Kolejny suchy miesiąc, jeszcze gorszy niż wrzesień. Jest sucho, a poranne rosy niewiele pomagają. Rozpatrując tylko miesiące maj-październik, jest to najsuchszy rok jak do tej pory, a trend spadku opadów jest coraz bardziej niepokojący. Ciekawe co przyniesie zima.
To już ostatni wpis w tym roku, dziekuję za uwagę i do usłyszenia w przyszłym!
Synonimy: Annat Scarlet (zobacz hasło „Annat Scarlet”), Devon Quarrenden, Devonshire Red Quarrenden, Devonshire Quarenden, Devonshire Quarrender, Devonshire Quarrington, Quarrenden, Quarrington, Red Quarrenden, Sack Apple, Scarlet Pippin (nazwa ta jest również używana w odniesieniu do odmiany Scarlet Pippin).
Na targowiskach sprzedawano je jako jabłka Quarentine. Irlandzka odmiana jabłka o nazwie „Blood of the Boyne” jest uderzająco podobna do Devonshire Quarrenden i powszechnie uważa się ją za tę samą odmianę.
Podsumowanie: Pierwotnie uprawiana w północno-zachodniej Francji, przedostała się przez kanał La Manche gdzieś w połowie XVII wieku. Jest to wcześnie dojrzewające jabłko przeznaczone do spożycia na surowo, z którego można również przygotować cudownie aromatyczny, słodko-cierpki sos jabłkowy; jest to również popularna odmiana jabłek cydrowych. Została szeroko rozpowszechniona w większości regionów uprawy jabłek na świecie i nadal cieszy się popularnością.
Opis: Jabłka o wielkości od małej do średniej, o kształcie od okrągłego do spłaszczonego. Skórka jest gładka i błyszcząca. Na zacienionej stronie widoczny jest jasnozielony kolor podstawowy, pozostała część jabłka pokryta jest głębokim fioletowym rumieńcem. Czasami pojawiają się delikatne paski. Kolor podstawowy jest również widoczny w miejscach, gdzie jabłko było zacienione przez gałąź lub liść. Ogonek jest średniej wielkości i głęboko osadzony w głębokim, lejkowatym zagłębieniu. Kielich jest duży, częściowo otwarty i osadzony w płytkiej i nieco szerokiej miseczce. Skórka staje się tłusta w dotyku, gdy jabłko jest dojrzałe oraz podczas przechowywania.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest biały z wyraźną czerwoną plamką przy skórce, chrupiący i soczysty. Dobra równowaga między słodyczą a kwaskowatością z wyraźnymi nutami truskawki i loganberry.
Pochodzenie: Chociaż odmiana ta jest powszechnie uważana za jabłko z hrabstwa Devon (Wielka Brytania), w rzeczywistości pochodzi z regionu uprawy jabłek Carentan w Normandii (Francja) i powstała około lat 60. XVII wieku, a jej nazwa jest anglicyzacją słowa „Carentan”. John Worlidge odnotował w swojej pracy „Vinetum Britannicum” z 1676 roku, że odmiana Quarrenden była uprawiana w Devon.
Uprawa: Drzewo o umiarkowanym lub słabym wzroście, o wyprostowanym pokroju i rozłożystych gałęziach, osiągające spore rozmiary, chyba że jest uprawiane na podkładkach karłowatych. Owocuje na pędach bocznych. Zazwyczaj najlepsze plony daje co dwa lata, ale można temu zaradzić poprzez przerzedzanie owoców miesiąc po opadnięciu płatków. Dobrze nadaje się do uprawy w formie szpalerowej. Toleruje deszczowy i wietrzny klimat.
Przechowywanie w chłodni: Nie nadaje się do długotrwałego przechowywania.
Podatność na choroby: Podatna na parcha.
Zbiór: Gotowa do zbioru w drugiej połowie trzeciego okresu.
Uwagi: Niegdyś uważana za irlandzką odmianę o nazwie „Blood of the Boyne”, która jest identyczna z odmianą „Devonshire Quarrenden” i powszechnie uznaje się je za tę samą odmianę jabłka.
