Niedługa, ale fenomenalna książka. Właściwie wszystko jest na swoim miejscu: naturalne dialogi (a wulgaryzmy są iście trylogiohusyckie: rzadkie, a jak już, to na miejscu i dosadne), postacie z konkretnymi cechami, celami i motywacjami; historia, która krok po kroku odkrywa przed nami swoje karty; klimat czasu i miejsca akcji, nad którym autor (jak dowiadujemy się w podziękowaniach) trochę czasu posiedział, a poza tym przez jakiś czas żył w podobnej okolicy; no i oczywiście element niepokoju, dzięki któremu książka ta znalazła się w MAGowej serii.
Polecam każdemu: czyta się niezmiernie szybko, historia jest wciągająca, a świat przedstawiony tylko nadaje jej kolorytu.
Doprawdy dziwna i specyficzna to książka. Czasem można odnieść wrażenie, że oferuje jakieś przesłanie (którego określenia nawet nie zamierzam się tu podjąć), a momentami, że mamy do czynienia z zupełnym bełkotem. Zapewne, jak to bywa w tego typu przypadkach: prawda leży gdzieś pomiędzy.
Największą głupotą jest dla mnie fakt posiadania przez ówczesnych ludzi technologii wystarczająco zaawansowanej, by móc wysłać załogę na Marsa, ale już niedostatecznie rozwiniętej, by zaobserwować na tej planecie obce obiekty. W sumie także nabycie przez pierwszopokoleniowego człowieka z Marsa nadprzyrodzonych zdolności jest osobliwe, ale zawsze można to obalić stwierdzeniem "aaa, nie wiesz jak działa nauka i rozwój u hipotetycznych pozaziemskich istot".
Zabawne było obserwowanie początkowych problemów i prób komunikacji tytułowego bohatera oraz jego pokręconych interpretacji. Dialogi pomiędzy innymi postaciami (ale w późniejszych fragmentach tyczy się to już wszystkich) często są drewniane i dziwne, ale na szczęście sytuację ratuje dziadek Jubal - najlepsza postać w książce - który swoim podjeściem "I don't give a fuck" oraz ciętymi i absurdalnymi odpowiedziami masakruje bandę mamałyg wokół.
Pierwsze trzy części książki były raczej "normalne", dopiero w dwóch ostatnich zaczął się niezły młyn i lekkie odklejenie niektórych bohaterów od ich wcześniejszych cech. Tak po prawdzie myślałem, że historia będzie opowiadana z pierwszej osoby, a tu jednak obserwujemy wszystkie wydarzenia z zewnątrz, bez perspektywy jednej określonej postaci.
Jak już pisałem: książka jest specyficzna, ale raczej warta przeczytania, choć momentami może człowieka skręcić z żenady lub głupoty. Istnieje też możliwość, że odkryjecie przesłanie tej lektury.
Wodny bracie, przebrnąłem przez "tą" książkę po przeczytaniu zachęty od wydawcy: "Arcydzieło Roberta Heinleina (nagroda Hugo 1962), które z pozycji kultowej w wąskim gronie fanów stało się bestsellerem, a z czasem weszło do klasyki science fiction"
Cóż ja nie polecam tego tytułu. Słabe sf i chyba miało tylu fanów, gdyż książka pojawiła sie w czasch dzieci kwiatów i jak najbardziej promuje "wolność" tamtego okresu.
Bardzo ciekawy zbiór, w którym wszystkie opowiadania (poza jednym) ukazują wizję przyszłości spaczonej w zły lub jeszcze gorszy sposób. Takie "Maleńkie ofiary" i "Fletkę" można by nawet nazwać niesmacznymi. "Ludzie piasku i popiołu" są chyba najbardziej nieprawdopodobnym (w sensie postępu technologii i rozwoju samego człowieka) opowiadaniem, ale z drugiej strony mają też swoisty pierwiastek coolowości. "Regulator" natomiast poruszył w głowie dzwonki - i słusznie, bo oparto na nim epizod "Czarnego lusterka". Swego czasu myślałem, że był stworzony na podstawie "FUTU.RE" Glukhovsky'ego, ale za dużo rzeczy tam nie pasowało. Nie zdziwiłbym się, gdyby przy pisaniu tej książki inspirował się on Bacigalupim. Pozostałe teksty traktują przeważnie o próbach wiązania końca z końcem w świecie kontrolowanym przez koncerny kaloryczne, lub w których główny bohater zajmuje się mniej lub bardziej istotną czynnością mającą zapewnić równowagę i bezpieczeństwo. Często kończą się też w kulminacyjnych momentach, które pozostawiają miejsce do interpretacji - podobał mi się ten zabieg. Najbardziej przypadł mi do gustu "Paszo" i tytułowa "Pompa nr 6", kolejno ze względu na przedstawienie niemożności pogodzenia się starego z nowym oraz ukazana świata, gdzie ludzie ulegli degradacji w takim stopniu, że brakuje już ludzi do zajmowania się co bardziej istotnymi funkcjami.
