Początki zamku Oberhofen, znajdującego się na terytorium Szwajcarii w miejscowości Oberhofen am Thunersee, nad brzegiem jeziora Thun, sięgają prawdopodobnie początku XIII wieku, kiedy to Freiherr von Oberhofen zbudował zamek Balm na wzgórzu nad wsią.

W 1200 r. córka rodu, Ita, poprzez małżeństwo weszła do rodziny von Eschenbach, której to przekazała zamek oraz wieś. W XIII wieku rodzina von Eschenbach rozpoczęła budowę nowego, otoczonego fosą zamku nad brzegiem jeziora Thun.

Obiekt może poszczycić się dość barwną historią. Przez wieki przechodził we władanie kilku arystokratycznych rodzin - między innymi Habsburgów. W latach 1849-52 rodzina Pourtàles odnowiła i rozbudowała zamek do obecnego wyglądu. W 1940 roku Amerykanin William Maul Measy założył fundację Oberhofen Castle w celu administrowania i utrzymywania zamku. W 1952 roku stał się częścią Muzeum Historycznego w Bernie.

W nowym budynku nad brzegiem morza, który stanowi pomost między przeszłością a XXI wiekiem, w 2013 roku otwarto restaurację Schloss Oberhofen.

#zamkipalace4sfor #zamki #zwiedzanie #podroze

Wznoszący się dumnie na wzgórzu nad malowniczym przełomem doliny Nysy Szalonej, Zamek w Bolkowie (miasto w województwie dolnośląskim, w powiecie jaworskim), stanowi imponujące świadectwo historii. Jego korzenie sięgają drugiej połowy XIII wieku, a prawdopodobnym fundatorem był książę legnicki Bolesław Rogatka, znany również jako Łysy. Jednakże, zamek szybko przeszedł w ręce książąt świdnickich (a później świdnicko-jaworskich) - Bolka I i Bolka II, którzy zlecili rozbudowę fortyfikacji.

W pierwszej połowie XVI wieku zamek przeszedł gruntowną przebudowę, w wyniku której zyskał zewnętrzne mury z zaokrąglonymi basztami. Niestety, w XVIII wieku obiekt został opuszczony i popadł w ruinę. Na szczęście, w XIX wieku ruiny zostały udostępnione zwiedzającym, a w 1900 roku otwarto tu niewielkie muzeum. Obecnie zamek w Bolkowie jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc tego typu w Sudetach.

Twierdza składa się z kilku części, z których każda skrywa swoje unikalne atrakcje. Na najwyższym punkcie wzgórza znajduje się najstarsza część zamku, pochodząca z XIII wieku. Wyłaniająca się dumnie ku niebu wieża obronna o wysokości 25 metrów góruje nad okolicą. Między zamkiem górnym a zewnętrznymi murami znajduje się rozległy dziedziniec turniejowy, który od wieków był miejscem niezliczonych rycerskich pojedynków. Dzisiaj, ten rozległy plac stanowi idealne miejsce do organizacji imprez plenerowych, w tym corocznego Castle Party - spotkania miłośników muzyki gotyckiej.

W trakcie zwiedzania nie można przegapić Domu Niewiast, dobrze zachowanego budynku pochodzącego z XVI wieku. Wewnątrz znajduje się muzeum, którego zbiory zajmują aż trzy kondygnacje. Zabudowę wokół dziedzińca zwieńczono attyką, która została dobudowana zarówno do wieży głównej, jak i otaczających go zabudowań.

#zamkipalace4sfor #zamki #zwiedzanie #dolnoslaskie #podroze

Dziś odwiedzimy zamek-pałac Peleș znajdujący się w miejscowości Sinaia w Rumunii, w dolinie potoku Peleș, u podnóży gór Bucegi.

W 1873 r. król Rumunii Karol I zlecił europejskim architektom Johannesowi Schultzowi, Karolowi Beneschowi i Karelowi Limanowi zaprojektowanie pałacu jako letniej rezydencji dla rumuńskiej rodziny królewskiej.

Pod kierownictwem Karela Limana, który nadzorował prace na zamku w okresie od 1896 do 1924 roku, zakończono szereg projektów, w tym budowę wieży centralnej, na której zamontowano zegar z trzema tarczami, kaplicę królowej Elżbiety (żony Karola I) oraz salę koncertową. W 1906 roku otworzono również pierwszą w Rumunii salę kinową. Po bezdzietnej śmierci Karola I, tron rumuński przejął jego bratanek Ferdynand I, który był mężem Marii Koburg. To ona kontynuowała pracę nad upiększaniem zamku i przyległych doń ogrodów, sprowadzając wiele cennych dzieł sztuki. Mechaniczne urządzenia zamku Karola I zostały wykonane przez polskiego wynalazcę Franciszka Rychnowskiego z Lwowa, za co otrzymał on od króla rumuński złoty medal zasługi I klasy w uznaniu swego wkładu.

Budowa zamku zakończyła się w 1883 roku. Następca króla Karola I, król Ferdynand, zbudował w pobliżu mniejszy pałacyk o nazwie Pelișor.

