WatluszPierwszy

#las #natura #przyroda

Fajne jest wyjść do lasu. Trochę #gownowpis ale ruszyć się wystarczy czasami kilka kilometrów za miasto. Dziś pełen serwis. Spacer, zbieranie jagód i obserwacje przyrody. Bywa, że nawet dotknięcie zwykłego listka cieszy.

#wlochy #wakacje #lato #pytanie

Tosie i Tomki, czy któreś z Was było może w Perugii? Mam kilka pytań i jeśli jest ktoś, kto może udzielić wskazówek, to będę wdzięczny po stokroć

#ksiazki #afryka #historia

"Afrykańska historia Afryki"

Zeinab Badawi

Po tę pozycję sięgnąłem pod wpływem impulsu. Przechodząc obok księgarni w oczy rzuciła mi się okładka. Jako, że dość żywo interesuję się kulturą Jamajki postanowiłem kupić "Afrykańską historię Afryki". Nie można bowiem mówić o Jamajce bez mówienia o Afryce. Do rzeczy jednak. Książka jest niewątpliwie ciekawa i wciągająca. Wszyscy dorastaliśmy wszak w przeświadczeniu, że owszem Afryka jest kolebką ludzkości, ale raczej nie kolebką cywilizacji. Nie licząc Egiptu. Badawi zaprzecza tym tezom malując szeroki obraz tego, co działo się na tzw. Czarnym Lądzie. Jej afrocentryczna postawa jest dość odświeżająca i ciekawa. Autorka rozprawia się z kolonizacją, skupieniu Europy i tzw. cywilizowanego świata na sobie i swoim dobrobycie. Ze swadą opowiada o historii największych cywilizacji afrykańskich, osiągnięciach ludów Afryki ich walce o tożsamość kulturową i religijną. A teraz trochę dziegciu do tej beczki pełnej miodu. Niestety widać, że Badawi nie jest historyczką tylko dziennikarką i chyba nie do końca momentami wie czy chce pisać o historii czy w bardziej reportażowej i osobistej formie omawiać pewne kwestie. Poza tym pozycja spełnia oczekiwania a forma nieco luźniejszego omawiania historii sprawia, że przez te niemal 600 stron przechodzi się bez zmęczenia i problemów.

#punk #muzyka #czytelnictwo

Punkowe ziny czytam lekko licząc ponad dwadzieścia lat. Pierwszym z którym się zetknąłem była Homilia datowana chyba na lato 1998. Później wiadomo "Pasażer", "Garaż", "Chaos w mojej głowie", "Liberation", "The Naturat" i cała masa innych. Kilka dni temu doszła paczka i mam kolejną porcję punkowej lektury. Jeśli ktoś tutaj czyta takie periodyki, to serdecznie pozdrawiam. Wspierajcie ludzi, którym chce się jeszcze pisać i wydawać to w formie drukowanej. Kontakt z papierem, to jest coś zupełnie innego niż najlepszy tekst na pisany w internecie.

Odblokowywania wspomnień i ładowania #nostalgia ciąg dalszy. #punk #muzyka #pokazmorde #gownowpis #hejtogoes90s

Sprzątam i sprzątam i wyprzątnąłem. Wypadła z szuflady taka fotografia. Rok chyba 2000. Na zdjęciu nasza załoga plus ekipa z Jastrzębia. Z tego, co pamiętam i widzę, jest tu m.in. Pawcio ze studia tatuażu Kamuflaż w Jastrzębiu i chłopaki z jakiejś kapeli, której nazwy nie pomnę. Na samym środku piszący te słowa w wieku lat 18. Siedzimy, gadamy i pijemy piwo w salce nad Miejskim Domem Kultury po jakim koncercie. Smród ubrań po przebywaniu w tym miejscu czuję do dziś, ale do dziś też jestem wdzięczny, dziś już emerytowanemu dyrektorowi MDK, że nam pozwalał na punkowe koncerty i o dziwo je finansował. Po latach wspominał, że "jak przyjechały te punki, to był porządek, a jak były studniówki, to toalety zarzygane i zniszczeń na tysiąc złotych". Co by nie mówić, była to prawda. Wszak my zawsze po swoich imprezach sami sprzątaliśmy i wynosiliśmy śmieci. Porządek musiał być. W zamian mieliśmy miejsce do organizacji imprez a po koncercie mogliśmy sobie siedzieć w "garderobach" i do rana prowadzić Polaków rozmowy.