Grupa zapylania: C
Szczyt zapylania: 8
Ploidy: Diploidalna. Częściowo samozapylna, ale najlepsze plony daje uprawiana w pobliżu źródła kompatybilnego pyłku.
typ: Jabłko kulinarne, deserowe, na sos Synonimy: Dredge’s White Lily, Pile’s Victoria, White Lily, White Buckland Opis: Brytyjska odmiana jabłek o długiej tradycji, pochodząca z początku XIX wieku. Wykorzystywana zarówno do gotowania, jak i do spożycia na surowo. Po ugotowaniu daje słodki, żółty i aromatyczny sos. Testowana jest również pod kątem produkcji cydru. Opis: Średniej wielkości, zbliżone do dużych. Okrągłe, nieco spłaszczone na końcach i o kanciastych bokach. Skórka jest żółta, czasami z bladym różowym rumieńcem i obficie pokryta drobnymi, rdzawobrązowymi przetchlinkami. Kielich otwarty i duży, osadzony w płytkiej i szerokiej miseczce. Ogonek jest długi, smukły i osadzony w głębokiej, szerokiej wnęce. Cechy charakterystyczne: Miąższ jest żółtawy, chrupiący, bardzo soczysty i słodki, o kwiatowym aromacie. Pochodzenie: Devon, po raz pierwszy opisana w 1803 r. Uprawa: Silny wzrost. Najlepiej owocuje co dwa lata. Przechowywanie w chłodni: Dobrze zachowuje świeżość przez około cztery miesiące w chłodni. Podatność na choroby: Podatna na parcha. Zbiór: Gotowa do zbioru pod koniec piątego okresu. Grupa zapylania: D
Szczyt zapylania: 14
Ploidalność: Diploidalna. Samonierodzajna. Liczba tygodni przechowywania w chłodni: 16 Okres zbiorów: 5
„Niemiecki Grünling”Deutscher Grünling”
to historyczna i bardzo odporna odmiana jabłoni, która w literaturze pomologicznej występuje zazwyczaj pod swoją bardziej znaną nazwą „Langer grüner Gulderling”. Wymienione przez Państwa publikacje stanowią miarodajne historyczne i współczesne źródła referencyjne dotyczące tej odmiany. 

Hbla i Federalny Urząd ds. Uprawy Winorośli i Owoców w Klosterneuburgu
Klasyfikacja w standardowych publikacjach
Theodor Engelbrecht (1889): Niemieckie odmiany jabłek
W tej klasycznej, opublikowanej na zlecenie Niemieckiego Stowarzyszenia Pomologów standardowej publikacji Engelbrecht przedstawia najbardziej szczegółowy historyczny opis cech owoców i właściwości wzrostu dla ówczesnego terytorium Cesarstwa Niemieckiego.
Willi Votteler (1986): Wykaz odmian jabłoni i grusz
Votteler unowocześnił rejestrację pomologiczną i wymienia odmiany wraz z ich powszechnie używanymi podwójnymi nazwami oraz synonimami. W ten sposób stanowi pomost między starymi pruskimi zapisami a współczesną pielęgnacją sadów tradycyjnych.
Cechy odmiany „Deutscher Grünling”
Synonimy: Langer Grüner Gulderling, Weinapfel, Fäßlesbirne, Schafsnase, Lauxenapfel. 
Pochodzenie: Nieokreślone, prawdopodobnie powstała w Niemczech lub Holandii; po raz pierwszy naukowo opisana już w 1813 roku przez słynnego pomologa Adriana Diela. 
Cechy owoców: Owoce są średniej wielkości lub duże i mają charakterystyczny kształt walcowaty lub stożkowaty. Skórka ma kolor od zielonego do żółtawo-zielonego, a po stronie nasłonecznionej czasami widoczne są delikatne, mięsnoczerwone prążki. 

Sady rozproszone w Bawarii
+1
Smak i zastosowanie: Miąższ jest zielonkawo-biały, bardzo jędrny, soczysty i wyraźnie kwaśny, początkowo o niewielkiej słodyczy. Odmiana ta jest uważana za doskonałe jabłko gospodarcze, suszone oraz przeznaczone do tłoczenia soku (jabłko moszowe), nadające się do długotrwałego przechowywania. W trakcie przechowywania kwasowość zmniejsza się, a zawartość cukru staje się bardziej wyrazista. 
