nbzwdsdzbcps

#humorobrazkowy #byloaledobre #jedzeniekup #heheszki

Kiedy mem staje się rzeczywistością. Trzeba powoli włączyć ogrzewanie albo zaopatrzyć się w kur wiele.

#memy #byloaledobre #ogrzewaniekurami #humorobrazkowy

#humorobrazkowy #heheszki

Rozruszajmy trochę naszą społeczność i opiszcie, które anime wpłynęło na was najbardziej. Moja dziewiątka to głównie historie, które poruszyły mnie emocjonalnie bo lubię sobie popłakać.

Naruto to tytuł, od którego wszystko się zaczęło. Moje pierwsze anime oglądane ze świadomością co oglądam i mam do niego sentyment. Shippuden, a zwłaszcza wątek z Painem był moim odniesieniem w kolejnych tytułach jakie widziałem.

Clannad i szczególnie jego druga część After Story to wyciskacz łez na jakiego na początku nie wygląda. Obserwowanie życia głównego bohatera od szkoły po dorosłość była pełna emocji. W większości anime rodziców się nie pokazuje ale tutaj jedna z bohaterek ma najlepszych rodziców jakich widziałem. Piosenka o rodzince dango z endingu wżyna się w mózg i nie da się jej zapomnieć.

Assassination Classroom prawie przestałem oglądać na pierwszym odcinku bo przytłoczył mnie opening i uznałem, że to pewnie głupia komedia. Myliłem się, poza komedią poznajemy ogrom bohaterów, ich nauczyciela i dostajemy tak dużo różnych emocji. To wszystko sprawiło, że na tym tytule po jednym odcinku płakałem najdłużej.

Umamusume to seria, do której byłem uprzedzony no bo jak to koniodziewczynki są dramatem sportowym. Okazało się, że są w dodatku niezwykle wierne historiom koni wyścigowych. Fabuła drugiego sezonu i historia konia Tokai Teio to najlepsze sportowe anime jakie widziałem i stawiam je wyżej niż świetnie zrealizowane Cinderella Gray z tej samej serii. Przed seansem nie wiedziałem prawie nic o wyścigach, a teraz znam historyczne wyniki i ciekawostki o ogromie japońskich koni wyścigowych.

Attack on Titan dało mi mnóstwo satysfakcji, ta dbałość o szczegóły, suspens i plot twisty to coś pięknego. Szanuję autora za szacunek do widza gdzie miałem szanse samemu się czegoś domyślić i można było sporo nowych ciekawostek zobaczyć przy ponownym obejrzeniu. Fabuła, animacja, muzyka i gra aktorska sprawia, że to prawdopodobnie jedno z najlepszych anime jakie oglądałem.

Fullmetal Alchemist: Brotherhood od którego prawie się odbiłem bo wstęp w pierwszym odcinku jakoś mnie nie zaciekawił. Jednak obejrzenie kilku odcinków pozwoliło mi w pełni docenić historię o poświęceniu, radzeniu sobie z konsekwencjami własnych błędów i tytułowym braterstwie. To jest jedno z tych anime, które powinno się obejrzeć.

Parasyte: The Maxim ile tutaj było emocji, rozwój bohatera, strach, akcja, traumatyczne wydarzenia. Wracałem do tego anime kilka razy i za każdym razem działa na mnie równie mocno.

JoJo's Bizarre Adventure zacząłem oglądać przez memy i z szacunku do specyficznej kreski, a skończyłem płacząc już na pierwszej części. Co ciekawe całe anime nie jest podzielone na sezony tylko na części, gdzie każda ma inny klimat. Zakończenie szóstej części to najlepsze zakończenie anime jakie widziałem, wzruszam się na myśl o ostatnim wypowiedzianym tam zdaniu. To jest też źródłem mojego awatara.

