Rozklad jazdy wszystkim znany

Rymy: uszka-poduszka-gacie-psubracie

Temat: gruszka

#zafirewallem #naczteryrymy #poezja

ZASADY:

https://www.hejto.pl/wpis/no-dobrze-jakem-wczoraj-obiecal-tako-i-dzisiaj-czynie-zakladam-tag-naczteryrymy-

Witam szanowne grono #zafirewallem !

Po zaciętej walce w ostatnim odcinku naszego programu doszło - rzecz już w zasadzie regularna - do remisu pomiędzy dwoma poetami. Moją niezbyt skromną osobą tj. @DiscoKhan oraz @Moose który to jak nic musiał dojść do tak wysokiego wyniku piorunów w sposób szemrany. Moja teoria zakłada, że doszło tutaj to wykupienia gloss poprzez boty z Indii bądź Chin, chociaż oczywiście PODKREŚLAM, nie są to żadne potwierdzone oskarżenia, jedynie plotki zasłyszane od najbardziej wpływowych i najlepiej poinformowanych ludzi w tym temacie którzy nie chcą dzielić się swoimi nazwiskami i nickami by nie być kojarzonym z tak niegodnym zachowaniem. Ze swej strony ręczę że moja uczciwość jest niekwestionowana...

Przepraszam co pan z tyłu niby mówił? Że Łoś więcej ćwiczył po prostu, więcej tekstów pisał i że zasłużył sobie na wygraną? No, no! Żebym o panu sobie nie porozmawiał z elitą, elit, ludźmi którzy z rękawa wyciągają dane o kimkolwiek, żeby się pan nie zdziwił!!

Proszę o ciszę! Trochę kultury, zwłaszcza pan, panie buraczana morda! Tak, do pana mówię, chamie! Proszę wyjść i tu powietrza nie psuć, do widzenia!..

Najmocniej wszytkich przepraszam ale tutaj wszystkich bez weryfikacji wpuszczają i później sami państwo widzicie co za typy, żeby mu bigos skisł, patafian jeden...

Ale do rzeczy, następuje zwolnienie blokady hamującej i losujemy, losujemy... Jedna kulka z rymami, to te czerwone... I teraz druga kuleczka niebieska, hehe, wiadomo, kulki muszą być dwie minimum, co to za życie z jedną kulą zaledwie... Chociaż niebieska?

Rymy: szuje - wuje - truje - absztyfikuje

Temat: pokaz mody

#zafirewallem #naczteryrymy #poezja

ZASADY:

https://www.hejto.pl/wpis/no-dobrze-jakem-wczoraj-obiecal-tako-i-dzisiaj-czynie-zakladam-tag-naczteryrymy-

Tak swoją drogą to karne pioruny powinny być dla tych co zapominają zasady wrzucić w swoich wrzutkach :PP

Pan Jerzy

czyli ostatni slam w Gorzowie

***

Od Autora

Drodzy Czytelnicy!

Nie spodziewaliście się zapewne kolejnej części przygód pana Jerzego tak prędko, prawda? Bo ja, prawdę powiedziawszy, zupełnie się nie spodziewałem. Zabrałem się jednak za porządkowanie notatek, szkiców i pomysłów do tego poematu doniosłego na d⁎⁎ie opartego (i to, na dodatek, w rozmaitych tej d⁎⁎y aspektach) i jakoś tak z rozpędu przy tym zajęciu machnęła mi się cała księga piąta (a i z pół szóstej przy okazji; no i spora część dwunastej też), którą to teraz do rąk Waszych oddaję.

Jest taki stary dowcip (ja to znam chyba tylko stare dowcipy): – Co ma wspólnego Grecja i trwający jeszcze, świąteczny weekend? – Długi (hahaha!). Możemy więc ująć sprawę tej księgi, która to przyszła na świat trochę jako wcześniak, w taki oto sposób: cztery dni wolnego – to tak jakby dwa weekendy zeszły się do kupy. A skoro dwa weekendy, no to i dwie księgi Pana Jerzego! Zupełnie tak, jak kiedyś wychodziły, z okazji wakacji czy świąt właśnie, podwójne numery czasopism. A może dalej tak wychodzą? Nie mam pojęcia, od jakiegoś czasu prasy nie czytam już żadnej.

Wyjątkowo płodny był dla mnie ten okres świąteczny, i to płodnością najlepszą i najbezpieczniejszą z możliwych! Bowiem płodny był płodnością taką, po której nie zachodzi obawa o to, że kiedyś przyjdzie mi jakieś alimenty płacić, a za to może i jakieś tantiemy mi wpadną? Nie licząc jednak na nie, a także nie przedłużając, zapraszam oto do lektury! Przyjemności! – w miarę możliwości.

Wasz Autor.

***

Spis treści

Księga I – Zwycięstwo

Księga II – Do Grecji!

Księga III – W Grecji

Księga IV – Nadal w Grecji

***

Księga V

Ciągle w Grecji

Spacer – Rozmowa – Zdrada? – Spadek

Bez żadnych awantur pod prysznic Pacha poszła.

– „Długo coś jej tam schodzi” – myślę – „może doszła?

Ale jakby tam doszła, Pacha ma kochana,

kiedy to ona przecież nie ma bakłażana?”

(I całe szczęście! Bowiem: ja nie jestem fanem

tychże nowoczesnych kobiet z bakłażanem.)

Aż w końcu wychodzi: umyta, pachnąca.

– Zimna woda! – tak woła – Słońca, Dżordżu! Słońca!

Tak na ateński spacer my poszliśmy razem

a @moll się w tym czasie zajęła obiadem.

Po Atenach bez celu troszeczkę chodzimy,

podjąć temat drażliwy jakoś się boimy.

Ciszę Pacha przerywa: – Dobła, Dżordżu Starku,

by pogadać spokojnie, to chodźmy do parku.

Tam, w cieniu platanu, razem usiądziemy

i naszymi problemami wspólnie się zajmiemy.

Zgadam się na to, mówiąc: – Dobrze, me kochanie,

podoba mi się bardzo twoje rozwiązanie.

Niezwykle delikatne, tak subtelne prawie

jakoby ten ptaszek, co się zmoczył w trawie.

Na takiej to konkluzji więc poprzestajemy

i poszukać gdzieś parku wraz się udajemy.

