#skorupiaki

0
7

Gdzie raki zimują? Gdy obiecujemy komuś, że „pokażemy mu, gdzie raki zimują!”, jest to zwykle nacechowane pewnego rodzaju groźbą. Miejsce zimowania raków jest w tym powiedzeniu bliżej nieokreśloną, ukrytą przestrzenią, która jest dla człowieka domyślnie trudno dostępna lub nieosiągalna.


Tak naprawdę jednak w zimowaniu raków nie ma niczego wybitnie niezwykłego czy tajemniczego. Jak wszystkie skorupiaki, raki są zmiennocieplne i temperatura ich ciała jest uzależniona od temperatury wody, w której przebywają – zima jest więc dla nich czasem obniżonej aktywności. Jesienią chronią się w wykopanych przez siebie norkach lub w podobnych kryjówkach poniżej strefy przemarzania gruntu, ewentualnie zaszywają się w głębszych miejscach zbiorników wodnych, gdzie woda nie zamarza, i tam przeczekują zimowe chłody. Nie zapadają co prawda w sen zimowy, ale ograniczają swoje funkcjonowanie do absolutnego minimum, polując tylko okazjonalnie na przepływające w pobliżu małe ryby lub nie jedząc praktycznie wcale.


Pewna część raków nie przeżywa zimy, ale dotyczy to przede wszystkim osobników młodych i niewyrośniętych. Podczas akcji mających na celu zwiększenie liczebności raka szlachetnego (Astacus astacus) w lokalnych zbiornikach wodnych młode raki są wypuszczane na wolność późną jesienią. Nie za bardzo jak dotąd interesowano się, jak radzą sobie zimą – dopiero przeprowadzone w ostatnich latach badania wykazały, że osobniki o długości powyżej 30 – 34 milimetrów mają większe szanse na bezpieczne przetrwanie zimowania. Poniżej tej granicy szanse małego raka na przetrwanie pierwszej zimy mocno spadają.


A jeśli kogoś interesowałoby powiedzenie "gdzie raki zimują" w sensie językowym - tutaj można przeczytać więcej na ten temat


tag serii do obserwowania: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #ochronaprzyrody #natura #zwierzeta #jeziora #zima #skorupiaki #raki

16692c1e-0ad7-4e86-9c98-f416543cda06

Zaloguj się aby komentować

Podwój wielki, wesz morska (Saduria entomon), to największy skorupiak zamieszkujący Morze Bałtyckie – osiąga nawet 8 cm długości. Jego spłaszczone ciało i niewielka głowa sprawiają, że przypomina nieco „podwodnego robaka”, choć jest bliskim krewnym lądowych stonóg.


Ten relikt polodowcowy żyje głównie na dnie, zakopując się w mule i piasku, gdzie poluje na drobne bezkręgowce, larwy owadów, a także padlinę – nie stroni nawet od kanibalizmu. Jest aktywny głównie nocą, kiedy potrafi pływać tuż nad dnem, często… do góry nogami. W ciągu dnia ukrywa się w osadach, wystawiając tylko fragment odwłoka.


Podwój odgrywa ważną rolę w ekosystemie Bałtyku – pomaga usuwać martwe organizmy z dna, a sam stanowi cenny pokarm dla dorszy i innych ryb. Największe osobniki żyją w głębszych wodach, a młode i mniejsze – bliżej brzegu, co jest związane z kanibalizmem dorosłych. Gatunek ten jest bardzo odporny na zmiany zasolenia i niedobory tlenu, co pozwala mu przetrwać w trudnych warunkach Bałtyku.


Choć populacje Saduria entomon mogą być lokalnie zagrożone przez spadek ilości tlenu w wodzie, gatunek ten nie jest obecnie uznawany za zagrożony wyginięciem.


#porannyrobal #skorupiaki

1edc8006-5714-4a34-a031-7b2f9e0da59e
8acf4785-6620-490d-93bf-7a0886bc99b2
93b0e698-d74a-4175-bf8d-6c2764395188
a1efa996-9e00-4e5b-b9ed-782228cb5f07

@Onestone Patrząc na różnorodność kształtów życia na Ziemi, nie zdziwi mnie żaden kształt kosmitów. No chyba że będą świecącą kulką.