Wartość uprawowa: Drzewo charakteryzuje się wyjątkową mrozoodpornością oraz wysoką odpornością na powszechne choroby i szkodniki. Bez problemu rośnie nawet na surowych terenach wysokogórskich i dawniej stanowiło stały element niemal każdego tradycyjnego ogrodu chłopskiego. #hejto #botanika #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy
Uchowało parę kwiatów jabłoni po wiosennych przymrozkach, kilka jabłek po ataku szkodników więc z tych jabłek różnych odmian co się ostały zrobiłem sobie placka
synonimy:Pepina Złota niemiecką Allemand, Allemande, Herrenhäuser Deutscher Pepping, Deutscher Goldpepping, Hoyaische Goldrenette
Opis: Owoce małe do średnich, okrągłe, czasami lekko spłaszczone. Podstawowy kolor zielonkawo-żółty, w miarę dojrzewania zmieniający się w intensywnie żółty, pokryty licznymi rdzawymi plamkami i siecią rdzawych plam na powierzchni. Czasami na stronie wystawionej na słońce pojawia się jasnoczerwony rumieniec. Kielich jest częściowo otwarty i duży, osadzony w płytkiej, szerokiej miseczce otoczonej rdzawymi obwódkami. Ogonek jest krótki i gruby, osadzony w umiarkowanie płytkiej i szerokiej wnęce.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest lekko żółty i drobnoziarnisty. Bardzo jędrny tuż po zbiorach, ale podczas przechowywania staje się delikatny. Soczysty i lekko pikantny, słodki z delikatnym posmakiem wina.
Pochodzenie: Uprawiana w okolicach Hanoweru w Niemczech pod nazwą „Pepping Allemand” na początku XIX wieku, ale uważa się, że pochodzi z innego regionu Europy. W 1833 r. pomolog dr August Diel wpisał ją do rejestru jako „Pepin Allemand de Herrenhausen”, w 1859 r. Johann Oberdieck jako „Pepping Allemande”, w 1869 r. Charles Downing jako „Allemande”, a w 1873 r. André Leroy jako „Pomme d’Or d’Allemagne”.
Uprawa: Drzewo o umiarkowanym wzroście, o pokroju wyprostowanym. Daje obfite plony. Nie radzi sobie dobrze w miejscach narażonych na wiatr.
Przechowywanie w chłodni: Przechowuje się przez cztery miesiące, a smak osiąga szczyt po miesiącu.
Zbiór: Gotowa do zbioru w piątym okresie.
Uwagi: Wydaje się, że kilka europejskich szkółek nadal posiada tę odmianę w swojej ofercie.
Grupa zapylania: F
Szczyt zapylania: 23
Ploidyzm: Diploidalna. Samosterylna.
Okres zbiorów: 5
https://pomiferous.com/applebyname/deutscher-gold-pepping-id-129
#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #niemcy #polska #botanika
@Barcol to trochę hermetyczny lore z jednego fanpage z Facebooka, ale koniec końców rozwinęło się to tak, że we wsi w której mieszka ów wulgarny Gracz inPost obkleił paczkomat w rozmaryn xd
Owoce są średniej wielkości lub duże i płasko-okrągłe. Do zbioru nadają się od września. Są gotowe do spożycia od razu i zachowują świeżość do stycznia. Miąższ jest jasnożółty, soczysty, o smaku od lekko winno-kwaśnego do mocno kwaśnego; charakteryzuje się wysoką zawartością witaminy C i niską zawartością cukru. Skórka jest cienka, jej kolor podstawowy to cytrynowożółty, podobnie jak kolor wierzchni, który jednak rzadko może być jasnopomarańczowy. Wgłębienie kielicha jest płaskie, a wgłębienie szypułkowe ma lekko brązowawy nalot. Szypułka jest krótka i mięsista.
Ze względu na swoją kwaskowatość owoc ten nadaje się do spożycia na surowo tylko w ograniczonym zakresie, jest jednak odpowiedni dla diabetyków. Wykorzystuje się go przede wszystkim do gotowania i pieczenia lub jako jabłko na moszcz.
Jadernička Moravská, jabłko odmiany której szukała moja ciotka bo je pamiętała z dzieciństwa pod nazwą Rozmarynka. Mam nadzieję że będzie jednak właśnie ta odmiana co pamięta.
Trzy lata temu sprowadziłem zrazy z Ogrodu Polskiej Akademii Nauk w Powsinie i była jako jedna z kilku odmian jakie wówczas brałem.