A dzionek był to piękny, raz jeszcze powtarzam:

gdzieś mijamy kurę, co się w piachu tarza

a gdzie indziej okazy ateńskiej przyrody:

tutaj narcyz piękny, tam piękny łabędź młody!

Aż po godzinie gdzieś, za teatrem, z lewa,

dostrzegamy w końcu jakieś krzaki, drzewa

i tam, pomiędzy nimi, i ławeczka pusta:

ja silę się na uśmiech, wykrzywiając usta

bo strach mi przed rozmową którą odbyć mamy.

Mówię jednak po męsku: – Pacha! Tam siadamy!

Pozycję startową, nim siedliśmy wygodnie,

zająłem właściwą. Niech Pacha wie, kto spodnie

w tymże związku nosi! Kto tu dzierży władzę!

A i czytelnikowi to samo ja radzę:

pomimo tego, co ci może mówi serce,

kobitę trzymaj krótko, niech zna swoje miejsce!

Siedliśmy na tej ławce no i nagle: cisza!

Cisza tak przejmująca, że i bym usłyszał,

gdybym tylko się skupił, gdybym złapał fokus,

jak ósemkę mą niszczą wredne streptococcus

ze szczepu bakterie. Tego jednak nie słyszę,

a słyszę za to Pachę, bo przerywa ciszę

gdy w końcu się odzywa, mówiąc do mnie tak:

– No to proszę, zaczynajmy, panie Dżordżu Stark.

Co masz do powiedzenia, tak jak tego chciałeś,

powiedz. Bo, że chcesz mówić, to sam powiedziałeś.

Cóż było robić kiedy (może tego chciała?)

Pacha takimi słowy mnie sprowokowała?

A więc, cichutko i nieśmiało, ja, Stark Jerzy,

wyrzucać począłem to, co na sercu leży:

– Na początek chciałem poruszyć jedną sprawę:

czemuż to swym ryżykiem karmisz obcą babę?

I jeszcze na dodatek, o tym wiedzą wszyscy,

do ryżyku miłosne jej dołączasz listy!

Recz druga: twoja pamiętliwość. Powiedz, proszę

DWIEŚCIE SZEŚĆDZIESIĄT CZTERY złote? Jakieś gorsze,

to są. My! Nie ja! Słyszysz? My! Bogaci teraz!

No przecież masz noblistę. No i milionera!

A ty wszystko pamiętasz, tak jak Mnemosyne

i jeszcze na dodatek tylko moją winę

w stracie upatrujesz! I tak mi z płaczem

mówisz: za taką sztukę, może ci wybaczę.

Ty tylko o pieniądzach! Marność! Wszystko marność!

Ja to dla ciebie wiersze pisałbym za darmo!…

Mógłbym jeszcze i długo ciągnąć tę przemowę

lecz nagle twarz mej Pachy barwy fioletowe,

przyoblekać zaczyna, takie jak Jagoda,

– się dziewczyna przejęła, nawet mi jej szkoda –

a łydki jej łyse (bo suknię za kolana

wdziała, więc było widać) już tańczą kankana.

I cała już się trzęsie, zaczyna ją nosić,

wzruszyła się pewnie i chce mnie przeprosić.

I usta otwiera, w ton uderza taki:

– Sorry! Wybacz, Dżordżu, ale muszę w krzaki!

Nie jest ze mnie aż taki wredny okaz knura

żeby ją zatrzymywać, gdy wzywa natura.

– Dobrze, ja poczekam – rzucam w odpowiedzi

której Pacha nie słyszy, albowiem już siedzi

w krzakach. Albo, nie wiem, może i tam kuca?

Nie będę tego drążył, spojrzeniem nie rzucam

w tamtym kierunku. A niechże prywatności

ma też trochę dziewczyna. Jeszcze się rozzłości.

Ale, w tymże miejscu, prawem narratora,

uznajemy, że przyszła odpowiednia pora

by przedstawić Wam tutaj Pachy rozmyślania,

które poczyniła w krzakach podczas srania:

– „Ech, widać że Dżordż to wszystko mocno przeżywa

ale może i ja też ciut niesprawiedliwa

jestem, bo, choć nieudolnie, ale się stara

przecież, a nie nagroda, a coś jakby kara

go za to spotyka. No, trochę chłopa szkoda.

Niechże więc zamiast kary, czeka go nagroda.

Teraz więc postanawiam sobie postanowić

trochę się postarać i przyjemność mu zrobić.

Niechże więc pomyślę, w czymże się lubuje

gdy akurat się do mnie przyssać nie próbuje?

Wiem! Przecież to czytelnik namiętny książkowy

sprawię mu w prezencie jakiś wyjątkowy

egzemplarz! Pomysł świetny! To się chłop ucieszy!

Z tym pomysłem kończyć wypróżniać się spieszy

i, załatwiwszy sprawę, przeczesuje torbę

żeby znaleźć chusteczki. Nagle: Greka Zorbę

widzi, który w ten dzień piękny spacerował

nosząc na papierze wydrukowane słowa

o sobie, w rzadkim, a wspaniałym wydaniu,

równym wręcz jego własnym o sobie mniemaniu.

– Zorbo! Zorbo! Chodź no tu! – tak to woła Pacha

i, by uwagę zwrócić, rękami mu macha.

A myśli tak sobie: – „Tym szczęśliwym to trafem

będzie miał Dżordż książkę i to z autografem!

I to nie autora, lecz protagonisty!

Tylko najpierw se wytrę tyłek swój nieczysty!”

Niestety, nie ma jednak Pacha na to czasu,

Zorba bowiem, zwabiony ogromem hałasu

jaki uczyniła, z alejki zstępuje

i już wprost ku niej żwawe swe kroki kieruje.

W tym czasie ja, na ławce sam pozostawiony,

nieobecnością długą leciutko zmartwiony,

idę jej poszukać i… o żesz ja pi⁎⁎⁎⁎lę!

Zorba obok Pachy, Pacha: gacie w dole!

Pod wpływem zazdrości w sprawie mojej Pachy,

wstyd się trochę przyznać: narobiłem w nachy.

I myślę: – „Rację miał pan Wergili! Człowieku!,

wiedz: Timeo Danaos! czyli: strzeż się Greków!”

I, w rozpaczy pogrążon, tak jej mówię: – „Paszka!

Co z ciebie za kobieta?! Co z ciebie za Laszka?!

Żeby tak z Grekiem chować się po krzakach?!

