Im bardziej kosztowna jest dana decyzja – w kategoriach czasu, pieniędzy, wysiłku czy niedogodności, jakie się z nią wiążą – oraz im bardziej nieodwracalne są jej następstwa, tym ostrzejszy dysonans i tym silniejsza potrzeba złagodzenia nieprzyjemnego napięcia poprzez wyolbrzymianie dobrych stron dokonanego wyboru. Dlatego kiedy przymierzasz się do dużego zakupu lub do podjęcia ważnej decyzji – jaki kupić samochód lub komputer, czy poddać się operacji plastycznej albo czy zapisać się na kosztowny kurs samopomocy psychologicznej – nie pytaj o radę kogoś, kto właśnie to zrobił. Taka osoba będzie miała silną motywację do tego, aby Cię przekonać, że powinieneś pójść w jej ślady.
Żyję według natury, jeżeli się jej całkowicie oddaję, jeżeli jestem jej pełnym uwielbienia czcicielem. Ale natura domaga się, abym wypełniał te dwa zadania: abym działał i poświęcał swój czas na rozmyślania. Wypełniam jedno i drugie, ponieważ nawet życie oddane rozmyślaniom nie obywa się bez działania.
Wielkie tłumy szły z Jezusem. On zwrócił się i rzekł do nich: „Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. Kto nie nosi swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem. Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw, a nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie? Inaczej gdyby założył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy patrząc na to zaczęliby drwić z niego: "Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć". Albo który król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestu tysiącami nadciąga przeciw niemu? Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju. Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem".
Luke 14:25-33
At that time: Great crowds accompanied Jesus, and he turned and said to them, ‘If anyone comes to me and does not hate his own father and mother, and wife and children, and brothers and sisters, yes, and even his own life, he cannot be my disciple. Whoever does not bear his own cross and come after me cannot be my disciple. For which of you, desiring to build a tower, does not first sit down and count the cost, whether he has enough to complete it? Otherwise, when he has laid a foundation and is not able to finish, all who see it begin to mock him, saying, “This man began to build and was not able to finish.” Or what king, going out to encounter another king in war, will not sit down first and deliberate whether he is able with ten thousand to meet him who comes against him with twenty thousand? And if not, while the other is yet a great way off, he sends a delegation and asks for terms of peace. So therefore, any one of you who does not renounce all that he has cannot be my disciple.’
@bori Jako osoba która mając 7-11 lat narysowała dziesiątki titaniców daję plusa za zaskakująco dokładny poziom drobnych detali na start (kształt dziobu, mostek pomocniczy na rufie;0 ), ale jeszcze spora droga do narysowania idealnego ( ͡° ͜ʖ ͡°)
@bori Ja w sklepie papierniczym pamiętam w 1998 dorwałem model do klejenia, myślałem że zesram się z radości. A ile razy zatonął w wannie/umywalce to nie zliczę ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Chciałbym aktywniej słuchać młodego człowieka, ale jak mówi
"... to było przedwczoraj, za 2 tygodnie, bardzo dawno..."
to nie jestem w stanie, po prostu mózg mi się wyłącza.
#rodzicielstwo
doradzi ktoś jakieś przyjemne buty, powiedzmy do limitu 200-250zł, które nie muszą być super ocieplane (na śniegi mam kontraktówki SG)?
za kostkę (nie koniecznie, ale dobrze by było). bardziej do lasu i na piesze wycieczki, niż w góry.
we wtorek będę w Lublinie, więc pewnie odwiedzę Decathlona - dawno temu miałem takie najtańsze Quechua do kostki i wytrzymały z 10 lat, więc będzie można przymierzyć.
@skorpion ja raz w tygodniu robię długi spacer z psem po lesie, dlatego kupiłem wojskowe z demobilu, chyba zimowe demar wz 933. Sprawdzają się idealnie, też z tego powodu, że potrzebuję wyższych i lepszej stabilizacji.
HI-TEC EUROTREK LITE WP wiem że ponad limit, ale warto. Łatwość utrzymania i ich długowieczność jest na wysokim poziomie. Poprzednia papra wytrzymała mi 7 lat prawie codziennego użycia. Teraz kupiłem znów. Podeszwa jest z innego materiału i jest jakby bardziej amortyzująca niż w poprzedniej generacji. Ciekaw jestem jak szybko mi się wytrze. Obecne użytkuje 0,5 roku i złego słowa puki co nie powiem.
@skorpion łooo, magnum, te to były popularne z ćwierć wieku temu
Ja przez większość ostatniego ćwierćwiesza używałem butów Grom ale ich nie polecam bo raz że nie mają usztywnienia kostki więc nie za dobre góry, dwa że praktycznie nie mają amortyzacji podeszwy, trzy że strasznie podrożały A jakoś za tym nie podążyła, a ostatnio się wkurwiłem bo nie przyjęli mi reklamacji po tym jak podeszwa popękała przed upływem roku, niby z mojej winy, więc niech spierdalają.