No i w tym roku jako jedno z niewielu jabłoni zakwitło na tyle późno że nie skosił jej mróz - 4.5°c koncen kwietnia.
Ja to chyba mam rękę do roślin bo napisali że owocuje po 10-12 latach czy 5-6 jak na skarlajacej podkładce. Ale myślę że za moim sukcesem w jej zaowocowaniu jest to że wszczepilem ją dość wysoko w koronie innej odmiany
dojrzała do zbiorów na początku października, a następnie nadająca się do spożycia od listopada do stycznia.
Pochodzenie
Odmiana została odkryta około 1740 roku w Anglii przez pana Kempstera i początkowo nazwana jego imieniem. Dopiero w 1804 roku przemianowano ją na cześć pobliskiej posiadłości Blenheim. Odmiana ta zyskała większą popularność od 1818 roku, po tym jak pojawiły się rekomendacje w londyńskich katalogach szkółek drzew owocowych.
Występowanie
Odmiana nadal powszechnie występująca w starych nasadzeniach.
Owoc
Duże, płasko-okrągłe owoce, które również w przekroju są niemal okrągłe. Największa średnica znajduje się w środku lub nieco bliżej ogonka. Połówki owocu są często nierówne, poza tym forma sprawia wrażenie bardzo symetrycznej. W okolicy ogonka często występuje mięsiste zgrubienie, które sprawia, że szeroko zardzewiała wnęka wydaje się węższa. Łodyga jest krótka i mocna. Charakterystyczne jest szerokie, miseczkowate zagłębienie kielicha z dużym, otwartym kielichem. Barwa skórki przechodzi w złocistożółty odcień i jest pokryta do połowy kolorem od rozmytego do marmurkowego. Rdzeń znajduje się blisko łodygi i jest lekko otwarty. Lekko popękane ścianki jądrowiska mają wąski, łukowaty kształt i zawierają jasnobrązowe, słabo rozwinięte nasiona. Wymiary wynoszą 8,5 : 4 mm. Miąższ jest żółtawy, soczysty i o aromatycznym smaku słodko-kwaśnym.
Drzewo
Odmiana o bardzo silnym wzroście, która może tworzyć stare drzewa.
Odmiany podobne
Reneta Harberta ma wyższy pokrój.
Bardzo podobna do „Röthaer Blenheim”, ale nie tak aromatyczna.
Odmiana „Kaiser Wilhelm” ma wyższy pokrój, podobnie jak „Hildesheimer Goldrenette”.
Przeznaczenie uprawowe
Odmiana bardzo dobrze nadająca się do uprawy w sadach rozproszonych, która poza niewielką podatnością na parcha i raka jest odporna. Do ogrodu przydomowego nadaje się tylko przy dużej ilości miejsca.
Historia: odmiana powstała w Holandii przed 1860 r.
Der Leckerbissen
Zbiory: październik
Okres dojrzewania: od grudnia do kwietnia
Owoc: średniej wielkości, o charakterystycznym wydłużonym kształcie, czerwony, pokryty cynamonową rdzą, jędrny, soczysty, o cynamonowym posmaku, słodko-kwaśny jabłko stołowe
Drzewo: o szerokiej koronie, wcześnie owocujące i obficie plonujące
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy
https://alte-obstsorten.eu/neu/index.php?d=l&a=1&artnr=2086&abest=2Historie
democrat
typ: spożywcza
Synonimy: Duffy’s Seedling, Tasma, Varick. Istnieje również odmiana wyhodowana w Ameryce o nazwie Democrat.
Identyfikacja: Średniej wielkości, stożkowaty i lekko żebrowany. Podstawowy kolor skórki to zielony, który w miarę dojrzewania zmienia się na żółty, a następnie prawie całkowicie przybiera matowy, ciemnoczerwony odcień.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest zielonkawy, bardzo jędrny i chrupiący. Soczysty, słodki i łagodny w smaku. Przechowuje się przez cztery miesiące w chłodni.
Zastosowanie: Słodkie, orzeźwiające jabłko do spożycia na surowo.