Kiedy ty fajnego z Polski masz chłopaka!

Przy mnie, takim Polaku, każdy Grek się chowa:

nie dość, żem z Polski, to jeszcze z Gorzowa!

I nie tylko w spodniach, ale i na duszy

jest mi jakoś tak ciężko. Pacha: się nie puszy

tylko przemowę swoją taką rozpoczyna:

– Otóż, mój kochany, to nie jest moja wina

i ja, tak jak i wódka, czyste mam sumienie,

zaszło nam tutaj bowiem nieporozumienie!

Było tak: jak sam wiesz, w krzaki poszłam sobie

za potrzebą mą pilną, ale tam o tobie

jedynie i dla ciebie prezencie myślałam,

z nikim w tych krzakach ciebie nie zdradzałam.

A że ten Zorba obok? Zupełny przypadek!

Tak samo też i zresztą, jak mój goły zadek.

Bo on tylko przechodził tutaj obok, mimo.

No, sam mi powiedz, Dżordżu, czy to moją winą

że tę książkę, co dzierży, sam ją sobie zobacz,

tak bardzo właśnie tobie chciałam podarować?

I, tak całkiem bezmyślnie, wołać go zaczęłam

i później ty tu wpadłeś, i książki nie wzięłam,

a że ten prezent tak ci bardzo zrobić chciałam

to w tym wszystkim majtek wciągnąć zapomniałam.

No nie gniewaj się! Zrozum i nie bądź na mnie zły

Pamiętasz przecież? Na zawsze: tylko ja i ty!

A chcesz, to wyślemy dziś @moll pod most na spanie

i wtedy wieczorem będziesz miał… – Niech zostanie!

Znam te obietnice, rodem jakby z bajek

A kiedy @moll z nami: przynajmniej się najem.

Poza tym, muszę przyznać, tak zupełnie szczerze:

dla mnie brzmi to rozsądnie. No i ja ci wierzę.

Lecz na wszelki wypadek, Pasze ufam bowiem,

ale tym wokół Grekom, to jakoś nie mogę,

pytam się tak jej: – Paszko ma wierna, wspaniała,

może już wracajmy? Chyba już zgłodniałaś?

Entuzjastycznym ona wręcz na to skinieniem

zgadza się, a i jeszcze żołądka burczeniem

aprobatę potwierdza całkiem niewerbalnie.

– Tak, świetny to jest pomysł! Chodźmy! Ale fajnie!

Po tej rozmowie razem, wesoło na chatę

wyruszyliśmy. Choć, w tych uliczkach Aten

kilka razy to żeśmy trochę się zgubili;

nie zepsuło to jednak nam nastroju chwili.

A pod drzwiami pokoju: cudne aromaty!,

zupełnie inne, aniźli te, co spod pachy

w dzionek taki piękny się wydobywają.

– „Ciekawe co za cuda tam na nas czekają?”

Z taką myślą, głodny, ja do kuchni wchodzę

i – o moja rozpaczy! – bo tam na podłodze

siedzi @moll i płacze! – No, co się tutaj stało? –

pytam @moll , której to twarz łzami już zalało.

– Widzisz, Jerzy, na obiad pierogi być miały

ale mi jakiś łobuz farszyk wyżarł cały!

No i co też ja teraz, co ja biedna zrobię?

Mogę wam tylko podać ciasto pierogowe!

– Nie szkodzi – mówi Pacha – i ciasto nam starczy

tym bardziej, że do niego czuję także barszczyk!

I siadamy we trójkę żeby obiadować

ten posiłek wspaniały, co przy nim się schować

mogłyby wszystkie greckie te niby-ambrozje.

Nagle Pacha powstaje no i swoje spodnie

po kieszeniach nerwowo jakoś przeszukuje,

a na nasze zdziwienie: – Coś mi tu wibruje –

wyjaśnia i ze spodni wyjmuje komórkę.

Czyta coś na niej, a warg kąciki w górkę

jej się nagle unoszą, i twarz promienieje:

– Wiecie wy co się stało? Szczęliwam, ojeje!

Podwójnie ja się cieszę, bo i ten obiadek

od @moll jest fantastyczny, ale też i spadek

właśnie otrzymałam. Dżordż! Ty jesteś noblistą,

a ja? Ja to od teraz zamku żem dziedziczką!

***

Stopka redakcyjna

Oficyna Wydawnicza Kawiarnia #zafirewallem

Internet, 2023

@George_Stark , 2023

Redakcja: @George_Stark

Korekta: @George_Stark

#tworczoscwlasna #poezja

Ten poprzedni miał być ostatni, ale coś wczoraj nie mogłem usnąć i, tak jak to śpiewał pan Tom Waits w pięknej piosence I hope I don’t fall in love with you (to w ogóle dla mnie jeden z lepszych muzycznych tekstów, jakie kiedykolwiek słyszałem): the night does funny things inside a man, to mi się w głowie układało to, co dziś rano spisałem. Tym to sposobem nie dotrzymuję słowa i oto znów coś zamieszczam.

Myślę, że w tym wytworze jest kilka inspiracji: nastrój sonetu di risposta od kolegi @Piechur ; gdzieś mi tam pewnie po głowie chodziła mi Tolerancja pana Stanisława Soyki, gdzieś Wieża radości, wieża samotności Sztywnego Palu Azji (to jest w ogóle kapitalna nazwa zespołu!), gdzieś tam pewnie echo myśli pana Andrzeja Stasiuka że życie to jednak strata jest. No i powstała mi z tego wszystkiego taka di risposta do sonetu di proposta koleżanki @moll . Konkursowa chyba nawet, bo nic się tutaj, o dziwo, nie powtarza.

***

Twierdza

A gdy wciąż boli po ostatniej stracie

to wytycz sobie na ziemi krąg,

materiał, narzędzia zgromadź gdzieś w wiacie,

fundament wykop, dwa metry w głąb.

Później mozolnie jest murowanie

i wypaloną gliną dachu pokrycie

i okien, ze szkłem grubym, wstawianie

żeby się zamknąć móc należycie.

Na koniec: drzwi. W solidnej ramie,

z zamkiem, co jak go sforsować, nikt nie wie.

A klucz? Do fosy! Niech tam zostanie!

Nie będziesz przecież wychodzić od siebie.

No, to masz już twierdzę, że pozazdrościć!