Zamek-pałac Peleș pozostał rezydencją królewską do 1947 r., kiedy to po zakończeniu II wojny światowej i abdykacji króla Michała I, Socjalistyczna Republika Rumunii przejęła kontrolę nad posiadłością.

W 1990 r. obiekt został ponownie otwarty jako muzeum i przekształcony w atrakcję turystyczną.

Dziś Peleș odwiedza rocznie od 250 000 do 500 000 turystów.

#zamkipalace4sfor #zwiedzanie #zamki #podroze #rumunia

W Niemczech, a dokładniej  na terenie gminy Schwangau (w dzielnicy Hohenschwangau), niedaleko Füssen w południowej Bawarii, wysoko u podnóża Alp, znajduje się jeden z najsłynniejszych zamków w Europie. Ta olśniewająca budowla, figurująca pod nazwą Neuschwanstein, została wzniesiona z inicjatywy tzw. "bajkowego" króla - Ludwika II Bawarskiego, który pragnął uciec od życia publicznego po utracie władzy w wojnie austriacko-pruskiej. Zamek ten był centralnym elementem wyimaginowanego królestwa, w którym Ludwik był prawdziwym władcą.

Neuschwanstein stał się prawdziwym światem fantazji, inspirowanym średniowiecznymi legendami. Na ścianach zamku znajdują się obrazy wyrażające miłość, winę, skruchę i zbawienie, szczególnie ukazujące kochanków, poetów, rycerzy i królów.

Budowę rozpoczęto w 1869 roku. Robotnicy pracowali nieprzerwanie przez ponad dziesięć lat, aby ukończyć dom na tyle, żeby Ludwik II mógł się do niego wprowadzić. Mimo że planowano 200 pokoi, zamek ten został zbudowany tylko dla jednej osoby.

Król Ludwik II zadedykował budowlę Richardowi Wagnerowi, słynnemu kompozytorowi, który przez wiele lat był jego bliskim przyjacielem i powiernikiem. "Miejsce jest jednym z najpiękniejszych, jakie można znaleźć, święte i niedostępne, godna świątynia..." pisał Ludwig do Wagnera.

Jednak fantastyczna wizja Ludwika II dotycząca jego królestwa, wkrótce zaczęła się rozsypywać w proch. Zagraniczne banki zagroziły przejęciem jego ogromnego majątku w 1885 roku, ale on odmówił udzielenia racjonalnej odpowiedzi. W odwecie rząd ogłosił go niepoczytalnym i zmusił do opuszczenia tronu.

Król został znaleziony martwy zaledwie kilka tygodni po przeprowadzce do nowego domu w 1886 roku. Jego zwłoki odkryto w pobliskim jeziorze Starnberg; wielu wierzyło, że było to samobójstwo, ale inni uważali, że było to zabójstwo. Jego psychiatra, który uznał go za niepoczytalnego, został znaleziony martwy wraz z nim.

Siedem tygodni po tajemniczej śmierci ekscentrycznego króla, Neuschwanstein został otwarty dla zafascynowanej publiczności i pozostaje najczęściej odwiedzanym zamkiem w Niemczech i stanowi jedno z najpopularniejszych miejsc turystycznych w Europie.

Bajkowy design i malownicze otoczenie zainspirowały Walta Disneya do stworzenia zamku Śpiącej Królewny w Disneylandzie. Mówi się również, że był on inspiracją dla zamku w filmie Disneya Kopciuszek z 1950 roku.

#zamkipalace4sfor #zamki #podroze #zwiedzanie #niemcy

Zamek Hohenschwangau to XIX-wieczne arcydzieło architektury położone w Bawarii w Niemczech. Znajduje się kilkaset metrów od Neuschwanstein, innego znanego na całym świecie zamku i jest dość popularny ze względu na niebiańskie widoki i domową atmosferę. Nazwa zamku Hohenschwangau pochodzi od niemieckiego słowa oznaczającego „kraj wysokich łabędzi”.

Zamek został zbudowany w XII wieku przez Rycerzy Schwangau, wasali Guelphów, którzy mieszkali tam przez mniej więcej cztery wieki. Niestety, został zniszczony podczas kilku kolejnych wojen. W XVI wieku zmarł ostatni żyjący rycerz. Wówczas to zamek Hohenschwangau staje się opuszczoną fortecą.

Średniowieczna twierdza kilkakrotnie przechodziła z rąk do rąk, by w końcu popaść w ruinę.

W kwietniu 1829 roku król Maksymilian kupił to, co pozostało po zamku - wówczas znanego jeszcze jako Schwanstein. W lutym 1833 roku rozpoczęto odbudowę obiektu i kontynuowano ją do 1837 roku, a z uzupełnieniami do 1855 roku. Pracami budowlanymi kierował architekt Domenico Quaglio, który nadał budowli neogotycki styl. To właśnie Maksymilian nadał obecną nazwę budowli.