Teraz "Nakręcana dziewczyna". Jej największym plusem jest z pewnością różnorodność bohaterów i ich motywacji. Momentami podczas lektury czułem się trochę znużony, ale w ogólnym rozrachunku jest to solidny utwór.
Polecam głównie dla fanów różnych i nieszablonowych wizji przyszłości, a także dla miłośników klimatów raczej azjatyckich.
@Cerber108 Taka anegdotka z przed dekady: przeczytałem TEN fragment 'Regulatora', rzuciłem książką o podłogę i zrobiłem sobie posłanie na podłodze, obok łóżka syna. Rano żona zobaczyła gdzie śpię i zapytała 'Znowu czytałeś Drogę?' : )
Była to zdecydowanie zbyt długa książka; gdyby usunąć część po przeskoku czasowym (o tym później), a całą resztę odchudzić o jakieś 20% z wodolejstwa, to historię śledziłoby się znacznie przyjemniej.
Najciekawiej czytało się o przygotowaniach oraz o samym kulminacyjnym momencie, potem trochę ekspozycji, później odrobinę o tym jak ludzie nawet w momencie największego kryzysu są sobie wilkiem (a przynajmniej ja tak to odebrałem). W wielkim skrócie: mniej więcej pierwsza połowa współczesnej części była najprzyjemniejsza w odbiorze, druga trochę przymulała, natomiast ta po time-skipie była po prostu w podstawach głupia. Opowiem dlaczego, ale bez SPOILERÓW się nie da.
(Nie wiem jak i czy się da wstawiać SPOILERY, więc jest tylko odstęp). Ocalałe dostały możliwość dopicowania swojego potomstwa jedną wybraną przez siebie cechą - w tym jeszcze nie ma nic tragicznego. Problem polega na tym, że po osiągnięciu stosunkowo zadowalającej populacji, zamiast parzyć się wzajemnie, by nie miał miejsca, jak sami zresztą ciągle mówili, chów wsobny, potomkom padło chyba na mózgi i od każdej z ocalałych powstała osobna rasa. Nie wiem czy to ja czegoś nie zrozumiałem, ale po prostu pomysł ten brzmi w samych podstawach tak idiotycznie, że zwyczajnie nie mogłem brać tej części lektury na poważnie. Rasa żołnierzy, rasa zdrajców, rasa przywódców, rasa uległych, rasa naukowców, rasa polityków, rasa pieprzonych dziwaków, co wszczepili niektórym ze swoich gen neandertala, a na dokładkę trytoni z łodzi podwodnej, którzy zmutowali w 5000 lat i górnicy z żyjącymi encyklopediami. (Koniec SPOILERA)
Szczerze powiedziawszy nie mogę polecić tej książki, pomimo wielkich chęci. Bez przeskoku jeszcze ujdzie, z nim czytacie na własną odpowiedzialność.
Bardzo ciekawa, niepozorna książka. Stara się w stosunkowo realistyczny sposób przedstawić starania grupki ocalałych w odbudowie lub przynajmniej przetrwaniu cywilizacji. Miałem kilka zgrzytów co do szybkości zachodzenia lub po prostu możliwości niektórych procesów jak drzewa i bujne trawy przejmujące ulice po zaledwie kilku miesiącach po zniknięciu ludzkości, papier toaletowy dostępny po kilkunastu latach czy obecność pitnej wody w kranach przez kilka lat.
