Jako czterolatek bawiłem się na podwórku. Mieliśmy tam studzienkę, która nie miała pokrywy, tylko nalozoną jakąś blachę i na to kamień żeby jej nie zwiało. Postanowiłem się od tego kamienia wybić żeby zrobić ultra długi skok, no i wpadłem do środka. Nie wiem jak, ale udało mi się chwycić brzegu studzienki i tak trzymając drżeć o pomoc.

Następnego dnia studzienka już była profesjonalnie zabezpieczona

@splash545 W piątej klasie podstawówki założyłem się z kolegami, że położę się na torach jak będzie jechać pociąg i przejedzie nade mną. Gdyby coś tam od spodu bardziej wystawało to by było po mnie, zakład wygrałem ale była taka inba że ja pi⁎⁎⁎⁎lę. Pociąg zatrzymał się w końcu, wezwali policję, jakiś jełop z bloku obok który wszystko widział gonił nas a ja w swoim geniuszu uciekłem prosto do siebie na chatę i udawałem że nikogo nie ma xD Rodziców nie było jeszcze więc nie otwierałem, ale kutasiarze nie dali za wygraną i po prostu czekali pod drzwiami. Jak rodzice wrócili, to ojca policjanci musieli uspokajać bo chciał mnie zamordować, krzyczał że jak tak bardzo chcę to może mnie przez okno wyrzucić, nie muszę się kłaść na torach. Długo wesoło było, nie powiem. MIałem szlaban na wszystko, nie mogłem nawet tv oglądać, wszystkie moje oszczędności zostały zarekwirowane, na wakacje mnie nie zabrali i wzięli tylko siostrę a ja musiałem z babcią siedzieć całe dwa tygodnie.

@splash545 Taka refleksja mnie naszła. Cud, że te dzieciaki z lat 80. i 90. przetrwały. Pamiętam, jak mając siedem lat biegałem sam z kolegami po osiedlu, gdzie połowa bloków była jeszcze w budowie. Wchodziliśmy do wykopów, biegaliśmy po jakichś górach śmieci wywalanych z budowy. Budowaliśmy "domki" z krawężników (raz taki domek się zawalił i połamał nogę jakiemuś chłopakowi). Łaziliśmy sami, bez jakiegokolwiek nadzoru niemal po całym mieście. Trzeba było sobie dawać radę z bandami chłopaków z innych osiedli, którzy chcieli nam nakopać. Pamiętam, jak mnie chcieli skroić z kasy ale szczęśliwie ktoś z bandy tych chuliganów powiedział, że mnie zna z widzenia i żeby mnie zostawili.

Kilka razy uciekałem przed owczarkiem niemieckim sąsiada. Raz mnie złapał i zaczął szarpać i... dusić jakiś koleś, który twierdził, że teren na który weszliśmy z kolegą jest jego i nie mamy prawa tam być. Ucieczki przed cygańskimi dziećmi, które mieszkały niedaleko i rzucały w nas zawsze kamieniami, to była niemal codzienność.

Moje kondolencje

Ciezki kawalek chleba :/

Przepraszam. Nawet sobie nie wyobrażam co tam masz. nie łatwo się cofa w Hejto i przeszukuje wątki więc najwyżej mnie wyśmiej gdy powiem: współczuję Ci Człowieku straty Najbliższej osoby. Nie byłem nigdy tak blisko śmierci jak Ty, ale

moja babcia umarła podobnie, akurat pod moją nieobecność. Zakładam że jesteś w sytuacji w której była wtedy moja Mama. Bardzo mi przykro

CAS? Ujowo, ale stabilnie, czy już tylko sen praktycznie?

@Opornik Wszystko dobrze byku?

Ostatnio Ojca widziałem bez i w sumie troche jakby zza światów przyszedł ale włożył i elegancko jak nowy

<przytul>

@Opornik ja to się tylko nie mogę nadziwić ludziom którzy widzą jak wygląda starość kiedy się o siebie nie dba w czasach "świetności", a następnie powtarzają te same błędy pt. brak ruchu i gnicie przed TV.

Wiadomo, czasem i tak choroba walnie i nie ma się na nic wpływu, ale żeby się wcześniej nawet nie starać...?

@Opornik czytam pkt 3 i sobie myślę no ładnie dziecko wychowuje aby do tv żeby mieć spokój...

A tu taka sytuacja przykra ( ͠° ͟ʖ ͡°)

przewalone

Good Man 👍 Trzymam kciuki, żeby ten moment był jak najlżejszy.

@AbenoKyerto byłem tam kilka razy i nawet nie pamiętam, że coś takiego tam jest. A Twój wpis mnie zaciekawił i teraz żałuję, że takich ciekawostek nie znam, od razu inaczej zwiedzanie wygląda. Eh, zwiedzać nie potrafię.. ( ͠° ͟ʖ ͡°)

Przesłuchałem singla, czy tam epkę (dwa utwory) opublikowaną wcześniej. No i muszę powiedzieć , że mi sie nie podobały. ( ͠° ͟ʖ ͡°)

@tegie O kurczę, muszę sobie przeanalizować na spokojnie - aż tak ich potem nie śledziłem. W sumie dla mnie świat muzyki zatrzymał się gdzieś w połowie lat 90 - no czasem coś się przebije jak Wrong!