Dysonans poznawczy to stan napięcia, jaki powstaje, kiedy u danej osoby współwystępują dwa elementy poznawcze (myśli, postawy, przekonania lub opinie), które są psychologicznie sprzeczne, na przykład: „Palenie to głupota, papierosy mogą mnie zabić” oraz „Palę dwie paczki dziennie”. Dysonans wywołuje dyskomfort psychiczny o różnym nasileniu – od słabych ukłuć po dojmujące cierpienie. Ludzie nie mogą spać spokojnie, dopóki nie znajdą sposobu, żeby go złagodzić. W wypadku palacza najlepszym sposobem złagodzenia dysonansu jest rzucenie palenia. Jeżeli jednak taka osoba próbowała to zrobić i poniosła porażkę, to musi zredukować dysonans poprzez przekonanie samej siebie, że palenie wcale nie jest takie szkodliwe albo że jest warte ryzyka, ponieważ pomaga się odprężyć i chroni przed otyłością (a przecież otyłość również szkodzi zdrowiu). Większość palaczy skutecznie zmniejsza doświadczany przez siebie dysonans w jeden z takich pomysłowych – choć polegających na oszukiwaniu samego siebie – sposobów.
Takim ekstremalnym przypadkiem dysonansu poznawczego jest syndrom paryski, który został zauważony u japońskich turystów odwiedzających Paryż. Dysonans poznawczy między własnymi wyobrażeniami tego miasta a tym co zastają turyści, wraz z okolicznościami takimi jak jetlag, problemy komunikacyjne i zmęczenie doprowadzają nawet do lęków, urojeń i halucynacji.
Widziałem ci ja ludzi czcigodnych, gdy grzebali swoich najbliższych, przy czym twarze ich wyrażały miłość bez żadnej komedii sztucznej żałości: nie było tam nic takiego, co by nie wynikało ze szczerych uczuć. Jest jakaś przyzwoitość także i w boleści. Mędrzec powinien trzymać się jej granic, gdyż tak jak dla innych spraw, również i dla płaczu istnieje pewna wystarczająca miara. U ludzi nierozsądnych zarówno radość, jak i smutek przekraczają należyte granice. Spokojnie więc przyjmuj rzeczy nieuniknione. Cóż się zdarza nadzwyczajnego, cóż nowego? Jakże wielu teraz właśnie umawia się o pogrzeb, jak wielu kupuje właśnie drzewo na stos, jak wielu będzie nosić żałobę po twojej żałobie!
Gdy Jezus siedział przy stole, jeden ze współbiesiadników rzekł do Niego: „Szczęśliwy ten, kto będzie ucztował w królestwie Bożym”. Jezus mu odpowiedział: „Pewien człowiek wyprawił wielką ucztę i zaprosił wielu. Kiedy nadszedł czas uczty, posłał swego sługę, aby powiedział zaproszonym: "Przyjdźcie, bo już wszystko jest gotowe". Wtedy zaczęli się wszyscy jednomyślnie wymawiać. Pierwszy kazał mu powiedzieć: "Kupiłem pole, muszę wyjść, aby je obejrzeć; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego". Drugi rzekł: "Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego". Jeszcze inny rzekł: "Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść". Sługa powrócił i oznajmił to swemu panu. Wtedy rozgniewany gospodarz nakazał słudze: "Wyjdź co prędzej na ulice i zaułki miasta i wprowadź tu ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych". Sługa oznajmił: "Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce". Na to pan rzekł do sługi: "Wyjdź na drogi i między opłotki i zmuszaj do wejścia, aby mój dom był zapełniony. Albowiem powiadani wam: Żaden z owych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie skosztuje mojej uczty".
Luke 14:15-24
At that time: One of those who reclined at table with Jesus said to him, ‘Blessed is everyone who will eat bread in the kingdom of God!’ But he said to him, ‘A man once gave a great banquet and invited many. And at the time for the banquet he sent his servant to say to those who had been invited, “Come, for everything is now ready.” But they all alike began to make excuses. The first said to him, “I have bought a field, and I must go out and see it. Please excuse me.” And another said, “I have bought five yoke of oxen, and I go to examine them. Please excuse me.” And another said, “I have married a wife, and therefore I cannot come.” So the servant came and reported these things to his master. Then the master of the house became angry and said to his servant, “Go out quickly to the streets and lanes of the city, and bring in the poor and crippled and blind and lame.” And the servant said, “Sir, what you commanded has been done, and still there is room.” And the master said to the servant, “Go out to the highways and hedges and compel people to come in, that my house may be filled. For I tell you, none of those men who were invited shall taste my banquet.”