Jednym z bardziej interesujących elementów tej lektury jest niechęć bohatera do ludzi "nieinteligentnych, nie przejawiających chęci do zdobywania wiedzy lub po prostu nie dążacych do jakiegokolwiek rozwoju - którym pasuje obecny stan rzeczy", często czuje się od nich lepszy. W pewnym stopniu się z tym utożsamiam; kto nigdy nie pomyślał przykładowo "ach, on ogląda Trudne sprawy/Barwy szczęścia/inny telewizyjny badziew, co za idiota, ja raczę się tylko Nolanem i Tarantinem", "ooo, ile można grać w Fifę, ja pykam tylko w niszowe jrpgi" lub "co za prostak, od tego disco polo uszy więdną, tylko klasyka" niech pierwszy rzuci kamieniem. Czy to słuszne podejście? Wszystko zależy od człowieka (no ale Trudne sprawy itp. faktycznie są szkodliwe). Protagonista również, przez lata, weryfikuje swoje poglądy co do tej sprawy.
Jest to przyjemna książka, szybka w czytaniu, z przesłaniem. Tak po prawdzie to polecam każdemu.
Pierwszy przeczytany przeze mnie Artefakt okazał się dużym rozczarowaniem i jeszcze większym zmarnowaniem potencjału. Z całego cyklu wybrałem właśnie "Smoka", bo miałem akurat chętkę na alternatywną historię. Czwórka przedstawionych bohaterów jest charakterystyczna i ciekawa, a wstęp i szybko nakreślone odstępstwa od wydarzeń faktycznych obiecują ciekawą historię - finalnie natomiast otrzymujemy bardzo wierne (przynajmniej z tego co przeczytałem w jednej opinii, gdyż o tym okresie nie wiem zupełnie nic) powtórzenie się historii względem naszej. Odbiór utrudnia mrowie podobnych postaci (jeśli ktoś zamierza przeczytać, polecam robienie notatek, sam powinienem był to zrobić) oraz styl opisujący wszystko po łebkach w taki sposób, że często nie za bardzo wiadomo o co chodzi. W pierwszej połowie książki miałem odczucia typu "może i jest średnio, ale gdyby był to wstęp do większej całości, to jeszcze możnaby się przemęczyć". Po skonczeniu twierdzę, że nie jest to ani dobry jednostrzałowiec, ani nie byłby dobry wstęp do serii. Mając na tyle charakterystycznych bohaterów i jeszcze ciekawszą podstawę świata przedstawionego uważam zmarnowanie takiego potencjału za zbrodnię. Do tego odejmuję ocenę za nahypowanie jeszcze przed lekturą, a potem dodatkowo przez wprowadzenie Lyncha "jaka ta książka nie jest fenomenalna".
Siłą rzeczy do przeczytania właśnie dla historii "alternatywnej" i realiów średniowieczno-renesansowych. Po lekturze jednak będziecie zapewne zdenerwowani i zawiedzeni tak jak ja.
W ogromnym skrócie: jest to pozycja nierówna i wymagająca. Utwory traktujące o cierpieniu w miłości oraz torturze sumienia niezmiernie mnie wymęczyły swoim ciężkim językiem, stylem prowadzenia i ogólnie uciążliwą w odbiorze "fabułą". W tych opowiadających o śmierci i wszystkim co z nią związane było już lepiej, ale najprzyjemniej czytało mi się teksty tajemnicze i przygodowe: "Okulary", "Złoty żuk", trzy pozycje z Dupinem, "Opowieść Artura Gordona Pyma", "Nieporównana przygoda niejakiego Hansa Pfaalla", "Bujda balonowa" - to wszystko było w tak zadowalający sposób przedstawione, że nawet pomimo rzeczonego ciężkiego języka teksty te czytało się stosunkowo sprawnie (i nie wiem czy to wynik swoistego przyzwyczajenia się, czy utwory te miały jednak podświadomie łatwiejszy do przyswojenia styl). Ciekawym ze strony Vespera rozwiązaniem było wykorzystanie tłumaczeń już leciwych np. Bolesława Leśmiana (ponad wiek!), co pozwoliło na przekazanie ducha czasów minionych (co, zważając na moje uwagi co do trudności przyswajania, z pewnością się powiodło).
W zbiorze tym właściwie każdy powinien znaleźć coś dla siebie, bo mamy o miłości, o sumieniu, o śmierci, o tajemnicy, o kryminale, o przygodzie, o odkryciu.
Na samym początku zamierzałem dać 5, potem jednak wpadły te znaczniej przyjemne teksty i koniec końców daję 7, które wprawdzie nieznacznie wychyla się ku 6.
Poego dorwałem pierwszy raz w gimnazjum, w jakimś PRLowskim wydaniu, od razu się zakochałem, został ze mną do dzisiaj, i pomimo że przeczytałem już wszystko, czasami lubię wracać, czy to czytając czy słuchając.
