@boogie wyjebane.

Jeśli niebo faktycznie jest niebem to Steam musi tam działać.

Nie zbieram rzeczy, z których nie korzystam. Gry jeśli kupuję to przechodzę, planszówki itd. jeśli nie będę używać to prawdopodobnie oddam/sprzedam. Mniej zbędnych rzeczy w domu, zero wyrzutów sumienia, a i ktoś inny się ucieszy.

@boogie 

Dla świata to tylko martwe konta i używane pudełka, dla nas – kawał życia. Myśleliście kiedyś o swoim „popkulturowym dziedzictwie” w ten sposób?

W życiu, a gram intensywnie od 30 lat.

Budujemy pomniki z danych i plastiku, których nie da się zabrać ze sobą,

Totalnie nie potrafię się utożsamiać z twoim wywodem. Szkoda mi było jak stary oddał komuś moją Amigę 20 lat temu, to najbardziej zabolało. Niedawno czułem lekki ból jak formatowałem dysk Predatora, gdzie miałem pięknie zmodowanego MGS5, ukończonego na 99%. Ale tak generalnie to wyjebane co sie z tymi rzeczami stanie, to tylko rozrywka. Fajne chwile przeżyłem, piękne historie, poćwiczyłem zręczność. Ale w obliczu śmierci to bardziej myślę o mojej rodzinie, którą będę musiał opuścić i o przyszłej historii świata, której już nie poznam, niż o jakiejś zmyślonej historii jakiegoś scenarzysty.

@boogie mam znajomych, którzy mają pokój pełen planszówek. Po co? Nie wiem. Ograli może połowę, a w miarę regularnie grają w dosłownie kilka. Jak dla mnie to bezsensowny zakupocholizm.

Nie rozumiem konsumpcjonizmu. Po co kupować nadmiar rzeczy, jak tak naprawdę najbardziej nam brakuje czasu? Gry? Kupuję 2-3 rocznie, bo tylko tyle jestem w stanie ograć. Seriale - jest tyle dobrych, że nawet nie ma sensu się martwić tym, że któryś ominę, bo i tak się nie wyrobię. Ostatnio co nauczyłem się, to rezygnować z tych, które schodzą na psy, bo wcześniej byłem lojalny. Z książkami jest tak samo, do wielu chciałbym wracać, ale dobrych książek jest tyle, że życie na ich przeczytanie jest za krótkie, a czytam kilka rocznie i to głównie w formie ebooków.

@boogie Kiedyś miałem tysiące filmów na dysku, ale stwierdziłem, że brzydko mówiąc na c⁎⁎j mi to i skasowałem.

@boogie nie ma dobrej odpowiedzi w ankiecie.

Jedyne co powinno się liczyć, to ludzie którzy będą musieli żyć beze mnie.

Gdybym leżał na łożu śmierci to chyba ostatnią rzeczą o jakiej będę myślał będą niedokończone seriale i gry xD

@boogie Inwestuj w przeżycia a nie rzeczy. Spędzaj czas na tym co lubisz z tymi których kochasz.
Jest nawet książka "Czego najbardziej żałują umierający" (ang. The Top Five Regrets of the Dying) autorstwa Bronnie Ware.

Ja wiele razy kładę się z przerażeniem co będzie jak mnie zabraknie. Czy byłem dobrym mężem i ojcem? Czy mogłem zrobić coś jeszcze dla dzieci? Czy mogłem spędzić z nimi więcej czasu? A nie jakieś tam seriale.

Dla mnie to tylko rozrywka. Ostatnie dni chciałbym spędzić z bliskimi mi ludźmi. Poprosiłbym kogoś o usunięcie moich kont i tyle. Z grami czy coś to bym oddał bez sentymentu.