Devilman Crybaby to najbardziej depresyjna, emocjonalna i brutalna historia jaką znam, pełna dobrze zrobionych postaci. Specyficzna kreska, smutek i bezwzględność świata to coś co przebiło każdy inny tytuł, a części scen nie da się zapomnieć. Według mnie bardziej wstrząsające niż Grobowiec Świetlików czy Berserk.

#my9anime #anime

Na tych grach prawdopodobnie zrobiłem najwięcej godzin.

#my9games

Nie wyobrażam sobie być w Niemczech i nie zjechać do Ausfahrt.

#memy #pdk

1234 + 1 = 1235

Tytuł: Tomodachi Game. Tom 8

Autor: Mikoto Yamaguchi

Kategoria: manga

Format: ebook

Ocena: 8/10

W tym tomie kończymy wątek gry o życie i przyszłość Shibe, oskarżonego o morderstwo swojego ojca. Poznamy lepiej Tenjiego i to jak rozwiązuje problemy na własną rękę. Najważniejszym wydarzeniem jest jednak przejście do poziomu gier "dla dorosłych". Większy zysk, wyższe ryzyko, ale przeciwnicy powinni też być trudniejsi. Pojawiają się również przeciwnicy znani z poprzednich gier między innymi brutalny Kuroki czy geniusz Kei Shinomiya, który wylądował na okładce tego tomu.

Krótki opis tomu.

Tenji nie był w stanie wykorzystać zakochanej w nim dziewczyny, co komplikuje plan. Próbuje zrobić, co w jego mocy, by samodzielnie zdobyć pieniądze od innych. Moim zdaniem zyskuje w oczach klasy przyznając się do wszystkiego i obiecuje poświęcić własną przyszłość, by zwrócić im dług. Ta którą próbował wcześniej oszukać jako najbardziej zaufana w klasie podejmuje decyzję w trosce o kolegów z klasy nie popierając prośby Tenjiego. Przyznał się przecież do tego, że ich wcześniej okradł.

Podczas odczytania wyroku, w ostatniej chwili Yuuichi wraz z Kokorogi zdobyli pieniądze od kolegów. Główny bohater wykorzystał wdzięki koleżanki, by sprowokować nauczyciela do złamania prawa. Gdy pojawił się na tle roznegliżowanej uczennicy, Yuuichi zrobił mu zdjęcia i wymusił współpracę w zescamowaniu pozostałych. Pieniądze, które Yuuichi wcześniej ukradł Kurokiemu, zostały wykorzystane do wyrównania kwoty z jakiej ich okradli. Żeby wygrać, musiał zabrać konkretne pieniądze od konkretnych ludzi, ale po wszystkim nie musiał niszczyć życia nauczycielowi co przyjaciele docenili.

Mają okazję porozmawiać o wszystkim co się zdarzyło. Upewniają się, że Sawaragi w trakcie drugiej gry kłamała o swoim długu. Shibe mówi, że dziewczyna ma dużą bliznę na całym torsie, o czym jej ojciec na pewno wie i uważa go za przerażającego i podejrzanego człowieka, który coś wie o samej grze. Niestety nie można tego zweryfikować na pewno ponieważ przez nowy dług w wysokości 500 mln jenów, ich mniejsze zadłużenia zostały usunięte. Po krótkiej wymianie zdań wszyscy przyjaciele zgadzają się wziąć udział w grze dla dorosłych.

Rozpoczyna się pierwsza gra dla dorosłych. Potencjalni zawodnicy mają się lepiej poznać na bankiecie. Czwórka przyjaciół dzieli się na dwie pary. Shibe i Yuuichi rozmawiają i poznają innych, podczas gdy Tenji i Kokorogi starają się trzymać na uboczu. Po przebudzeniu następnego dnia bohaterowie odkrywają, że znajdują się w więzieniu. Nie ma tam jednak wszystkich osób z przyjęcia, a z czwórki przyjaciół obecni są tylko Yuuichi i Shibe. W grze pojawiają się za to znajomi z poprzednich gier. Kuroki, który na pewno jest pełny nienawiści względem głównego bohatera po tym jak go poniżył i okradł. Kei Shinomiya, który był prawdziwym przywódcą drużyny koszykarzy i wiemy po prostu, że bardzo cieszy się na ponowne spotkanie. Z postaci pobocznych dołącza do nich również służąca z domu Shibe.