Tematycznie mocna książka. Pierwsza przedstawiona sprawa jest doprawdy odpychająca; ogólnie postępowanie całej "drużyny" wywołuje odrazę, a argumentowanie tego jeszcze ją pogłębia. Pierwsza połowa książki świetnie wywołuje wrażenie niepokoju, w drugiej natomiast trochę odlatujemy, ale jest to absolutnie konieczne dla ciągu fabularnego i nie mam co do tego żadnych pretensji. Przemiana głównych postaci jest gruntowna i czasami czuje się wobec nich jedynie politowanie i niesmak. Sama książka jest jak najbardziej poprawnie napisana - nie ma dłużyzn, jest właściwie samo mięsko, które sprawnie się pochłania. Pozycję tę podsumowałbym jako przekupione siłowanie się na rękę dobra ze złem.
Polecam dla fanów thrillerów, świata prawniczego i horrorów z pewnym osadzeniem w rzeczywistości.
Satysfakcjonujące zamknięcie całości. Chyba najbardziej napakowana akcją część i w sumie nie ma się czemu dziwić. Ostateczne rozwiązanie tajemnic i zagadek rozciągniętych na przestrzeni całej serii rozsadziłoby mi zapewne bańkę, gdybym czytał to te kilkanaście lat temu i nie zdradził sobie fabuły minimalnymi, ale jakże istotnymi urywkami z filmów.
Ogólnie serię wg średniej powinienem ocenić na 7, ale ostatecznie wystawiam jej 8 (i tu znowu wchodzi na scenę aspekt, o którym już kiedyś pisałem, że ocena ocenie nierówna i 8 dana Insygniom nie może być siłą rzeczy równa 8 danej Bożym bojownikom czy innej książce).
Przyznam szczerze, że rozumiem fenomen jakim jest Harry Potter i żałuję, że nie miałem okazji czytać choćby ostatnich książek w dniu premiery i jechać podnietopociągiem razem z innymi. Cały cykl dołącza do pozycji, które kiedyś obowiązkowo powtórzę (o ile to wszystko wcześniej nie pier*olnie).
Cenię sobie dzieła kultury, które są na tyle wciągające i intrygujące, że jestem w stanie spędzić godziny na Redditach i innych portalach czytając najróżniejsze teorie. Długość danej gry, książki lub serii nie ma znaczenia, bo najwięcej czasu na poznawaniu teorii spędziłem zapewne przy Life is Strange, a to jest przecież krótka gra, ale za to z jakim potencjałem do snucia "co gdyby", przecież nawet platyna nazywa się "What if". Gry takie jak m.in. MGS i Mass Effect zapewniły tony materiału do gdybania, a Control/Alan Wake, Horizon i FF7R mają jeszcze tyle do zaoferowania, że to się w pale nie mieści.
@Kremovka ja akurat mam tak, że coś musi doprawdy odstawać od normalności, żebym zwrócił uwagę, w sumie czasem to dobrze, czasem źle. Sztandarowym przykładem jest ten zmieniacz czasu, a innych mocnych kandydatów nie pamiętam, z pewnością nie dałbym rady stworzyć 30 filmików na yt z nieścisłościami. Podziwiam ludzi, którzy to wszystko wychwytują, z drugiej strony może to mocno psuć doznania z lektury.
Jak dla mnie najlepsza część cyklu. Tendencja do coraz większej posępności została utrzymana, niepokój jest cały czas obecny z tyłu głowy, a w ostatnich rozdziałach napięcie osiągnęło pułap 5kV. Wątek ze Slughornem i wszystkie jego wypadkowe był całkiem ok (może jedynie rzucanie fałszywmi i subtelnymi jak Umbridge w Zakazanym lesie poszlakami co do tożsamości Księcia zostało głupawo rozwiązane). Zabawne było również obserwowanie uczuciowych rozterek głównych postaci i wywoływanie w sobie wzajemnej zazdrości. Przewodnia tajemnica jak zwykle spełniła swoje zadanie, bo za cholerę nie wiedziałem, co Malfoy kombinuje w komnacie (w filmie uczynili to z kolei okropnie oczywistym).