Siedź sobie tam teraz, w swej Samotności.

***

#nasonety #zafirewallem #poezja #tworczoscwlasna

#naczteryrymy

Rymy: masła - trzasła - piórek - ogórek

Temat: związek radziecki

Powodzenia i miłej zabawy

#tworczoscwlasna  czyli #poezja  pod choinką w kawiarence #zafirewallem  .

Szanowni!

Pod wpływem inspiracji kapitalnym tytułem sonetu di risposta kolegi @plemnik_w_piwie (uwielbiam takie matrioszkowe słowa ukryte w słowach!) przyszedł mi do głowy tytuł tego poniższego wytworu (bo przecież nie utworu). A później to już samo jakoś poleciało.

Były już wiersze z odrobiną konotacji w kierunku defekacji; była wybitna poezja vomitna; były nawet, że przeproszę, wiersze olewane moczem (dziś wyjątkowo się powstrzymam i o seksie nie wspominam). Więc czas teraz ażeby tematyka pojawiła się i inna: oto przed Państwem – zupełna nowość! krwią okupiona! – poezja menstruacyjna:

O kresie

We krwi troszeczkę brudne mam gacie

i w brzuchu od comiesięcznych skręca mnie mąk.

A nie zrozumiesz ty tego, bracie,

jak boli damskiej płodności krąg.

I nie pomaga tabletek ćpanie,

ani uśmierzających herbatek picie.

Ten ból przez kilka dni ze mną zostanie:

to cena za to, że mogę dać życie.

Przez tych dni kilka ty będziesz skaranie

mieć ze mną, a nie tak jak w niebie.

Lecz ty nie jesteś zły na mnie, kochanie,

bo wiesz, że to przez hormony nie ręczę za siebie.

Więc ci dziękuję za gest wyrozumiałości

i za tę cierpliwość twoją, w imię miłości.

***

Ten wiersz (chyba już mój ostatni w tej edycji), ponieważ znów, niezgodnie z zasadami, powtórzyłem w nim dwa rymy ze (wspaniałego!) sonetu di proposta koleżanki @moll , uznaję, że też jest poza konkursem #nasonety . Ale chciałem się nim z Wami podzielić, ponieważ ta #poezja powstała jako #tworczoscwlasna w kawiarence #zafirewallem .

Siema,

Będzie niestety pretensjonalnie, ale cierpię na brak weny i humoru. #diriposta na sonet di proposta w bitwie #nasonety

----------

Do Ż

Twarz zatopiona w dłoniach i puste szkło na blacie

Jak dużo jeden człowiek znieść może różnych mąk?

W tej chwili dołującej do Ciebie piszę, kacie

Ty, któryś przygotował tych beznadziei ciąg

Wiem dobrze już od dawna, jak bawi Cię znęcanie

Każdy kolejny atak, który planujesz skrycie

Za czułym gestem chowasz, by potem niespodzianie

Urozmaicić trochę nim nasze to współ-bycie

Kiedy objęcia łaknę, otrzymuję szarpanie

Lecz mimo upokorzeń wciąż cnotę Twoją krzewię

W tej chorej toksyczności trwać chyba nam zostanie

Póki mnie nie opuścisz - kiedy to będzie, nie wiem

I choć czasami marzę, by oddać się nicości

To nadal kocham Ciebie, w Twej niedoskonałości

----------

Różna #tworczoscwlasna , choć głównie #poezja , w kawiarence #zafirewallem

Dziś taki wieczór, że ponoć nawet zwierzęta (w tym i erosomańskie świnie) mówią ludzkim głosem, wobec czego wyjątkowo nie będę łajał wczorajszych zwycięzców naszej zabawy #naczteryrymy za niewywiązanie się z odbioru nagrody i sam zadam dzisiejsze zadanie:

temat dziś zupełnie dowolny, a

rymy: anioły – stąd – wesołych – świąt!

#tworczoscwlasna czyli #poezja pod choinką w kawiarence #zafirewallem .

Jeszcze jeden machnąłem, z rozpędu, pod wpływem podwójnej inspiracji: raz tym komentarzem sentymentalnym o świętach minionych i pieniądzach od babć i wujków, dwa tym wspaniałym fragmentem z No speaking inglese pana Kazika Staszewskiego: najbardziej mnie teraz wkurwia u młodzieży to, że już więcej do niej nie należę. Oto proszę:

Sonet starego pierdziela

Moje drogie dzieci, czy wy jeszcze gracie

w gry takie na podwórku, jak klasy albo bąk?

A może już tylko świat wirtualny znacie

w tych tabletach waszych, przyklejonych do rąk?

Albo, trochę później, w bramie wystawanie

i w nich z kolegami potajemne picie

pierwszych alkoholi, podebranych tacie,

które to na całe zapamiętam życie.

W koleżance z klasy pierwsze zakochanie,

o którym przecież ona wcale nie wie!

Bo tylko to się końskie do niej zalecanie

było wszystkim co ku niej wydobyłem z siebie.

OK, boomer – nie mówcie. Nie róbcie przykrości

staremu pierdzielowi, co tęskni do młodości.

***

Znów to jest sonet pozakonkursowy ze względu na użycie słów ze (wspaniałego!) Sonetu Słów Zakazanych. Niemniej, zdecydowanie jest to #tworczoscwlasna w kawiarence #zafirewallem . I może nawet #poezja , gdzieś obok naszej zabawy #nasonety.

Mój pierwszy sonet di riposta w IV edycji bitwy #nasonety . Tak szczerze powiem, że miałem problem z weną, nie wiedziałem o czym napisać, lecz z pomocą przyszło mi życie

***

"O pracowitości"

Wy na Wigilii smacznie szamacie.

Po karpiu zaraz podjeżdża pstrąg.

Ja teraz w pracy spinam swe gacie.

Z rodziną dziś mam pewny rozłąk.

Czeka mnie dziś w nocy czuwanie.

A Wy z sałatką właśnie walczycie.

Nie dla mnie dziś biesiadowanie.

Za to Wy rybki se dołożycie.

Ja będę j⁎⁎ać w tym bantustanie,

żeby nie siedzieć o samym chlebie.

Można by rzec od losu dosranie -

być dziś w robocie to jest badziewie.

Lecz mnie to nic wcale nie złości.

Nie dążę chociaż do otyłości!

