Zupy jeszcze z niego nie będzie ale urósł o 100% skurczybyk od czasu kupna. Jeszcze jeden tak przyładował masy. Dwa pozostałe chyba dostają wpierdol albo muszą kanapki oddawać, bo nie rosną tak szybko.
Tak, wiem, Durczok pewnie w grobie by się przewrócił gdyby to akwarium było jego stołem. #pdk
#akwarystyka #skorupiaki #kraby
Zaloguj się aby komentować
Fantastyczne łopatonogi
Niektóre rodziny łopatonogów otrzymały dość wyjątkowe nazwy. Godzillidae zawdzięczają swoją nazwę jednemu z najsłynniejszych potworów w historii, a sklasyfikowany w obrębie tej rodziny Godzillius robustus to największy aktualnie znany gatunek łopatonoga osiągający oszałamiające 4,5 centymetra długości. Do znanych z kultury popularnej olbrzymich potworów kaijū nawiązują też nazwy innych rodzin łopatonogów – nazwa Kumongidae została zainspirowana Kumongą, olbrzymim pająkiem, Angirasu to japońskie imię potwora Anguirusa, gigantycznego jaszczura i pierwszego przeciwnika Godzilli, a Pleomothra to nazwa nawiązująca do Mothry, gigantycznej ćmy. Morlockiidae to z kolei rodzina łopatonogów, której nazwa nawiązuje do fikcyjnej, przystosowanej do życia pod ziemią rasy Morloków z Wehikułu czasu Herberta George'a Wellsa.
Niektóre łopatonogi wyłamują się z tego trendu – Xibalbanus tulumensis żyjący w podwodnych jaskiniach na Jukatanie otrzymał nazwę inspirowaną nazwą zaświatów z mitologii Majów. Zaświaty te, znajdujące się pod powierzchnią ziemi i zamieszkiwane przez byty związane ze śmiercią i chorobami, były nazywane Xibalba, czyli „Miejsce strachu”. Według wierzeń Majów, można było przedostać się do nich przez systemy jaskiń.
Łopatonogi, podobnie jak wiele innych stworzeń, które przystosowały się do życia w jaskiniach, są zupełnie ślepe i mają blade, pozbawione pigmentu ciała. Wyostrzony węch ułatwia im lokalizowanie zdobyczy – podczas polowania starają się wstrzyknąć ofierze mieszankę jadu i enzymów trawiennych, choć potrafią też odfiltrowywać pokarm z wody. Pływają „na plecach” i z reguły powoli.
#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #skorupiaki #jaskinie #popkultura #fantastyka
@Opornik Fajnie widać, jak pływają
@Apaturia ciekawe, nie mogli się nadziwić skąd tam w czarnej jaskini tyle zwierząt, skoro nie ma słońca więc i roślin. Okazało się że krewetki skubią bakterie na skałach żywiące się metanem i siarkowodorem i czym tam jeszcze.
Ciekawe stworzonka.
Ale brzydactwa... Ble!
Zaloguj się aby komentować
Dziewczynki przyszły. Ładne, tłuściutkie, grube dupcie.
Zapylamy.
#chlopakizdzialeczek #oczkowodne #skorupiaki #rozwielitka #dafnia #dzialka
@Opornik zapylamy, czy zarybiamy, bo się kapkę pogubiłem, co to jest? Larwy jakieś?
@Opornik gdzie kupowaleś?
O! Dzięki za protip! Ja walę bakterie nitryfikacyjne całe lato a i tak jest syf. Zaraz kupuję dafnie!
Zaloguj się aby komentować
Gdzie raki zimują?
Tak naprawdę jednak w zimowaniu raków nie ma niczego wybitnie niezwykłego czy tajemniczego. Jak wszystkie skorupiaki, raki są zmiennocieplne i temperatura ich ciała jest uzależniona od temperatury wody, w której przebywają – zima jest więc dla nich czasem obniżonej aktywności. Jesienią chronią się w wykopanych przez siebie norkach lub w podobnych kryjówkach poniżej strefy przemarzania gruntu, ewentualnie zaszywają się w głębszych miejscach zbiorników wodnych, gdzie woda nie zamarza, i tam przeczekują zimowe chłody. Nie zapadają co prawda w sen zimowy, ale ograniczają swoje funkcjonowanie do absolutnego minimum, polując tylko okazjonalnie na przepływające w pobliżu małe ryby lub nie jedząc praktycznie wcale.