#nostalgia #radio #lato #dziecinstwo

Właśnie zrobiłem sobie sentymentalną wycieczkę do dzieciństwa. Wyjąłem z szafy radio na baterie i odpaliłem "Lato z radiem". Jak zagrała "Polka dziadek", to mi się łzy w oczach zaszkliły Na antenie zabawa w skojarzenia, którą pamiętam z wczesnych lat 90. gdy "Lato z radiem" zawsze grało u mnie w domu, gdy tylko mama była na urlopie. Rany, ale jazda nostalgiczna.

Polka z głośnika, mama pakuje nas na wyjazd do babci na wieś, a w południe słychać hejnał z Wieży Mariackiej. Jeszcze tylko szybko pożegnać się z kumplami z osiedla i lecimy biegiem na przystanek PKS. Podjedzie śmierdzący autosan, wąsaty kierowca w żonobijce sprzeda bilety i na dwa tygodnie będę w innym świecie...

A tak całkiem serio i obiektywnie, to o dziwo dobrze mi się tego słucha. Byłem przekonany, że ta audycja nie przetrwa próby czasu. Muzyka co prawda nie w moim guście, ale wolę słuchać Varius Manx, niż tego, co czasami słyszę w jakiejś Esce czy RMF. Do tego styl prowadzenia sympatyczny i bez debilnych żartów prowadzących. Jedyne, co wk...ia, to kretyńskie reklamy z Barbarą i Marianem albo jakieś tabletki na ból czegoś tam.

#muzyka #punk #winyle

Co prawda ledwo zipię finansowo w tym miesiącu, ale nałóg jest nałogiem. Kolejny zakup do winylowej kolekcji.

#muzyka #punk #depresja #chcewyjsczbagna

Jako, że żona oraz pacholęta wybyły w celach odpoczynku wakacyjnego jestem sam. Sam z robotą, ale też i z wolnymi popołudniami. Wczoraj postanowiłem nadrobić zaległości w mojej płytotece i udałem się do antykwariatu Hey Joe.

Tutaj wjeżdża #psychologia Pierwszy raz od dawna odczuwałem przyjemność z rozmowy z obcymi mi ludźmi. Gadaliśmy sobie z właścicielem Hey Joe i jego pracownikiem o płytach. Polecaliśmy wzajemnie muzykę. Przyjemnie było czuć ich zapał, pasję i móc sobie po prostu pogadać o czymś, co się kocha z kimś, kto kocha to może nawet bardziej. Później przespacerowałem się bite 10 km do domu. Półtorej godziny z muzyką na uszach z widokami Warszawy. Miasto tętniło życiem. Ludzie łazili, psy szczekały, tramwaje i samochody robiły szum. Jasna cholera czułem się na prawdę dobrze. Pierwszy raz od długiego czasu. Jakbym się naćpał. Od kilku tygodni dużym odkryciem jest dla mnie to, że ludzie mogą czuć się dobrze, albo przynajmniej w porządku i że ja też tak mogę. Nie potrafię, nie staram się, nie wyrywam tego pazurami, to się po prostu dzieje.

Kiedyś moja pani psychiatra powiedziała, że jej zdaniem jestem w depresji przewlekłej, że to się ciągnie ponad 20 lat z okładem. Są takie momenty, kiedy się czuję jakbym dopiero zaczął ogarniać, że życie jako całość łatwe nie jest, ale jest w nim całkiemsp oro fajnych chwil.

Proszę Was dbajcie o siebie Tosie i Tomki. Leczcie się. Dawajcie szanse tym psychoterapeutom, psychiatrom. Bywa, że jest niełatwo się z nimi dogadać. Trzeba zmieniać, kombinować... ale warto. Dbajcie też o swoich bliskich Tomków i bliskie Tosie.

Wiem, że to brzmi jak banały Pało Kolejo ale cóż poradzić, inaczej nie potrafię napisać.

Aha i kupiłem dwie płyty i polecam Hej Joe, bo to świetny antykwariat i obsługa klasa.

Motocykl ze zdjęcia nie mój, ale fajnie mi się komponował.

#piateczek #gownowpis #pkp #kolej #dziendobry

Uśmiechnięty maszynista cieszy się, że Tosie i Tomki dojechały do piąteczku.

Fotografia własna. Jak zwykle telefonem

#muzyka #koncert #nostalgia

Zaplanowałem solidne porządki w szafkach i szufladach. Znalazłem trochę starych biletów z koncertów. Szkoda, że od kilku lat większość biletów, to jedynie pliki pdf. Trochę żałuję, że nie spisywałem koncertów na których byłem, zespołów które widziałem na żywo i klubów w których byłem.