***

Była to moja odpowiedź na ten oto sonet di proposta: https://www.hejto.pl/wpis/bo-w-zyciu-tak-to-bywa-ze-bitwa-na-sonety-trwa-i-czasem-piorunami-sie-zdobywa-do

Trochę tam podkoloryzowałem na potrzeby artystyczne, bo na Wigilii już dziś byłem i nażarłem się pod korek

***

Teraz najważniejsza część, bo ten sonet był tylko pretekstem do tego, żebym mógł Wam wszystkim życzyć zdrowych, wesołych, spokojnych, przepełnionych weną i artyzmem Świąt! Bawcie się dobrze i wypoczywajcie!

Była to #tworczoscwlasna z kategorii #poezja w IV edycji bitwy #nasonety opubikowana we wspaniałej kawiarni #zafirewallem

Wesołych świąt!

#hejto #swieta #poezja

Ależ mam dzisiaj wenę! A ten temat to mi się chyba nigdy nie znudzi! – czego zresztą wyraz dałem w poniższym wierszydle. Kolejna di risposta do wspaniałego sonetu di proposta , tylko tym razem poza konkursem #nasonety , a to przez powtórzenie, proszę ja ciebie, „rąk”, „gniewie” i „ciebie”.

***

– No nie podołam kolejnej racie!

Banknotów plik z portfela mi wsiąkł!

Ale tak to już jest, gdy się odprawiacie

z pomocą naziemnej obsługi rąk.

Kiedy to spóźnionego sonetu pisanie

zupełnie pochłonie was, całkowicie.

Kiedy to ciętej risposty składnie

rozpoczynacie w dzień lotu o świcie.

A wiersz ten wspaniały! – to moje wyznanie,

mimo że ku mnie utrzymany w gniewie.

Na wieczność masz teraz moje uznanie:

przez jego to pryzmat właśnie ja będę już zawsze wspominał Ciebie.

Więc, droga Pacho, nie ma co się złościć

o te DWIEŚCIE SZEŚĆDZIESIĄT CZTERY złotości.

***

Do pozdrowień spod poprzedniego wierszydła dołączam więc Wam teraz kolejne życzenia. Tym razem pieniędzy. Może nawet więcej niż DWUSTU SZEŚĆDZIESIĘCIU CZTERECH złotych.

#poezja #tworczoscwlasna #zafirewallem

Oto przed Państwem moja pierwsza propozycja sonetu di risposta w czwartej edycji bitwy #nasonety . Jest to mniej wspaniała odpowiedź na wspaniały sonet di proposta koleżanki @moll .

W ostateczności

– I jak tam, mordo? – Słabiutko, wariacie.

Słyszałeś może, że Łysy gdzieś wsiąkł?

Tak kminię, że może pierdzieć przy kracie

i zacząć sypać, gdyby się zląkł

kiedy sam prorok tam przed nim stanie

i gadkę zapoda, że będzie bicie,

kiedy mu powie, że przesłuchanie

jak prowadzone jest, nie stoi na kwicie.

Nazwiska, adresy psiarnia dostanie

i przyjdzie kitrać się nie u siebie.

Czas ciężki wtedy dla nas nastanie,

czas będzie tak ciężki, że o ja j⁎⁎ię!

– Nie peniaj, mordo! Ot, co tam: to tylko paru skrojonych gości.

Po wadze najwyżej w zawiasach będzie. A to i tak tylko w ostateczności.

***

Pozostając w klimacie powyższego wierszydła, zamiast życzyć Wam wesołych świąt, przesyłam pozdrowienia do więzienia.

#poezja #tworczoscwlasna #zafirewallem

#tworczoscwlasna #poezja

złotowłosej

dziecinko, musisz uważać -

ruchome kalejdoskopy przesuwają chmury,

powyżej linii horyzontu każdy atom w pokładach drży i krąży.

przemieszczające się ładunki miażdżą najtwardsze tafle,

iskra rozpada w pojedyncze ziarna, by uwydatnić szczegół.

rozkładasz dłonie jakbyś chciała bezgłośnie przyjąć deszcz

- miękkość rozgrzanych opuszków chłonie dźwięk,

jednym mrugnięciem przerzucasz galaktyki w niebyłe.

zawieszona gdzieś pomiędzy,

łapiesz na rzęsy płatki - błoga chwila

szkatułek wyłożonych atłasem.

za progiem ciszy

zajrzysz pod skrzące szkiełko,

rozetrzesz śnieg w poszukiwaniu drobinek ciepła,

a świat się stopi, spływając po policzku

zaróżowioną łzą.

Krótka piłka

Rymy: Rybi - głowa - chybi - połowa.

Temat: archeologia

Miłej zabawy

#naczteryrymy #zafirewallem #poezja  #tworczoscwlasna

Nie wytrzymałem! Oberwało się szmacie!

Siarczysty najpierw policzek, następnie gong

Żuchwa jej się obluzowała jak w Passacie

Próg. Ale sza! Mój to jest Podziemny Krąg

Czego beczysz, nic to, żadne wykrwawianie...

Miłość niejedno ma imię, usłyszysz to na płycie

Wielkich artystów. Przekonij ból, spławianie

Emocjonalne... Zaraz się zacznie siniaków krycie

Jedni mają o sobie wielkie mniemanie

My mamy siebie nawzajem, żyjemy o chlebie

I wodzie. Nie mów do mnie per "patafianie!"

Zachowujmy maniery, nie żyjemy w chlewie.

Między nami coraz większe odległości

Między nami coraz więcej złości

______

Tak jakoś temat wyszedł po przeczytaniu tego sonetu od Moll do takiej muzyki:

https://www.youtube.com/watch?v=nO0Z8tjnEGQ&t=187

I po odbębnieniu treningu to rękoczyny same się na głowę nasuwają xd W utworzeniu tego dzieła nie została skrzywdzona żadna kobieta!

