@bizonsky Coś w tym jest. Ostatnio słuchałem jednen z podcastów Tomasza Mazura - współczesnego stoika. W tym podcascie powiedział, że stoicyzm jest to miks świeckiej duchowości, terapeutycznej pracy nad sobą w nurcie psychologii behawioralno-poznawczej i coauchingu

@Dudleus Różnica jest choćby w tym, że nie musisz wydawać pieniędzy na alkohol i nie zatruwasz sobie organizmu.

Ja też kiedyś zrezygnowałem z używek bez poukładania sobie w głowie. Mogłem wtedy tylko stwierdzić, że jest chujowo ale stabilnie, no i po jakiś czasie wróciłem do nałogów.

Samo odstawienie i odzwyczajenie się od substancji nie wystarczy, żeby zmienić życie w ten sposób 'żeby było dobrze'.

To nie alkohol/narkotyki są problemem, ale nasze stany emocjonalne z którymi nie umiemy sobie poradzić i staramy się przed nimi uciec w nałogi

@splash545 i tak żeby inwestować musiałbym mieć kilkaset tysięcy a nie ma szans, żebym tyle wydał na alkohol. Organizm mam już tak zniszczony, że go nie naprawie. Nie można uciekać w nałogi będąc w neutralnym stanie emocjonalnym i po prostu lubić alkohol?

@syriusz dokładnie tak

@AdelbertVonBimberstein bzdury

@moll Oczywiście

@moll Raczej ", to cię poturbuje"

@Dudleus To prawda - tak naprawdę zawsze walczymy z samym sobą.

Nawet w moich pierwszych pierwszych przemyśleniach, jak zacząłem iść stoicką drogą, zapisałem sobie:

"Tylko walka z samym sobą ma sens"

A później przyrzeklem sobie, że codziennie będę starał się być lepsza wersją siebie:

"Codzienna walka z samym sobą - zwycięska"

Wtedy miałem nad czym pracować i zwyciężałem raz za razem, co mnie napędzało. Teraz już się w miarę poukładałem, ale i tak staram się wykorzystać każdy dzień i być choć trochę lepszą wersją siebie. Dla mnie drogi wstecz już nie ma

@DiscoKhan w tym cytacie chyba chodzi o to, żeby uzmysłowić sobie, że wydarzenia same w sobie nie powodują nieszczęścia, tylko nasz pogląd na nie. Nawet w Twoim przykładzie z babcią można mieć różne poglądy na rzeczywistość, które wpłyną na odbiór sytuacji. Możesz np czuć ulgę, że już nie cierpi, jeśli chorowała, albo, cieszyć się, że jest w niebie jeśli jesteś wierzący itp. Nie jest to jednoznaczne.

@ratatat normalna, empatyczna osoba która sama siebie nie oszukuje może czuć ulgę, że już nie cierpi i jednocześnie płakać jak bóbr po utracie bliskiej osoby, z żalu po utracie kogoś kogo się kochało.

To nie jest rada dla zdrowego człowieka który faktycznie o siebie dba. Są sytuacje gdzie rzeczywiście ma ona sens ale za dużo mogę znaleźć przykładów gdzie jest po prostu zła.

Żona zdradziła ciebie z kochankiem, nie ma co w sobie tego kisić, przypieprz kochankowi w ryja, u nas w kraju do pierdla się za coś takiego nie idzie a potencjalne prace społeczne z przyjemnością będzie się odpracowywać. Chociaż szansa, że ciebie pozwie są bliskie zera. Wiedział czy udawał, że nie wie, kogo to interesuje.

Jak niespodziewanie złapie mnie ulewa to będę nieszczęśliwy, ot tak po prostu, bo zmokłem jak kura, a nie będę zły, bo strona pogodowa dała złą prognozę, czasem się i tak zdarza, jeżeli nie jest to nagminne to rzucić soczyste kurwa i tak zostawić to za sobą, mieć z tego anegdotkę do powiedzenia i dopiero przy znajomych kląć na czym świat stoi jeżeli sytuacja jednak dalej nas jakoś uwiera.

Zarówno w trywialnych jak i poważniejszych przypadkach, na dłuższą metę to jest po prostu zła rada. Miałem depresję, bo emocje w sobie dusiłem nieustannie. Wiadomo, że nie powinno się też być przesadnie impulsywnym ale jest mnóstwo pola do manewrów pomiędzy tymi ekstremami.

