@smierdakow ale sam zobacz - coś udało mi się osiągnąć? W zasadzie niewiele.

No i nie kosmetyczka, a kosmetolog - to spora różnica w wykształceniu. A chyba też w uprawnieniach do wykonywania różnych zabiegów. I po prostu chodziło o to, że trafna uwaga potrafi dać do myślenia.

@rain robienie czegoś produktywnego i działanie dalej, żeby coś zrealizować, zamiast usiąść przed tv i żreć czipsy, to jak najbardziej osiągniecie nie ma co być dla siebie zbyt surowym

@rain A te artykuły to dla Ciebie nic?

@M_B_A to moja praca. I nawet nie ma czasu, żeby się tym "cieszyć", bo skoro skończyło się jeden, trzeba zająć się następnym.

@rain Rozumiem, niemniej jednak sądząc po recenzjach to jesteś całkiem dobra w swojej pracy i myślę że możesz być z tego dumna

@M_B_A powiedz to naszemu "szefowi dyscypliny", któremu stale jest mało punkcików i najchętniej wszystkich by nas przykuł do taśmy fabrycznej i kazał masowo produkować punkty za publikacje, a jak nie to w...lać. Tak jakby napisanie czegokolwiek nie wymagało zrobienia badań, przeanalizowania wyników i wreszcie przełożenia ich na tekst. Nie, tylko siadasz i piszesz.

@rain Ok, to zupełnie nie brzmi jak badania i artykuły z pasji, z których się czerpię satysfakcję. To jakaś humanistyczna dziedzina czy bardziej ścisła?

@moll dziękuję

@Enzo dziękuję

@Wrrr dziękuję

@Belzebub może.. ale tylko jeśli będę mieć z góry zagwarantowaną sprzedaż na poziomie 35 mln kopii.

@rain jak powiesz tłumy to ci się uda. Ćwicz płomienne przemówienia

@MichalBiauek ale koszty są niewspółmierne do efektów.

@bartek555 jest tak. Prości mają prościej. Nie obrażając nikogo, bo to nie zawsze jest złe podejście.

@Odczuwam_Dysonans Jak to się mówi, niewiedza jest błogosławieństwem

@bartek555 czasem sobie myślę, że osoby, które nie analizują wszystkiego, tylko po prostu "żyją" mają łatwiej w życiu. I pewnie są szczęśliwsze. Zazdroszczę im trochę.

@e5aar dlaczego myślisz, że będziesz musiał z czegoś rezygnować? Może właśnie znajdziesz osobę, z którą będziesz mógł realizować swoje pasje?

@rain ja to wiem, obecnie muszę rezygnować już i piorytetyzowac swoje pasje. Więc, jakbym miał spędzić np. godzinę dziennie z kimś, to z kolejnych rzeczy muszę zrezygnować. A założyłem teraz tylko godzinę dziennie, więc w praktyce będzie więcej. Stąd też nie uznaję ONS, bo jest to dla mnie totalna strata czasu, bo jak mam poświęcić ten czas to musi być dla kogoś wartego tego, przyszłościowego, wspaniałego. Więc starannie trzeba będzie wybrać. Już wystarczająco czasu „zmarnowałem” na spędzanie czasu z byłą żoną. Obecnie piorytetyzuje pasje, których nie da się robić w duecie.

@e5aar życie w pojedynkę faktycznie daje szanse na zajęcie się sobą. Tylko żeby się nie przedłużało, bo wiem po sobie, że samotność stopniowo wypacza charakter.

@rain z tego co mówiłaś, czy Ty na pewno żyłaś w pojedynkę? Czy po prostu żyłaś z kimś w swojej fantazji czekając? Ja pierwszy raz w moim życiu na nikogo nie czekam, bo może Ty nie doczekałaś się związku, a ja nie doczekałem się bycia kochanym. Obydwoje skończyliśmy w pełni sami i świadomi tego, że trzeba się wyleczyć z przeszłości :) dla mnie to nowość, i ekscytuje mnie to ile teraz mogę zrobić. Jak już na nikogo nie czekam, nie liczę. Wszystko w moich rękach.