Oryginalny sonet oraz zasady zabawy na sonety tzw. ripostowe @moll :

https://www.hejto.pl/wpis/bo-w-zyciu-tak-to-bywa-ze-bitwa-na-sonety-trwa-i-czasem-piorunami-sie-zdobywa-do

#nasonety #poezja #zafirewallem

Pan Jerzy

czyli ostatni slam w Gorzowie

Od Autora

Najdrożsi Czytelnicy! Jest już sobota, czyli weekend, wobec czego – jak to w weekend – oddaję w Wasze ręce kolejną księgę tego lirycznego gniotu pisanego ku eozśmieszeniu serc, a więc trochę inaczej niż robił to pan Sienkiewicz. Zresztą, on nie pisał wierszem, to po co gościa w ogóle wspominać? Wcześniejsze zdanie – to piszę dla własnego bezpieczeństwa – to zdanie o publikowaniu w weekendy, nie oznacza jednakowoż, że jeśli Pan Jerzy do tej pory ukazywał się w miarę regularnie, to dalej tak będzie. Nie mogę tego obiecać, bo nie jestem tego pewien. Ale się postaram. Niemniej mam nadzieję, że jesteście z premiery kolejnej księgi choć trochę zadowoleni, bo choć trochę na nią czekaliście. Tak jak, mam nadzieję, będziecie na pozostałe księgi również trochę (chociaż krótko, bo tylko tydzień) czekać.

Wspaniały czeski autor, pan Jaroslav Hašek we wstępie do wspaniałego zbioru swoich wspaniałych tekstów, które pisywał do rozmaitych czechosłowackich gazet, a który to wstęp również sam napisał (jak w nim przyznał, z racji tego, że nie potrafił znaleźć nikogo, kto zrobiłby to lepiej – któż bowiem wie lepiej, co autor chciał powiedzieć, niż samże autor właśnie), zawarł myśl, że w dobrym tonie jest kiedy autor we wstępie podziękuje komuś (najlepiej redaktorowi), a w tonie jeszcze lepszym jest, jeśli wszelkie błędy weźmie na swój kark. Wobec powyższego: dziękuję za owocną współpracę redaktorowi tej księgi. Bez Ciebie nie wyglądałaby ona tak, jak wygląda i nie odniosła by takiego sukcesu, jaki być może odniesie. Wszelkie natomiast nieścisłości, pomyłki czy błędy są tylko i wyłącznie winą moją, czyli winą autora.

Ten wspaniały zbiór wspaniałych tekstów pana Haška, gdyby kogoś to interesowało, w Polsce został wydany pod wspaniałym tytułem Medytacje nad kuflem piwa. Polecam lekturę. Choć, tak mi teraz przyszło do głowy, że mogłem się pomylić i tej obserwacji nie opublikował wcale pan Hašek (nie mówię, że nie poczynił: mógł przecież poczynić, a nie opublikować), a ja czytałem to w którymś ze wspaniałych zbiorów wspaniałych felietonów wspaniałego pana Umberta Eco: Zapiski na pudełku od zapałek lub Jak podróżować z łososiem. To są te same teksty, tylko w innych tłumaczeniach. Ich lekturę również polecam.

Albo może to było jeszcze gdzie indziej? Nie jestem pewien. No cóż: późno już jest. Mogło mi się coś tam pomylić, prawda?

No właśnie: jest już późno, więc tyle tytułem wstępu. Wy pewnie, jeśli w ogóle to przeczytacie, to zrobicie to raczej rano. Mam nadzieję, że lektura tego gównianego poematu umili Wam ten Wasz poranek. Na przykład umili poranny pobyt w toalecie, które to miejsce gorąco polecam jako idealne do oddania się lekturze tego wiekopomnego dzieła pisanego, brawurowym momentami, ale jednak trzynastozgłoskowcem.

Wasz Autor.

***

Spis treści

Księga I – Zwycięstwo

Księga II – Do Grecji!

Księga III – W Grecji

***

Księga IV

Nadal w Grecji

Koniec imprezy – Noc w apartamencie – Śniadanie – Awantura

Impreza trwa na dobre: lekko już wstawieni

rzeczną wodą: tańczymy! Się przekrzykujemy:

– Jakie twoje imię? – pada gdzieś tam z sali

– wybacz mi, bom zapomniał. Chyba nam tu dali

wody prosto z Lete, rzeki zapomnienia!

Z drugiej strony: dobrze! Wyrzutów sumienia

nie będzie na myśl co my też tutaj robimy.

A więc i my, narrator, zasłonę spuścimy

milczenia na to, co też wtedy tam się działo.

Jedna tylko rzecz jeszcze: wpada bowiem śmiało

na salę dwóch gości, a wściekłość na ich licach,

zmusza mnie wręcz do tego, bo o nich napisać.

Bo w krzyk oni tak: – Jest już w pół do trzeci!

Można tak trochę ciszej? Usypiamy dzieci!

A byli to, fakt ten sam zaświadczam uczciwie,

ci panowie: @Piechur oraz @plemnik_w_piwie .

I cóż mieliśmy zrobić? Impreza skończona!

– I dobrze – tak mówi @moll – bom trochę zmęczona.

Chodźmy już do pokoju, muszę się położyć

bo inaczej do jutra to mogę nie dożyć.

Ja, w odruchu rozpaczy, pytam się jej wprost:

– W pokoju jest gorąco, nie wolisz pod most?

I argumentów mnóstwo mam jeszcze, lecz milczę

bo Pacha mi posyła spojrzenie swe wilcze.

Mówić mi nic nie musi: jeszcze słowo jedno,

nigdy już się nie przyssam – ja wiem to na pewno.

A więc znów nasz apartament, numer sto dziesięć.

Panie, to widać: zmęczone. Na sen mają chęć.

Ja natomiast przeciwnie: Pachę bym wymłócił

i – po prawdzie – to później i na @moll się rzucił.

– „A może by tak trójkąt?” – myśl przychodzi chora;

w końcu: skoro Grecja, to i Pitagoras!

No przypiliło mnie mocno, karwasz jego twarz!

Przypiliło tak, że dobry byłby nawet Splash!

– „Tak, w ramach zwiedzania, może bym spróbował

i tej miłości greckiej? Splash! Gdzieś ty się schował?!”

Nic z tego jednak! @moll , choć lekko utyka

zmierza wprost do sypiali, krokiem lunatyka.

(Z jakimś kajakarzem tak się wytańczyła,

że aż sobie kolano ciut nadwyrężyła.)

I pada na wyro! A nim dotknie pościeli,

Morfeusz i Hypnos w objęcia ją wzięli.

A ja? Patrzę na Pachę i wzrok mam maślany:

– Nie takie, miła – mówię – były nasze plany.

– No wiem. Wiem, kochany – Pacha na to rzecze –

Ale, co się odwlecze, to nam nie uciecze.