Dostajemy informacje o zasadach nowej gry. Uczestnicy muszą odsiedzieć 20 lat, ale wyrok można skrócić, układając kostki domino. 12 osób zamkniętych w więzieniu musi ułożyć 120 tysięcy kostek domina. Jeśli im się to uda, każdy ze zwycięzców otrzyma 100 mln jenów. Istnieje również inny sposób skończenia gry, należy znaleźć klucz ukryty gdzieś w więzieniu. W dni gdy strażnicy mają wolne, posiadacz klucza może opuścić więzienie i zdobyć 200 mln jenów. Wtedy jednak każdy, kto zostanie w środku, otrzyma dodatkowy dług w wysokości 400 mln jenów. Z powodu klucza wprowadzono możliwość głosowania, w którym większość może wyrzucić z gry jedną osobę. Są pouczeni by skupili się na szukaniu kogoś kto może planować ucieczkę dzięki czemu nie dostaną dodatkowego długu.

Pierwszego dnia wszyscy uczestnicy decydują się układać kostki, szacując, że ułożenie wszystkich zajmie im mniej niż 10 dni. Następnego dnia wszystkie kostki zostały przewrócone na czym tom się kończy.

Moje przemyślenia na koniec tomu.

Otrzymujemy dużo poszlak i pośrednich dowodów na to, że Sawaragi kłamała w drugiej grze. Zniknęła, nie ma szans nic wytłumaczyć, nie widzimy co się z nią dzieje przez co jest na pewno najbardziej tajemniczą z przyjaciół. Shibe, po swoich wypowiedziach, nadal sprawia wrażenie głupka i prostaka, przez co trudno mi mu współczuć. Nie zapominajmy, że chciał wykorzystać swoją przyjaciółkę. Tenji robi zdecydowanie lepsze wrażenie i wygląda na najbardziej godną zaufania osobę z paczki. Kokorogi musiała w poprzedniej grze się obnażyć, by wrobić nauczyciela. Jestem ciekaw, ile w tym jej własnej inicjatywy, zwłaszcza w porównaniu jak zachowywała się podczas porwania bo to było strasznie podejrzane. Dobrze, że pojawiają się postacie jakie znamy także ciekawy jestem jak Kuroki i Kei zareagują gdy już wiedzą jak przerażający potrafi być Yuuichi.

#bookmeter #manga #komiksy #tomodachigame

Wybór jest prosty.

#nocnazmiana #listaobecnosci

1230 + 1 = 1231

Tytuł: Tomodachi Game. Tom 7

Autor: Mikoto Yamaguchi

Kategoria: manga

Format: ebook

Ocena: 8/10

Poprzednie tomy zostały zaadaptowane jako anime, także w tym momencie zaczynamy dalszą część historii. Opowiada on o czwartej oficjalnej grze gdzie gramy o wolność oskarżonego o morderstwo własnego ojca Shibe. By wygrać Tenji i Kokorogi muszą zebrać pieniądze od swojej klasy, które dostali jako zadośćuczynienie po poprzedniej kradzieży. Cała klasa została poinformowana o wszelkich zarzutach wobec oskarżonego.

Autor bawi się emocjami czytelnika oraz bohaterów bo z każdym nowym faktem, zeznaniem świadków zaczynamy się zastanawiać nie jak go ratować tylko czy warto to robić? Główny bohater leży w szpitalu po ostatnich wydarzeniach gdzie od administratorki dowiaduje się tropu na temat szefa organizacji i dostaje potwierdzenie, że mają u siebie prawdziwego zdrajcę. Jest nad czym myśleć by się zastanowić nad tym czego się dowiedzieliśmy.