@e5aar od "zawsze" jestem sama. Nawet jeśli marzyłam o tym, że ów mężczyzna, którego naprawdę kochałam kiedyś odwzajemni moje uczucia, to jednak nigdy nie wyobrażałam sobie nas razem. Nie mam żadnego punktu odniesienia do wyobrażania sobie związku z kimś, bo nigdy w żadnym związku nie byłam. I nie będę, więc fakt - na nikogo nie czekam.

@rain a ja nie mam odniesienia do związku w którym ktoś o mnie dba. Jednak pomimo tego rozczarowania wiem, że będzie ktoś taki prędzej czy później :) optymistycznie patrzę, trochę naiwnie, ale co mi tam!

@e5aar no i mam nadzieję, że się nie zawiedziesz.

@Pawelvk dziękuję Dziś mnie w ogóle zaskoczyli, bo przyszła cała "delegacja" (głównie złożona z kobiet, ale po prostu mamy mało facetów na studiach) i wręczyła mi kwiatka z okazji dnia kobiet. To było super miłe.

@Shivaa staram się coś robić, ale zazwyczaj całe dnie po prostu jestem zajęta pracą i w zasadzie nawet zapominam o wszystkim innym. Łapię się na tym, że jedyny czas jaki mam dla siebie to wtedy, kiedy idę na siłownię. Reszta dnia już nie "należy" do mnie ale do moich obowiązków.

Rozumiem twój ból, ja to nazywam dorosłym życiem ale jednocześnie wiem że da się to nieco naciągnąć do własnych potrzeb :)

Trzymam za ciebie kciuki i życzę samych sukcesów ♥️

@Shivaa dziękuję I wzajemnie!

@Odczuwam_Dysonans dziękuję U mnie ten proces "leczenia się" był bardzo długi. I nawet kilkanaście miesięcy braku jakiegokolwiek kontaktu z tym facetem mi nie pomógł. Aż w końcu on się do mnie odezwał, chciał się ze mną spotkać itd., ale uświadomiłam sobie wtedy, że on się nie zmienił, a zatem nie mam czego szukać i czas wreszcie skończyć z tymi mrzonkami, które sprawiają, że nigdy (odkąd poznałam tego człowieka) nawet nie próbowałam na poważnie poznać kogoś innego. I w ten sposób straciłam kilka lat życia. Więc powiedziałam mu, że spotykanie się z nim to nie jest dobry pomysł. Tak samo jak to, że w ogóle po takim czasie odnowił kontakt. I tak wreszcie się odcięłam. Wątpię bym kiedykolwiek miała się jeszcze w kimś zakochać, ale jedno jest pewne i pozytywne - już raczej nie będę przez nikogo odczuwać tyle bólu, ile sprawiła mi ta "relacja".

Życzę i Tobie powodzenia

@rain o kurcze, no to chyba wyrobiliśmy sobie podobne podejście - i git, to nie jest żaden przymus że trzeba na siłę szukać związku. Mi jest dobrze samemu, zawsze byłem sam i raczej już tego nie będę zmieniać, na pewno nie na siłę. Chociaż nigdy nie mówię nigdy. Z resztą, z perspektywy czasu to dla mnie nie jest jakiś wielki problem, przeżyłem gorsze rzeczy niż nieszczęśliwe miłości, mimo że oczywiście pozostawiły na mnie wyraźne piętno. I że wtedy mocno siadały mi na głowę. Oj, mocno.

W sumie to też źle to rozpisałem - u nas była to relacja, która trwała a nie wiem, niech będzie że z 5 lat, i nieraz wyglądało to tak że x miesięcy, nawet i rok, nie pisaliśmy, nie gadaliśmy, niby był spokój, niby dobrze nam to robiło, ale zawsze prędzej czy później ktoś się odezwał i znowu wracaliśmy do punktu wyjścia. Mimo że żadne nie widziało w tym związku, to przyciągaliśmy się i odpychaliśmy cyklami. Weirdos.