Zamek Hohenschwangau był oficjalną letnią rezydencją króla Maksymiliana, jego żony i dwóch synów. Kiedy Maksymilian zmarł w 1864 roku, a jego syn Ludwik wstąpił na tron, przeniósł się do pokoju ojca. Ponieważ nigdy się nie ożenił, jego matka Maria mogła nadal mieszkać w zamku. Po wybudowaniu własnego zamku Ludwik opuścił Hohenschwangau.

Podczas I i II wojny światowej zamek nie ucierpiał. W 1923 roku uznano prawo do pobytu w zamku byłej rodziny królewskiej. W latach 1933-1939 książę bawarski Ruppert i jego rodzina używali twierdzy jako letniej rezydencji.

Obecnie odwiedzany jest każdego roku przez ponad 300 000 gości z całego świata.

Zamek Hohenschwangau, pomimo swojego piękna i wyjątkowej historii, pozostaje jednak w tle oddalonego o około kilometr w linii prostej, a będącego prawdopodobnie najsłynniejszym zamkiem na świecie, zamku Neuschwanstein, o którym niebawem również pojawi się wpis.

#zamkipalace4sfor #zamki #zwiedzanie #podroze #niemcy

Zamek Fürstlich Drehna znajduje się w Niemczech, na Dolnych Łużycach, około 12 kilometrów na południowy wschód od Luckau, 10 kilometrów na zachód od Calau i 15 kilometrów na północ od Finsterwalde.

Fürstlich Drehna został pierwotnie zbudowany w połowie XVI wieku przez rodzinę Minckwitz. W 1521 r. wokół zamku utworzono fosę oraz wzniesiono wieże obronne. W 1697 r. obiekt został przejęty przez rodzinę von Promnitz, która to zleciła dalszą jego rozbudowę.

Hrabia Moritz von Lynar, który został podniesiony do rangi księcia w 1807 r., przemianował miasto i zamek na Fürstlich Drehna.

W 1877 r. bremeńska rodzina żeglarska Wätjen stała się panami zamku, najpierw przez Christiana Heinricha Wätjena, a następnie przez jego najmłodszego syna Karla.

Ostatnią damą dworu była Elisabeth von Wallenberg-Pachaly, z domu von Loebenstein, wdowa po von Wätjenie.

Po II wojnie światowej zamek został wywłaszczony i wykorzystywany jako obóz pracy dla młodzieży w czasach NRD.

Obecnie zamek i około 50-hektarowy park krajobrazowy należą do Brandenburgische Schlösser GmbH - organizacji non-profit, której zadaniem jest renowacja, konserwacja i utrzymanie zamków oraz dworów w Brandenburgii.

#zamkipalace4sfor #zamki #podroze #zwiedzanie #niemcy

Ruiny zamku Pitsligo w północnej Szkocji. I znów dało się wyczuć pustkę pod stopami w wieży na poziomie gruntu.

#uk #szkocja #historia #zamki #zwiedzanie

Zamek w Wiśniczu położony jest na zalesionym wzgórzu nieopodal rzeki Leksandrówki we wsi Stary Wiśnicz, w województwie małopolskim w powiecie bocheńskim.

Obiekt został zbudowany w drugiej połowie XIV wieku przez Jana Kmitę, starostę sieradzkiego, ruskiego i krakowskiego, pełnił funkcję obronnej rezydencji właściciela.

Zamek wzniesiony na planie czworoboku, był pierwotnie otoczony jednym, a później dwoma wieżami. Dom mieszkalny wraz z wieżą tworzyły dziedziniec od strony południowo-zachodniej, druga baszta chroniła z kolei narożnik południowo-wschodni. Powierzchnia zamku wynosiła około 1500 m².

 W XVI wieku przeprowadzono modernizację i rozbudowę, dodając dwie cylindryczne baszty narożne ("Bona" na narożniku zachodnim i "Nad Fontanną" na narożniku północnym), pomiędzy którymi znajdował się wjazd.

Obiekt przez wiele lat należał do rodu Kmitów, aż do śmierci Piotra, wojewody krakowskiego, w 1553 roku. Następnie przechodził w posiadanie Barzów, Stadnickich, a w 1593 roku klucz wiśnicki został nabyty przez Sebastiana Lubomirskiego.

W latach 1615-1621 dokonano gruntownej przebudowy, tworząc niewielki dziedziniec wewnętrzny z piętrową loggią i trzykondygnacyjnymi budynkami mieszkalnymi. Wnętrza ozdobiono marmurowymi i piaskowcowymi portalami, belkami stropowymi, polichromią, boazerią i marmurowymi podłogami. Dodano także bramę wjazdową, podwyższono baszty narożne, zbudowano kaplicę i wieżę prostokątną. Fortyfikacje bastionowe o kształcie pięcioboku (bok o długości 98 m) otaczały zamek, wokół zaś znajdował się park ze zwierzyńcem i ogrodami. Zmodernizowany zamek reprezentował nowoczesny styl twierdzy typu "palazzo in fortezza".

Niestety, w czasie potopu Szwedzi zdewastowali i obrabowali zamek. Mimo to, pozostał w rękach Lubomirskich aż do połowy XVIII wieku.