Krótki opis tomu.

Tenji i Kokorogi są sceptyczni wobec oskarżeń o gwałt, ale po zeznaniach pomocy domowej jego rodziny nabieramy raczej pewności, że chciał wykorzystać poczucie winy Sawaragi. Ona przyszła go za coś przeprosić, o czym dowiadujemy się z fragmentów rozmowy podsłuchanej przez świadka. Podoba mi się, że widać wahanie bohaterów, a dalej jest jeszcze gorzej. Pojawiają się kolejni świadkowie. Jeden opowiada o ogromnych długach jego rodziny, a drugi o tym, że dostał od niego dużą sumę pieniędzy, by jego młodsza siostra usunęła ciążę. Nawet jeśli uda się uratować przyjaciela, to wszyscy podzielą się długiem, który odziedziczył po swoim ojcu, czyli 500 mln jenów (ponad 12 mln złotych).

W międzyczasie widzimy rozmowę administratorki z Yuuichim w szpitalu, od której dowiadujemy się ważnych informacji. Administratorka zdradza, że szefowi gry nie chodzi o pieniądze, oraz ostrzega chłopaka przed "prawdziwym zdrajcą". Yuuichiemu udaje się nawet zadzwonić do Tenjiego dzięki czemu szybko rozpoznaje, że jeden ze świadków kłamie, ale zanim zdąży powiedzieć, o kogo chodzi, połączenie zostaje przerwane. Udało mu się jedynie poprosić, by Tenji zwrócił uwagę na to, co razem przeżyli i będzie dla niego jasne, który ze świadków kłamie.

Widać, że ta sprawa zajmuje dwójce przyjaciół sporo czasu i Tenji odkrywa kto kłamał. Musiało tak być bo główny bohater nazwał go kimś znacznie inteligentniejszym od siebie co ma sens bo on ma bardzo wysoką emocjonalną inteligencję, a nie to co z reguły określamy IQ. Dzięki oczyszczenia Shibe z jednego z zarzutów koledzy z klasy również dostają taką informację co nie wygrywa gry ale przynajmniej daje im powód, dla którego mają go ratować. Mamy również krótką rozmowę głównego bohatera ze swoim poprzednim oprawcą, Kurokim, którym Yuuichi łatwo manipuluje. Dowiaduje się od niego, gdzie ukryto pieniądze za porwanie, oraz tego, że wynajęła go kobieta.

Yuuichiemu udaje się wrócić ze szpitala, choć nadal jest z nim źle. Z opisu wiemy, że rany powodują u ból, od którego można zemdleć, ale zupełnie nic po nim nie widać. Bohaterowie dochodzą do wniosku, że najlepiej będzie "zescamować" klasę na lewe konto bankowe, dlatego Yuuichi proponuje Tenjiemu wykorzystanie zakochanej w nim koleżanki. Okazuje się, że główny bohater tak dokładnie przyglądał się każdemu z nich, że zaczyna on budzić strach u pozostałych. Tenjiemu nie jest łatwo się na to zgodzić, ale wie, jaka jest stawka, dlatego kontynuuje plan. Gdy dziewczyna zgadza się mu pomóc, łapią go jednak wyrzuty sumienia. Widzi kogoś, kto bezgranicznie mu ufa, tak jak on kiedyś ufał swoim przyjaciołom, którzy później zrzucili na niego długi. Chłopak nie wytrzymuje presji, przyznaje się dziewczynie i prosi, by tego dla niego nie robiła.

Moje przemyślenia.

Można zacząć się zastanawiać, kto jest szefem gry. Jeśli nie chodzi mu o pieniądze, to moim zdaniem najczęstszą motywacją jest władza, miłość lub zemsta. Wydaje mi się, że w samej tej grze ma się już sporo władzy nad ludźmi biorącymi w niej udział, dlatego skłaniam się ku dwóm pozostałym opcjom.