Pochodzenie: Odkryte przez J???? Duffy’ego w jego sadzie w okręgu Glenorchy/Glen Lusk? w Tasmanii (Australia) na początku XX wieku; prawdopodobnie przypadkowa sadzonka odmiany Hoover. W 1913 roku nazwę zmieniono na „Tasma”, aby uniknąć pomyłek z amerykańską odmianą jabłek o tej samej nazwie, jednak nazwa ta nie przyjęła się i powrócono do nazwy „Democrat”.
Uprawa: Drzewo o umiarkowanym wzroście, o pokroju wyprostowanym, obficie owocujące, ale może przejść na owocowanie co dwa lata, jeśli kwiaty nie zostaną przerzedzone. Gotowe do zbioru w drugiej połowie CZWARTEGO okresu. Podatne na parsz.
Zbiór: Późny
Uwagi: Istnieje również odmiana jabłka pochodzenia amerykańskiego o nazwie
Grupa zapylania: C
Szczyt zapylania: 8
Ploidyzm: Samonierodzajna. Grupa C. Dzień 8.
Okres dojrzewania: od początku listopada do połowy grudnia. Można przechowywać do kwietnia
Wyhodowana we Francji w 1981 r. W ofercie od 1989 r.
Odmiana Harmonie®Delorina dojrzewa późno – choć pierwsze owoce można zbierać już od końca października. Dzięki temu przez wiele tygodni można cieszyć się świeżymi jabłkami prosto z drzewa. Mróz nie szkodzi jabłkom przeznaczonym do spożycia na świeżo. Nie należy ich jednak przechowywać, ponieważ nie zachowają wtedy tak długiej trwałości.
Jabłka o jędrnym miąższu charakteryzują się wyjątkowo dobrymi właściwościami przechowalniczymi (do marca) i nawet podczas przechowywania nie stają się miękkie.
Te średniej wielkości jabłka wyróżniają się niezwykle piękną, lekko pomarańczową skórką. Ich niezbyt słodki smak jest przyjemnie orzeźwiający.
Odporne na parcha i mączniaka prawdziwego
.http://www.obstbaeume.de/testshop/contents/de/p7.html
deljorom
typ: jabłko kulinarne, deserowe, na galaretkę, do ciast, na sos
Synonimy: sprzedawane pod nazwą Delbartardive, Delbard Tardive
Opis: Jabłko stołowe o słodko-cierpkim smaku, wyhodowane we Francji w XX wieku. Oprócz wyrazistego smaku jest cenione jako jabłko kulinarne i wykazuje dość dobrą odporność na mroźne warunki zimowe.
Identyfikacja: Owoc średniej wielkości, nieco zbliżony do dużego, o kształcie stożkowym. Podstawowy kolor to zielonkawo-żółty, na którym widoczny jest intensywny czerwony nalot pokrywający trzy czwarte powierzchni, głównie na stronach wystawionych na działanie słońca. Na czerwonym nalocie najlepiej widoczne są białe, gwiaździste przetchlinki. Łodyga jest smukła i długa, wystająca na jedną czwartą swojej długości z głębokiego, lejkowatego wgłębienia. Kielich jest mały i zamknięty, osadzony w płytkiej i nieco wąskiej miseczce.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest biały. Soczysty i słodki o rześkim smaku.
Pochodzenie: Krzyżówka odmian Jonalicious i Law Rome Beauty, wyhodowana w latach 90. XX wieku przez firmę Delbard Pépinières International w Malicorne, w departamencie Allier w środkowej Francji. Instytucja ta została założona przez Georgesa Delbarda w połowie XX wieku, a od końca XX wieku działalność kontynuowali jego synowie. Głównym celem programu hodowli jabłoni tej instytucji było wyhodowanie odmian odpornych na choroby.
Uprawa: Silny wzrost i wysoka plonowość. Drzewo o pokroju wyprostowanym i rozłożystym.
Przechowywanie w chłodni: Zachowuje świeżość do czterech miesięcy w chłodni.
Zbiór: Gotowość do zbioru od połowy piątego okresu.
Grupa zapylania: C oliwka zółta
Szczyt zapylania: 8
Ploidalność: Diploidalna. Samonierodzajna.
Liczba tygodni przechowywania w chłodni: 16
Okres zbiorów: 5 początek padziernika
Odporność na mróz: 4
#hejto to #stareodmiany #ogrodnictwo o #niemcy y
https://pomiferous.com/applebyname/deljorom-id-2353