Po tragicznym pożarze w 1831 roku, zamek został opuszczony i popadł w ruinę. Jednak dzięki remontom podjętym przez Zjednoczenie Rodowe Lubomirskich, które odkupiło go w 1901 roku, udało się ocalić go przed całkowitym zniszczeniem.

Po II wojnie światowej zamek przeszedł na własność państwa, a od 1949 roku prowadzone są prace restauratorskie mające na celu przywrócenie mu dawną świetność. Dzięki tym staraniom, dzisiaj możemy podziwiać wspaniały zamek, będący świadectwem bogatej historii regionu.

#zamkipalace4sfor #zamki #podroze #zwiedzanie #malopolskie

Tematem dzisiejszego wpisu będzie zamek, a właściwie jego ruiny, położone na terenie gminy Rytro (województwo małopolskie, powiat nowosądecki).

Zamek usytuowany był na wysokim wzniesieniu wznoszącym się na prawym brzegu Popradu. Najwcześniejszym elementem był cylindryczny stołp z piaskowca o średnicy 9,5 metra. Jego mury u podstawy miały 3 metry grubości, a otwór wejściowy znajdował się prawie 6 metrów ponad poziomem dziedzińca. Pierwotnie można było się do niego dostać po drabinie, a później z drewnianego ganku na murze obronnym.

W drugiej fazie wzdłuż krawędzi wzgórza zbudowano mur obwodowy. Przy kurtynie zachodniej stał natomiast dom mieszkalny o dwutraktowym wnętrzu. Wieża bramna wzmocniona była od południa trzema potężnymi przyporami i poprzedzona głębokim przekopem, nad którym przerzucono most zwodzony. Wschodnia część zamku, zamknięta zaokrąglonym murem, flankowała drogę wjazdową do warowni.

Zamek powstał prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV wieku, ale nie wiadomo kto był jego fundatorem. W czasach Władysława Łokietka należał do domeny królewskiej i chronił komorę celną na Popradzie.

Od początku XV wieku znajdował się w rękach tenutariuszy: Jakusza z Boturzyna herbu Czewoja, a po nim przedstawicieli rodu Toporczyków. W XVI wieku zamkiem zarządzał Piotr Kmita, jeden z najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi w Polsce. Prawdopodobnie jeszcze za jego rządów, około połowy XVI wieku, zamek spłonął w niewyjaśnionych okolicznościach.

Ostatni tenutariusz, Stanisław Garnysz, urzędnik dworski króla Zygmunta Augusta, nie podjął próby odbudowy warowni, która wkrótce popadła w całkowitą ruinę.

Obecnie z samego zamku zachowały się jedynie ruiny wieży i resztki muru, zapewne budynku mieszkalnego.

#zamkipalace4sfor #zamki #podroze #zwiedzanie #malopolskie

Zamek Hohenzollernów jest rodową siedzibą cesarskiego rodu Hohenzollernów. Trzeci z trzech zamków na wzgórzu zbudowanych w tym miejscu, znajduje się na szczycie góry Hohenzollern, powyżej i na południe od Hechingen, na skraju Jury Szwabskiej w środkowej Badenii-Wirtembergii w Niemczech.

Pierwsza wzmianka o kompleksie zamkowym pochodzi z 1267 roku. Wygląd, wielkość i wyposażenie pierwotnego zamku nie są nam znane. Współczesne źródła chwaliły go jednak jako "koronę wszystkich zamków w Szwabii" i "najbardziej ufortyfikowany dom w Niemczech", lecz po niespełna dwóch wiekach, w 1423 roku, w wyniku dziesięciomiesięcznego oblężenia, zamek został całkowicie zniszczony.

Druga i znacznie większa forteca została zbudowana w połowie XV wieku, służąc jako ważny ośrodek wojskowy w regionie. Podczas wojny 30-letniej wielokrotnie zmieniała właścicieli i podobnie jak w przypadku wielu europejskich fortec, pod koniec XVIII wieku zamek Hohenzollernów w dużej mierze stracił swoje strategiczne znaczenie, stopniowo popadając w ruinę. Do dnia dzisiejszego, z jego drugiego wcielenia, pozostała jedynie średniowieczna kaplica.

Ostateczna forma, którą można obecnie podziwiać, została zbudowana w latach 1850-1867 przez króla Prus - Fryderyka Wilhelma IV. Zamek został wzorowany na podobnych budowlach w Anglii i Francji tworzonych w stylu gotyckiego odrodzenia. W 1945 roku zamek Hohenzollernów stał się na krótko siedzibą byłego księcia Wilhelma, syna ostatniego niemieckiego monarchy, cesarza Wilhelma II.

#zamkipalace4sfor #zamki #podroze #niemcy

Czas wrócić na Jurę Krakowsko-Częstochowską. Dziś udamy się do Bydlina, niewielkiej wsi położonej w województwie małopolskim w gminie Klucze. Na tamtejszym wzgórzu św. Krzyża znajdziemy ruiny zamku-kościoła. Może nie zachwycają wyglądem, ale mimo wszystko warto je odwiedzić.