Ciekawa jest również kwestia prawdziwego zdrajcy. Yuuichi jak do tej pory złamał dla Tenjiego swój własny palec, by wypaść przed nim lepiej w trzeciej grze. W grze z Kurokim wziął na siebie cały ból od Kokorogi, nawet wtedy, gdy jej "karą" miałby być jedynie wstyd ze stania nago przed obcymi. Prosił Tenjiego o przeproszenie pozostałych przyjaciół za wciągnięcie ich do gry oraz zmusił go do obietnicy ochrony Shibe bez względu na wszystko. Na pewno jest przerażającym manipulatorem, który dokładnie obserwuje każdego, co nie jest zbyt komfortowe, ale jak dla mnie wygląda na to, że z jakiegoś powodu to przyjaciele są dla niego najważniejsi.

Zakładam również, że Tenji odpada z grona podejrzanych, bo administratorka podkreśliła obecność "prawdziwego zdrajcy", a jedyną osobą, którą do tej pory mieliśmy za zdrajcę, był właśnie on. Sam ten komentarz, moim zdaniem, w pełni go wykreśla. Poza tym to ktoś, kto przeżył już trudne chwile w trzeciej grze i nie dał się złamać.

Zostają Kokorogi, Shibe i Sawaragi. Tutaj niewiadomą jest to, za co przepraszała Sawaragi. Shibe sprawia wrażenie nie tylko głupiego, ale i bardzo płytkiego człowieka, który jest w stanie tak potraktować swoją przyjaciółkę ze względu na pociąg fizyczny (otwarcie mówił, że wybaczy jej, jak się z nim prześpi). Kokorogi za to wzbudziła moje podejrzenia w poprzedniej, udawanej grze. Nie potrafię zrozumieć, jak można nie zgłosić się samemu na poniżenie, by ratować przyjaciela przed ogromnym bólem i potencjalnym kalectwem. Pewnie w podobnym przypadku zrobiłbym to bez wahania nawet dla kogoś nieznajomego. Jak dla mnie, informacje od Kurokiego o jego zleceniodawcy mogą świadczyć o tym, że zdrajcą, którego szukamy, jest albo Sawaragi, albo Kokorogi no chyba, że to jest jeszcze jakaś inna kobieta jakiej nie znamy. Tę pierwszą widzimy jednak na tyle rzadko, że nie mam punktu zaczepienia, by jakkolwiek ją bardziej podejrzewać lub oczyścić z zarzutów.

#bookmeter #manga #komiksy #tomodachigame

#piatek #pracbaza #memy #memyanime #memyzniebieskiminapisami

1221 + 1 = 1222

Tytuł: Tomodachi Game. Tom 6

Autor: Mikoto Yamaguchi

Kategoria: manga

Format: ebook

Ocena: 8/10

Jeśli jeszcze, ktoś miał wątpliwości to w tym tomie widać jak główny bohater potrafi być przerażający i to podczas gry w zmodyfikowane kamień, papier, nożyce. Jedno jest pewne, że po dotychczasowych rozdziałach, w nic bym z nim nie zagrał. Podoba mi się taki styl bohatera, który nie jest przerażający bo jest stereotypowym geniuszem z wybujałym ego tylko ma swoje inne cechy specjalne.

Krótki opis fabuły z tomu.

Shibe zostaje aresztowany i oskarżony o morderstwo ojca. Yuuichi i Tenji próbują wymyślić plan, jednak dostają telefon z informacją, że Kokorogi została porwana. Porywacze organizują grę, jeśli głównego bohatera nie będzie to będą ją torturować, jeśli przyjdzie to może przyjąć jej ból na siebie. Yuuichi po krótkiej rozmowie z Tenjim idzie na miejsce spotkania. Organizatorem gry jest Kuroki, który za plecami ma cały swój gang, a sama gra nie przypomina tych jakie mieli do tej pory. Jego celem jest udowodnienie, że słabsi wygrywają z silnymi bo ich żałosne zachowanie powoduje współczucie silnych.

