Korzystając z tego, że CXIX edycja zabawy #nasonety w kawiarni #zafirewallem nie została jeszcze zakończona, a także z tego, że można w niej pisać co się chce, nawet niekoniecznie sonet, no to chciałem Państwu przedstawić taki oto wytwór:
***
Wiersz dla bibliotekarki
Tak bardzo chciałbym ci zaimponować!
Siadam więc pisać, układać słowa
i kartkę kolejną zapełniam wersami,
a pisząc, ciebie mam wciąż przed oczami.
Mówią niektórzy, że kobieta zmienną –
czy się zmieniłaś? Mnie tam wszystko jedno –
nie znam cię przecież! Ot, tych razy parę
siedzącą widziałem cię za kontuarem.
Więc o czym ci pisać? – się głowię i głowię
myślę o tobie, myślę o sobie,
bo gdyby to miało twą przykuć uwagę,
to i o miłości napisałbym nawet.
Tymczasem w ogromnej znalazłem się biedzie,
bo chcę coś napisać! Lecz co pisać? – nie wiem!
– I co tu robić? – wzdycham jak Platon,
bo nie mam pojęcia co powiesz na to
co mi się tutaj udało wyskrobać.
Czy czeka mnie za to jakaś nagroda?
Wszak to ty jesteś, jednoosobowo,
komisją najwyższą – bo konkursową.
***
EDIT: A ponieważ ja bardzo lubię moje inspiracje, nawet te, które mnie samemu czasami wydają się podświadome albo przypominają mi się już po napisaniu, to chciałem dodać, że – przynajmniej w kwestii tytułu – inspiracją podświadomą mogła być ta bardzo ładna piosenka.