Historia zamku nie jest zbyt dobrze udokumentowana. Prawdę powiedziawszy do dziś nie wiadomo, kto go zbudował i czy w ogóle był to zamek sensu stricte. Istnieje bowiem teoria, że była to budowla o charakterze czysto sakralnym. Wiadomo jednak, że pierwsze wzmianki na jej temat pochodzą z końca XIV wieku, z roku 1398. Wtedy to na wysokim, skalistym wzgórzu została zbudowana warownia w postaci wieży obronnej. Przez około dwieście lat pełniła ona swoją pierwotną funkcję. Według niektórych badaczy, przez pewien okres fortyfikacja należała także do jednego z nieślubnych synów króla Kazimierza Wielkiego i kobiety o imieniu Cudka.

Do momentu, gdy w XVI wieku obiekt przeszedł na własność Bonerów, a później Firlejów, miał on około dwudziestu różnych właścicieli. Na początku XVI wieku Firlejowie przekształcili mury zamku w kościół. W okresie reformacji, około 1570 roku, Jan Firlej, wówczas właściciel Bydlina, na krótki czas przekształcił kościół w zbór kalwiński. W 1594 roku jego syn Mikołaj ponownie przekształcił świątynię w katolicki kościół pod wezwaniem Świętego Krzyża, od którego wzgórze obecnie nosi nazwę. Kościół został zniszczony przez Szwedów w 1655 roku podczas ich marszu na Częstochowę. Kilka dziesięcioleci później został odbudowany przez Męcińskich. Pod koniec XVIII wieku stopniowo pustoszał i popadał w ruinę. Niestety częste grabieże doprowadziły go do ostatecznego upadku. W 1800 roku nieznany autor wspominał o istnieniu w ruinach wysokiej wieży, dominującej nad okolicą.

W 1989 roku, podczas prowadzonych tu prac archeologicznych, dokonano kilku interesujących odkryć. Jednym z nich było odnalezienie fundamentów wieży bramnej oraz krypty grobowej z dwoma pojedynczymi grobami wyrąbanymi w skale. Niestety, poza kilkoma fragmentami kości, krypta nie zawierała niczego więcej, co mogłoby wskazywać na jej wcześniejsze splądrowanie. W pobliżu murów znaleziono także średniowieczne monety, w tym solidy Zygmunta III z mennicy w Rydze, a także denar Ludwika Węgierskiego datowany na mniej więcej rok 1370.

Warto nadmienić, że w dniach 17-18 listopada 1914 roku doszło do bitwy nieopodal wsi Krzywopłoty - znajdującej się między Bydlinem a Załężem. Wówczas to powstańcy okopali się na terenie wzgórza zamkowego. Do dziś znajdują się tam okopy z tego okresu, które można przy okazji zwiedzić. W samym Bydlinie, przy szkole podstawowej, znajdziemy także gablotę z miniaturą upamiętniającą bitwę. Oprócz tego, przy wjeździe do samego Bydlina (przy skrzyżowaniu ulic Legionów i Zawadka) jest dość duży parking wraz z wiatą umożliwiającą odpoczynek na szlaku.

#zamkipalace4sfor #zmakijury4sfor #zamki #podroze #jurakrakowskoczestochowska

Zamek Butrón, to budowla położona w gminie Gatika, w Kraju Basków, w północnej Hiszpanii.

Jego historia sięga VIII wieku, kiedy to powstał dom rodzinny rodu Butrón, który to w XI wieku został przebudowany w średniowieczną wieżę.

W XIV wieku wieża z kolei została przekształcona w zamek i przez ponad 300 lat była sceną krwawych bitew między lokalnymi rodzinami szlacheckimi. Podczas tak zwanej Wojny Kapel szlachta regionu wybrała jedną z dwóch stron: Gamboínos i Oñacinos. Konfrontacje zakończyły się dopiero w XV wieku, kiedy to katoliccy monarchowie wymusili pokój, ale niektóre z legend powstałych w tamtych czasach wciąż żyją.

Na początku XVI wieku zamek Butrón został opuszczony i zaczął powoli popadać w ruinę. Został przebudowany w 1879 roku na polecenie Narciso Salabert y Pinedo, markiza Torrecillas. Architektem odpowiedzialnym był Francisco de Cubas, który całkowicie przebudował zamek w stylu neogotyckim powszechnym w regionie Bawarii. W wyniku tej operacji z pierwotnej twierdzy zachował się tylko parter i część baszt obronnych.

Butrón, wraz z jego wypełnionymi palmami oraz egzotycznymi roślinami ogrodami, przez wiele lat służyły jako hotel, a także jako miejsce wesel i średniowiecznych pokazów walk. Ale te czasy już minęły. Obecnie zamek jest zamknięty do czasu znalezienia nowego właściciela, a zwiedzający mogą jedynie spacerować po jego zewnętrznej części.