Aż nagle z sypialni, piekielnym odgłosem,

który @moll wydaje gdy, miast oddychać nosem

przez sen, uszy nasze kala: chrapać zaczyna!

– „Miały być wakacje” – myślę. – „A co jest? Kpina!”

@moll dźwięki wydaje, tak jakby w Hadesie

męki jakieś cierpiała. Albo na sedesie.

Ja z Pachą czułości wymieniamy trochę:

– Dobrze – mówię w końcu – idę spać na sofę.

A Pacha do sypialni, tam gdzie @moll tak chrapie

i usnąć tam nie może, pod pachą się drapie.

Aż nagle: chwila ciszy! Pachy sen już bliski,

ale: nic z tego! Z @moll bowiem głos niski

dobywa się, w mroczne wkraczający basy:

– MEMENTO, K⁎⁎WA, MORI! WY GŁUPIE K⁎⁎⁎SY! –

Pacha z półsnu wyrwana, zaczyna się trzęść

bo przez @moll przemówił straszny sam Pratchetta Śmierć!

– Śmierć! Chcę z nim pogadać! Jestem tego łasy! –

to krzyczy nagle Splash, wyskakując z szafy,

tak jak z Kition Zenon czy z konopi Filip.

– Dajcie, dajcie pogadać! Dajcie moi mili!

Lecz ze strony @moll : cisza. Splash: gęba niczym karp.

Nie pogada z kostuchem, jak mistrz Polikarp.

– Splash – miast śmierci, ja pytam – pojąć nie potrafię

co ty, do cholery, robisz w naszej szafie?!

– Sonet tam układam! I jeszcze wersów parę:

a zamknę rozważania! Jak Aureliusz Marek!

– To układaj – mówię. – Tylko cicho. Chcemy spać.

Tym bardziej, że – szczęśliwie! – @moll przestała chrapać.

I tak to właśnie minęła nasza grecka noc:

Splash: szafa, panie: łóżeczko, ja: sofa i koc.

Rano (o trzynastej) obudził nas śpiew cykad.

Nie żeby za oknem, tylko jakby z Cyklad

niesiony z leciutką był bryzą przez morze.

Tylko zapachu bryzy nie czuć… O mój Boże!

Bo zaraz po słuchu, z lekkim opóźnieniem

to wyrwało się ze snu i me powonienie.

Te zapachy: poezja! Rymy aromatów!

Ryb pieczonych, warzyw, przypraw… chyba z kwiatów?

Choć po spaniu na sofie trochę źle się czuję,

radość mnie rozpiera! @moll w kuchni króluje!

Zupełnie niewyspana, no i całkiem bosa,

moja Pacha wychodzi, a czubek jej nosa

robi za przewodnika. – Ryżyk daje radę

zawsze. Lecz tutaj czuję pieczoną doradę.

Musiałam, widzicie, w Grecji wylądować

żeby podniebieniu trochę pofolgować –

tak mówi. A ja na to krótko: – Moje damy,

gadać to tu nie ma co. Siadamy! Śniadamy!

I choć lewą ósemkę toczy mi erozja,

to istna się w gębie rozpływa ambrozja!

– @moll ! To było wspaniałe! Jak ci wynagrodzę

ten posiłek poranny? – A, pozmywać możesz –

tak mi odpowiada z uśmiechem złośliwym.

A i jeszcze dodaje: – Czas uczynić żywym

feminizm nowoczesny. Tak chce bowiem naród:

kobiety na traktory, mężczyźni do garów.

Ale to tylko w kwestii jest zmywania

bo się nie nadajecie nic do gotowania.

W kuchni innego pożytku z was nie ma

niechże w bój nas wiedzie Figur Magdalena!

Zaskoczony co nieco tą-że jej przemową

zmywam cicho talerze pod bieżącą wodą.

A duma moja męska katusze przeżywa

aż tu nagle myśl taka do głowy przybywa,

i zwracam się z nią do Pachy: – Moja miła!

Gdybyś tak gotować od @moll się poduczyła…

No nie dała mi skończyć, już przeszła do krzyku:

– Jeszcze jedno słowo i, jak ten od cyników,

no, jak mu? Diogenes! – dziś będziesz spać w beczce!

No? Słucham? Chciałbyś może dodać tu coś jeszcze?

– Nie – odpowiadam chłodno, jak pomnik ze spiżu –

ale, skoro o żarciu, do tematu ryżu

może byśmy przeszli? Tego, co żonie Splasha

ukrycie przesyłasz. Gdzie w tym miłość nasza?!

Gdzie są nasze śniadania, obiady, kolacje?!

Pacha, gdzie jest to wszystko? Ja cię na wakacje…

– Hola, hola! – przerywa – pamiętaj ty o tem

że też i moje ciężko zarobione złote

w kołchozie, całe DWIEŚCIE SZEŚĆDZIESIĄT CZTERY,

poszły na te wakacje! Do jasnej cholery!

– Te złote to była w konkursie nagroda! –

ja atak jej odpieram. – Nie! Nagrody szkoda

byłoby na wyjazd z takim niewdzięcznikiem,

co docenić nie umie kiedy go ryżykiem

dla zdrowia jego tylko leciutko podtuczę!

Od @moll się ucz, mi mówi! Lecę i się uczę!

Na to @moll się wtrąca: – Wiecie, ja wam z rana

gotuję, a wy? Takie, żem zakłopotana,

awantury tu przy mnie sobie urządzacie.

Serio, gdy już musicie, gdy kłócić się macie,

róbcie to sobie gdzie indziej. Gdzie? Ja tam nie wiem.

Radę dam wam tylko: nie utknijcie w gniewie.

Kłótnie wam się zdarzą, tak bywa w miłości.

Lecz gódźcie się po nich z pomocą czułości.

Mnie na to łzy w oczach niemęskie stanęły:

mało brakło a miłość diabły by nam wzięły.

Pacha jest przytomniejsza, słowa te gorące

wypowiada: – Przepraszam, me kochane słońce.

– Nie, to ja cię przepraszam – tak odparowuję

i ten wzrok już jej widzę, i że się szykuje

nam tu spięcie kolejne: kto winien przeprosić.

Tak jak i wiatr przed burzą zaczyna przynosić

na spokojne niebo znikąd ciemne chmury,

tak wieje nam tu grozą nowej awantury.

Szczęściem znowu w rozmowę @moll nam wtrąca się:

– Fajnie, że tak oboje siebie przepraszacie!