@Dynamiczny_Edek No w końcu to klasyka

Mi się podobają i jedne i drugie, a prawdę powiedziawszy to musiałem pierw przeczytać te współczesne teksty, żeby się wciągnąć i móc wtedy docenić te wcześniejsze.

Na początku odbiłem się od Rozmyślań Marka Aureliusza. Natomiast po przeczytaniu Sztuki życia powróciłem do Rozmyślań i dopiero wtedy je doceniłem

I to prawda, że te starsze cytaty są trafne i bardziej zwięzłe, bo Sztuka życia to jest w sumie opracowanie i wytłumaczenie tych starszych tekstów na język dzisiejszy. Z drugiej strony te starsze cytaty też potrafiły być rozwleczone, do tego napisane starym średnio zrozumiałym językiem i nieraz sam je skracam poprzez (...) żeby zachowały samo sedno

@moll piękno wypracowane przez kosmetyczkę, też spoko, a później chłop zdziwiony jak rano widzi takie piękno bez makijażu

@splash545 to akurat podsumowanie mojego rodziciela jak mnie w makijażu ślubnym zobaczył xD miałam ładny makijaż, nie straszylam, więc spokojnie

Całe życie wbijał mnie w kompleksy na punkcie wyglądu, takim jednym z tekstów było "co tatuś spiertolił, tego fotograf nie naprawi", więc wtedy nadażyła się okazja do odgryzienoa się za te wszystkie lata xD

@DiscoKhan tu nie chodzi o to, żeby nie okazywać wdzięczności osobom, które są nam życzliwe, tylko aby nie uzależniać swojego szczęścia od wdzięczności innych za własną dobroczynność

@DiscoKhan Ja Ci podam taki przykład anegdotyczny ze swojego życia. Mam babcię, której umarł mąż i na starość zrobiła się samotna i zrzędliwa. Całe życie była to wspaniała kobieta, na której wsparcie mogła liczyć cała rodzina. Teraz jest schorowaną starszą kobietą, której potrzebna jest pomoc, czy to w zakupach, drobnych porządkach,czy żeby mogła się wygadać. Jak wcześniej wspomniałem babcia zrobiła się zrzędliwa, nieraz nie ma humoru i objawia się to tym, że co się nie zrobi to jest zawsze źle i na wszystko narzeka.

Mój ojciec jak jedzie jej pomóc to wychodzi od niej wściekły i ciągle tylko słyszę od niego, a bo on jej pomógł, a mu nie podziękowała i jeszcze miała czelność narzekać. Chodzi z tego powodu znerwicowany i przygnębiony. Nie zamierza jednak zostawić babci samej sobie, ani tylko pod moją opieką, bo ma poczucie obowiązku wobec bliskiej osoby.

Natomiast ja jak idę babci pomóc, pomagam jej i wysłuchuje jej żali, że to źle, tamto niedobrze i co się nie zrobi to nie tak powinno być. Tylko, że ja podchodzę do niej ze zrozumieniem, że też chce sobie ponarzekać i niepotrzebnie może jej się ulać to narzekanie ponad miarę. Jednym uchem wpuszczę, drugim wypuszczę i nie biorę nic do siebie. I wtedy ja wychodzę od babci zadowolony, że miałem możliwość pomóc tej wspaniałej kobiecie, która często pomagała i mi i nie przeszkadza mi to, że mi nie podziękowała i sobie ponarzekała. Jestem w dobrym humorze i zadowolony, że mogłem pomóc

Nie odczytuje słów Marka Aureliusza w taki sposób, żeby nie robić dobrych rzeczy w sposób samolubny. Bo samo to, że pomagam może być samolubne, bo mogę po prostu chcieć czuć się dobrze, że pomogłem i jest to gratyfikacja zależna ode mnie, na którą zawsze mogę liczyć. Natomiast oczekując sławy, wzajemności, czy choćby podziękowań, można się przejechać, bo są to rzeczy od nas niezależne. A wtedy zamiast czuć zadowolenie i satysfakcję z dobrego uczynku, będzie się czuć rozżalenie, czy gniew, gdy coś nie pójdzie po naszej myśli