#zamkipalace4sfor #zamki #podroze #hiszpania

Mając za sobą wizytę na zamku Tropsztyn, warto skorzystać z okazji i udać się do oddalonego o nieco ponad 6 km Czchowa - miasta w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim - w którym znajdziemy kolejny zabytek. Jest nim częściowo zrekonstruowany zamek królewski pochodzący z przełomu XIII i XIV wieku.

Czchów to niewielkie miasteczko położone nad Dunajcem. Jednym z najciekawszych zabytków i atrakcji turystycznych tego miejsca jest cylindryczna wieża, która stanowi pozostałość po średniowiecznym zamku obronnym. Przypuszcza się, że pierwsza warownia została wzniesiona na tym miejscu już na przełomie XII i XIII wieku. Głównym celem zamku było chronienie istotnego szlaku handlowego, który przebiegał wzdłuż Dunajca. Ponadto, pełnił on funkcję komory celnej dla towarów sprowadzanych z Węgier.

W XIV i XV wieku zamek często gościł króla Polski oraz najwyższego księcia litewskiego, Władysława Jagiełłę. W tamtym okresie warownia była również wielokrotnie przebudowywana. Choć nie jest znana dokładna historia zamku, przypuszcza się, że został zniszczony i opuszczony około połowy XVII wieku. Przez pewien czas w jego murach znajdowało się miejscowe więzienie, które zostało zlikwidowane po I rozbiorze Polski.

W 2018 roku, dzięki wysiłkom władz Czchowa, przeprowadzono rewitalizację wzgórza zamkowego. Podczas prac przywrócono m.in. bramną basztę w jej historycznym kształcie, odbudowano część piwnic budynku mieszkalnego oraz nadbudowano fragmenty murów obronnych. Na terenie całego wzgórza znajdują się również repliki obiektów militarnej oraz ich repliki z trzech różnych okresów historycznych, sięgających od średniowiecza do XX wieku.

Nie wiem jak sytuacja ma się obecnie, ale w ubiegłym roku proces zwiedzania baszty wyglądał dosyć kuriozalnie. Pokrótce - zwiedzanie całego terenu oprócz baszty jest darmowe. Natomiast aby wejść do obiektu i móc podziwiać roztaczającą się z jego tarasu widokowego panoramę, należy wykupić bilet, który to można nabyć - nie, jak logika nakazuje niedaleko zamku ale - w rynku Czchowa, w centrum informacji turystycznej. (Dobrze, że nie wpadli na pomysł, by podnieść rangę zamku poprzez wprowadzenie możliwości zakupu biletu np. w Krakowie - wszak stolYca województwa to już jest coś, a nie jakiś tam rynek Czchowa.) Następnie trzeba umówić się z osobą sprzedającą ów bilet aby poinformowała kogoś, by ten ktoś pofatygował się otworzyć dla nas wejście do baszty. Ale to jeszcze nie jest wszystko. Domyślnie informacja turystyczna jest zamknięta - tak, cmokniecie klamkę w godzinach jej rzekomego funkcjonowania. Trzeba zatem dzwonić dzwonkiem do drzwi i czekać aż dostąpimy zaszczytu, że zostaniemy obsłużeni.

Piszę o tym, bo z taką abstrakcją jeszcze się nie spotkałem zwiedzając liczne obiekty tego typu - pomijając samo dzwonienie. Kiedyś bowiem, przejeżdżając rowerem przez pewną malutką wieś, również używałem dzwonka. Wówczas dotyczyło to jednak sklepu spożywczego, który to mieścił się w domu jednorodzinnym - i to akurat rozumiem, mały ruch, nie ma zatem sensu, by właściciel cały dzień spędzał przy ladzie. No ale bez przesady - zamek, centrum informacji turystycznej, heloł?

Wracając - przypominam, że idziecie na wzgórze zamkowe z wykupionym biletem nie mając pojęcia, czy ktoś tam w ogóle będzie i Wam basztę udostępni. Jeśli ta osoba po Waszym przybyciu się nie pojawi, zawsze możecie wrócić ponownie do informacji turystycznej i dzwoniąc raz jeszcze, próbować zainicjować wszystko od nowa - za wyjątkiem kupna biletu

Spekuluję - być może wynika to z faktu, że mało osób odwiedza pozostałości zamku i wszystko oprócz baszty jest dostępne za darmo. Lokalne władze doszły więc do wniosku, że taki model obsługi turystów jest w zupełności wystarczający - dla mnie stanowi to jednak odbicie tego kraju memu w pigułce. Czchów rulez!

#zamkipalace4sfor #zamki #zwiedzanie #malopolskie #podroze

Dzisiaj wybierzemy się, w naszej podróży szlakiem zamków i pałaców, do zamku Tropsztyn, znajdującego się niedaleko wsi Tropie w gminie Czchów, w województwie małopolskim.