To teraz razem idźcie gdzieś pospacerować

a ja tymczasem obiad będę nam gotować.

To będzie uczta która wzruszy wasze wargi,

choć niewyszukana, jak w barze u Hargi

z najlepszymi żeberkami; w książce Mort,

pisał o nim sam sir Pratchett. Szkoda, że nie lord.

Ogromnie mi tenże @moll pomysł przypasował

więc do Pachy kieruję takie oto słowa:

– Ja przecież wiem o tym, dobrze cię znam, kochana,

ty bywasz coś rankami zwykle niewyspana

a wtedy pokazujesz drugie swe oblicze.

–„Chociaż – tak myślę sobie – „przecież na to liczę

że po nocach wysypiać ci się raczej nie dam.

Tak źle i tak niedobrze! Bieda, będzie bieda!

Mąż taki ze mnie będzie trochę pokrzywdzony:

albo się wcale przyssać nie uda do żony

albo co rano znosić jej humory będę.

I jeszcze ten ryżyk. I Splasha żona! Błędem

czyżby jednak było się na nią zdecydować?

Głupim! To moja Pacha! Umie oczarować!”

Z wnioskiem takim to z myśli monologu

przechodzę więc dalej z Pachą do dialogu:

– Wiesz, myślę, że @moll ma rację, dość już tej wojnie,

naprawdę powinniśmy pogadać spokojnie.

Dzień dzisiaj jest tak piękny, może na spacerze

wyjaśnimy tę sprawę, pogadamy szczerze?

Pacha się na to zgadza, biegnie do sypialni.

Za chwilę w outficie, prosto jak ze szwalni

w drzwiach się pojawia i zęby do mnie szczerzy:

– Ja jestem już gotowa! Gdzie idziemy, Jerzy?

Coś mi tu nie gra. I mówię: – Pacho, ma miła,

może byś tak przed wyjściem chociaż się umyła?

***

Stopka redakcyjna

Oficyna Wydawnicza Kawiarnia #zafirewallem

Internet, 2023

@George_Stark , 2023

Redakcja: @George_Stark

Korekta: @George_Stark

#tworczoscwlasna #poezja

Witam wszystkich serdecznie. Wychodzi na to, że moja kolej 🤦‍♂️. Niezasłużenie moim skromnym zdaniem, ale nieważne. Bawimy się dalej. Rymy na dziś: skrywana - ściana - pada - gada. Temat to sąsiad/sąsiadka. Pomysłowości!

#naczteryrymy  #zafirewallem #poezja  #tworczoscwlasna

**PODSUMOWANIE III EDYCJI BITWY #nasonety**

Dziś zaszczyt kopnął mnie w d⁎⁎ę i mogę zrobić podsumowanie naszych sonetowych zmagań. Dlatego też nie będzie żadnego ładnego graficznego podsumowania, gdyż nie mam możliwości takowego zrobić.

Skoro robię podsumowanie, postanowiłem udzielić sobie pozwolenia na wybranie zasad co do oceniania sonetów w tej edycji, a w konsekwencji czego do wyboru zwycięzcy.

Kryteria oceniania w edycji 3 bitwy na sonety: 

Sonet z najwyższą ilością piorunów - wygrywa. 

Jeśli, ktoś napisał większą ilość sonetów miał po prostu więcej szans na zdobycie piorunów pod różnymi sonetani, co wydaje mi się sprawiedliwe. Jak komuś się to nie podoba, nic mnie to nie obchodzi. W następnej edycji kto inny ustali zasady.

Postanowiłem, też dopuścić wszystkie sonety, które zostały otagowane, także te niespełniające wymogów.

Sonety biorące udział w konkursie:

1. Mollowa di riposta - 16

2. O nocnym moll nagabywaniu - wizja mocno artystyczna - 11

3. Za chleb – wolność - 11

4. Samorozwój - 14

5. Dryfując bez bomu - 8

6. Ten dzień - 11

7. Sternik - 9

8. Jak wyobrażam sobie zżyte małżeństwa starej daty oraz do jakich wybiegów zmusza nas współczesny, pędzący świat - 9

9. Uliczna kramarka - 12

10. Wspólny poemat - 9

11. Łosiowy pozakonkursowy - 10

12. RYŻOWE POLE MIŁOŚCI - 11

13. Święta w domu - 7

Ogłaszam zwycięzcę - @moll !

Gratuluję wygranej!

Czeka Cię teraz zaszczyt napisania, bądź wybrania sonetu di proposta na kolejną edycję.

Chciałbym podziękować wszystkim uczestnikom, bardzo mnie cieszy, że jest nas coraz więcej. Szczególne podziękowania dla @Moose i @moll . Mam nadzieję, że w przyszłej edycji również pokażecie na co Was stać.

Chciałbym też zaproponować, żeby poza głównym konkursem zrobić głosowanie wśród uczestników na twórcę, który Waszym zdaniem najbardziej się Wam spodobał w tej edycji. Piszcie swoje typy w komentarzach. Jak ktoś ma chęć zagłosować spoza uczestników, niech też głosuje, a co mi tam. 

To były zmagania w #poezja była tu tylko #tworczoscwlasna oczywiście w kawiarni #zafirewallem

#podsumowanienasonety

Dzień dobry drodzy Rymokleci!

Dopadły mnie na tej emigracji jakieś tęsknoty za ojczyzną – jak Mickiewicza normalnie! A że okres świąteczny, to mi się jedno z drugim jakoś połączyło. Proszę, oto poniżej moja ostatnia propozycja w bitwie #nasonety:

***

Święta w domu

Parasol w kącie stoi zmoczony

a deszcz za oknem jak szum pacierzy:

kolejny grudzień deszczem kreślony,

tęsknię za takim, co śnieżył.

Brakuje tego, co człowiek już przeżył

gdy jeszcze nie był zmęczony,

gdy jeszcze "że wszystko mogę" wierzył

w naiwność swą zanurzony.

Kiedy kolędy fałszował o świętym,

albo choinkę ubierał przejęty;

głos siostry: – Na czubek: ta gwiazdka z kartonu.

Nie brakiem potraw dwunastu jestem przejęty,

nie brakiem prezentów ogromu;

ja tęsknię za dziecka świętami w domu.

***

Dziękuję.

#poezja #tworczoscwlasna #zafirewallem