Do dziś pamiętam swój pierwszy koncert. Poszliśmy z kolegą. Mieliśmy jakieś 12 lat i nic nie widzieliśmy, bo wszyscy obecni byli wyżsi od nas Grały jakieś lokalne kapele rockowe i metalowe. Pierwszy raz zobaczyłem, że z parkietu może się unosić chmura kurzu, ostre pogo, metaluchy kręcące łbami i ich długie włosy. Kilka lat później byłem już wierzącym i praktykującym punkiem. Dziś choroba postępuje. Nadal chodzę na koncerty, kupuję płyty...

#filmy #wielkabrytania #kino #hbomax

#alkoholizm

Film: The Outrun

Platforma: Max

Trafiłem na ten film z przypadku, ale jako że kocham brytyjskie klimaty, to postanowiliśmy z żoną, że obejrzymy. Nie ukrywam, że dodatkowym argumentem była główna rola Saoirse Ronan, bo uwielbiam jej typ urody. Poza tym dobrze gra i gwarantuje, że jeśli scenariusz nie będzie domagał, to ona podciągnie całość.

Fabułę można sobie sprawdzić na Filmwebie, ale na szybko streszczę. Młoda dziewczyna mieszka w Londynie i ostro imprezuje. Jest wykształcona, ale chyba trochę jeszcze żyje w studenckim trybie i nie wie, co ze sobą zrobić. Imprezowanie doprowadza do niebezpiecznych sytuacji w życiu, uzależnienia od alko, odwyku a później decyzji o wyjeździe na Orkady. W tle całe niewesołe acz niepozbawione miłości dzieciństwo, relacja z kochającym chłopakiem, alko itd.

Szczerze, to cała historia spoko, ale mnie zachwyciła gra Ronan i piękne krajobrazy Orkadów. Momentami wręcz się wyłączałem i patrzyłem na bijące o skały fale. Na minus dużo przeskoków w akcji. Raz jesteśmy z trzeźwiejącą bohaterką w domu na wyspie a za chwilę "w środku" jej myśli przenosimy się do dzieciństwa lub chlania wódy w londyńskim klubie.

Aha, film jest na podstawie książki.

Generalnie wart obejrzenia. Można popaść w refleksję nad tematem uzależnień i alkoholu, relacji rodzinnych i piękna przyrody.

#kawa #gownowpis #dziendobry

Przypominam, że wszyscy bierzemy udział w nierównej walce z poniedziałkiem. Nawet moja kawa jest zdegustowana tym faktem.

Mimo wszystko dobrego początku tygodnia Wam życzę.

#psychologia #depresja #hejtokoksy #cwiczenia #gownowpis #chcewyjsczbagna #chwalesie

Dla wielu, to jak splunąć, ale dla mnie te 80 kg, to efekt kilkumiesięcznej walki. Walki o siebie zarówno w sferze fizycznej, ale i psychicznej. Wiele lat z depresją, niskim poczuciem własnej wartości i OCD.

Jeszcze w listopadzie bywało, że leżałem w łóżku zwinięty w kłębek i płakałem jak dziecko. Czułem się źle. Źle na świecie, źle że sobą. Dzięki lekom, terapii I tym zasranym ciężarom, gumom oporowym izmianie diety jest lepiej.

Jeszcze w grudniu ważyłem 68 kg przy wzroście 186cm. Walczę codziennie z moim największym kompleksem.

Wy też walczcie o siebie jeśli macie problemy, bo uwierzcie mi jest o kogo.

#gownowpis #milegodnia #dziendobry

Udanego piąteczku Tomki i Tomkinie

Fotografia własna

#muzyka #punk #folk #anglia #plytyzmojejpolki

Billy Bragg jest w Polsce postacią niemal nieznaną, a w Wielkiej Brytanii legendą muzyczną i jednoosobowym The Clash, jak to kiedyś ktoś o nim powiedział. Facet od lat śpiewa polityczne protest songi, piosenki o miłości oraz inne kawałki, których treść może być bliska sercu każdego zwykłego obywatela. Przeciwny Brexitowi, nieprzepadający za rodziną królewską, wspierający robotników i Partię Pracy. Nie udało mu się być wolnym od wpadek, typu koncertowanie w NRD i Czechosłowacji w których "dobrobyt" chyba na chwilę uwierzył. Mimo to wydaje się szczery i z powodzeniem gra i śpiewa od ponad 40 lat. Najbardziej lubię początkowy okres jego kariery, kiedy to grał i śpiewał jedynie przy akompaniamencie podłączonej do wzmacniacza gitary. Uzyskiwał wtedy fajne ni to punkowe, ni folkowe brzmienie.