W każdej rundzie oferuje mniejszy ból dla porwanej i większy dla naszego bohatera. Kokorogi ma przyjąć jedno uderzenie, a Yuuichi trzy. Przerażona nie jest w stanie zdecydować i pozwala mu się poświęcić ale obiecuje przyjąć ból w kolejnej rundzie za niego. Okazuje się, że tym razem będą wyrywane paznokcie. Gdy Kuroki próbuje wyrwać jej paznokieć ona płacząc prosi Yuuichiego o przejęcie kary i wyrywa mu aż trzy. Ostatnia runda jest jeszcze bardziej niesprawiedliwa. Dziewczyna ma zatańczyć nago przed gangiem albo główny bohater ma mieć trzy razy przebitą dłoń nożem. Dziewczyna nadal nie jest w stanie zdecydować i prosi go o decyzję, a on bez zastanowienia bierze to znowu na siebie. Po zakończeniu gry Kokorogi bardzo go przeprasza, obiecuje, że nie będzie się go już bała mimo jego przeszłości. Mógł być kiedyś złym człowiekiem ale dla niej jest dobry i zamierza go tak traktować.

Mimo, że ta gra się skończyła to widzimy Yuuichiego, który proponuje dodatkową grę Kurokiemu. Jeśli wygra z nim dostanie dużą nagrodę pieniężna dla siebie oraz mniejsze dla każdego z jego gangu. Gra to kamień, papier, ucięte palce. Jeśli przegra i wystawi kamień to nic nie straci, jeśli pokaże nożyce to straci dwa palce, a jeśli papier straci wszystkie pięć.

Bardzo dobrze widać jak dobrze manipuluje on przeciwnikiem i jego myślami. Pokazuje mu swoją zabandażowaną, okaleczoną dłoń mówiąc, że może wyrzucić nią tylko kamień i papier oraz, że w tej grze nie użyje papieru. Pewny siebie przeciwnik wybiera papier, a Yuuichi używa drugiej ręki, którą pokazuje nożyce. Przegrany próbuje się wycofać ale pojawiają się prawdziwi administratorzy jakich ściągnął Tenji i przytrzymują go. Swoim zachowaniem traci kompletnie szacunek całego swojego gangu po jednej z najprostszych gier.

Główny bohater mdleje zanim jest w stanie uciąć jakikolwiek palec i trafia do szpitala na operację. Administracja nie zamierza na niego czekać. Dlatego w tej grze zagra tylko Tenji oraz Kokorogi, mają uratować oskarżonego o morderstwo Shibe. Jedyne co trzeba zrobić to zebrać pieniądze od kolegów ze szkoły, których wcześniej okradli i trzeba dostać konkretnie te pieniądze jakie otrzymali w zwrocie. Na koniec tomu dowiadujemy się również czemu zniknęła Sawaragi. Przyjaciółka odwiedziła Shibe, którego chciała pocieszyć po drugiej grze, a ten rzucił się na nią i próbował ją zgwałcić.

Moje wnioski po tym tomie.

Kokorogi w tym tomie stała się tak podejrzana jak nikt. Nie potrafię sobie wyobrazić, by ktokolwiek z minimum empatii nie wybrał poniżenia samego siebie w celu oszczędzenia przyjaciela przed ogromnym bólem i potencjalnym kalectwem. Widzę dwie opcje albo autor dał ciała albo ona rzeczywiście nie ma w sobie empatii.

Tenjiego czeka trudna gra, obiecał on głównemu, że zrobi wszystko by uratować Shibe. Oskarżenia odnośnie Shibe i jego próby gwałtu na Sawaragi zniechęcają mnie by mu pomagać ale obiecał jednak Yuuichiemu, który bez mrugnięcia okiem dla nich robił wiele rzeczy. Mam nadzieję, że dowiemy się jak było na prawdę i czy to nie jest jakaś manipulacja administracji by jeszcze zniechęcić ich do pomocy.