Pewna część raków nie przeżywa zimy, ale dotyczy to przede wszystkim osobników młodych i niewyrośniętych. Podczas akcji mających na celu zwiększenie liczebności raka szlachetnego (Astacus astacus) w lokalnych zbiornikach wodnych młode raki są wypuszczane na wolność późną jesienią. Nie za bardzo jak dotąd interesowano się, jak radzą sobie zimą – dopiero przeprowadzone w ostatnich latach badania wykazały, że osobniki o długości powyżej 30 – 34 milimetrów mają większe szanse na bezpieczne przetrwanie zimowania. Poniżej tej granicy szanse małego raka na przetrwanie pierwszej zimy mocno spadają.
A jeśli kogoś interesowałoby powiedzenie "gdzie raki zimują" w sensie językowym - tutaj można przeczytać więcej na ten temat
#ciekawostki #przyroda #ochronaprzyrody #natura #zwierzeta #jeziora #zima #skorupiaki #raki
@Apaturia quality zima kontent
Straszne są, spierdalałbym przed tym ze zdjęcia
@Chrabonszcz E tam, ładny jest
Zaloguj się aby komentować
Niemal każdy opis jeziora Drawsko zawiera w sobie wzmiankę o występującym w nim reliktowym krabie. Pochodzić ma z epoki lodowcowej i zamieszkuje największe głębiny jeziora, miejsca, gdzie nie dociera światło, a temperatura nie zmienia się od dwunastu tysięcy lat. Podobno widziało go tylko kilka...
Podwój wielki, wesz morska (Saduria entomon), to największy skorupiak zamieszkujący Morze Bałtyckie – osiąga nawet 8 cm długości. Jego spłaszczone ciało i niewielka głowa sprawiają, że przypomina nieco „podwodnego robaka”, choć jest bliskim krewnym lądowych stonóg.
Ten relikt polodowcowy żyje głównie na dnie, zakopując się w mule i piasku, gdzie poluje na drobne bezkręgowce, larwy owadów, a także padlinę – nie stroni nawet od kanibalizmu. Jest aktywny głównie nocą, kiedy potrafi pływać tuż nad dnem, często… do góry nogami. W ciągu dnia ukrywa się w osadach, wystawiając tylko fragment odwłoka.
Podwój odgrywa ważną rolę w ekosystemie Bałtyku – pomaga usuwać martwe organizmy z dna, a sam stanowi cenny pokarm dla dorszy i innych ryb. Największe osobniki żyją w głębszych wodach, a młode i mniejsze – bliżej brzegu, co jest związane z kanibalizmem dorosłych. Gatunek ten jest bardzo odporny na zmiany zasolenia i niedobory tlenu, co pozwala mu przetrwać w trudnych warunkach Bałtyku.
Choć populacje Saduria entomon mogą być lokalnie zagrożone przez spadek ilości tlenu w wodzie, gatunek ten nie jest obecnie uznawany za zagrożony wyginięciem.
#porannyrobal #skorupiaki
@Onestone Patrząc na różnorodność kształtów życia na Ziemi, nie zdziwi mnie żaden kształt kosmitów. No chyba że będą świecącą kulką.
@myoniwy całkiem możliwe, że będą "bardziej ziemscy" niż niektóre organizmy z głębin oceanów np.
Mmm, bałtyckie krewetki.
Ale numer, morski prosionek.
Zaloguj się aby komentować
Rekordziki skorupiakowo-meduzowe
1. Kraby miniaturki
Najmniejszym krabem na świecie jest gatunek znany pod naukową nazwą pinnotheres pisus. Przedstawiciel owego gatunku jest wielkości groszku(ok. 6 mm), dlatego też określany jest w angielskim nazewnictwie jako krab groszkowy. Jest on pasożytem żyjącym m.in. w małżach i ostrygach, którym podbiera pewne ilości pokarmu.