@boogie Ja to zrozumiałem dawno temu, kiedy wyjechałem na studia i nagle okazało się, że niczego nie potrzebuję do życia, żadnej z moich setek gier, książek, planszówek. Wszystko przez pryzmat czego się identyfikowałem zniknęło z mojego życia, a życie toczyło się dalej. Wtedy uświadomiłem sobe, że żadna z tych rzeczy nie przedstawia żadnej wartości ponad wartość tego, co pozwoliły mi przeżyć. Nie ma sensu się przejmować jakimś FOMO czy inną presją czego/kogokolwiek. Nie powinniśmy definiować swojego życia przez jakikolwiek twór kultury poziomu gry, filmu, serialu, planszówki.

Spirit Island na propsie!

@boogie to, że jestem sam i nikogo pewnie nie będzie obchodziło, że odejdę. Nie zostawię po sobie żadnej spuścizny.

@boogie Nie mogłem dnia przeżyć bez oglądania subskrybowanych kanałów na youtube. Pół roku bez internetu, siadam do youtube i olśnienie! Po co mi to wszystko. Jak sobie zrobisz pół roku przerwy od gier to może będziesz miał podobnie.

@boogie już teraz takie rzeczy nie interesują. Nie da się być nawet "lekko na bieżąco" z całym dorobkiem popkulturowym i to nawet jeśli ograniczę się do pozycji 9/10. Braknie czasu. Może gdybym zajął się jego małym wycinkiem, typu same filmy - być może. A jest jeszcze cała masa pozycji z przeszłości.

Stąd nie jest dla mnie jakoś specjalnie ważnym, jak zakończą się seriale, jak kończy się gra. Życie takie jest, że większości spraw nie doświadczysz.

Bo przecież gdyby mi ktoś powiedział, że za tydzień umrę. To ostatnią rzeczą jaką bym zrobił, to odpalił 5 odcinków serialu, aby dowiedzieć się jak się skończy, albo dograć gierkę. Najpewniej nie pamiętałbym że takie "dobra" istnieją, bo myśli krążyłyby jednak ku przyziemnych sprawach, przy bliskich, przy wspomnieniach.

@boogie po co ci tyle gier. Ja mam 1500 godzin w Factorio.

Nie rozumiem ludzi bez autyzmu.

Niech się martwią ci co żyją, i tak po mnie przepadnie w c⁎⁎j kasy bo gdybym umarł np dziś to nikt z rodziny nie sklei, że jest kasa polokowana na giełdach czy ppk, jakiś portfel z krypto, nawet nie wiedzą że mam ubezpieczenia na kilka mln - dopóki nie wpłynie roszczenie to sami z siebie nie wypłacą.

Zajmą się tym co widać czyli ruchomościami i nieruchomościami, cała reszta zawiśnie w powietrzu.

Macie jakiś pomysł gdzie przekazać jakieś passy do tego np dziecku? Jakiś bitwarden?

@boogie ale to na tym cyfrowosc polega. To ma przepasc

@boogie Nie praktykuje zbieractwa w żadnej postaci, oprócz zbierania pieniędzy

Ja mam tak z moimi zdjęciami. W przeciągu ostatnich 15 lat zrobiłem kilkadziesiąt tysięcy zdjęć moim telefonem, wszystkie focie trzymam w chmurze. Te zdjęcia opowiadają historię mojego życia i w momencie gdy umrę one znikną razem ze mną.

Czasem mam myśl by przenieść je do jakiejś chmury google/microsoftu tak by te chciwe korpa użyły je do wytrenowania swojego AI. Zatem historia mojego życia stałaby się małym fragmentem jakiegoś genialnego LLMa

@boogie W kontekście "końca" jest od c⁎⁎ja ważniejszych pytań i kwestii niż obsrane gierki :DDDD (Lubię czasem pograć, ale litości)

jak mój przyjaciel zmarł, to chciałem dostać po nim notatki, rysunki itd., papier co chłop zarysował przez te wszystkie lata, no i chciałem dostać z powrotem jakieś swoje mało ważne wihajstry. O notatki trułem d⁎⁎ę miesiącami aż rodzina w końcu je spaliła (?) bo zapomniała (?), a mój sprzęt trafił do jakiegoś dalekiego kuzyna siódmej wody po kisielu.