Zaloguj się aby komentować

Rekordziki skorupiakowo-meduzowe


1. Kraby miniaturki

Najmniejszym krabem na świecie jest gatunek znany pod naukową nazwą pinnotheres pisus. Przedstawiciel owego gatunku jest wielkości groszku(ok. 6 mm), dlatego też określany jest w angielskim nazewnictwie jako krab groszkowy. Jest on pasożytem żyjącym m.in. w małżach i ostrygach, którym podbiera pewne ilości pokarmu.


2. Lądowi sprinterzy

Ocypode to kraby należące do podrodziny ocypodinae, te żyjące w strefie tropikalnej stworzenia są uznawane za najszybsze wśród skorupiaków lądowych. Potrafią poruszać się z prędkością dwóch metrów na sekundę. Można je łatwo rozpoznać po szczypcach, które nie są jednakowej wielkości.


3. Gatunki zagrożone 

Crambione cookii to obecnie najrzadziej spotykany gatunek meduzy. Odkryta w roku 1910 została później uznana za wymarłą, wszystko zmieniło się w 2013 roku, gdy natknięto się na żywą sztukę. Meduza jest koloru różowego i mierzy około 50 centymetrów długości, żyje w pobliżu wybrzeży kontynentu australijskiego.


#necrobook #rekordyguinnessa #skorupiaki #meduzy

77d9a7a0-6012-4d7c-82ec-61cac66d1431
af338e42-232c-488f-938e-48c2c89d3a75
5b62be59-b503-475b-b288-476bdc3ef6f0

Zaloguj się aby komentować

Rekordziki skorupiakowe 


1. Gaz, gaz, gaz

Najszybszym pływakiem wśród skorupiaków jest przedstawiciel gatunku polybius henslowii, którego można spotkać we wschodniej części Oceanu Atlantyckiego. Krabik ten potrafi przemieszczać się w wodzie z prędkością 1,3 metra na sekundę. 

https://en.wikipedia.org/wiki/Polybius_henslowii


2. Jadowite stworki

Pierwszym i jak dotychczas jedynym znanym skorupiakiem wyposażonym w jad jest xibalbanus tulumensis, niewielka istotka mierząca 2,5-3 centymetry. W skład zabójczej mieszanki stworzenia wchodzi m.in. paraliżująca neurotoksyna, która podobno ma wiele wspólnego z jadem grzechotnika. Xibalbanus atakuje inne skorupiaki, a wstrzyknięta porcja zabójczych substancji rozpuszcza tkanki ofiary, które napastnik może następnie spokojnie wysączyć. Skorupiaczek pomieszkuje w podwodnych jaskiniach w obrębie Karaibów, Wysp Kanaryjskich oraz na zachodzie Australii.

https://en.wikipedia.org/wiki/Xibalbanus_tulumensis


3. Raczek nieboraczek

Astacopsis gouldi to raczek żyjący wyłącznie na terenie Tasmanii. To największy słodkowodny skorupiak o długości do 80 centymetrów i wadze 2-3 kilogramów(choć podobno były okazy ważące i 6). Jest wyjątkowo długowieczny, zwykle dożywa co najmniej trzydziestki. Obecnie żyje mniej niż 100 tysięcy osobników, z tego powodu też umieszczono go na liście gatunków chronionych.

https://www.threatenedspecieslink.tas.gov.au/Pages/Giant-Freshwater-Crayfish.aspx


4. Mistrz wagi ciężkiej

Homar amerykański otrzymał w Księdze tytuł najcięższego morskiego skorupiaka. Masa jego ciała może przekroczyć 20 kilogramów. Jeśli chodzi o długość ciała, przeciętnie jest to przedział pomiędzy 20 i 60 centymetrami. Oczywiście 20 kilo to ekstremum, zwykłe homarowe szaraczki ważą co najwyżej kilka kilogramów. Gatunek ten zasiedla głównie wschodnie wybrzeża Ameryki Północnej. 

https://www.parl.ns.ca/lobster/overview.htm


#necrobook #skorupiaki #rekordyguinnessa

d007d5e5-a0b6-4054-b265-8bd64a6902ac
8c0e3f71-287b-44bf-b98f-bf9a24c43c29
efb25dd9-9bc6-44fa-9ac9-fc31b5535023
61959174-e4a9-4517-8ee5-f634546d7cd9

Zaloguj się aby komentować