Objętość książki idzie w parze z masą przygód i wydarzeń, dzieje się doprawdy dużo. Przypominając sobie początek, aż ciężko uwierzyć, że to wszystko upchnięto w jednym tomie/roku. W tej części osiągnięto masę krytyczną zdziecinnienia niektórych postaci i musiałem wreszczie o tym napisać: Malfoy, Snape i oczywiście Umbridge zachowują się jak dzieci, które mają za dużo władzy (to w sumie prawda), co jest absurdalne zwłaszcza w przypadku dorosłych na takich stanowiskach, którzy jednak powinni powściągać swoje uprzedzenia i emocje. Ogólnie trzeba mieć talent, żeby stworzyć tak paskudną postać jak Dolores. Wszystko inne utrzymuje raczej dotychczasowy poziom.
Nie nauczyłem się też nie szukać niczego związanego z czytaną/ogrywaną aktualnie pozycją i podczas przeglądania jednego tematu zdradziłem sobie śmierć kilku osób, o których wykitowaniu nie wiedziałem. Tak też zepsuto mi zaskoczenie w dodatkach do Bioshocka Infinite.
Ta część spodobała mi się póki co najmocniej. Duża objętość książki pozwoliła na obszerne opisanie relacji i co bardziej znaczącycy wydarzeń, ale to nie znaczy, że rzeczy błahe zostały zupełnie pominięte. Tajemnica była zakorzeniona w wielu różnych miejscach, znacznie rozleglej niż w poprzednich książkach, i sam za nic nie wpadłbym na jej rozwiązanie. Znalazło się też, jak to w Potterze, trochę głupotek, ale nie zamierzam ich tu wymieniać. (A film został po prostu niesamowicie okrojony, znalazła się nawet scena, która była w książkowym więźniu Azkabanu).
Patrząc na tendencję, chyba całą serię ocenię na 7, jeżeli poziom nagle nie spadnie z rowerka albo nie dozna autoobjawienia. Snape jak zwykle z kijem w d⁎⁎ie, tajemnica całkiem zjadliwa, podoba mi się też, że powoli rozkręcają karuzelę brutalności. Na plus wątek z naszyjnikiem, bo bardzo lubię motyw manipulacji czasem i zastanawianie się co też musiała zrobić pierwsza iteracja, by wejść w pętlę. Na minus natomiast totalna głupota, jaką jest danie tak potężnego artefaktu dziecku, żeby mogło się więcej uczyć. W innych okolicznościach dałbym tu znany internetowy symbol przedstawiający rzymskie 10 i 500, ale mam swoją godność.
@Cerber108 czasozmieniacz nie został przez Rowling przemyślany za mocno, w III części niby Deus ex machina, ale zazwyczaj się nie nadaje do niczego xD BTW, w mojej opinii Więzień Azkabanu stanowi cezurę między takim w miarę sielankowym HP, a tym bardziej prawdziwym, mi się dużo lepiej czytało książki od IV w górę
Jest to poprawna pod każdym względem kontynuacja - nic nie psuje, nie wprowadza też nic rewolucyjnego. Sama tajemnica została zrealizowana całkiem fajnie i pod tym względem "Komnata" była lepsza od "Kamienia". Właściwie nie ma co więcej pisać, równie dobrze obie te książki możnaby połączyć w jedną ze wzgledu na objętość, gdyby naturalnie pominąć fakt dzielenia ich ze wzgledu na lata szkolne. Obejrzałem też pierwszą część filmu (nigdy nie oglądałem żadnego Pottera w całości) i zauważyłem, że wycięto całkiem dużo fragmentów z książki; ciekawi mnie ile będzie brakować w takim "Zakonie".
Seria jako całość była super, według mnie ocenianie jednej książki faktycznie zaniża ogólna ocenę. Ale komuś ktoś zrobił tak zjebana grafikę na okładkę dałbym lepe ba ryj
@Cerber108 w Zakonie brakowało już sporo, cała wizyta w Ministerstwie była okrojona jakoś trzykrotnie. Praktycznie wycieli OWLs i generalnie wszystko wokół tematyki egzaminów z Zakonu, niechęć do odmiennych ras i postać Firenzo. Mi strasznie w wersjach filmowych jeśli chodzi o wszystkie książki brakowało SPEW i rozwinięcia postaci skrzatów, wypraw korytarzami do Hogsmeade. Postać Draco też została strasznie spłycona przez wszystkie filmy, a nawet całe trio ze Slytherinu. Dużo wymieniać :)
Jestem pozytywnie zaskoczony (lub nie jestem negatywnie). Spodziewałem się znacznie bardziej infantylnej, napisanej naiwnym językiem lektury, ale nie jest tak źle. Owszem, zdarzają się sytuacje, które można tylko skwitować uśmiechem politowania, lecz bez nadmiernej żenady. Już po stu z kawałkiem stronach byłem w stanie zrozumieć fenomen Pottera i fakt, że całe roczniki siedziały na przerwach te kilkanaście lat temu i czytały zawzięcie. Tłumaczenie również jest przyjemne i zgrzyta mi jedynie pisanie "go się" zamiast "się go".
