioma głównymi ośrodkami prognozowania cyklonów w latach 2022-2023, prognozy modelu AI były konsekwentnie o 20-25% dokładniejsze dla każdej analizowanej burzy.

* Aurora była jedynym modelem, który prawidłowo oszacował maksymalną prędkość wiatru podczas burzy Ciarán, która nawiedziła północno-zachodnią Europę jesienią 2023 roku.

* System AI przewyższył zarówno tradycyjne modele numeryczne, jak i inne metody oparte na sztucznej inteligencji, takie jak GraphCast i FourCastNet.

* Według badaczki Megan Stanley, „nawet jednodniowe wyprzedzenie ostrzeżenia wystarczy, by uratować wiele istnień ludzkich” w przypadku tajfunów i huraganów.

perplexity

#ai #technologia #pogoda

Dziś niezwykły chrząszcz, który do obrony wykorzystuje broń chemiczną - Strzel bombardier (Brachinus explodens) znany również jako chrząszcz kanonier.

Długość ciała: 4,5–7,5 mm.

Głowa i przedplecze pomarańczowobrązowe do czerwonych, przedplecze wąskie, sercowate, pomarańczowe, czułki częściowo przyciemnione, pokrywy skrzydeł niebieskie, zielone, fioletowe lub czarne.

Skrzydła w pełni rozwinięte, umożliwiają lot.

Zasięg występowania: palearktyczna Eurazja – od Półwyspu Iberyjskiego po Syberię.

W Polsce rzadki, spotykany głównie na południu i zachodzie kraju.

Dorosłe chrząszcze są drapieżnikami polującymi na drobne bezkręgowce.

Mechanizm obronny: Strzel bombardier w sytuacji zagrożenia wytryskuje z odwłoka wrzącą, toksyczną ciecz o temperaturze ok. 100°C, która odstrasza napastników (np. żaby, ropuchy).

Jak to działa? W odwłoku znajdują się dwa gruczoły z nadtlenkiem wodoru i hydrochinonem. Po zmieszaniu z enzymami w specjalnej komorze zachodzi gwałtowna, egzotermiczna reakcja, której efektem jest wystrzelenie wrzącej, żrącej substancji w kierunku agresora.

Chrząszcz potrafi kontrolować kierunek i prędkość wystrzału, a nawet wykonywać serię krótkich „eksplozji”.

Strzel bombardier potrafi przeżyć w żołądku ropuchy, a dzięki wystrzeleniu toksycznej cieczy zostaje szybko wypluty przez drapieżnika.

#chrzaszcze #porannyrobal

341 560,22 - 0,42 - 0,43 - 1,42 - 0,47 - 1,25 = 341 556,23

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer