Mieszkasz w Szczecinie? Chcesz pomóc nauce i zostać królikiem doświadczalnym
Badania pozwalające przewidzieć ryzyko przedwczesnego starzenia się lub późnego starzenia prowadzą naukowcy z Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Ochotnicy dowiedzą się, czy ich wiek biologiczny odpowiada wiekowi metrykalnemu.
Badacze chcą znaleźć markery genetyczne i epigenetyczne (zmiany zachodzące w genomie niezależnie od zmian sekwencji DNA) – ma to pozwolić na przewidzenie ryzyka przedwczesnego starzenia się, między innymi pojawienia się zmarszczek czy łysienia. Dzięki badaniu możliwe będzie też sprawdzenie, czy dana osoba będzie starzeć się później, niż wskazywałby na to jej wiek metrykalny.
Chętni do udziału w badaniach mogą zgłaszać się do Zakładu Genetyki Sądowej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie pod numerem 91 466 15 77 lub 780 042 553.
Dołącz do grupy Nauka - to społeczność dla wszystkich zainteresowanych nauką, jej zdobyczami, rozwojem, sukcesami i porażkami; dla głodnych wiedzy i sprawdzonych informacji!
https://www.hejto.pl/spolecznosc/nauka
Obserwuj też wartościowe tagi #qualitycontent #nauka oraz @arcy
Cóż za emocje! Dzisiejsze 4 partie zakończyły się w sposób niespodziewany!
Mecze:
Wang-Ding 1/2:1/2
Nepomniachtchi-Giri 1/2:1/2
Caruana-MVL 1:0
Alekseenko-Grischuk 1:0
Szczególnie dwie ostatnie partie były niesamowite. Caruana po dość dynamicznym debiucie przeszedł do szybkiej wymiany figur, która zapowiadała w pewien sposób remis. Wszystko jednak zmieniło się w końcówce gry. Lagrave popełnił kilka mniejszych błędów, które zmusiły go do odejścia królem od piona. Strata tego pionka była decydująca. Lagrave przegrał teoretycznie remisową partię.
Alekseenko - dzika karta turnieju, również zaprezentował się z najlepszej strony. Przed przerwą zajmował ostatnie miejsce, lecz dzisiaj pokazał że ta przerwa miała znaczenie. Pokonał Grischuka, również w końcówce, wykazując się przemyślaną taktyką.
*
Jutro o tej samej godzinie (tj.12:50) zapraszam ponownie do śledzenia rozgrywek szachowych na kanale Polskiego Związku Szachowego.
[Zdjęcie pochodzi z oficjalnego Twittera Federacji Szachowej]
Już za kilka chwil rozpocznie się wielki Turniej Kandydatów!
Emocje powoli sięgają zenitu, gdyż po dość długiej przerwie wracamy do rozgrywek.
Turniej wyłoni jednego gracza, który otrzyma prawo do gry z obecnym mistrzem świata Magnusem Carlsenem, właśnie o tytuł mistrza rangi światowej. Jest więc o co walczyć.
Póki co w tabeli prowadzi Francuski szachista Maxime Vachier-Lagrave.
***
Polski związek szachowy będzie prowadził transmisję na żywo, jeśli więc jest ktoś ciekawy rozgrywek, to serdecznie zapraszam.
[Zdjęcie pochodzi z oficjalnego konta Twitter Chess.com]
Dzisiaj w ramach pierwszego od wielu dni posta, postanowiłem napisać kilka słów o serialach, które oglądam i zrobić mini polecanki:
Zabrałem się za "Ranczo". Jest na Netflixie to chciałem w końcu spróbować zmierzyć się z tym polskim tworem. Zawsze gdzieś tam mi leciało w tle, ale nigdy nie oglądałem w dużych ilościach. Muszę powiedzieć, że to całkiem sprawny serial przyglądający się naszym takim polskim "zwyczajom" i będący ciekawym przekrojem polskiego społeczeństwa na wsi. Relacja po 5 odcinkach, będę powoli oglądał kolejne
Stanąłem pod koniec trzeciego sezonu "Community". To fajny i kreatywny sitcom strzelający w widza miliardami nawiązań do popkultury, ale jakoś tak nie chce mi się wracać do niego. Nie wiem, może to przez brak jakiejś spójnej fabuły?
Jestem również po trzech odcinkach nowego serialu Marvela pt. "Falcon i Winter Soldier". Szczerze o wiele ciekawszy od "WandaVision" bo bardziej postaciocentryczny i poruszający ciekawą tematykę polityczną. Choć trzeci odcinek był średni scenariuszowo (choć i tak dobrze się bawiłem) to czekam na kolejne
Robię rewatch "Daredevila". Serialu Marvela o niewidomym prawniku, który ma wyostrzone inne zmysły i bije bandziorów na ulicach swojej dzielnicy. Nadal kapitalny klimat, kapitalni aktorzy i kapitalnie rozpisani bohaterowie. Chyba dalej mój ulubiony serial superbohaterski.
Komórka. To od niej wszystko się zaczyna. Najpierw dzieli się na dwie. Te dwie na cztery. Po 47 kolejnych podziałach Twoje ciało jest gotowe.
• Twoje ciało składa się z 10 000 000 000 000 000 (dziesięciu biliardów) komórek (wg „Microcosmos”, Margulis, Sagan)
• każda komórka posiada pełną kopię kodu genetycznego – zna nie tylko swoją rolę, ale także rolę wszystkich innych komórek Twojego ciała
• wewnątrz Twojego ciała funkcjonuje min. 200 000 różnych typów białek. Jak dotąd rozumiemy nie więcej niż ok. 2% z nich
• w stanie wolnym tlenek azotu jest bardzo groźną trucizną. Ale w Twoich komórkach jest on produkowany i odpowiada między innymi za przepływ krwi, poziom energii komórek, atakuje nowotwory, reguluje zmysł węchu i wspomaga erekcję
• nitrogliceryna jest silnie wybuchową substancją, którą równocześnie łagodzi bóle serca zwane dusznicą bolesną. Dlaczego? Otóż jest ona przetwarzana we krwi na tlenek azotu zmniejszający napięcie wewnętrznej wyściółki naczyń krwionośnych i ułatwia przepływ krwi
• średnica przeciętnej komórki to 20 mikronów czyli dwie setne części milimetra.
• jajo do którego dociera zmęczony plemnik jest 85 000 razy większe od niego
• wszystkie komórki Twojej skóry są martwe, zakończyły one aktywną fazę swojego życia. Dorosła osoba o przeciętnych rozmiarach mieści się w 2 kilogramowym worku martwej skóry, z której codziennie odpada kilka miliardów małych fragmentów
• większość komórek rzadko żyje dłużej niż miesiąc. Ale komórki wątroby mogą przetrwać całe lata choć niektóre ich składniki są wymieniane co kilka dni.
• komórki mózgu żyją tak długo jak ich właściciel. W momencie urodzin mózg składa się ze 100 miliardów komórek i jest to wartość skończona. Co godzinę tracisz ok. 500 komórek w mózgu. Ale pojedyncze elementy komórek mózgowych są często odnawiane więc żadna część mózgu nie jest starsza niż miesiąc.
• istnieją hipotezy mówiące o tym, że żadna część Twojego organizmu jeszcze dziewięć lat temu nie była jego częścią
• wewnątrz komórki jest ciasno, jest dużo ruchu i oddziaływań. Nie istnieje tu pojęcie góry i dołu gdyż grawitacja nie odgrywa istotnej roli w skali komórkowej. Nie ma żadnego pustego obszaru, nawet o rozmiarze pojedynczego atomu
• wewnątrz komórki rządzi energia elektryczna. Procesy elektryczne zachodzą w bardzo małej skali rzędu 0,1 wolta na odległościach mierzonych w nanometrach. Gdyby przeliczyć to na skalę jednego metra to mielibyśmy pole elektryczne rzędu 100 000 000 woltów na metr!
• w środku komórki znajdują się miliony obiektów, poruszających się błyskawicznie, zderzających się ze sobą. Każda nić DNA jest atakowana i często uszkadzana co ok. 8,4 sekundy – 10 000 razy dziennie!
• szczególnie aktywne są białka, które wirują, pulsują i wpadają na siebie nawet do miliarda razy na sekundę. Niektóre z nich istnieją krócej niż pół godziny, inne żyją wiele tygodni. Przeciętna komórka zawiera ok. 20 000 różnych typów białek, z których ok. 2 000 jest reprezentowane przez minimum 50 000 pojedynczych cząstek
• Twoje serce pompuje 343 litry krwi na godzinę, ponad 8 000 litrów dziennie, 3 000 000 litrów rocznie. W basenach olimpijskich będzie to ok. czterech, a to tylko w spoczynku – podczas ćwiczeń tempo rośnie nawet sześciokrotnie.
• prawie całe spożywane jedzenie jest po przetworzeniu przekazywane do mitochondriów, gdzie przy użyciu tlenu zostaje zamienione w adenozynotrifosforan w skrócie ATP.
ATP to w zasadzie małe baterie, które dostarczają energii wszystkim procesom wewnątrz komórki.
• przeciętna komórka Twojego ciała zawiera ok. miliarda molekuł ATP.
W ciągu dwóch minut wszystkie zostaną rozładowane, a ich miejsce zajmie następny miliard
Każdego dnia Twój organizm produkuje i zużywa taką ilość ATP, która odpowiada około połowie masy Twojego ciała!
Kiedy czujesz ciepło czyjegoś ciała doznajesz działania jego cząstek ATP.
• gdy komórki nie są już potrzebne – giną. Zaprogramowany proces umierania komórki to apoptoza. Gdy komórka nie ginie w przewidziany sposób, a zaczyna się dzielić i mnożyć mamy do czynienia z nowotworem. Rak to przypadek – jeden śmiertelny nowotwór przypada na sto miliardów miliardów podziałów komórek.
• prawdopodobnie najbardziej niesamowity jest fakt, że wszystko o czym przeczytałaś/eś powyżej dzieje się samo – gładko, powtarzalnie i niezawodnie.
Działaniu komórek nie towarzyszy żaden proces myślowy.
Opracowanie na podstawie książki "Krótka historia prawie wszystkiego", Bill Bryson, Zyski i S-Ka Wydawnictwo, 2016, rozdział 24 „Komórki”, strony 433-444
Zdjęcie: Schemat budowy komórki prokariotycznej / LadyofHats / własność publliczna
___________________
Dołącz do grupy Nauka - to społeczność dla wszystkich zainteresowanych nauką, jej zdobyczami, rozwojem, sukcesami i porażkami; dla głodnych wiedzy i sprawdzonych informacji!
https://www.hejto.pl/spolecznosc/nauka
Obserwuj też wartościowe tagi #qualitycontent #nauka oraz @arcy
Niesamowita animacja przedstawiająca parę orbitujących czarnych dziur o masie miliony razy większej od masy Słońca wykonuje hipnotyzujący taniec na wizualizacji NASA.
Film pokazuje, jak czarne dziury zniekształcają i przekierowują światło pochodzące z gorącego gazu - zwanego dyskiem akrecyjnym - który otacza każdą z nich.
Widziane z bliska płaszczyzny orbitalnej, każdy dysk akrecyjny przybiera charakterystyczny, wypaczony wygląd. Jednak, gdy jeden z nich przechodzi przed drugim, grawitacja czarnej dziury na pierwszym planie przekształca jego partnera w szybko zmieniającą się sekwencję łuków. Te zniekształcenia pojawiają się, gdy światło z dysków akrecyjnych porusza się po splątanej tkaninie przestrzeni i czasu w pobliżu czarnych dziur.
Symulowany układ podwójny zawiera dwie supermasywne czarne dziury, większą - o masie 200 milionów mas Słońca i mniejszą, ważącą o połowę mniej. Astronomowie uważają, że tego typu układ czarnych dziur to taki, w którym oba człony mogą utrzymywać długo żyjący dysk akrecyjny.
Dyski mają różne kolory, czerwony i niebieski, aby ułatwić śledzenie źródeł światła, ale wybór ten odzwierciedla również rzeczywistość. Gaz krążący wokół czarnych dziur o niższych masach doświadcza silniejszych efektów, które wytwarzają wyższe temperatury. Dla tych mas oba dyski akrecyjne emitowałyby większość swojego światła w UV, przy czym niebieski dysk osiągałby nieco wyższą temperaturę.
Widziane niemal na wprost, dyski akrecyjne wydają się zauważalnie jaśniejsze po jednej stronie. Grawitacyjne zniekształcenia zmieniają ścieżki światła pochodzącego z różnych części dysków, tworząc wypaczony obraz. Szybki ruch gazu w pobliżu czarnej dziury modyfikuje jasność dysku poprzez zjawisko zwane wzmocnieniem Dopplera - efekt teorii względności Einsteina, który rozjaśnia stronę obracającą się w kierunku widza i przyciemnia stronę obracającą się w kierunku przeciwnym.
Film pokazuje również bardziej subtelne zjawisko zwane aberracją relatywistyczną. Czarne dziury wydają się mniejsze, gdy zbliżają się do widza i większe, gdy się od niego oddalają.
Efekty te znikają podczas oglądania układu z góry, ale pojawiają się nowe cechy. Obie czarne dziury wytwarzają małe obrazy swoich partnerów, które krążą wokół nich po każdej orbicie. Przyglądając się bliżej, widać wyraźnie, że te obrazy są w rzeczywistości widokami od strony krawędzi. Aby je uzyskać, światło z czarnych dziur musi być przekierowane o 90 stopni, co oznacza, że obserwujemy je z dwóch różnych perspektyw - od strony twarzy i od strony krawędzi - w tym samym czasie. Zbliżenie do każdej czarnej dziury ujawnia wiele, coraz bardziej zniekształconych obrazów jej partnera.
Wizualizacja, stworzona przez astrofizyka Jeremy'ego Schnittmana z Goddard, polegała na obliczeniu drogi, jaką przebywają promienie świetlne z dysków akrecyjnych w trakcie ich podróży przez wypaczoną czasoprzestrzeń wokół czarnych dziur. Na nowoczesnym komputerze stacjonarnym obliczenia potrzebne do stworzenia klatek filmowych zajęłyby około dekady. Dlatego Schnittman połączył siły z Brianem P. Powellem, badaczem danych z Goddarda, i wykorzystał superkomputer Discover w Centrum Symulacji Klimatu NASA. Wykorzystując zaledwie 2% z 129 000 procesorów Discover, obliczenia te zajęły około jednego dnia.
Astronomowie spodziewają się, że pewnego dnia będą w stanie wykryć fale grawitacyjne - falowanie czasoprzestrzeni - powstające, gdy dwie supermasywne czarne dziury w układzie podobnym do przedstawionego przez Schnittmana nawijają na siebie i łączą się.
Chciałbym podziękować, za docenieni mojej wczorajszej publikacji. Wiele to dla mnie znaczy i cieszę się, że uczestniczę w budowaniu tak ciekawej i pięknej społeczności.
Dobra.
Do sedna dzisiejszego postu o misjach kosmicznych.
Na zdjęciu dane jest nam zobaczyć moduł księżycowy LM, podczas operacji zmiany pozycji i ponownego dokowania do modułu dowodzenia tuż przed opuszczeniem trzeciego członu S-IVB.
Całość operacji działo się trzy godziny przed opuszczeniem ziemskiej orbity, gdzie w takim już połączeniu misja pędziła na orbitę księżyca.
Zdjęcie zostało zrobione 16 lipca 1969 roku. Więc tak, to kawał historii i ważnych momentów dla ludzkości.
Zdjęcia typu: kolejny krok w podboju kosmosu. Ciekawe czy powstanie kiedykolwiek międzynarodowa stacja kosmiczna np. nad księżycem albo Marsem. Ziemia ma swoją, i jest to godne, ale czy nie warto zainwestować w coś takiego nad innymi planetami - ale to chyba plany sięgające daleko w przyszłość.
Widzę że na Hejto pojawiła się spora grupa sympatyków wierszy i innych taki tworów godnych polecenia każdemu.
Jest się z czego cieszyć.
Korzystając z okazji, zachęcam by zapoznać się z muzyką czołowego polskiego artysty - Marka Grechuty (chyba mojego ulubionego twórcy poezji śpiewanej).
Utwór: Godzina Miłowania - dla mnie bardzo osobisty, a co wy o nim sądzicie? Dajcie znać Zapraszam do słuchania.
Kolejny ciekawy polski podcast to "Skądinąd" Tomasza Stawiszyńskiego.
Jak najkrócej scharakteryzować „Skądinąd"?
Może tak: są to rozmowy długie, dygresyjne i o sprawach najważniejszych – miłości, śmierci, życiu, sensie i bezsensie, wszechświecie, świecie, rozpaczy, radości, melancholii i nadziei.
Jak zapowiedziałem 3 dni temu, wypróbowałem pomysł na sztukę ze skanera z filmu który podlinkował @gacek . Okazało się że całkiem fajnie to wychodzi, zrobiłem 17 skanów bo eksperymentowałem. Pokazuję wam pierwszą próbę (jest to szare tło zamiast czarnego, bo w pokoju było jasno, dopiero później zaciemniłem pokój) oraz te które najbardziej mi przypadły do gustu.
Nie wiem jaką dać społeczność, mam nadzieję że artyści na Sztuka i design się nie obrażą
Kącik Niegłupich Pytań, na które odpowiada znakomita Kasia Gandor - kolejny odcinek odpowie Ci na pytania czy sójka wybiera się za morze, co ze strzelaniem z palców i dlaczego psy wąchają sobie pupki
Dołącz do grupy Nauka - to społeczność dla wszystkich zainteresowanych nauką, jej zdobyczami, rozwojem, sukcesami i porażkami; dla głodnych wiedzy i sprawdzonych informacji!
https://www.hejto.pl/spolecznosc/nauka
Obserwuj też wartościowe tagi #qualitycontent #nauka oraz @arcy
Już 19 kwietnia wznowiony zostanie Turniej Kandydatów w szachach.
Jest to rywalizacja na najwyższym poziomie, gdyż aby stać się pretendentem, trzeba zasłynąć na arenie szachowej.
Turniej Kandydatów wyłania jednego zawodnika, który zmierzy się z obecnym mistrzem świata w szachach - Magnusem Carlsenem.
Osoba która zwycięży, zostanie ogłoszona mistrzem świata. W tym przypadku Magnus będzie bronił swojego tytułu. Z kim jednak przyjdzie się mu zmierzyć.
Oto nasi pretendenci:
-Pretendent w meczu o mistrzostwo świata 2018: Fabiano Caruana
-Dwaj czołowi zawodnicy w Szachowym Pucharze Świata 2019: Teimour Radjabov (zwycięzca), który zrezygnował z udziału (zastąpiony przez Maxime’a Vachier-Lagrave) i Ding Liren (drugie miejsce)
-Zwycięzca FIDE Grand Swiss Tournament 2019: Wang Hao
-Dwaj czołowi zawodnicy w FIDE Grand Prix 2019: Alexander Grischuk (zwycięzca) i Ian Nepomniachtchi (drugie miejsce)
-Najwyższy średni ranking: Anish Giri i Mexime Vachier-Lagrave (zamiast Radjabova)
-Dzika karta wybrana przez organizatora z uwzględnieniem kryteriów: Kirill Alekseenko (najwyższe miejsce niekwalifikujące w Grand Swiss).
***
Mecze mogą być interesujące, kolejna faza turnieju (po przerwie która została zarządzona z powodu pandemii) rozpocznie się 19 kwietnia.
Każdego zainteresowanego zachęcam by śledził poczynania czołowych szachistów.
Miejmy nadzieję że w kolejnych latach, również i Polacy staną się pretendentami.
@tymszafa Oczywiście że znajdą się transmisje na żywo. Zakładam że i Polski Związek Szachowy zadba o to, by każdy mógł śledzić poczynania czołowych zawodników.
Wpis jest tłumaczeniem artykułu "How Many Tyrannosaurus Rexes Ever Lived on Earth? Here’s a New Clue." / Kenneth Chang / The New York Times / 15.04.2021
Jak obliczyli naukowcy, zanim 66 milionów lat temu zabił je meteoryt, około 20 000 dorosłych osobników ikonicznego drapieżnego dinozaura - Tyranozaura Rex - przemierzało Amerykę Północną w dowolnym czasie.
Nie jest to dokładna liczba, a właściwa suma może być znacznie niższa lub wyższa z powodu niewiadomych, takich jak długość życia, tempo wzrostu i dojrzewania oraz tempo metabolizmu. Mimo to badania, opublikowane w czwartek w czasopiśmie Science, otwierają drzwi do studiowania dawno wymarłych dinozaurów poza tym, co można uzyskać z poszczególnych skamieniałości.
Cechy szkieletu mogą wiele powiedzieć o zwierzęciu. Na przykład, ktoś patrząc na ludzki ząb może wywnioskować, że jest on przystosowany do żucia zarówno roślin, jak i mięsa, a kształt szkieletu może dać szacunkową ocenę tego, jak szybko dana osoba może biegać. Ale te fizyczne atrybuty nie mogą powiedzieć, ilu ludzi mieszka w Nowym Jorku.
"Badania takie jak to są pierwszym krokiem do odtworzenia starożytnych ekosystemów," powiedziała Felisa A. Smith, profesor biologii na Uniwersytecie Nowego Meksyku, która nie była zaangażowana w badania. "Musimy wyjść poza to, jakie skamieniałości zostały znalezione i gdzie, do większego obrazu: jak funkcjonował ekosystem".
Charles R. Marshall, profesor biologii integracyjnej na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, który kierował badaniami, powiedział, że praca zaczęła się od tego, że gdy trzymał skamielinę T. rexa zastanawiał się jak są rzadkie?
"Czy jest milion, miliard, trylion T. rexów?", powiedział. "Czy to jest jeden na milion, jeden na miliard, jeden na trylion? Jak na ziemi moglibyśmy znać tę liczbę? Wszyscy wiemy, że skamieliny są rzadkie, ale jak rzadkie są? I tak naprawdę zaczęło się od tego pytania".
Więc on i studenci z jego grupy badawczej zaczęli używać narzędzi, których biolodzy używają dla współczesnych zwierząt i zastosowali je do ery dinozaurów. Sedno ich obliczeń opiera się na spostrzeżeniu, że jest o wiele więcej małych zwierząt niż dużych, że szczury znacznie przewyższają liczebnością słonie.
Dla gatunków żyjących John Damuth, biolog z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Santa Barbara, wymyślił matematyczną zależność, znaną obecnie jako prawo Damutha, między średnią masą ciała zwierzęcia, a oczekiwaną gęstością jego populacji.
Zależność ta nie jest uniwersalna, ale na ogół sprawdza się w przypadku dużych grup zwierząt, takich jak jaszczurki czy ssaki żywiące się mięsem. Tak więc w przypadku Tyrannosaurusa rexa musieli nie tylko wpisać wagę dinozaura - około sześciu ton, plus minus kilka - ale także wyprowadzić inne liczby z tego prawa.
Dotyczy to również metabolizmu. Nie uważa się już, że dinozaury były zimnokrwiste jak współczesne jaszczurki, ale prawdopodobnie nie były tak ciepłokrwiste jak ssaki. Zespół dr Marshalla założył więc, że ich fizjologia mieści się pomiędzy fizjologią mięsożernych ssaków a smoków z Komodo. Musieli też uwzględnić pewną niepewność co do miejsca, w którym dinozaury żyły w Ameryce Północnej. Paleontolodzy nie wiedzą, czy zasięg T. rex był ograniczony do miejsc, gdzie znaleziono skamieniałości w zachodniej części Stanów Zjednoczonych i Kanadzie, czy też rozciągał się na inne miejsca o podobnym klimacie, od Alaski po wschodnie wybrzeże.
Ponieważ tak wiele nie wiadomo o dinozaurach, naukowcy nie szukali jednej ostatecznej odpowiedzi, ale chcieli określić granice tego, co uważali za prawdopodobną liczbę, która mogła się pojawić. "W przypadku większości danych paleontologicznych nie wiem, jak odgadnąć liczbę" - powiedział dr Marshall. "Ale mogę ci powiedzieć, co jest dobrym minimum, a co dobrym maksimum".
Obliczenia dały najbardziej prawdopodobną stojącą populację 20 000 dorosłych osobników Tyrannosaurus rex. Wskazywałoby to na rzadkie rozmieszczenie odpowiadające dwóm dorosłym osobnikom na obszarze wielkości Waszyngtonu.
Jednak niepewność wokół tego szacunku była bardzo duża. Te same symulacje komputerowe wskazały, z 97,5 procentowym prawdopodobieństwem, że było co najmniej 1300 dorosłych osobników, ale nie więcej niż 328 000.
Dr Damuth opisał nową pracę jako "świetny wkład". "Pomimo niepewności związanych z większością parametrów modelu, praca przynosi solidny wynik jakościowy."
Jeśli liczba 20 000 jest poprawna, w ciągu 2,4 miliona lat, kiedy T. rex chodził po Ziemi, byłoby w sumie około 2,5 miliarda dorosłych osobników, którzy kiedykolwiek żyli.
Ale nawet dr Marshall uważa, że liczba 20 000 jest prawdopodobnie niska. "To po prostu wydaje się niewyobrażalne, że można przetrwać kilka milionów lat z tymi kilkoma osobnikami" - powiedział. "Potrzebujesz tylko jakiejś strasznej plagi lub czegoś innego i już cię nie ma".
Powiedział, że myśli, że populacja mogła wynosić dziesiątki tysięcy, a może 100 000 lub 200 000. Duża część niepewności polega na tym, że prawo Damutha nie jest absolutne. Jaguary i hieny plamiste są ssakami mięsożernymi o podobnej wielkości, ale gęstość populacji hien jest około 50 razy większa.
"Użycie tych metod jest naprawdę ekscytujące" - powiedział Peter Makovicky, paleontolog z Uniwersytetu Minnesoty, który nie brał udziału w badaniach. "Nie sądzę, że wielu z nas, którzy są rodzajem, powiedzmy, szkieletowo skupionych paleontologów pomyślało, że byłoby to możliwe, ale myślę, że to naprawdę otwiera oczy w tym sensie".
Dr Makovicky powiedział, że kiedy przeczytał pracę, zaczął szukać populacji dużych drapieżnych zwierząt w dzisiejszych czasach, aby porównać je z szacunkami 20.000 T. rexes. "Na wolności pozostało mniej niż 4000 tygrysów, trochę więcej lwów" - powiedział. "To nie brzmiało jak duża liczba, ale w rzeczywistości nie jest tak mała".
W badaniu nie próbowano liczyć młodszych T. rexes. W ostatnich latach badania sugerują, że młode osobniki były prawie jak inny gatunek. Choć mogły być liczniejsze niż dorosłe, znaleziono niewiele skamieniałości, co wskazuje, że większość przetrwała ten okres życia lub że kości młodocianych były mniej podatne na zachowanie.
Doktorowi Marshallowi udało się również uzyskać odpowiedź na pytanie, od którego zaczął: tylko około jeden z każdych 80 milionów T. rexes, które kiedykolwiek istniały, został skamieniały, choć w najbardziej zaludnionych regionach liczba ta może wynosić nawet 1 na 16 000.
___________________
Lubisz naukę i szukasz więcej ciekawostek? Dodaj @arcy do obserwowanych!
Dołącz do grupy Nauka - to społeczność dla wszystkich zainteresowanych nauką, jej zdobyczami, rozwojem, sukcesami i porażkami; dla głodnych wiedzy i sprawdzonych informacji!
Dla wszystkich zainteresowanych załączam link do promocji - subskrypcja NYT tylko 2 euro miesięcznie przez rok (przy przedłużaniu na kolejny rok też zaoferują dobrą cenę
Naukowcy stworzyli embriony z mieszaniną komórek ludzi i małp.
W kontrowersyjnym eksperymencie naukowcy stworzyli małpie embriony zawierające ludzkie komórki i byli w stanie utrzymać je przy życiu przez 19 dni.
Badania, pomimo obaw natury etycznej, mogą dostarczyć nowych informacji na temat biologii rozwoju i ewolucji. Mogą również przyczynić się do stworzenia chimer, w których można by było hodować narządy do przeszczepów.
Długi i ciekawy artykuł na ten temat przeczytacie w Dzienniku Naukowym:
Źródło: Nature, Cell Press/EurekAlert!, fot. Weizhi Ji, Kunming University of Science and Technology. Na zdjęciu blastocysta chimery człowieka i małpy.
@arcy był taki film o tym jak klony są hodowane na części zamienne i utrzymuje się je w rozwoju jak dla 15 latków a wmawia im, że na świecie była wojna i nie wolno wychodzić. Klonowanie tak, ale ze śmiercią mózgową klona w pakiecie. A najlepiej hodowanie samych tkanek i narządów (i pewnie w tą stronę to będzie szło - nie będzie etycznych rozterek jako, że nerka hodowana w labie nie śni o mechanicznych nerkach).
Karol Szymanowski (1882-1937) ~ Polski kompozytor, który w swoim okresie twórczości, dorównał jednemu z największych twórców muzyki baletowej - Igorowi Strawińskiemu. Jak dokładnie z tym jednak było?
Szymanowski tworzył wiele dzieł, czy to na fortepian; czy też chór, a nawet na większe orkiestry. Dzieła te miały w sobie coś specjalnego, bardzo indywidualnego.
Gdy słuchałem preludiów i etiud fortepianowych kompozytora, dostrzegłem w nich bardzo wyrazisty charakter brzmieniowy. Trzeba przyznać, że aby wydobyć z jakiegokolwiek instrumentu "Pełnię" należy się bardzo mocno postarać. Szymanowski nie miał z tym najmniejszego problemu. Pisał tak jak czuł, co oczywiście jest pożądane u każdego twórcy, czy to muzyki; czy literatury.
Nadszedł jednak moment w którym trzeba było stawić czoła formie, bardzo trudnej, a zarazem (moim zdaniem) bardzo pięknej.
Balet nie jest prosty do napisania. Za pomocą dźwięków trzeba wytworzyć obrazy, które jednocześnie zostaną zaprezentowane na scenie, gdy orkiestra będzie grała.
Szymanowski idzie za ciosem ówczesnego świata muzycznego. Zaczyna pisać dzieło, które połączy w sobie folklor, polskość oraz piękno muzyki, typowo baletowej.
Strawiński był już po swoich kultowych baletach. Prapremiera "Pietruszki" miała miejsce w Paryżu 1911 roku, natomiast "Święto Wiosny" zostało wystawione w tym samym mieście 29 maja 1913 roku.
Karol Szymanowski do swojego dzieła zasiada w 1925 roku.
Ślady folkloru podhalańskiego – od bardzo słabych, po wyraźnie czytelne – odnajdziemy w wielu utworach Szymanowskiego: w mazurkach, "II Kwartecie smyczkowym","IV Symfonii Koncertującej", "II Koncercie skrzypcowym", także w "Stabat Mater", a nawet w Pieśniach kurpiowskich.
Tym razem jednak Szymanowski sam folklor przekaże w Balecie "Harnasie" Op.55
Scenariusz "Harnasiów" jest jakby mitologicznym uogólnieniem góralszczyzny: akcja jest symboliczna, postacie nie mają imion, występują "Dziewczyna", "Pasterz", "Zbójnik". Balet składa się z trzech obrazów – trzeci ma charakter epilogu i Szymanowski wahał się co do jego charakteru. Ostatecznie rozbudował kończącą utwór ostatnią scenę obrazu drugiego, dając tancerzom okazję do popisania się swym kunsztem w efektownym trzecim obrazie. Obraz I – Hala – rozpoczyna się redykiem owiec. Jedna z dziewcząt spotyka nieznanego górala, którego rozpoznaje później jako zbójnickiego harnasia. Ten wyznaje jej swoje uczucia. Obraz II to wesele Dziewczyny. W kulminacyjnym momencie weselnej zabawy wpadają zbójnicy – nieznajomy harnaś porywa pannę młodą. Obraz III pokazuje zakochanych na hali w głębi gór wśród gromady zbójników.
W kwietniu 1923 w Zakopanem odbył się huczny ślub Jerzego Mieczysława Rytarda – przyjaciela Szymanowskiego jeszcze z czasów ukraińskich – z Hanną Roj, rodowitą góralką. Sama uroczystość, pełna folklorystycznego splendoru, w powszechnym mniemaniu uchodziła za replikę słynnego bronowickiego wesela Lucjana Rydla, które jak wiadomo było bezpośrednim przyczynkiem powstania arcydramatu Wyspiańskiego Wesele. Wtedy to właśnie zafascynowany ludowym obrzędem Szymanowski podjął decyzję skomponowania góralskiego baletu, nad którym praca zajęła mu 8 lat – bijąc w ten sposób rekord twórczej gehenny Króla Rogera.
Pięknie swoje dzieło podsumował gdy do przyjaciela napisał:
"...w tej chwili napisałem Fine na ostatniej stronie Harnasiów i cieszę się, że mi ten tyloletni kłopot z głowy spadł"
Często łączy się "Harnasie" ze "Świętem Wiosny", wydaje się jednak że polskiemu twórcy bliższy był idiom "Pietruszki", baletu wykorzystującego ludowe cytaty, pełnego jaskrawej, groteskowej pikanterii. Pisanie tego rodzaju muzyki stanowiło dla kompozytora nie lada wyzwanie.
Prapremiera baletu odbyła się w roku 1935 w Pradze, w rok później wystawił "Harnasie" w Grand Opéra w Paryżu słynny tancerz i choreograf Serge Lifar. Był to niezwykły sukces kompozytora w niespełna rok przed śmiercią. Polska premiera sceniczna odbyła się w Teatrze Wielkim w Poznaniu w roku 1938, w tym samym roku "Harnasie" wystawiono w Warszawie. Dzisiaj wykonuje się ten utwór w całości lub tylko w częściach, z chórem i solistą lub bez. Najpopularniejszymi fragmentami są sceny: Redyk, Marsz i Taniec zbójnicki, Taniec góralski i Hala.
*
Tak oto Szymanowski tworzy; jednocześnie zabierając nas na Podhale.
*
Już kiedyś dodałem tutaj "Harnasie" jako #PolecajkęMuzyczną lecz tym razem chciałem przyglądnąć się im z bliska, jednocześnie dzieląc się z wami tym.
Fajne wieczory polecam spędzać z czymś spokojnym, lub nie... jak kto woli.
Ja zachęcam by posłuchać Chorału z Kantaty "Herz und Mund und Tat und Leben" BWV 147". Utwór ten nosi nazwę "Jesus bleibet meine Freude". Brzmi bardzo sympatycznie, szczególnie w transkrypcji na fortepian.