Polecajkę (lub anty) strzelę raczej przy późniejszych częściach, bo ta nie stanowi nawet 10% objętościowych całości.
@Zielczan ja trafiłem idealnie z tą książką bo zacząłem czytać serię jak byłem w wieku Harrego, później w oczekiwaniu na kolejne części trochę go wyprzedziłem wiekowo ale to dobrze bo od 4 części robi się naprawdę srogi klimat
@Cerber108 to jedna z tych serii książek, które człowiek chciałby hejtować, żeby pokazać jakim jest samcem alfa, co nie czyta takich infantylnych, momentami nielogicznych tworów.
No ale się nie da, bo HP czytałem w każdej wolnej chwili póki mi nie zabrakło tekstu.
Niestety, jak dla mnie ten zbiór opowiadań jest gorszy od poprzedniego, czyli "Witajcie w Rosji". Względem niego jest tutaj niewielka różnorodność - praktycznie wszystkie traktują o "Narodowym przywódcy". Na tyle zlały mi się one w jedną całość, że nawet nie napiszę (choć tak zrobiłem przy wpisie dot. poprzedniego zbioru), które z historii przypadły mi do gustu bardziej, a które mniej. Powiem tylko, że najbardziej podobała mi się "Winda" - w dosyć absurdalny sposób ukazująca zmiany zachodzące człowieku, gdy ten dostaje coraz większą władzę. Jak zawsze natomiast nie zawiodłem się na stylu autora: kąśliwym, operującym wspomnianym wcześniej absurdem, a w dialogach ludzkim, jąkającym się (bo przecież zwykły szarak kaja się przed Panem).
Polecam oczywiście fanom Glukhovsky'ego oraz osobom, które chcą wchłonąć trochę opowiastek o ludzkich dziwactwach, podłości i zepsuciu, mimo lekkiej ich powtarzalności.
To ten przypadek, gdy kontynuacja była lepsza od pierwowzoru (przynajmniej dla mnie naturalnie). Powrót i próby przystosowania się do normalności w nowym świecie, życie na peryferiach, chęć wolności - tematy zupełnie inne niż w "Wojnie". Do tego cholernie ciekawa tajemnica objawiająca się w połowie książki, a potem jej rozwiązanie: na poły przewidywalne, na poły jednak zaskakujące.
Jeżli pozostałe Wehikuł prezentują podobny poziom, to jestem zadowolony.
Tak jak poprzednio: pozycja dla miłosników klasycznego scifi, które właściwie się nie zestarzało.
Pierwszą styczność z Wehikułem Czasu uważam za udaną. Jest to ciekawa lektura, poruszająca różne tematy, niektóre (uwaga, uwaga) nawet aktualne, ogólnie czyta się szybko i przyjemnie, a trzeba mieć na uwadze, że książka w przyszłym roku kończy pół wieku. Kolejne wizje przyszłości są coraz dziwniejsze, niektóre mechanizmy są całkiem zgrabnie wytłumaczone, ale napotykamy też oczywiście nieuniknione przypadki, gdy myślimy: "w tym roku to już nie powinno być problemem".
Ogólnie polecam dla fanów klasycznej sci-fi, zwłaszcza z wątkami wojskowymi, kosmicznymi i podróżami międzygwiezdnymi z dylatacją czasu w tle.
Wreszcie udało się osiągnąć jakiś solidny kamień milowy. Jako że książek w paczce było kilka, to właśnie 7EW wybrałem na pięcsetną pozycję. I pewna uwaga dla tych, co Stephensona zbierają, a 7EW jeszcze nie kupili - to wydanie nie ma kolorowego trójkąta u góry tak jak pozostałe 5 książek z czarnej serii.
Pozycja ta nie jest niczym specjalnym, ot niepokojąca lektura na jedno posiedzenie. Może komuś innemu tajemnica bardziej się spodoba, mnie ani grzeje, ani ziębi.
Polecam raczej dla absolutnych fanatyków gatunku około-grozo-horroru, którzy nie mają już co czytać i dla kolekcjonerów nienazwanej serii grozy MAGa.