Dopiero, podobnie jak u Ciebie, jak doszło do kulminacji i wręcz poszliśmy na noże, wygarnęliśmy sobie to i owo, to to było to. Postawiliśmy oficjalnie kropkę. Wywaliła mnie ze znajomych, ja też jej nie chciałem obserwować, wypisałem się z FB. Cóż, to ciekawe jak internet zmienił ludzkie interakcje. Bez postawienia takiej kropki, pewnie dalej jakaś część, przynajmniej mnie, stałaby w miejscu. Być może dalej byśmy tak oscylowali wokół tej relacji bez przyszłości, czując że jesteśmy "soulmates" a jednocześnie czując że to nie ma sensu. Myślę że trochę podobnie jak z wami, instynkt kieruje nas w stronę osób które obdarzyliśmy uczuciem. Nawet jeśli w jakiś sposób wypaczonym. Nawet jeśli nie chcemy. Chociaż, w sumie, później tak mi się pojebało w życiu, że być może i tak bym to zostawił za sobą - ale tutaj był początek i koniec, i dzisiaj jest to dla mnie zamierzchła przeszłość. Dla Ciebie też będzie, tutaj prawdą jest powiedzenie że czas leczy rany : )

Mam też czasem takie przemyślenia, czy byłbym w stanie jeszcze się aż tak zakochać, jak w tych pierwszych latach naszej znajomości (no, technicznie nie pierwszych, ale mniejsza o to). Bujałem się tak może dwa razy w życiu, gdzie pierwszy to była pierwsza, szczeniacka miłość. Czy jakbym spotkał kogoś wyjątkowego, to czy wywołałby aż takie uczucia? Czuję że część mnie jest już na tyle wypalona, że wątpię, a bałbym się przyznać, że kiedyś kochałem kogoś mocniej - z drugiej strony, to "kochanie" nosiło znamiona choroby psychicznej, więc jak to porównywać z hipotetycznie zdrowym związkiem. Dziwne, ciekawe, ale też raczej nie pozwolę sobie na taki ból, czy inne nieciekawe przeżycia, nie wiem czy bym dał radę kolejny raz.

Z jedną dziewczyną już jakiś czas temu trochę pisałem, i mimo że mówiłem że ja żadnego związku nie szukam i to były raczej takie luźne gadki, ona też mówiła że nie, to wydaje mi się że się zabujała w jakimś wyobrażeniu o mnie. Z czasem pisaliśmy rzadziej, gadka się nie kleiła, ja z kolei nie chciałem jej zaczepiać żeby nie robić jej nadziei, bo chciałbym żeby też ruszyła gdzieś dalej, a nie marzyła o anonie z inernetów. Nie miałem serca, nawet jeśli miałbym wyjść na chuja to nie chcę jej dawać takiej nadziei. A z drugiej strony, nie wiem czy zrobiłem dobrze, czy nie powinienem wprost o tym porozmawiać. Źle mi z tym, że ktoś może się czuć podle przeze mnie : / ale też z drugiej strony drążąc temat mogę to jeszcze pogorszyć. Koniec końców, to tylko rozmowy w necie, wydaje mi się że trzeba pozwolić temu umrzeć. No, ale to moje problemy ; ) plus już dawno nie piszemy więc chyba nie ma co tego rozdrapywać.

Prawda jest taka, że nie unikniemy takich straconych lat. Bez nich nie bylibyśmy tymi, którymi jesteśmy dzisiaj - równie dobrze moglibyśmy się dopiero wpakować w coś krzywego. Oczywiście że lepiej byłoby tworzyć szczęśliwe związki od razu, mieć ułożone w głowie i witać dzień z uśmiechem na twarzy. Ale w tych realiach to mrzonka, i chyba każde pokolenie tak miało tylko w różnym stopniu. Grunt to starać się iść do przodu. Pisz dalej jak tam Ci idzie, bo to dobra forma terapii, nawet jeżeli zdaje się to tylko mało znaczącym wpisem na Hejto. Paradoksalnie anonimowość czasem pozwala nam otwierać się bardziej, niż przed najbliższymi - ta, bardzo lotna myśl, Dysonans Coelho 2024 xD