#bookmeter #manga #komiksy #tomodachigame

Dzisiaj kolejna ciekawostka prosto z mema. Myślę, że większość z nas kojarzy chińską kampanię walki z czterema plagami (jedną z nich były wróble) i wie, jak tragicznie skończyło się to dla zwykłych ludzi. Tutaj będzie walka z innymi ptakami i na szczęście bez podobnych skutków.

Ten mem nawiązuje do "wojny z emu" z 1932 roku. Australia użyła wojska by rozprawić się z plagą tych ptaków (około 20 tysięcy) niszczących uprawy. Wysłano żołnierzy uzbrojonych w ciężkie karabiny maszynowe, by zredukować ich liczebność. Okazało się jednak, że to, co miało być proste w teorii takie nie było.

Przede wszystkim gęste pióra i gruba skóra sprawiały, że część pocisków nie była śmiertelna. Poza tym są szybkie i potrafią biec z prędkością około 50 km/h gdzie ich nieprzewidywalne ruchy sprawiają, że są trudnym celem. Ptaki po usłyszeniu wystrzału rozbiegały się i dzieliły na grupki, co uniemożliwiało ostrzał dużego stada.

Po około miesiącu działań podzielonych na dwie fazy udało się zabić około tysiąca sztuk. Pierwsza faza trwająca prawie tydzień skończyła się ze względu na słabe rezultaty oraz wyśmiewanie pomysłu przez dziennikarzy. Spróbowali jednak i drugi raz przez kilka tygodni gdzie jednak wydano jeszcze więcej pieniędzy, a końcowy efekt był bardzo słaby. Finalnie wpadli na bardziej skuteczne rozwiązania jak odpowiednie ogrodzenia czy nagrody dla rolników za samodzielny odstrzał tych ptaków.

#memy #humorobrazkowy #memyanime #ciekawostki #memyzniebieskiminapisami

Nocna lista obecności. Czy to już postmemizm?

#nocnazmiana #listaobecnosci #memy #memyanime

Robi się późno, czas zamknąć stragan z memami.

#memy #memyanime #humorobrazkowy #memyzniebieskiminapisami

Za długo dzisiaj byłem w pracy i muszę odreagować memami.

#memy #humorobrazkowy #humorinformatykow #memyanime #memyzniebieskiminapisami

Lubię gdy memy czasami niosą ze sobą wiedzę na tematy historyczne lub pozwalają nam poznać jakąś ciekawostkę. Czasami jednak odrobinę wyolbrzymiają rzeczywistość.

Do 1979 roku w Szwecji homoseksualizm był określany jako choroba psychiczna. Z tego powodu część aktywistów działających na rzecz osób LGBT postanowiło wykorzystać to do otrzymania zwolnień lekarskich. Realnie tylko mała grupa ludzi dostała zasiłek chorobowy z powodu swojej orientacji. Dzięki dalszym protestom z okupowaniem siedziby ichniejszego "NFZ" jako pierwszy kraj na świecie wykreślili homoseksualizm z rejestru chorób jeszcze w tym samym roku.

U nas zmieniło się to dopiero w 1990 ze względu na nowe wytyczne WHO.

#memy #humorobrazkowy #memyanime #ciekawostki #memyzniebieskiminapisami

#memy #humorinformatykow #memyanime #memyzniebieskiminapisami

Dobrze, że ktoś dba tutaj o porządek dla nas wszystkich.

#justhejtothings #owcacontent #memy #humorobrazkowy #memyzniebieskiminapisami #memyanime

Wizyty w biurze stały się jeszcze gorsze. RIP.

#hejto #memy #humorobrazkowy #pracbaza #memyzniebieskiminapisami

Gdy w kalendarzu masz więcej spotkań niż czasu na pracę.

#memy #humorobrazkowy #memyanime #charlotte #pracbaza #memyzniebieskiminapisami