2. Lądowi sprinterzy
Ocypode to kraby należące do podrodziny ocypodinae, te żyjące w strefie tropikalnej stworzenia są uznawane za najszybsze wśród skorupiaków lądowych. Potrafią poruszać się z prędkością dwóch metrów na sekundę. Można je łatwo rozpoznać po szczypcach, które nie są jednakowej wielkości.
3. Gatunki zagrożone
Crambione cookii to obecnie najrzadziej spotykany gatunek meduzy. Odkryta w roku 1910 została później uznana za wymarłą, wszystko zmieniło się w 2013 roku, gdy natknięto się na żywą sztukę. Meduza jest koloru różowego i mierzy około 50 centymetrów długości, żyje w pobliżu wybrzeży kontynentu australijskiego.
#necrobook #rekordyguinnessa #skorupiaki #meduzy
Zaloguj się aby komentować
Rekordziki skorupiakowe
1. Gaz, gaz, gaz
Najszybszym pływakiem wśród skorupiaków jest przedstawiciel gatunku polybius henslowii, którego można spotkać we wschodniej części Oceanu Atlantyckiego. Krabik ten potrafi przemieszczać się w wodzie z prędkością 1,3 metra na sekundę.
https://en.wikipedia.org/wiki/Polybius_henslowii
2. Jadowite stworki
Pierwszym i jak dotychczas jedynym znanym skorupiakiem wyposażonym w jad jest xibalbanus tulumensis, niewielka istotka mierząca 2,5-3 centymetry. W skład zabójczej mieszanki stworzenia wchodzi m.in. paraliżująca neurotoksyna, która podobno ma wiele wspólnego z jadem grzechotnika. Xibalbanus atakuje inne skorupiaki, a wstrzyknięta porcja zabójczych substancji rozpuszcza tkanki ofiary, które napastnik może następnie spokojnie wysączyć. Skorupiaczek pomieszkuje w podwodnych jaskiniach w obrębie Karaibów, Wysp Kanaryjskich oraz na zachodzie Australii.
https://en.wikipedia.org/wiki/Xibalbanus_tulumensis
3. Raczek nieboraczek
Astacopsis gouldi to raczek żyjący wyłącznie na terenie Tasmanii. To największy słodkowodny skorupiak o długości do 80 centymetrów i wadze 2-3 kilogramów(choć podobno były okazy ważące i 6). Jest wyjątkowo długowieczny, zwykle dożywa co najmniej trzydziestki. Obecnie żyje mniej niż 100 tysięcy osobników, z tego powodu też umieszczono go na liście gatunków chronionych.
https://www.threatenedspecieslink.tas.gov.au/Pages/Giant-Freshwater-Crayfish.aspx
4. Mistrz wagi ciężkiej
Homar amerykański otrzymał w Księdze tytuł najcięższego morskiego skorupiaka. Masa jego ciała może przekroczyć 20 kilogramów. Jeśli chodzi o długość ciała, przeciętnie jest to przedział pomiędzy 20 i 60 centymetrami. Oczywiście 20 kilo to ekstremum, zwykłe homarowe szaraczki ważą co najwyżej kilka kilogramów. Gatunek ten zasiedla głównie wschodnie wybrzeża Ameryki Północnej.
https://www.parl.ns.ca/lobster/overview.htm
#necrobook #skorupiaki #rekordyguinnessa
Zaloguj się aby komentować
W Morzu Południowochińskim naukowcy odkryli nieznany dotąd gatunek olbrzymiego równonoga. Długość ciała tego stworzenia może dochodzić do 32 centymetrów a jego masa przekraczać kilogram. Naukowcy nazwali go na cześć lorda Vadera z "Gwiezdnych Wojen".
Nowy gatunek równonoga został odkryty...
Kiełże, inwazyjne skorupiaki, wypierają z mazurskich jezior rodzime gatunki, zagrażając innym bezkręgowcom i negatywnie wpływając na funkcjonowanie całego ekosystemu. Co ciekawe, przemieszczają się „na stopa” – wynika z badań naukowców z Uniwersytetu Łódzkiego.
Kiełże należą do grupy skorupiaków...