Pierwsza wzmianka o zamku Tropsztyn pochodzi z dokumentu z 1390 roku, który wymienia się niejakiego Chebdę z Tropsztyna jako właściciela. Jednak badania archeologiczne wykazały, że zamek powstał już na przełomie XIII i XIV wieku jako warownia broniąca wówczas biegnącego tamtędy szlaku handlowego naWęgry. Budowla pozostawała w rękach rodu Chebdów aż do 1535 roku, kiedy to Prokop Chebda sprzedał ją kasztelanowi sandomierskiemu, Piotrowi Kmicie. Wkrótce potem obiekt przeszedł pod władanie Rodków i później Gabanów, którzy prawdopodobnie odbudowali zniszczoną twierdzę. Jednak na początku XVII wieku Tropsztyn był już całkowicie w ruinie.

Zamek wzniesiono na skalistym wzniesieniu, dominującym nad lewym brzegiem Dunajca. Posiadał on nieregularny owalny kształt, z bramą wjazdową umieszczoną w północno-wschodniej części. Mur obwodowy, wykonany z miejscowego piaskowca, miał grubość około 1,9 metra. Jego górna część była ozdobiona gankiem strażniczym, powyżej którego znajdowało się przedpiersie z krenelażem i strzelnicami. Wewnątrz zamku znajdowały się drewniane budynki mieszkalne. W drugiej fazie, z końca XIV wieku, przy południowym odcinku muru został wzniesiony murowany budynek mieszkalny o nieregularnym prostokątnym planie. Prawdopodobnie miał dwie kondygnacje i piwnice.

W kolejnej fazie, przypadającej na XV wiek, system obronny zamku został wzmocniony przez wzniesienie wieży na planie kwadratu, zlokalizowanej w północno-zachodnim narożniku. Wieża ta była oparta na masywnej narożnej skarpie i miała pięć kondygnacji, włączając w to piwnicę oraz drewnianą nadbudówkę z hurdycjami. W tym czasie zburzono zachodni odcinek muru obwodowego, a nowy został przesunięty ku zachodowi. W XV wieku powstał również parterowy budynek przy wschodnim odcinku muru, prawdopodobnie pełniący funkcję gospodarczą. W XVI wieku rozpoczęto budowę skrzydła północnego z dziedzińcem od strony zachodniej. Stara brama została zamurowana, a nowa została wykonana w murze przy wieży.

Zamek nie dotrwał do współczesności, aż do lat 90. XX w. Na wzgórzu zamkowym pozostały jedynie ruiny jego fundamentów. W latach 90. przeszedł on w prywatne ręce . Nowy właściciel, Andrzej Benesz, przeprowadził jego odbudowę, a właściwie wzniósł całkowicie nową strukturę, korzystając z nowoczesnych metod i materiałów.

Z ciekawostek można wspomnieć o ukrytym na zamku rzekomym skarbie Inków. Badania radiestetów wskazują na istnienie dużej komnaty, położonej 14-15 metrów pod ziemią, oraz obecność metali w tym miejscu. Według legendy, może to być skarb Inków, którzy podczas najazdu Hiszpanów uciekli z Ameryki Południowej do Europy, zabierając ze sobą znaczną jego część. Istnieje przekonanie, że na tym skarbie ciąży klątwa, i każda osoba, która spróbuje go odnaleźć, może nawet zostać pozbawiona życia.

#zamkipalace4sfor #zamki #podroze #zwiedzanie #malopolskie

Château de Pierrefonds to zamek położony w gminie Pierrefonds w departamencie Oise w regionie Hauts-de-France w północnej Francji. Znajduje się na południowo-wschodnim skraju lasu Compiègne, na północny wschód od Paryża, pomiędzy miastami Villers-Cotterêts i Compiègne.

Pierwszy zamek został zbudowany w XII wieku jako część hrabstwa Valois. W 1328 r. ród Valois wstępuje na tron Francji, wraz z królem Filipem VI (1293-1350), a Pierrefonds przechodzi w ten sposób do domeny królewskiej.

W 1392 roku król Karol VI (1368-1422) przekazuje Pierrefonds swojemu młodszemu bratu Ludwikowi I de Valois (1372-1407), księciu Orleanu, który wznosi nowy zamek, zaprojektowany przez nadwornego architekta Jeana le Noira.

W 1617 roku, w niespokojnych latach wczesnego panowania Ludwika XIII (1601-1643), zamek należał do François-Annibal d'Estrées, członka partii niezadowolenia kierowanej przez księcia Pierrefonds, Henryka II Burbona. Zamek Pierrefonds zostaje wówczas oblężony i zdobyty przez wojska kardynała Richelieu, a następnie rozebrany, aby pozbawić go wszelkich właściwości obronnych. W formie ruiny pozostawał ponad dwa wieki.

W 1810 roku Napoleon I nabywa go za śmiesznie niską cenę trzech tysięcy franków. Wraz z nadejściem XIX-wiecznego romantyzmu ruiny ponownie budzą zainteresowanie ludzi. W sierpniu 1832 roku król Ludwik Filip wydaje tam bankiet z okazji zaślubin swojej córki z pierwszym królem Belgii, Leopoldem z Saxe-Coburg-Gotha.

Ruiny Pierrefonds, sklasyfikowane jako dziedzictwo narodowe przez francuskie Ministerstwo Kultury w 1848 r., odwiedza w 1850 r. prezydent Louis-Napoléon Bonaparte (bratanek Napoleona I, przyszły Napoleon III).