"W szczycie" to ich nawet nie widziałem, nie wiem, czy w ogóle w Polsce byli. ALE byłem na koncercie Marillion wtedy!

@tegie Pamiętam w tamtych czasach informacja o odejściu Alana była dla mnie druzgocąca.

Kolejne płyty już kompletnie do mnie nie docierały. Zakres DM jak uznaję to od a broken frame do songs.

Jedyny koncert na którym byłem w 2014 roku w Łodzi też mnie niestety rozczarował. Od pijanych "fanów" poprzez wyjącego jak stara baba Martina po zepsutą klimatyzację areny... Można powiedzieć, że DM to była moja piękna nastoletnia miłość. Ach te zloty DM w latach 90. Sentyment pozostał. Sentyment i marzenia, że usłyszy się coś powalającego wraz z powrotem Alana w szeregi grupy. Czasem jakiś rodzynek się trafia jak właśnie Wrong czy też: https://www.youtube.com/watch?v=BZ_HhwnIOV8

Koncert Songs miałem na VHS, no i oczywiście Live CD. Z kumplami synchronizowaliśmy sobie video z audio CD

@deafone ja za to miałem odwrotnie, trochę z racji wieku. W czasach gdy Alan odchodził, ja zaczynałem podstawówkę. Jako dziecko wychowane w latach 90. wzorce muzyczne miałem inne - czasami oglądałem MTV, wiec znałem pojedyncze utwory Genesis, Guns’n’roses czy Bon Jovi, ale moją miłością było wtedy Roxette i Michael Jackson. Potem Backsteet Boys.

O Depeszach usłyszałem po raz pierwszy gdzieś w liceum. „Enjoy the silence” słyszałem czasami w radio, ale nie wiedziałem kto był wykonawcą. Gdy już się dowiedziałem, kolega ściągnął mi z eMule (pamięta to ktoś? ) kilka utworów - Personal Jesus, Policy of Truth, Dream On, Freelove. Potem koleżanka pożyczyła mi DVD z koncertu Devotional. I kompletnie ześwirowalem. Do dziś SOFAD to mój ulubiony album.

Co ciekawe, koncert oglądałem wielokrotnie z wypiekami na twarzy. A potem dopiero zacząłem słuchać oryginałów na CD i…. była załamka koncertowe aranże, głos Dave’a i ogólna energia biła na głowę oryginalne utwory. Do dzisiaj tak mam, że zazwyczaj wole wykonania koncertowe (oczywiście gdy zespół jest w dobrej formie, dzisiaj słuchanie Gahana na żywo nie jest już przyjemne).

Także ja poznałem zespół od środka, stopniowo cofając się do starszych płyt i wyczekując najnowszych, zaczynając gdzieś w okolicach albumu „Playing the Angel”. Ominął mnie subkulturowy szał, nigdy nie byłem na zlocie, a moda na depesza panowała raczej przed czasami, gdy sam poszukiwałem siebie i swojego stylu.

Koncertowo DM to zawsze było moje marzenie. Bilety na Tour of the Universe kupiłem od konika, koncert w Łodzi, 2010, płyta. Totalna euforia i emocje nie do opisania. Oraz walka o życie - ścisk był niemiłosierny, płyta bez podziału na strefy, ludzie mdleli i byli wynoszeni przez ochronę. Sam w pewnym momencie musiałem się cofnąć, bo byłem na granicy. Muzyczne wydarzenie życia.

Kilka lat później zespół wrócił do Polski z kolejną trasą (Delta Machine). To samo miejsce, ale tym razem podział na strefy, Golden Circle itd. Kupiłem bilety GC Early Entrance, byłem przy samej barierce, na samym przodzie wybiegu. Widziałem artystów z 1.5 metra, prawie na wyciągnięcie ręki.

I jakoś nie było tych emocji… nie wiem czy to wynik braku tej pierwszej ekscytacji, czy może kondycja zespołu, czy ten brak klimy (plotka mówiła, że zespół sobie zażyczył cieplejszej sali z powodu choroby któregoś z muzyków) czy dużej ceny biletów i podziału na lepszych i gorszych… ale jakoś tego tak nie przeżyłem.

Na kolejne koncerty postanowiłem nie jeździć. Tym bardziej, że album Spirit mnie bardzo zawiódł. Byłem jeszcze w kinie na filmie „Spirits in the Forest” - strasznie trącił sztucznością i mialem wrażenie, że część wypowiedzi fanów jest reżyserowana pod koncepcje filmu. Wyszedłem rozczarowany.

Wrzucony przez OPa utwór tez jakoś mnie nie zachęca. Wydaje mi się, że będzie to pierwsza nowa plyta, której nie kupię w ciemno w dzień premiery. Odslucham sobie w swoim czasie na Spotify.

Osobiście najbardziej cenie chyba wszystkie płyty od „Music for the Masses” do „Ultra” włącznie. Reszta tylko utwory-perełki.