#ksiazki #muzyka #punk

Fala

Rafał Księżyk

Rafał Księżyk, to już uznana firma jeśli chodzi o książki o polskiej muzyce i kulturze alternatywnej. MA na swoim koncie tak doskonałe pozycje jak chociażby "Kryzys w Babilonie" czyli wywiad rzeka z nieodżałowanym Robertem Brylewskim (czytałem tę pozycję co najmniej trzy razy), napisaną w podobnej "wywiadowczej" formie "Idę tam, gdzie idę" o Kaziku Staszewskim czy rewelacyjną "Dziką rzecz" o polskiej kulturze w czasach zmian ustrojowych. Jako że, jak już wspomniałem, nie jest to moja pierwsza styczność z książką tego autora, to oczekiwania miałem spore. Od razu napiszę, że Księżyk podołał i przeskoczył poprzeczkę, którą sam bardzo wysoko ustawił. Nadmienię też, że było niezwykle trudno ocenić "Falę" obiektywnie. W muzyce jestem zanurzony od najmłodszych lat za sprawą mojego ojca, który karmił mnie do lat niemal pacholęcych dźwiękami wszelakimi od Bacha i Straussa przez Kraftwerk, Klausa Schultze po Dezertera i Sex Pistols. Jednak do rzeczy. "Fala" to doskonały reportaż i obraz tego, co działo się w muzyce, gdy dla wielu twórców i uczestników polskiej sceny punkowej początku lat 80. forma ta zaczęła się wypalać, a oni sami zerkali coraz bardziej w kierunku dźwięków Joy Division, Siouxsie and The Banshees, Killing Joke, Einstürzende Neubauten, Bauhaus i wielu innych twórców o smutnych obliczach. Rafał Księżyk wykonał tytaniczną pracę i przeszedł przez historię takich tuzów jak Siekiera, Madame czy Variete, ale też wielu mniej popularnych. Skupił się na mniejszych ośrodkach muzycznych, wszak nie samą Warszawą i Trójmiastem muzyka wtedy żyła. Autorowi udało się oddać ducha czasów i wsiąknąć w umysły młodych, często jeszcze nastoletnich w owym czasie artystów. Z ich wypowiedzi wypływa sporo szczerości, nostalgii, ale też trzeźwego spojrzenia na przeszłość. Całość czyta się rewelacyjnie i dla osób zainteresowanych tematem będzie to nie tylko kopalnia informacji, ale też doskonała muzyczna podróż. Starsi na pewno znajdą tu sporo faktów, o których pamiętają, bądź z racji wieku zapomnieli haha. Dla młodszych będzie to studnia wiedzy. Jako że postpunk (jakkolwiek byśmy go nie definiowali) przeżywa swój renesans zarówno w szerokim świecie, jak i w naszym mlekiem i miodem płynącym kraju, pozycja ta staje się tym bardziej wartościowa.

#kawa #piateczek #gownowpis

Zapiorunuj ten angielski kubek z kawą a już zawsze będziesz mieć smaczną kawusię a Twój dzionek będzie dobry.

Wincyj reklam elektromarketów. Wincyj...

#media #reklama #telewizja #radio

https://www.wirtualnemedia.pl/artykul/media-expert-zalewa-polske-prostymi-reklamami-z-cleo-przepalenie-budzetu-czy-geniusz-marketingu

#muzyka #punk #fotografia #koncert

Prorva

Sierpień 2024

Pub 2 Koła, Warszawa

Kolejna fotka z mojego archiwum w telefonie. Prorva, to kapela z Białorusi, ale z racji tego że kartoflany król rządzi w ich kraju, to chłopaki mieszkają od lat w Warszawie. Grają trochę tak, jak to się teraz robi na francuskiej scenie punk. Duże inspiracje Syndrome 81, Litovsk itp. plus klasycy z Camera Silens i brytyjski Blitz. Potrafią jednak odnaleźć swój styl no i śpiewają w swoim języku. Na koncie debiutancki materiał i Epka. Polecam.

#nostalgia #lato #wakacje #hejtogoes90s

Na YouTube znalazłem wideo z mojego rodzinnego miasta z 1999. Wakacje tego roku były dla mnie pod wieloma względami przełomowe. Generalnie zawsze odnosiłem wrażenie, że co roku latem przechodzę na jakiś nowy etap. Poznaję nowych znajomych, rozwijam zainteresowania, podbijam moje zwykle dość marne skile społeczne.

Znam każde miejsce na tym materiale. Pojawia się nawet osiedle na którym się wychowałem. Każda sekunda tego filmu, to przeniesienie w czasie. Na parkingach widać jeszcze małe fiaty, sporo miejscówek, które dziś świecą i błyszczą jest niemal w ruinie. No i tak sobie wtedy żyliśmy w tej Polsce powiatowej.

https://www.youtube.com/watch?v=cKvKJWiXtno