W 1861 roku cesarz chce uczynić z Pierrefonds jedną ze swoich rezydencji i prosi architekta Eugène Viollet-le-Duc o odbudowę zamku. Renowacja kosztowała łącznie 5 milionów franków, z czego większość sfinansowało państwo. Wystrój wnętrza nie został ukończony z powodu braku funduszy. Chociaż z zewnątrz został dość wiernie zrekonstruowany, Viollet-le-Duc stworzył wyidealizowane wnętrze typowe dla okresu romantyzmu.

Obecnie jest zarządzany przez Centrum Zabytków Narodowych.

#zamkipalace4sfor #zamki #podroze #francja

Alcazar w Segowii - to średniowieczny zamek położony w mieście Segowia w Kastylii i León w Hiszpanii. Wznoszący się na skalistym urwisku na zachodnim krańcu starego miasta, ponad zbiegiem rzek Eresma i Clamores na dnie Sierra de Guadarrama, jest jednym z najbardziej charakterystycznych pałaców-zamków w Hiszpanii ze względu na swój kształt – przypominający dziób statku.

Alcazar został pierwotnie zbudowany około XI wieku przez dynastię Almorawidów, by służyć jako forteca. W kolejnych wiekach pełnił między innymi funkcje pałacu królewskiego i więzienia.

W 985 roku Stare Miasto w Segowii wraz z zamkiem zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Obecnie jest alkazar wykorzystywany jako muzeum i budynek archiwum wojskowego od czasu ogłoszenia go Archiwum Narodowym dekretem królewskim w 1998 roku.

#zamkipalace4sfor #zamki #podroze #zwiedzanie #hiszpania

Zamek Eltz (niem. Burg Eltz) to średniowieczny zamek położony na wzgórzach nad rzeką Mozelą między Koblencją a Trewirem w Niemczech. Jest on nadal własnością gałęzi rodu Eltz, który mieszka tam od XII wieku.

Obiekt został ulokowany w strategicznym miejscu wzdłuż dolnego biegu rzeki Eltz. Była to popularna trasa łącząca Mozelę (lewy dopływ Renu) z rzeką Eifel. Zamek został zbudowany na szczycie 70-metrowej skały, skąd roztacza się wspaniały widok na dolinę Elzbach i rzekę Eltz, która opływała podstawę zamku z trzech stron.

W 1268 roku rodzina Eltz podzieliła się na trzy odrębne gałęzie. Przez następne 400 lat każda z nich budowała własne domy i wieże na terenie zamku. W ten sposób Burg Eltz stał się tzw. Ganerbenburgiem, w którym kilka rodzin dzieliło wspólne obszary zamku, w tym dziedziniec, studnię i kaplicę, zachowując jednocześnie swoje prywatne kwatery mieszkalne.

Zamek posiada osiem wież z pomieszczeniami mieszkalnymi zgrupowanymi wokół wewnętrznego dziedzińca.

Chociaż Burg Eltz istnieje od prawie 900 lat, nie był świadkiem wielu konfliktów zbrojnych. Jedyne znaczące wydarzenie miało miejsce w latach 1331-1336, kiedy elektor Balduin z Trewiru, wuj Karola IV, próbował wymusić pokój w swoim elektoracie, ponieważ wolni rycerze Świętego Cesarstwa Rzymskiego uważali, że narusza ich prawa do prywatnej wojny. Rycerze z różnych zamków, w tym Johann z Burg Eltz, sprzymierzyli się przeciwko Balduinowi. Jeszcze w tym samym roku Balduin wzniósł zamek oblężniczy poza Burg Eltz i zbombardował go ciężkimi kamiennymi kulami. Odciął również wszystkie linie zaopatrzeniowe z zamku, co zmusiło rycerzy do poddania się. W 1354 r. cesarz Karol IV nadał Burg Eltz jako lenno elektorowi Balduinowi. W ten sposób wolni rycerze z Burg Eltz stali się wasalami elektora i przejęli od niego Burg Eltz jako własność feudalną.

Philipp zu Eltz rozpoczął budowę 10-piętrowego Wielkiego Domu Rodendorf w 1470 roku, którego najstarszą częścią była sala flagowa z gotyckim sklepieniem. Budowa została ukończona w 1520 roku. W 1472 r. ród Rübenach ukończył skrzydło zamku, w którym znajduje się Sala Dolna Rübenach, salon i sypialnia w późnogotyckiej architekturze.

Zamek Eltz jest jednym z niewielu reńskich zamków, które tak naprawdę nigdy nie zostały zniszczone. Dzięki umiejętnej dyplomacji zamek uniknął konfliktu podczas wojny trzydziestoletniej, kiedy to Francuzi zniszczyli większość zamków nad Renem.

Obecnie w części zamku znajduje się muzeum, gdzie odnaleźć można zbiory malarstwa, całkiem sporą kolekcję militariów oraz dawnej odzieży codziennej.

#zamkipalace4sfor #zamki #niemcy #podroze